9-3 soccer mommy, kleine zaal, Sugarfactory, Amsterdam, normaal € 11,50 en via TicketSwap € 9. 3,25*

Er was vrijdagavond genoeg te kiezen om live te zien in Amsterdam Midge Ure kwam een grotendeels Ultravox set spelen, ex-Katzenjammer lid Sol Heilo kwam haar nieuwe album promoten en soccer mommy's Sophie Allison kwam hetzelfde doen met haar vorige week verschenen album Clean (2018).

Onder de juiste omstandigheden zou ik kunnen genieten val elk eender van deze acts. De juiste omstandigheden zijn dan een schappelijke prijs, een redelijk geluid en dito zicht op het podium en wat inzet van de acts. Allemaal redelijke wensen. Waarom heb ik in godsnaam dan gekozen voor Sophie's optreden in de Sugarfactory?

Ik was vergeten dat de kleine zaal daar echt beroerd klein is, eigenlijk staat het vol met 25 en passen er volgens mij ook niet meer dan 50 man in. Dat kan iets heel moois intiem opleveren maar niet als het dus uitverkocht is en alleen degene in de eerste 3 rijen voor het podium ook daadwerkelijk iets kunnen zien van de acts dan alleen een glimp. De rest van de zaal waaronder yours truly hadden pech. Toen ik jaren terug Sevdaliza hier had gezien stond ik circa op rij 4 en heb nog iets gezien van haar eerste(?) optreden in de hoofdstad. Bovendien nam een grote merchandise-tafel, waar niemand iets gekocht heeft, een hap uit de beschikbaar staruimte. Heb ik hier de regen voor getrotseerd?

Ach, het had erger gekund, het geluid was redelijk goed en ook redelijk in balans het volume goed onder controle dat wil zeggen niet te hard. Alleen Sophie's stem stond iets te zacht in de mix, maar dat gebeurd helaas veel vaker bij optredens. Het had slechter gekund... en zo geschiedde het ook, nadat er ongeveer 5 nummers gespeeld waren. Plotseling tijdens mijn favoriet Cool viel het geluid uit, en alleen het geluid op de monitors deed het nog. NOT COOL! Zo speelden ze nog 2 nummers maar al snel werd duidelijk dat het probleem niet op te lossen viel. De band, bassist, drummer en gitarist verdwijnen van het podium waarbij ik veronderstelde dat ze terug zouden komen nadat er een oplossing was gevonden. Maar nee, ze waren definitief vertrokken bleek aan het einde van de set. Sophie speelde op haar elektrische gitaar ondertussen wel door, maar andere nummers dan de bedoeling was. Zo kreeg Flaw z'n live debuut, en werden ook Alison en Wildflowers gespeeld. Gelukkig tijdens de laatste twee nummers werd er een extra monitor aangesloten die de zaal in gericht werd en zo was Sophie toch nog wat te horen.

Toen zij stopte dachten diverse aanwezigen dat dit was om terug te keren met de band maar helaas dat was het. Van het deel dat wel enigszins goed ging eerder op de avond kan ik alleen zeggen dat het wel beviel. Haar humeur bleef ook goed gedurende de hele avond van net geen 3 kwartier. Ze ziet er leuk uit maar ja, daar viel weinig van te zien. Het podium is maar nauwelijks hoger dan de zaalvloer en Sophie is niet al te lang om het maar eufemistisch te zeggen. Ze zou meer kracht moeten proberen te krijgen in haar stembanden om meer dynamiek te krijgen maar haar redelijk heldere stem bevalt wel.

De kleine zaal van Sugarfactory SUCKS! maar daar kunnen de daar optredende acts niets aan doen.

Ben het bier nog uit mijn haar aan het wassen. Zeer fijn feestje, sfeer zat er goed in vooraan. Ook de metrorit na het concert was vrij legendarisch. Zag hem vorig jaar op Pinkpop, maar vond dit een stuk strakker en beter. Volgens mij hijzelf ook, want hij kwam af en toe zowaar tevreden over. Ben zelf niet zo fan van het laatste album, maar de overbekende Oasis-plaatjes doen het altijd goed.

