SWANS in Doornroosje.

Weergaloos optreden van bijna alleen nummers van The Seer. Michael dirigeert, foetert en hypnotiseert gedurende de volle 2 1/2 uur. De vibraties van het geluid geven een extra dimensie aan het geheel. Alles moest ook tot in de puntjes kloppen, belletje hier, geluidje daar, en nu dat beepje. Ook de af en toe boze blikken van de overige bandleden droegen hieraan toe. Mooi mooi.

Zappa plays Zappa in Tivoli

Natuurlijk weer een geweldig concert. Er gaat nu eenmaal niks boven de muziek van Zappa. Maar van de 7 keer dat ik ze nu gezien heb vond ik dit toch de minste. Dat lag niet aan de setlist of het gitaarspel van Dweezil, maar de band was kleiner dan voorgaande keren en ik miste echt de tweede percussionist en de tweede gitaar. Maakte de muziek wat minder 'dense' en gelaagd. En dat was erg jammer, want Zappa' muziek is juist zo heerlijk vanwege die enorme hoeveelheid noten die op je gehoor wordt afgevuurd.

Maar het was een feest om Teenage prostitute, Packard Goose en de vele anderen nummers live te horen.

Sandokan-veld: leuke recensie van Drive Like Maria @ W2. Ik was er ook bij en kon bij wijze van spreken de akkoorden vasthouden voor de zanger bij 'Video games'. Ik ben bang dat ik trouwens één van die 'meer dan een beetje onbeschofte' mensen was, aangezien ik vanwege een interessant gesprek niet direct doorhad dat er ineens een gevoelig liedje ingezet werd.

De muziek (ook van het voorprogramma) is inderdaad niets bijzonders, maar toch ligt de stijl me wel en kan ik mij er live prima mee vermaken. Een cd kopen van deze gasten is echter wel het laatste dat in me opkomt.

Laat ik dat laatste nou meteen gedaan hebben na hun show in de Nieuwe Nor in Heerlen, waar ze ook de support van DLM verzorgden. Ik vond het voorprogramma beter dan de hoofdact.

@Paalhaas: met dank. Uit mijn recensie spreekt ook wel enig begrip voor de mensen die hun aandacht er niet bij konden houden, al waren er wel een paar groepjes zo hard doorheen aan het buurten op dat moment dat het beleefder was geweest om in het café te gaan zitten.

We stonden overigens wel erg dicht bij elkaar dan. Minimeeting-handshake met terugwerkende kracht dan maar.

Ps ik vond het voorprogramma eigenlijk ook wel beter dan de hoofdact.

Het derde concert in mijn 013 maand was Seether. Ik heb ze nu 4 keer live gezien en dit optreden vond ik denk ik het beste. Geopend werd met No Jesus Christ een machtig nummer van het album Finding Beauty in Negative Spaces. Dit was voor mij de eerste keer dat ik ze dit nummer live hoorde spelen.

Verder waren er de vertrouwde krakers als Gasoline, Broken, Fine Again, Tonight, The Gift (mooie solo uitvoering van de zanger) en als verassing kwam nog Heart Shaped Box van Nirvana voorbij. Het publiek ging massaal uit zijn plaat en ik kan niet anders zeggen dat ik samen met mijn vriendin ontzettend heb genoten.

5 december ga ik Koln weer kijken!

Hebben jullie het trouwens over Black Bottle Riot?? Die stonden namelijk in het voorprogrmma van DLM toen ikze in de Mezz zag. Gelijk shirtje gekocht van die gasten, lekkere muziek man.

Nee het waren de Paceshifters.

Fink in de Effenaar in Eindhoven. Ik volg Fink al enige jaren en ben onder de indruk van zijn combinatie singer songwriter songs met een ontzettende vette beat uit al de instrumenten die zijn band kent. De live cd liet dat onlangs ook weer horen. Die moest ik live zien. Geen spijt van. De man en zijn band maken dit op het podium live meer dan waard. Heerlijk concert. Technisch subliem en gewoon voelbaar. Fink is nog meer in achting gestegen.

Ik had kaartjes gekregen voor zijn concert in Paradiso morgen, maar ik kan niet.

