Ik ben dus ook naar Joanna geweest vorige week zondag. Wat natuurlijk fantastisch was, had al een beschrijving gegeven op de artiestenpagina.

Woensdag was alweer het volgende concert, een wereld van verschil met Joanna, namelijk The Libertines. En hoewel niet te vergelijken met Joanna, vond ik dit ook een 5 sterren-concert. Op enkel de eerste nummers na toen het geluid nog niet optimaal was, was het een perfect optreden.
The Libertines in een kleine zaal is natuurlijk een buitenkansje als je ziet hoe populair ze zijn in Engeland. Er waren dan ook veel Britten die nog eens extra veel sfeer gaven aan het concert.
Maar de enige echt sfeermakers waren The Libertines zelf. Ze hadden zichtbaar veel plezier, niet enkel Carl Barat en Pete Doherty, maar ook de enorm energieke drummer, die tussen de toegiften nog wat mooie dansjes eruit deed, natuurlijk onder luid gejuich van het publiek. En de bassist, die verder eigenlijk het hele concert geconentreerd en zonder emotie zat te spelen, dook op het laatst nog het publiek in om te crowdsurfen. Na de toegift, toen ze alle gitaren al het publiek in hadden gegooid, gingen ze nog even op de piano kloten (zie filmpje), als je dit filmpje ziet zie je gewoon een band die geen betere comeback had kunnen maken. (op het einde van het filmpje vraagt Pete nog zijn gitaar terug voor een tweede toegift, maar daar was allang niks meer van over).

Over de setlist zelf, al mijn favorieten zaten er ongeveer in (op The Ha Ha Wall en Last Post on the Bugle na) en ik merkte eigenlijk nu pas hoe goed het nieuwe album is. Er staan weer een hele rij klassiekers in die het live minstens even goed doen als de oude nummers. En in het geval van Gunga Din, You're My Waterloo (misschien wel hun mooiste nummer) en Heart of the Matter nog wel beter dan sommige oude nummers.
Om te concluderen, in Paradiso speelde een band die na hun comeback weer jaren mee kan gaan en ik ben er van overtuigd dat op het nieuwe album weer een aantal heerlijke nummers komen te staan, want het songschrijven zijn ze zeker niet verleerd.

LUH (+support Idiott Smith)
De School Amsterdam (nieuwe venue van de mensen achter Club 11 en Trouw) 3,5*

LUH (Lost Under Heaven) is een Engels/Nederlands project van Ellery James Roberts & Ebony Hoorn en heeft een beetje een beauty & the beast ding. Wat muziek betreft neigt het naar The Afghan Whigs (Black Album) inclusief een strot van Ellery á la Greg Dulli. Maar dit prima project is gedoemd om te mislukken omdat ze gewoon heel weinig reclame maken voor hun eigen muziek. Niet beschikbaar op Deezer of Spotify op één enkel nummer na. Op hun eigen website ook maar een paar nummers en op Soundcloud idem. Terwijl er dus blijkbaar genoeg materiaal is om een uur te vullen. Album komt er over een paar maanden aan maar dat hoor ik pas gisteren voor het eerst van na afloop van het optreden. Sommige acts denken dat succes zomaar komt aanwaaien als je maar goeie muziek maakt maar de concurrentie is moordend en die gebruiken wel alle sociale media (zelfs als ze een major label achter ze hebt staan).

Dit was pas hun 2e concert en dat was aan alles te merken maar het hielp niet dat ze zo'n leuke maar akoestisch rottige locatie als De School kiezen. Deugt eigenlijk niet voor optredens, vergelijkbaar met optreden in een kroeg. Ga dan naar de OCCII of OT301 die hebben in elk geval meer ervaring en liggen dichter bij het centrum. Enfin, ze moeten nog veel leren maar dat wil niet zeggen dat ze slecht zijn integendeel ze (met name zanger/gitarist Ellery) heeft een geweldige, krachtige stem en blaast Ebony omver die bijna niet te horen is, live microfoontechniek moet ze nog leren. Het had een hele mooie dynamiek kunnen opleveren als het goed uitgevoerd wordt, beauty & the beast, maar daar moeten ze nog aan werken. In de nummers zoals I&I klinkt het wel goed op single maar live gaat dat afwisselend hard en zacht verloren.