AB is juist een uitstekende zaal, een van de meest sfeervolle middelgrote zalen in België. De keer of acht dat ik er geweest ben was het geluid altijd fantastisch. Vergeleken met bijvoorbeeld een grote zaal Paradiso is het verschil behoorlijk. Ik durf wel te stellen dat de AB misschien wel de beste reguliere concertzaal in België is. Dus ik zou zeker als ik jou was zelf eens de proef op de som nemen

Als het zo uitkomt zal ik het zeker niet nalaten, met eigen ogen zien is altijd beter. Maar je kent de rants van die Belg toch Gretz?

Er zullen ook mensen zweren bij Paradiso, maar afijn volgende week Troxy, dat ziet er ook mooi uit en dan meld ik mij weer hier.

Ik sta ergens in een ondergrondse toiletruimte naast een stelletje andere zeikerds. Het is half 8 in de avond ergens in Brussel. Ik moet opschieten want over 5 minuten gaat de show beginnen. Dat klopt niet met de 20.00 wat er op mijn ticket staat. Snel nog de jassen in een kluisje en via een zijdeur schuif ik de AB in. Ik kan niet verder want het is propvol. Drie seconden later gaat het licht uit en Steven Wilson komt het podium op. Een brei van muziek waarbij de Bas en de Drums een soort shock therapie op mijn hart uitvoeren. Een minuut na mij komt er een soort Chewbacca, met een Opeth t-shirt binnen en gaat voor mij staan. Ik zie niks, een kutgeluid en ik voel mij ietwat wanhopig want ik moet nog zeker 2,5 uur. Wat een klotestart..

Maar na de eerste twee nummers wordt het geluid bijgesteld, Chewbacca schuift wat naar links en ik ga mij wat beter voelen. In de pauze schuifel ik stiekem met vrouw en oudste zoon naar het midden van de zaal. Wat een geweldig mooie zaal en het geluid daar is gewoon goed !

Stiekem maak ik wat vergelijkingen met de ‘Hand.Cannot.Erase.Tour’ van een paar jaar geleden. Waar het toen één geheel was is deze avond wat fragmentarischer gevuld met Porcupine Tree, ouder Wilson Solo werk en meer Vernieuwend ‘Tot-Op-Het-Bot’ materiaal. Maar de basis blijft de overheersende Wilson met een aantal begeleidende muzikanten om hem heen. Geleidelijk kom ik er steeds meer in. De show eromheen bestaat uit veel lichtwerk, soms een doorzichtig gordijn met veel geprojecteerde bijna 3D danseressen en op het achtergrond doek fragmentarische filmpjes.

Ik vind Wilson zelf vooral anders dan wat ik gewend ben. Meer dialogen van zijn kant, een ergens licht belerende preek waarom Permanating juist goed bedoeld is als een ode aan de POP muziek, hij neemt soms haarschuddende poses aan zodat je ziet dat hij stuwend en heftig is (‘rockhands’ up in audience), weinig contact met zijn band, humoristisch (‘I want to send you home with the most depressive song I ever wrote.. The Raven..!’ ), liefhebbend en -kozend met zijn Stratocaster gitaar, een soort ‘meekijken in zijn slaapkamer’ terwijl hij ‘Even Less’ solo speelt (daar zag ik hoe de man volledig bezeten is van muziek en in zijn eigen sfeer genietend los ging). Een zaal van 2000 man die volledig in trance ging bij een weergaloos uitgevoerde ‘Sleep Together’. Kippenvel bij de nummer 1 van de MuMe Progladder ‘Arriving Somewhere’, ‘Song of I’ gaat een goede kant op en ik kon het zeer waarderen om te horen hoe goed zijn stem gaat klinken in de hogere regionen.

Maar ergens proefde ik dat hij zoekende is. Misschien is dat mijn beleving maar ik zou het wel snappen na zoveel jaar PT en Solowerk. Deze genie is 50 jaar oud en er zijn altijd grenzen aan wat je schrijft, maakt, kan in je creativiteit. Dan moet je permanent op zoek gaan naar andere uitdagingen. En dan kan je niet iedereen tevreden stellen. Maar ik ging gisteren na een waar slecht begin met een zeer goed gevoel weer de zaal uit. Steven en ik zijn nog niet klaar met elkaar !

En waarschijnlijk dat het bij zijn hardcore fanbase niet goed gevallen is?