Eergisteren Alanis Morissette gezien in een overvolle en verschrikkelijk warme 013. De nadruk lag op de nieuwe plaat Havoc and Bright Lights (6 nummers) en op Jagged Little Pill (9 nummers). Persoonlijke hoogtepunten waren Receive, So Pure, Not the Doctor, Hands Clean en Thank U. Het was zonder meer een goed concert met een Alanis in topvorm, maar dat 't er zo warm en druk was, en dat een groot deel van publiek nonstop door de muziek heen bleef praten waren toch serieuze minpunten.

Gisteren Fink in Effenaar, vandaag Motorhead in Klokgebouw... oh ja... tussentijds ook nog ontslagen....

Je zou het bijna vergeten

Effe serieus, klote zeg ! Zomaar ineens, of zat het er al aan te komen ?

Sterkte! Extra hard stampen dan maar vanavond...

Gisteravond de Dandy Warhols in Tivoli de Helling. Ik vond het nogal sneu dat de DWs, helden van mijn jonge jaren, niet in de grote zaal aan de Oude Gracht geprogrammeerd stonden. Maar de Helling is een leukere en veel intiemere zaal en de populariteit van de DWs is er sinds Bohemian Like You ook niet op vooruit gegaan.

We kwamen binnen halverwege het voorprogramma, Blue Angel Lounge. Die bleken vrij klassieke shoe gaze te spelen en aangezien ik daar niets mee heb, heb ik ook niet het idee dat ik er veel aan gemist had. De DWs bevielen gelukkig stukken beter. Ze begonnen gewaagd door te openen met zo'n beetje hun beste nummer, Godless. De sfeer zat er daardoor meteen goed in. De DWs vermaakten zich ook duidelijk wel. Wat volgde was een prima avond met een goede balans tussen oud en nieuw werk, poppie liedjes en druggie solo's vol echo's en natuurlijk het onvermijdelijke Bohemian Like You. Voor vanavond staat er een extra show ingelast in de Melkweg en mocht je nog geen plannen hebben dan zeg ik: gaan!

Zag het niet echt aankomen nee, maar het gaat slecht met het bedrijf, gewoon wegbezuinigd... wel een andere baan aangeboden gekregen....

Bedankt Bertus, en ja lekker gestampt en veel te veel gezopen...

Deep Purple gisteren in Oberhausen

In Tivoli OG stond Shantel met Bucovina Orchestra - ik was ziek en heb de kaarten doorverkocht) - dat concert had me wel wat voor jou geleken.

Die heb ik inmiddels wel een keer of acht gezien, Shantel geloof ik onderhand wel. Maar goed, hij maakt er atlijd een mooi feestje van natuurlijk

Florence + the Machine in een uitverkochte HMH.

Florence is een top-entertainer, zeer goed bij stem, maar zichtbaar (aan uiterlijk) vermoeid. Dat maakte de prestatie om de HMH om te toveren tot een knusse huiskamer des te knapper. Zeer energiek optreden aan het einde van 4 jaar touren en albums maken.

Een leuk optreden van A Balladeer in 013. Geluid was wel bagger. Enthousiasme van het publiek en van Marinus zelf daarentegen was groot. Mooi ook het moment van de nieuwe single Karaoke Night

Tijdens de shows zingen de winnaressen van de You Tube wedstrijd live de nieuwe single van A Balladeer: ‘Karaoke Night’.

Face Tomorrow - Rotown
Laatste concert van deze hollandse band.
De eerste keer dat ik ze ga zien blijkt gelijk het laatste optreden van deze band te zijn. Na 15 jaar en 4 cd's stoppen ze ermee.
Wie er gisteren bij was zal beamen dat dit een groot verlies is voor de nederlandse pop scene.
Het uitverkochte Rotown ging compleet uit zijn dak en terecht, zelden live zoveel energie gezien en gehoord.
De band speelden de langste set in hun bestaan en volgens mij ook de heftigste maar dat moeten de die-hard fans (leuk t-shirt actie trouwen) maar laten weten.
I've seen the future of Rock and they stop...."snik".

Gisteren in het kleine W2 Poppodium te Den Bosch Jon Auer gezien. zanger van The Posies. Hij speelde solo, waarbij een nummer van Big Star geholpen door Denvis. Het was niet echt druk maar hij speelde veel Posies nummers o.a. Burn & Shine:

Heb zondag enorm enorm genoten van een fantastisch Stones optreden in de O2!!!