Het is te hopen dat dit aanloop problemen zijn en dat ze over een paar maanden wel opgelost is want nu was het wat amateuristisch inclusief gitaar die het diverse keren af liet weten. Hun voorprogramma hielp ook niet dat beeld te verbeteren, het duo Idiott Smith was een zanger toetsenist á la Micheal MacDonald met een geeky percussionist op touchpads.

Ik was er ook, maar ik ben wel wat positiever dan jij. Ik vond ze klinken als een stel jonge honden, energiek en gretig, precies waar ik op gehoopt had. De setlist was wat mij betreft zeer uitgebalanceerd, met The Royal We en Nightlight in het begin en Panic Switch, Ragamuffin en Lazy Eye naar het einde toe. We zijn het er wel over eens dat de stem van Nikki (nog) te iel is om de zang op zich te nemen, de stem van Brian vond ik echter wel krachtig genoeg. Ik vond het een sterk optreden, dat van de eerste tot de laatste minuut boeide!

Sterke recensie. Niet vaak meegemaakt dat er zoveel mis ging tijdens een optreden. Aan de ene kant best aandoenlijk. Aan de andere kant ook een spijtig gevoel omdat dit project duidelijk moeilijk van de grond gaat komen en dat de genialiteit van Ellery James Roberts zo een beetje verloren gaat.

De vibe in De School vond ik bijzonder, gaf mij een gevoel alsof ik mij bevond in Berlijn. En het anderhalf keer horen van één van mijn favoriete nummers, Kerou's Lament, zorgde voor kippenvel. Het rauwe stemgeluid van Ellery is ongekend, en ook zijn uitstraling blies zijn "partner" Ebony Hoorn omver.

Ja, De School Amsterdam heeft iets undergrounds, wat ook OCCII en OT301 hebben en de sfeer is er inderdaad prima, komt lekker alternatief over. Het hele project is nog maar een paar maanden open maar gezien de ervaringen van de mensen erachter zou het toch net iets professioneler mogen m.b.t. concerten. Dat podium is minimaal 20-30cm te laag en de geluidsmix moet veel beter worden. Om over de slechte belichting maar te zwijgen. Als je act zo laag staat zorg dan in elk geval dat ze goed belicht worden zodat je in elk geval nog iets van ze ziet als je midden in de zaal staat. Ik hoop echt dat De School al deze problemen oplost want het is ook doodzonde van al de mensen die wel talent hebben, zoals Sunflower Bean vorige maand, dat hun optreden niet uit de verf komt.

Er valt heel veel te genieten aan Ellery alhoewel mijn vriendin overtuigd is dat hij niet in het Engels zingt Hoop dat het goed komt en dat het album straks wel op Deezer en Spotify staat en een breed publiek kan bereiken. Misschien dat ze dan de ontdekking van 2016 of 2017 kunnen worden?

Complexity Fest
Complexity Fest 5 maart 2016 in Patronaat Haarlem

Mooi beschreven Snoeperd, ben het helemaal met je eens!

Dankjewel VladTheImpaler , jij was er dus ook bij als ik goed begrijp?

Hier trouwens nog het filmpje van het stagediven:

Ik was er dinsdag en woensdagavond bij . Ik heb er hier ook nog een stukje over geschreven, dat inmiddels op de vorige pagina staat voor als je het wilt lezen.

Er zijn zat nieuwe bandjes maar als een bandje 3 leuke singles achter elkaar uitbrengt, dan is dat voor mij voldoende reden om ze te gaan bekijken. Dat deed ik dan ook gisteravond in de Tolhuistuin/Paradiso Noord waar WHITE optrad met daar achteraan !!!, wat voor mij leuk meegenomen was.