Volgens mij is er niemand tegen pure popmuziek, maar Wilson mocht willen dat hij net zulke catchy kwaliteitspop kon schrijven als ABBA.

14-3 Jessie Ware (+ support Day Fly) grote zaal Paradiso, Amsterdam UITVERKOCHT € 17 excl. en via TicketSwap 10,50 incl. maand lidmaatschap. 4,25*

Het was voor geluksvogels mogelijk om voor minder dan 7 euro naar binnen te komen. Toch loopt het soms vreemd op TicketSwap. Het was al lange tijd uitverkocht en er waren vele die opzoek waren naar kaartjes. Dat wat de afgelopen weken werd aangeboden zat net boven de originele aanschafprijs: logisch! Maar vanaf gisteren kwam er plots veel aanbod en ging de prijs flink onderuit: marktwerking, ook logisch. Wel vreemd dat zo velen tegelijk hun kaartje verkopen, "waarom" denk ik dan. Ik hou wel van een goedkoop kaartje maar niet als zou blijken dat het optreden 'overal' slechte kritieken krijgt of dat de zanger(es) de griep heeft o.i.d. Is er iemand die ook geweest is die een verklaring weet? Er bleven uiteindelijk bijna 60 kaarten onverkocht vandaar die spotprijs. Het voelde in de zaal ook minder druk aan dan normaal, maar dat is alleen maar prettig

Wat wel opviel is dat er weer een flinke rij buiten stond terwijl het voorprogramma in volle gang was. Ik was maar net aan binnen toen Jessie het podium betrad., het had geen minuut eerder moeten zijn. Het Nederlandse "Future Soul" collectief uit Rotterdam dus gemist die het voorprogramma verzorgden. Toch netjes dat een Engelse act een Nederlands voorprogramma heeft. Wel raar dat er in de grote zaal al begonnen was terwijl zo velen nog niet binnen zijn. Het begint ook te vaak te gebeuren bij de Paradiso. Wat gaat daar telkens fout?

Ik ken Jessie Ware al langer van naam en had af en toe een nummer gehoord maar pas bij de singles van het meest recente album Glasshouse (2017) viel het kwartje. Het is Pop licht dansbaar en met een flinke scheut Soul / R&B. Of eigenlijk moet ik zeggen dat Jessie een stem heeft die warm en Soulvol klinkt maar niet per se in dat genre zingt. Ze doet denken aan Lisa Stansfield ook uit het VK en ook dansbare Pop, ook fysiek is er enige gelijkenis. Op de setlist veel van mijn favorieten van het nieuwe album zoals Sam, Your Domino, Alone, Midnight en Selfish Love (helaas niet de Spaanse versie Egoista maar de Engelse album versie). De rest van de nummers ken ik dus niet of nauwelijks maar gelukkig zijn ze stuk voor stuk prima, goed toegankelijk en niet dat ik verveeld wacht op iets dat ik herken. Jessie heeft met drie album meer dan genoeg nummers om iedereen z'n favoriet te presenteren, zo lijkt het wel.

Jessie is zichtbaar goedgemutst, gezellig maar desondanks geen groot prater tussen de nummers door. Wel zoekt ze op het podium veel contact met publiek, en liep regelmatig van de ene naar de andere kant met haar "harige" benen. Niet dat ik dat kon zien op het 2e balkon waar ik gelukkig én goed zicht én geluid had. Die harige benen werden diverse keren door Jessie zelf genoemd om daar vooral niet op te letten. "Hou er dan over op" denk ik dan. Ze heeft trouwens in contrast met die warme smooth stem met veel hoog, een accent die toch wat 'plat' overkomt.