Had echt niet gedacht dat ze nog zo goed gingen zijn.. Ze speelden echt de pannen van het dak en Keith is blijkbaar terug herboren na de Bigger Bang Tour.. Zalig om hem terug zo levendig bezig te zien!
Mick was nog altijd dezelfde energieke Mick! Zalig!
Zeer aangenaam om Bill Wyman eindelijk eens aan het werk te zien en Mick Taylor was gewoon fantastisch bij één van mijn lievelings nummers Midnight Rambler!
Kippenvel, tranen in de ogen en gewoon vies uit de bol gaan!

Het was elke cent waard! They were fucking Amzaing!!!!!

Shuggie Otis, Live @ Trix Antwerpen (26 november 2012)

Je muzikale helden live gaan zien, het is nooit zonder risico. Zeker als ze al een lange tijd van het toneel verdwenen zijn. Helaas had Shuggie zijn kunsten duidelijk niet voldoende onderhouden. Onder het schaarse aantal albums dat hij in de jaren ’70 uitbracht zaten nochtans parels bol van muzikale inventiviteit en instrumentaal vakmanschap. Shuggie was een wonderkind, op de gitaar, op de keys, op de drums, op alles waar hij met zijn vingers aankwam. Hij was amper zijn tienerjaren ontgroeid toen hij de (cult)klassieker Inspiration Information bijeenschreef in 1974. Dat het meteen ook zijn laatste wapenfeit was ligt misschien aan zijn oncomfortabel gevoel bij de rol van frontman. Althans die indruk gaf hij tijdens het optreden.

Als een verward mannetje begon hij aan de show, zijn gelaat nog ieler dan op de hoes van Inspiration Information, en de afro een pak futlozer dan degene die eens de ganse hoes van Freedom Flight vulde. De fysieke tekenen van ouder worden kun je hem moeilijk kwalijk nemen natuurlijk, maar het continu vergeten van teksten en akkoorden kan toch niet aan de leeftijd liggen (bijna 59 nog altijd maar). Dankzij de rest van de band kon je toch nog genreklassiekers als Inspiration Information en Aht Uh Mi Hed herkennen... Shuggie leek ook licht beschonken, of hij was wel érg ongemakkelijk op het podium. Wanneer hij het in zijn hoofd kreeg om aan wat knopjes te gaan draaien, schalde het geluid ook nog eens oorverdovend hard de boxen uit, tot het punt dat je beter een tiental meter naar achteren uitweek om geen blijvende hoorschade op te lopen. Best jammer, aangezien dit het moment was waar Otis zich toch iets beter in zijn vel ging voelen en een aantal mooie solo’s uit zijn gitaar trok. Hij deed dit alleszins makkelijker klinken dat zijn eigen aloude akkoorden. De nummers die meer richting de blues gingen i.p.v. zijn latere seventies soul gingen hem ook duidelijk beter af. Een sterke funkgroove is er noot echt in gekomen. Shuggie Otis bleef in zijn eigen show op z’n best een onopvallend lid van de band. De orgelman en het trio blazers overtroffen hem meer dan eens.

Deze doortocht maakte wel duidelijk waarom Shuggie na een drietal albums schijnbaar spoorloos verdween en voornamelijk als sessiemuzikant zijn brood ging verdienen. De spotlight zet hem in het verkeerde daglicht. Hier was duidelijk niet de artiest van meerdere meesterwerken aan het werk. Daar stond zijn toestand (schuchter/verward/dronken/?) teveel voor in de weg. De reissue van het meesterwerk Inspiration Information (met onuitgebrachte bonustracks!) die er volgend jaar aankomt kan je nog steeds blindelings gaan kopen, maar zijn concert aanstaande donderdag in Amsterdam bezoeken is toch op eigen risico…

Kaartjes zijn al binnen dus ik ben er zeker bij donderdag - ik hoop dat ie dan een wat betere dag heeft... Gelukkig dezelfde avond ook Alice Russell, dus als Shuggie erg tegenvalt, mag zij het goedmaken