WHITE is een 5-koppige Schotse band en maakt stuwende electro rock met een zanger die een fijne gillerige falsetto stem heeft. Met een stoere vrouwelijke drummer en de 3 overige heren die de backing vocals voor hun rekening nemen, kwam het geheel zeer strak over. Jammer dat ze op maandagavond om 19:00 uur geprogrammeerd stonden, waardoor er niet meer dan 40 man hebben kunnen genieten van onder andere Future Pleasures, Blush en Living Fiction. Een album wordt pas eind van het jaar verwacht.

Daarna !!! en tussendoor een optreden van !!! onder de naam Stereolad. !!! maakt heerlijke funky dancemuziek wat op een undergroundfeest meer tot zijn recht zou komen. Nu kwam de zaal maar mondjesmaat los. Leuk om eens gezien te hebben, met flink wat theater van de frontman, en ik heb met mijn bescheiden kennis 2 hitjes gehoord; Heart of Hearts en Must Be the Moon.

Gisteren Nothing But Thieves en Muse gezien in de Ziggo-dome te Amsterdam

Om te beginnen met de eerste. Nothing But Thieves is een hele aardige band en ze kunnen best goed spelen. Maar toch vind ik het iets bijzonders hebben dat je een band in het voorprogramma laat spelen die overduidelijk de mosterd haalt bij de hoofdact. Je loopt dan duidelijk het risico dat je denkt: "Dat gaan we straks nog veel beter zien." en ze wisten wat mij betreft aan dat risico niet te ontkomen. Dat gaf de wat vreemde gewaarwording dat het bij heel wat andere bands een prima voorprogramma geweest zou zijn, maar hier eigenlijk niet op zijn plek was.

Dan het hoofdprogramma. Aangezien ik verwacht dat hier nog flink wat mensen het concert voor morgen en overmorgen op de planning hebben staan, zal ik niet gedetailleerd aangeven wat jullie te wachten staat, want het is, denk ik, fijner om overdonderd te worden. Want dat ben ik eigenlijk nog steeds. Ik viel van de ene verrassing in de andere, van de muzikale en visuele pracht waar we aan blootgesteld werden. Theatraal in de goede zin van het woord met geweldige effecten, een prachtig podium en ook nog eens geweldig gespeelde muziek. En toch lukte ze het om een gebalanceerde show neer te zetten, wat erg knap is, maar een show was het! Zelden meer onder de indruk geweest van een concert. Ook een dag later ben ik nog steeds verdwaasd en onder de indruk van al het moois wat ik heb mogen zien en ook wel horen. Ook wel fijn dat een band zich niet altijd verplicht voelt om een toegift te geven. Soms is een concert gewoon af en dat was dit. Een geweldige belevenis die me nog lang bij zal blijven.

Ik vind het eigenlijk wel logisch en prima dat ze Nothing But Thieves als voorprogramma hadden. Die sluiten denk ik juist prima aan bij de smaak van de meeste Muse fans. Ik vond het echter wel vreemd dat ze maar 20-25 minuten hebben gespeeld terwijl in de planning stond dat ze 40 minuten zouden spelen .

Wat betreft de show van Muse sluit ik me grotendeels aan. Was weer een geweldige show waar genoeg te genieten was, zowel muzikaal als visueel. Was daarom eigenlijk wel blij dat ik een mooie plek op de 1e ring had waardoor je alles mooi kon overzien. Misschien dat ik ook pas verder inga op hoe het concert was als de andere twee dagen voorbij zijn zodat ik niets spoil voor anderen die mogelijk nog gaan.

Eergister Robyn Hitchcock gezien in een leuk, oud theatertje in Portland. Had nog nooit van de beste man gehoord, maar was een geweldig goed en leuk (hilarische verhaaltjes tussendoor) solo optreden met veel echoes van Syd Barrett.

Net uit de ziggodome gestapt.

Muse was simpelweg fantastisch.. live toch wel de beste band die er rondloopt momenteel.

Visueel een lust voor het oog. Wat een verschil met toen ik ze jaren terug voor t eerst zag. Toen ging t alleen om de muziek..nu is beide zeer goed verzorgd.