Jessie heeft duidelijk de juiste microfoon en galmbak/effectbak - haar stem wordt heel goed versterkt, goed voor in de mix, de focus ligt net als bij het album op de stem en teksten en iets minder op de Pop muziek. Die werd rijk gevarieerd gespeeld door prima musici die allemaal in dienst van het nummer spelen en nauwelijks ruimte hebben om te soleren. Het is bijna spaarzaam gemusiceerd. De drummer geheel links op een verhoging op het podium en de percussioniste tevens derde stem rechts op ditto verhoging. Ertussen een toetsenist tevens tweede stem, een gitarist en een bassist / Moog-speler. Achter hun projecties op een scherm vooral voor de sfeer en af en toe wat teksten. Zoals een aftiteling na afloop. De eerste keer dat ik zo iets zie. Inclusief de setlist alleen herkende ik er twee nummers niet: 110% is volgens mij niet gespeeld, niet zeker daarvan want heb het nooit eerder gehoord. De live uitvoeringen waren zeer getrouw aan de album versies daar kwam dus niet veel extra spanning van. Wel knap dat ze zoveel helder, warm en hoog kan zingen en dat weet af te wisselen. Na 100 minuten was het voorbij en kwam toch wel een beetje saai de boel tot z'n einde. Ergens krijg ik dan het gevoel dat dit één van vele optredens is de afgestreept kan worden. Dat is het natuurlijk ook wel bijna elk concert maar toch wil je dat een artiest een soort illusie / leugen presenteert dat vanavond het toch wel erg speciaal was. Maar toen Jessie eenmaal verdwenen was mocht de band nog een minuutje doorspelen en dacht ik na het encore dat ze dan misschien toch nog terug zou komen, maar niet dus. Weg = weg , waarop de DJ dit prompt door Bill Withers liet bevestigen: Ain't No Sunshine (When She's Gone)

Rico & Sticks was heerlijk knallen gisteren in de Vooruit, wat een feestje! De nummers van IZM kwamen ook erg goed uit de verf, maar bij de Opgezwolle-classics ging iedereen natuurlijk helemaal stuk. Ze hebben een dik uur en half gespeeld dus je kan wel zeggen dat beide mannen in topvorm waren!

Aaah chill! Ik kan helaas zaterdag in Tivoli niet, dus ik moet op zoek naar een alternatief. Balen.

Ach ja, dan nog maar een stukje schrijven voor het Opgezwolle-topic ter compensatie...

Ja ja ja ja ja ja ja ja

10cc in de Melkweg

Onder het mom van "die moet je toch ook een keer gezien hebben" en gesterkt door de garantie hier een paar jaar geleden, dat het nog 'gewoon' goed klinkt, had ik maar een kaartje voor 10cc gehaald. Eric Stewart is al lang weg en Godley & Creme uiteraard ook, maar met zanger/gitarist/bassist Graham Gouldman, zanger/gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess waren er toch nog 3 betrekkelijk-oerleden aanwezig. Zanger/gitarist Mick Wilson (die de hoge partijen uitstekend voor zijn rekening kon nemen) en zanger/toetsenist Mike Stevens completeerden de line-up.

Om de band moverende redenen was het een zitconcert. Het zij zo. Wellicht had men ingeschat dat het gros van het publiek de band nog in zijn hoogtijdagen meegemaakt had en inderdaad, hoewel ik zelf ook geen 20 meer ben, hoorde ik toch wel duidelijk tot de jongsten. Toch swingt de muziek van 10cc nog steeds voldoende om de (meeste) mensen gewoon te laten staan. Beetje een gemiste kans wat mij betreft.

Hits werden er verwacht en de band stelde niet teleur. De ultralightprog van 10cc is natuurlijk een beetje muzikantenmuziek en dan helpt het als je gewoon vijf geroutineerde vaklui op het podium hebt die (op de drummer na) in zowat elke permutatie achter de instrumenten plaats kunnen nemen. Aldus geschiedde en er kwam veel moois voorbij. Meest opvallende afwijking was dat Rick Fenn de ruimte kreeg om bij Art for Art's Sake een David Gilmour-achtige soundscape op te bouwen. En toen nog een. En toen nog een. De rest bleef wat dichter bij het origineel, met hier en daar wat extra accenten. Dat de heren vermoedelijk al jaren in elke concertzaal exact hetzelfde doen (inclusief kleine verhaaltjes), maakt daarbij minder uit. Kun je het ze überhaupt kwalijk nemen als de recentste nummers vrijwel op de kop af 40 jaar jong zijn?

Zonder middelmatige albumtracks biedt anderhalf uur 10cc toch wel veel mooie muziek. Zelfs het wat belegen I'm Not in Love kwam goed over, waardoor From Rochdale to Ocho Rios* er met de prijs voor minste nummer/vertolking vandoor kon gaan. Het titelloze debuut ontbreekt nog in mijn collectie, maar op grond van wat ik gehoord heb, moet ik daar ook nog eens achteraan.