Afgelopen zondag naar The Pharcyde geweest in de Melkweg. Oude hiphoppers met de energie van minderjarige ADHD'ers. Wat een toffe show zeg. Alle klassiekers kwamen voorbij en de heren hadden er zin in. 90 minuten aan kracht. Ik zie het menig opgepompte voetballer niet voor elkaar boxen. 4,25*

En gisteren naar Rap Mayhem Festival Tour geweest. Ook oude mannen. O.C. & A.G. trapte af en waren behoorlijk aan. De eerste omdat hij de juiste tracks deed, veel werk met Apollo Brown, de tweede omdat het een ontzettende baas blijkt te zijn. Natuurlijk ook beide de nodige klassiekers op hun naam staan. Daarna Pharoahe Monch. Zeer verstaanbare show, goede tracks, mag wel met wat meer plezier op het podium staan. Maar als Oh No en Simon Says klinken is alles liefde. Afsluiter was Heavy Metal Kings. Wat tam. Bewaarde al hun kruit tot het einde en zo kwam het toch nog goed. 3,75*

Gisteren Shuggie Otis & Alice Russell in de North Sea Jazz Club. Op papier een geweldige double bill!

Na het verslag van kemm was ik extra benieuwd geworden naar de prestaties van oude held Otis, maar gelukkig bleek hij deze avond prima in vorm. Goed, tussen de nummers raaskalde de beste man heel wat af (stoned of gewoon gestoord) en hij heeft één heel groot probleem: hij kan niet zingen en gitaarspelen tegelijk. Otis was redelijk bij stem, maar de beste momenten van de avond waren duidelijk die waarop hij zijn mond hield en zijn gitaar liet spreken. Gelukkig was dat het grootste deel van de avond het geval: liedjes werden er eigenlijk niet gespeeld, songs waren hoogstens aanleiding om een nieuwe jam in te zetten, steevast afgesloten met een minutenlange gitaarsolo van Otis. En man, wat kan die gitaar spelen! Fenomenaal!

Daarbij kan hoogstens opgemerkt worden dat het concert in feite door zijn band gedragen werd. Otis had een buitengewoon goede ritmesectie bij zich die het ongeleide projectiel voor op het podium goed bij de les hielden, en ook de blazers waren echt uitzonderlijk goed. Met andere woorden - dezelfde band met een andere gitarist had ook een geniale avond opgeleverd. Maar mij zul je niet horen klagen; ik ga zeker één à twee keer per maand naar een concert en avonden van dit niveau maak ik toch niet heel vaak mee.

Daarna was het een uurtje wachten op Alice Russell, een Britse souldame die, zeker ook met nieuwe singel, behoorlijk wat verwachtingen had geschapen. Helaas viel dit concert wat tegen. Russell heeft een prima stem, maar moet eens goed gaan nadenken over hoe ze die wil gebruiken. In plaats van nummers op te bouwen, te doseren en af en toe eens flink uit te halen, heeft ze gisteren vanaf de eerste minuut alleen maar staan schreeuwen. Doodzonde, en goed voor haar stem kan het niet zijn. Daarbij bestaat haar band uit een stel houten klazen. Het is misschien geen eerlijke vergelijking, maar na de nonchalante, soepele, vanzelfsprekende muzikaliteit van Otis en concorten verbleekte deze Britten toch een beetje tot aanstellerige poseurs.

Het concert begon overigens wel ultiem bizar: met de zaallichten en muziek nog aan klauterde Otis het podium op, rommelde wat en begon al in de microfoon te mompelen. Lichten en muziek gingen uit zodat we konden horen wat hij zei: 'where's my band? guys, have you seen my band?' Het was niet eens grappig bedoelt, compleet in de war die man. Maar geef hem z'n Gibson en er gebeurt iets... De magie van de muziek...

Wat het nog een beetje goed gevuld qua publiek? Ik las onlangs dat het niet zo goed ging met de North Sea Jazz Club. Het zou jammer zijn als het moest verdwijnen maar ik vind het niet raar dat de opkomst tegenvalt, omdat de toegang niet echt laagdrempelig is. Zelfs voor een vrijdagmiddagborrel betaal je een tientje entree.

Jammer dat Alice Russell niet bracht wat je er van mocht verwachten. Ik heb nog even overwogen om naar haar concert te gaan maar als alternatief belandde ik met een vriend bij de buurman van NSJC, Toko MC voor een lekker dinertje.