Veel oud materiaal maar op plug in baby na alleen maar werk vanaf absolution.

Het nieuwe album werd lichtelijk vermeden op een paar nummers na...en dat waren veelal toch de sterkere tracks.

Erg knappe show.

Toch wel leuk dat de setlist per avond veschilt aangezien afgelopen maandag er maar 1 nummer van Absolution voorbij kwam. Van Drones kwamen juist vrij veel nummers voorbij, maar 3 nummers ofzo die ze niet hebben gespeeld.

Dan ben ik toch blij dat ik er vanavond bij was, omdat ik van Drones niet heel erg gecharmeerd ben.

Kan ik me voorstellen. Ik had liever ook iets meer oudjes gehad, maar het is logisch dat ze aardig wat nieuw werk spelen en gelukkig is Drones gewoon een goede plaat dus zo erg is het ook weer niet. Maar kan me overigens bijna niet voorstellen dat het aantal nummers van Drones zoveel verschilt per avond..

Vader en Zoon voor de 2e keer naar Paradiso. Inmiddels 15, da's toch oud genoeg voor het echte werk. Hadden we eerder al TV on the Radio gedaan, nu was het tijd voor een avondje Designers-Deathmetal

Het voorprogramma Myrkur bezat een ijzersterk CV en enkel op basis daarvan kreeg ik hem mee: een eigentijdse chick uit het hippe Denemarken. Ze zou vast net zo snel zijn als het internet daar, althans dat was de verwachting. Maar we werden het makkelijk eens: het gebodene bleek te mager. Figuurlijk wat mij betrof en letterlijk wat hem betrof. Ik bedacht dat ik hem beter eens mee zou kunnen nemen naar Chelsea Wolfe, mocht femdom zijn ding worden.

De pauze brachten we door met een bier en een cola, want ja ...15. En dan moest ik het ook nog halen.

Dan de hoofdact, The National Of Death-Metal. Ik merkte al snel dat het voor mij een beetje leek op een doorsnee dag op de werkplaats. Tegenover mij stond namelijk een uiterst verzorgde dertiger, goed in het vel en nog beter in de strakke zwarte kledij. Heftig sticulerend in de lucht (ietwat genant want de ring was niet open) stortte hij een onbegrijpelijke woordenbrij over mij uit waar ik dan maar mee aan de slag moest.

Maar dat kon ik wel. Het supermodernistische bouwwerk dat in de Paradiso omhoog werd getrokken, mocht er wezen. Goed gefundeerd, hermetisch maar met een scherp oog voor ornament. En er was bovendien gedacht aan lucht- en lichtinval dus er viel in te leven. Als Deathmetal een gebedshuis is, dan is Deafheaven inmiddels onttombed en hebben ze de crypte verruild voor de Apse, gereed om het daglicht te betreden. Hoogtepunt Gifts From The Earth kan immers zó op een plaat van The Cure. Het zou mij daarom niets verbazen als ze over een paar albums gewoon erg goede popmuziek gaan maken. Ik kijk er naar uit.

Sietse had ongelijk, dit is een heel interessante band. Maar wat vond mijn concertgabber van vanavond ervan? Die stond bij de uitsmijter Sunbather zowaar met z'n hoofd te zwaaien. Het was alom een succes.

Ik was er gisteren ook bij en ik heb toch zes nummers van Drones gehoord. Reapers was een van de weinige die ze niet speelden, die had ik juist graag gehoord. Revolt hebben ze gelukkig overgeslagen bij ons.

Ik heb sowieso geen klagen over de setlist. Ik heb meerdere keren juichend of highfive-end (hoe schrijf je dit eigenlijk?) op de tribune gestaan. Bij Plug in Baby, Map of the Problematique en Undiclosed Desires bijvoorbeeld.

Reapers werd maandag ook niet gespeeld, Revolt inderdaad wel maar zo'n slecht nummer vind ik dat niet. Maar ben volgens mij een van de weinige geloof ik die dat vind . Wel een beetje jaloers dat jullie Plug In Baby hadden.