Anderhalf uur 10cc liet wellicht ruimte voor nog een paar extra favorieten, maar als Greatest Hits show viel hier niks op af te dingen.

The Wall Street Shuffle
Art for Art's Sake
Life Is a Minestrone
Good Morning Judge
The Dean and I
Feel the Benefit
The Things We Do for Love
Silly Love
From Rochdale to Ocho Rios
I'm Mandy Fly Me
I'm Not in Love
Dreadlock Holiday

Donna (a capella)
Rubber Bullets

* Ja, die hebben ze echt gespeeld. Hij stond er op setlist.fm echter niet bij en evenmin bij de 7, identiek geregistreerde, vorige optredens. Dus het was ofwel een speciaal extra'tje voor Amsterdam, ofwel hij is overal door iedereen onmiddellijk weer vergeten. Waar precies in de setlist hij zat, weet ik ook al niet meer, dus hij staat er een beetje op de gok tussen.

Ik was ook behoorlijk verbaasd over deze prijsschommelingen. Te meer omdat er vanavond voor haar concert in Brussel ook weer veel aanbod is. Meer last minute aanbod dan je bij een gemiddeld concert zou verwachten.

Gisteren naar Peter Hammill geweest in Parkvilla te Alphen aan de Rijn.
Intieme zaal gevuld met ruim 200 mensen.
Indrukwekkend, echter de man was ziekjes en dat was te merken, veel gesnuif en een relatief kort concert, 1 uur en 20 minuten.
Wel knap om het toch vol te houden, bijna 70 jaar en dan niet echt lekker zijn.

setlist:
Siren Song
Just good friends
This side of the looking glass
Labour of love
After the show

Slender Threads
Habit of the broken heart
Yoga
Torpor
Been alone so long
Last frame

Four pails
Friday afternoon
The descent
Time to burn
Still life

hoogtepunten waren Siren song, Habit of the broken Heart, Four Pails, The Descent (van de laaste uitstekende cd) en uiteraad Still Life, blijft een fenomenaal nummer.

Wat een oevre heeft deze man toch en nog steeds een genot om hem live te zien.

Casartelli ik moest gisteren kiezen tussen 10cc, rond mijn favoriete bandlid Graham, en Jessie Ware, beiden waren uitverkocht. Voor 10cc daalde de prijzen op TicketSwap nauwelijks.

Oorspronkelijk zou een vriendin meegaan naar Jessie en was het 10cc optreden inderdaad als 'seated' aangekondigd waardoor de keus in het nadeel viel van de Wall Street Shuffle band viel. Helaas kan ik ook niet naar één van de andere optreden, wordt te prijzig. Bovendien hoopt mijn vriendin die gisteren toch niet mee kwam dat we vanavond wel voor het uitverkochte concert van Fever Ray een goedkoop kaartje kunnen vinden. Ik betwijfel dat, maar het is niet onmogelijk.

Eigenlijk vind ik de setlist van 10cc best wel kort, had toch wel 2 of 3 nummers meer verwacht.

Feel the Benefit en zo'n opgeblazen Art for Art's Sake tikken natuurlijk wel aan. Anderhalf uur is toch wel een vaak voorkomende concertduur, merk ik als ik mijn eigen besprekingen hier teruglees en ik vind het zelf vaak ook wel mooi geweest.

En tja, wat mis je... How Dare You was een passende opener geweest... verder Blackmail? Everything You Wanted to Know About? De usual suspects waren er toch eigenlijk allemaal wel.

Maar wellicht komen ze over een paar jaar nog een keer exact hetzelfde concert doen, kun je in de herkansing.

Toto, Ziggo 17-03-2018

Toto de classic rock band avant le lettre kwam weer eens naar hun geliefde Nederland. Dan is zelfs de grootste concerthal te klein. De Ziggo Dome was binnen de kortste keren uitverkocht en het was dan ook dringen om op tijd binnen te komen (nu is de begintijd van 20.00 ook gewoon wat vroeg voor een concert).

Het geluid was perfect, de muziek werd zoals altijd bij Toto uiterst vakkundig gespeeld, de lichtshow was prima in orde en de Ziggo had weer alle conform die nodig was. Dat is dus een perfecte avond zou je zeggen. Maar nee dat was niet zo. De setlist liet (voor mij in ieder geval) nogal te wensen over en ik miste ook wel een bepaalde vibe tussen podium en zaal. Dit kan je waarschijnlijk ook weer terug voeren naar de setlist. Er kwamen wel erg veel ballades voorbij en wie het tussenliggende akoestische setje had verzonnen...

Het concert begon wel aardig. De eerste van de twee nieuwe liedjes Alone mocht het concert aftrappen. Een typische Toto rocksong die eigenlijk wel op elk willekeurig Toto album van de afgelopen 40 jaar had kunnen staan. Het vervolg mocht er ook zijn met Hold the Line. De andere nieuwe track (Spanish Sea) volgende ook snel maar die was van mindere kwaliteit en leunde wel erg op de sound van Africa. Volgens Lukather was dit de nieuwe single en hadden we die vast wel een keer op de radio voorbij horen komen. Ik vrees dat de verwachtingen van Mister Toto hier wat te hoog lagen. De tour was naar aanleiding van 40 jaar Toto en mijn verwachting was dat de zaal overspoelt zou worden met singles maar dat kwam niet helemaal uit. Het was wachten tot Rosanna tot we weer een klapper van formaat konden verwelkomen.

Toen kwam er een soort van intermezzo. De band vertelde wat en speelde dan akoestisch het bijbehorende liedje. Op zich een aardig idee maar dat pakte niet heel goed uit. De verhaaltjes werden vooral door David Paich verteld en die heeft nou niet bepaald de uitstraling en de juiste intonatie om de mensen naar hem toe te trekken. De liedjes werden ook ingekort tot DWDD proporties en dus na zeg 1 derde afgerond. Klappers als Mushanga en vooral Stop Loving You verdienen toch meer. De Michael Jackson cover Human Nature (geschreven door Toto-lid Steve Porcaro) was op zich aardig maar gezien het flinke oeuvre van de band niet geheel nodig. Voor mij pakte dit zogenaamde Acoustic Storytellers gedeelte in ieder geval niet goed uit.

Verder in het concert kwam wederom een cover voorbij. Dit keer van The Beatles in de vorm van een uitgerekte While My Guitar Gently Weeps wat vooral om Lukather draaide. Dat de man kan spelen bleek wel weer al vond ik ook hier dat het wellicht beter was geweest om, ik noem maar een kleine zijstraat, Home of the Brave was ingezet. Rond deze cover waren wel de muzikale hoogtepunten van de avond te vinden. Een zeer fijne versie van Dune (waarvoor Toto de filmmuziek maakte) en een verrassend sterke Stranger In Town staken er wat mij betreft boven uit. Africa kwam en zag en overwon gedeeltelijk. De song zit zo sterk in elkaar dat je met de bovengemiddelde muzikanten van Toto er wel erg een potje van moet maken wil dit slecht uitvallen maar de overbodige publieksparticipatie aan het einde zorgde toch voor een smetje.

Toto heeft altijd al een hele rij aan zangers in dienst gehad. Op dit moment hoofdzanger Joseph B. Williams was redelijk goed bij stem maar er werd voor mij te weinig nummers uit de albums getrokken toen hij echt zanger was. Hij verdween uit de band gezien zijn enorme ego en dat probleem was blijkbaar nog niet helemaal voorbij gezien zijn afkondiging aan het begin van het concert "My name is Joseph Williams and these are the Toto's" maar dit is slechts een detail (wat je van zijn enorme jas overigens niet kon zeggen). Paich liet ook hier ons een beetje in de steek, erg stemvast was hij niet en Lukather was zoals altijd strak en behoorlijk in vorm.

Op zich een vrij negatief verhaal maar zo slecht was het misschien ook weer niet, ik heb me op zich best vemaakt maar dat het veel beter had kunnen zijn lijkt mij duidelijk.