Plug in Baby is inderdaad absoluut geen zekerheidje deze tour. Onbegrijpelijk eigenlijk, want dat lijkt me toch een van de allergrootste publieksfavorieten.

Ik denk dat wij in plaats van Revolt Stockholm Syndrome hebben gekregen, die spelen ze ook niet vaak meer. Ik klaag niet.

Als ik de twee setlists naast elkaar leg dan lijkt het daar wel op ja. Maar dan hadden wij maandag wel Citizen Erased i.p.v. Supremacy

Citizen Erased is briljant, maar Supremacy was ook een van mijn juichmomentjes, hoor! Een vervanger waar ik zeker mee kon leven. Leuk dat ze toch nog wat van The 2nd Law speelden, buiten het niet zo spannende Madness en een ingekorte versie van Isolated System.

De laatste keer heb ik Muse vorig jaar op Rock Werchter gezien en moeten constateren dat er geen plek meer is voor én Plug in Baby, én Bliss, én New Born. 3 absolute favorieten van mij. Helaas wordt de ruimte nu opgevuld met de nummer van de veel mindere (latere) albums. Enigszins jammer, omdat de liveshows absoluut een spektakel zijn. Gaaf dat ze toch maar even 3x in de Ziggo hebben gestaan.

Heb Muse in 2011 in Nijmegen voor het eerst (en waarschijnlijk voor het laatst) gezien en werd gelijk getrakteerd op zowat half Origin Of Symmetry en nog een lading andere persoonlijke favorieten Als ik de huidige sets zie, hoef ik er ook niet meer heen. Kan me wel voorstellen dat het live wel een overweldigd spektakel moet zijn zeg.

Mooie omschrijving dix, ik leef helemaal mee met je verhaal haha.

Gisteren heb ik Muse gezien in de Ziggo Dome. Het was de derde keer dat ik ze live zag en ik had al gelezen en gehoord dat het spectaculairder en grootser zou worden dan de vorige keren. Een spektakel was het zeker en dat zonder in te boeten op muzikaal vlak.

Kaartjes bemachtigen voor Muse lijkt met het jaar moeilijker te worden, omdat de band groter en groter wordt. Gelukkig was het ons wel gelukt. Balen dat het zitplaatsen waren, dat wel. Toen wisten we echter nog niet dat ze een groot podium in het midden van de zaal zouden wegzetten en dat ze met lichtshows, projecties en rondvliegende drones zouden gaan werken die vanaf de vloer nooit zo'n grote indruk op ons hadden gemaakt als vanaf onze zitplaatsen. Achteraf klagen we dan ook niet.

Bij het binnenkomen van de zaal zag het podium er meteen indrukwekkend uit: Erg groot en uitgestrekt over de hele zaal. Een groot, rond podium in het midden (waar het grootste deel van de show plus al het drumwerk zich zou afspelen) met twee uitlopers naar de zijkanten en twee kleinere, vierkante podiums aan de uiteinden. Van de lichtshow die ons te wachten stond hadden we toen nog geen enkel benul. De rondvliegende 'drones' (eigenlijk waren het gewoon grote, lichtgevende ballen) zagen we al wel klaarliggen op een stellage, metershoog boven het podium. Al met al een indrukwekkend zicht dat verwachtingen schept. Verwachtingen die met gemak ingelost en zelfs overtroffen werden, zo zou later blijken.

Als opwarmer kregen we een kort, maar krachtig optreden van Nothing But Thieves voorgeschoteld. Een alternatieve rockband die een deel van hun mosterd misschien wel bij Muse zelf heeft gehaald. Een logische keuze dus en ook een goede, want hun show was vermakelijk en opzwepend. Tijdens dit optreden werd ook al een beetje duidelijk wat voor lichteffecten er allemaal gebruikt zouden gaan worden door Muse. De schermen boven het centrale podium en de in het podium verwerkte lichten waren namelijk al in werking.