Alone
Hold the Line
Lovers in the Night
Spanish Sea
I Will Remember
English Eyes
Jake to the Bone
Lea
Rosanna

Acoustic Storytellers
Miss Sun
Georgy Porgy
Human Nature
Holyanna
No Love
Mushanga
Stop Loving You

Girl Goodbye
Angela
Lion
Dune (Desert Theme)
While My Guitar Gently Weeps
Stranger In Town
Make Believe
Africa

The Road Goes On

Jammer dat het wat tegenviel. Ik heb er ook nog wel even over gedacht om te gaan maar voor een band die ik 'nog wel eens een keertje' live zou willen zien vond ik de tickets net wat te duur. Achteraf moet ik daar denk ik blij mee zijn want ik zou toch vooral voor de bekende nummers komen. De rest ken ik simpelweg niet . Toto is dan misschien niet de hipste naam maar het zijn wel steengoede muzikanten met een flink aantal pakkende hits.

Nee, zo slecht was het wat mij betreft zeker niet. Wel waren de twee nieuwe nummers in mijn oren ook tamelijk matig en leek de prozacballade Lea vooral bedoeld om te accentueren dat die twee nieuwe nummers misschien toch niet zo slecht waren. Ook van mij hadden de acoustic storytellers niet gehoeven, maar halverwege het concert even wat nummers in ingekorte/medleyvorm erdoorheen jagen, schijnt bij Toto hoe dan ook wel part of the deal te zijn, het zij zo.

Daar stond toch wel een hoop tegenover. Nu wil het geval dat, hoewel de liefde niet meer is wat hij geweest is, Toto tot de grootste bands in mijn muzikaal vormende jaren behoorde. Dientengevolge kan ik vrijwel al hun 20e eeuwse nummers dromen en de keuze voor een aantal minder voor de hand liggende albumtracks was dan ook overwegend zeer welkom. Het enthousiaste onthaal van usual suspects Hold the Line, Rosanna en Africa was aanstekelijk, maar Lovers in the Night, I Will Remember, English Eyes, Angela, Dune, Stranger in Town en Make Believe waren de prettigste verrassingen. Jake to the Bone was het extatische muzikale vuurwerk dat ervan verwacht mocht worden, maar ook bij veel andere nummers (met name de rockers) was wel duidelijk dat er gekozen was voor de nummers met een behoorlijke showcasepotentie. Precies zoals je dat van een band als Toto verwacht dus eigenlijk.

Vrijdag 16 Maart. Editors at La Condition Publique, Roubaix - France

In een industrieel oud pand op de grens met België start de Tour. Waarschijnlijk een try-out voor de grotere zalen want de breede ondiepe zaal vult zich met max 1000 Vlamingen en Walen, nauwelijks Fansen. Voorprogram Public Service Broadcasting doet precies waar ze voor gevraagd zijn, zonder irritatie half uurtje opvullen. Maar de instrumentale begeleiding bij een projectie van onbegrijpelijke 8mm fimpjes heeft niet veel om het lijf, omdat beeld en geluid los van elkaar staan.

Geluid staat bij de eerste nummers nog niet ideaal, waardoor met name Hallelujah niet de impact heeft die je zou verwachten, maar vanaf nummer 3 is de techniek helemaal bij en krijgen een ruim gevulde setlist. Er is veel werk gemaakt om er iets kwalitatiefs van te maken met in elkaar over lopende nummers (Violence +NoHarm) en spanning opwekkende intro's. Soms instrumentaal, dan weer acoustisch of Tom solo. En gelukkig in deze kleine zaal geen vuurwerk. volledig onnodig.
De nieuwe songs nestelen zich zo natuurlijk tussen de klassiekers, waardoor je afvraagd waar die kritiek op Violence voor nodig is. Denk dat het evenwicht tussen Gitaren en Synths live veel beter in balans is en dat, dat het verschil maakt.
Het duidelijks is t tijdens titletrack Violence. Hoogtepunt was voor mij de premiere van Belong., waarin Tom's vocalen zo rijk naar voren komen. Nu weet ik het weer waarom ik fan ben; die stem. Zeer verheugd dat ik deze tour nog een paar keer mag zien en horen.






Setlist:
Hallelujah (So Low)
A Ton of Love
Darkness at the Door
Formaldehyde
Violence
No Harm
Sugar
Lights
Blood
Munich
An End Has a Start
In This Light and on This Evening
Eat Raw Meat = Blood Drool
Nothingness
Belong (1ste x Live)
The Racing Rats
Ocean of Night (Accoustic begin)
No Sound but the Wind (Tom solo)
Cold
Magazine
Papillon
Marching Orders

18/03: Wedge + The Heavy Crown - Hall of Fame, Tilburg

Gisteren was er een gave retrorockmatinee in de Hall of Fame in Tilburg. Het concert was vervroegd vanwege Dool en Harakiri for the Sky die later in 013 zouden spelen, zodat mensen naar allebei de concerten konden. Toch had ik niet echt het gevoel dat er veel mensen stonden die naar allebei de concerten gingen. Sowieso weer weinig bezoekers: ik denk rond de 40. Het Belgische The Heavy Crown opende degelijk met zijn groovy jaren '70 rock. Drie uitstekende muzikanten, maar het kwam niet echt over.

Daarna knalde het Duitse Wedge er gelijk hard in. Killing Tongue beluister ik veel: een ijzersterke retrorockplaat met originaliteit op 0, maar rocken op standje 11! Led Zeppelin, The Doors, The Who, Deep Purple, Pink Floyd; gooi dat in een blender en je komt in de buurt bij de Wedge-sound. De drummer was een energieke geweldenaar, af en toe à la Keith Moon van The Who, de bassist/toetsenist stond in zijn eigen wereldje terwijl de gitarist/zanger dolenthousiast op het podium stond. Zijn gesoleer was top en zijn zang is gewoon goed voor een band als deze: vol overgave, niet al te netjes. Dit is een band die toch echt wel meer publiek zou kunnen trekken. Liefhebbers van ''moderne'' bands als DeWolff, Wolfmother, Death Alley, Blues Pills en Kadavar hadden dit zeker ook gaaf gevonden. Ik vond het een heerlijk optreden.

Asaf Avidan, dit keer solo in de Hertz zaal van Utrecht TivoliVredenburg.
Een mooie setting voor hem met een prachtig geluid. ik blijf het voor dit soort concerten een mooie zaal vinden. De zaal was uitverkocht en zo stil dat Asaf vroeg om wat meer tussen de nummers door te kletsen.
Dat gebeurde gelukkig niet

Asaf Avidan in de Hertz? Dat is er inderdaad een mooie zaal voor. Jammer dat ik het niet wist. Al betwijfel ik of het tijdtechnisch was gelukt. Maar het klinkt als een mooi concert!

Het was vroeg afgelopen (22:30) en zonder voorprogramma bijna 2 uur lang veel waar voor je geld.

Belle and Sebastian, Troxy 17-03

Wederom prima, maar komt niet in mijn top 3, daarvoor vond ik de zaal niet porno (en veel groter dan gedacht, geluid gemiddeld), wel mooie setlist met voor mij grootste verrassing om meteen met Dog on wheels te openen (nog nooit live gehoord, terwijl ze hem wel veel spelen) en fijn om ook If she wants me en Fox in the snow eens meegepikt te hebben, met verder wat favorieten als If you're feeling sinister, Get me away from here I'm dying en Dear catastrophe waitress (die ze dus vrij weinig spelen). Nadeel is wel dat ik nu voor de derde keer achter elkaar en Perfect couples en The party line kreeg, daar ben ik wel klaar mee.

En ik zou wel weer eens The blues are still blue of White collar boy willen horen i.p.v. Another Sunny day of Funny little frog (of Sukie die ze ook veel spelen)

We were beautiful is wel een instant live hit.

Ook speelde wel mee dat we beiden ziek waren, dat komt de beleving ook niet echt ten goede, maar wel leuk om mensen op het podium eens echt blij te zien en Arab strap ook daadwerkelijk te kennen i.p.v. rukkers met telefoontjes in de weer te zien. En Stuart is niet bang voor een val van een meter of 8 naar beneden, gaat gewoon op de rand staan, geen probleem.

Pardon?

Wat begrijp je niet?

Wanneer een zaal wel porno is.

Carré, Royal Albert Hall, Schouwburg Den Haag en waarschijnlijk ook een aantal van die mooie Amerikaanse theaters of bijzondere locaties als Dalhalla (al zouden die laatsten ook kunnen tegenvallen als je daar eenmaal binnenstapt), maar op basis van foto's van de locatie had ik er meer van verwacht. Het gaf geen meerwaarde.

Ik voel me heel erg oud nu