Na een plas- en bierpauze én na Tame Impala’s Let It Happen door de speakers was het tijd voor de hoofdact. Om niet het hele concert nummer voor nummer te gaan bespreken vat ik het gewoon even kort samen: De muziek was prima – eigenlijk gewoon zoals we van Muse gewend zijn – en de show was ronduit spectaculair.

Muse bestaat uit drie zeer kundige bandleden die live hun mannetje staan. Matt leek af en toe wel wat noten in te korten of zette een hoge noot wat lager in, maar het lijkt me niet meer dan logisch dat je live (al lopend, rennend, performend) niet alles uit je stem kunt halen wat erin zit. Hoewel zijn zang soms maar moeilijk boven de muziek uitkwam klonk het grotendeels hetzelfde als op plaat en valse noten waren niet te bespeuren. Muse speelde gewoon goed, zakelijk zou ik bijna willen zeggen.

Het vlak waarop Muse deze avond uitblonk was de show. Al is dat natuurlijk niet per se de verdienste van de bandleden zelf, maar goed. Vooral tijdens de nummers van Drones en de publieksfavorieten werd van alles uit de kast getrokken om er een visueel spektakel van te maken. Door de gekleurde lampen, laserstralen en een lichtgevend, ronddraaiend centraal podium was er sowieso al een mooie lichtshow, maar de special effects maakten het pas echt indrukwekkend.
Het begon al met de lichtgevende ballen (laat ik ze maar gewoon drones noemen) die tijdens het intro en de rustigere passages in sfeervol wit door de zaal zweefden en tijdens Supermassive Black Hole fel oplichtten in verschillende kleuren en de hele zaal rondvlogen.
Ook de doorschijnende doeken die van bovenaf neerdaalden over de hele lengte van het podium zorgden (zeker toen ze voor het eerst naar beneden kwamen) voor veel open monden. Hierop waren grote projecties te zien die het verhaal rondom hun laatste album verbeeldden: Mensen die veranderden in drones, de bandleden die als marionetten werden bespeeld tijdens The Handler en de grote climax tijdens The Globalist met neerdalende bommen, verwoestingen, steden in puin, dood en verderf. Tijdens dat nummer vloog er zelfs een joekel van een bommenwerper door de zaal.
Hiernaast werden ook nog wat 'oude' trucs van zolder gehaald, zoals grote ballonnen met confetti die tijdens Starlight de zaal ingingen (en onder luid gejuich van het publiek een voor een werden lekgeprikt; Dominic deed er zelf ook een met zijn drumstok) en confettikanonnen en slingers tijdens Mercy. Ook leuk hoor, maar op een avond als deze natuurlijk niet zo bijzonder.

De show was indrukwekkend. Soms kwam je echt ogen en oren tekort om alles tegelijkertijd te kunnen volgen. Wat je je dan kunt afvragen is: Leidde de show niet teveel af van de muziek? Wat mij betreft niet, want Muse is niet per se een band waarbij de muziek continu 100% van je aandacht nodig heeft. Natuurlijk zou het prettig zijn als je wat meer aandacht voor de muziek kunt hebben, maar dan zouden we een Muse-show hebben gezien zoals ze die al jarenlang geven. Juist dat extra showelement, dat grootse en bombastische entertainment tijdens deze tournee maakt dat dit concert zo de moeite waard was. Het was een oud en vertrouwd Muse-concert, maar dan met een dikke vette bonus. Ik had deze Drones World Tour echt niet willen missen.

Ik vind het wel mooi dat je bijna letterlijk dezelfde formulering kan kiezen en toch vervolgens tot een hele andere conclusie komt over het voorprogramma :





Verder een mooie recensie stoepkrijt waarin ik me erg kan vinden, al heb ik de show maandag gezien

Dat is wel opvallend inderdaad, maar over smaak en beleving valt nu eenmaal niet te twisten.

Dankjewel! Ik vermoed dat die shows weinig van elkaar verschild zullen hebben, op de iets andere setlist na dan.

Alleen is het geen Deathmetal maar Blackmetal heb ik inmiddels begrepen. Maar Blackmetaladepten vinden dat nou juist weer niet. Laten we het gewoon hipstermetal noemen.