03-09 The Mysterons - Vondelpark Openluchttheater, Amsterdam (gratis) 3,75*

De zaterdagmiddagmatinee zullen we maar zeggen. Niet al te veel publiek, voornamelijk jonge ouders met pre-tieners en baby's. Is eigenlijk geen goed publiek voor deze beginnende Amsterdamse band met Psychedelische Rockers. Na een paar nummers kregen ze toch wel de aandacht en waardering van het publiek. Geluidstechnische dus wel minder en ook klonk het minder strak dan de eerste keer maar wel een paar nieuwe nummers gehoord. Jammer genoeg hadden ze alleen Vinyl bij zich dus geen ceedeetje voor mij. Zangeres klinkt nog iets te verlegen maar wordt wel beter.

Als ik je relaas zo lees, vind ik het minder spijtig dat ik er niet bij kon zijn. Een aantal jaren terug zette ze wel een sublieme set neer in de Duitse Kerk tijdens het Haagse Crossing Border. Menno Pot (Volkskrant) was in zijn recensie van dit concert een stuk minder mild dan jij trouwens!

Choconas Ik zag een enkele oudere dame halverwege het optreden weglopen maar voor de rest leek iedereen zich wel te vermaken met al wat er gebeurde wat natuurlijk niet alledaags was.

Kan me ook voorstellen dat iemand die voor een folk zangeres komt en dan behoorlijk veel elektronische nummers van het recente album voorgeschoteld krijgt minder blij is met dit optreden.

Ken de andere recensie verder niet als het niet hier staat

edit: even snel opgezocht en ja ik kan me er wel in vinden, een generale repetitie zou je het inderdaad kunnen noemen.

Dat veel nummers elektronisch zijn, mag eigenlijk niet verbazen. Beth Orton begon ooit met het maken van folktronica, een combinatie van folk en electronica. Dat ze een paar jaar geleden een akoestisch folkalbum uitbracht (Sugaring season) was verrassender dan dat het recente album weer electronisch van aard is.

Choconas kende Beth niet voor Kidsticks en had Sugaring Season maar 1x geluisterd plus haar twee grootste hits aldus Deezer. Geen idee dat ze meer deed voor die twee albums. Was een aparte avond maar ik heb me wel vermaakt.

edit: dat van die kop thee, in die recensie klopt. Ook iets wat ik niet eerder had gezien, meestal is het water uit een flesje, of een biertje of een whiskey maar thee, nee dat heb ik nooit eerder op podium zien drinken. Het maakt het allemaal meer bijzonder door.

07-09 Rendez-Vous (It/Fr) 4,25* en support Waterlelyck (NL) 3,25* De School Amsterdam 8 euro door Subbacultcha georganiseerd.

Altijd een verrassing hoe een avond in De School Amsterdam verloopt, immer fijn publiek, en leuke vrijwilligers maar je krijgt vaak de indruk dat ze er die avond voor het eerste zitten. Ook de inrichting en toegang tot het event is telkens een verrassing. Zo ook gisteren. Om bij het podium te komen moest iedereen door de herentoilet! ook de dames dus. Kinky! En veel verwarring.

Ook de aanvangstijd is altijd een raadsel, soms 20:30 soms 21:00 en gisteren dus zelfs 21:45, dat is irritant ook omdat je nergens lekker kunt zitten. Dat wil zeggen dat kan maar ver van de zaal en dan weet je dus niet wanneer het begint. Dat overkwam ons dus ook. Deel van het voorprogramma gemist maar dat was eigenlijk ook niet heel bijzonder. Zolderkamervleit zullen we maar zeggen van Waterlelyck, hij heeft het bedienen van Synths en sequencer bijna onder de knie maar geen teksten/zang en veel te lang gesponnen nummers met traag begin en eind en daartussen midtempo stukken die soms naar Funky Synthpop neigen.

Maar ik kwam voor de Post-Punk/New Wave/Synthpop/Punk van Rendez-Vous en die deden precies wat ik had verwacht. Ze klinken live bijna identiek aan wat is vastgelegd in hun EP's maar iets ruwer en weer een act die geen cd's bij zich heeft! Jammer. Ook jammer de te korte set, ze hebben maar 2 EP's en 12 nummers maar 8 spelen vond ik te weinig. Ze krijgen natuurlijk peanuts voor dit optreden en circa 40 man is ook niet veel publiek maar iedereen had er zin en en het klonk prima. De akoestiek van deze ruimte is beter dan die van de eerste optredens op deze locatie toen in het Elektro-lokaal. Een enkel technisch euvel (vervelende feedback-piep in deel van één nummer via de gitaar) en een omvallende microfoon-stand daargelaten liep alles vlot. Energiek genoeg om op te dansen en dat deden velen dan ook. Eigenlijk 4,75* waard maar door de korte set haal ik er een half punt af, 2 nummers encore had wel gemogen ipv 0.

Deze band is live zeer de moeite waard en ze spelen nog 08/09 Charleroi (BE), Rockerill - 09/09 Tilburg (NL), Incubate Festival en 10/09 Rotterdam (NL), Worm

Incubate Donderdag – 8 september, Tilburg – 013 en Extase

Wat is Tilburg toch gaaf qua muziek. Vorige maand zag ik er Godspeed You! Black Emperor in 013, nu ben ik er weer geweest voor de openingsdag van de septembereditie van Incubate. Toen ik aankwam bij de Box Office van 013 stond er een behoorlijke rij voor het ophalen van tickets en het aanschaffen ervan. Vorig jaar was dit nog in de NWE Vorst en dat verliep heel snel, nu duurde het erg lang. Eigenlijk het enige puntje van kritiek op deze dag, voor de rest was het namelijk gaaf.

Toen het Japanse Kikagaku Moyo eigenlijk had moeten beginnen stond ik nog in de rij voor een polsbandje, maar de band begon wat later en op de eerste tonen na heb ik alles kunnen meepikken. Het was in café Extase gruwelijk warm, maar het was meer dan de moeite waard om te blijven. Heerlijke psychedelische rock met folkinvloeden en bezwerend sitarspel. Dan weer lekker zwevend om daarna fuzzy gitaarriffs er in te gooien en meeslepend te grooven. De verrassing van de donderdag wat mij betreft en hier ga ik meer van beluisteren thuis!

Daarna was het kiezen tussen Statue in Cul de Sac en Golden Dawn Arkestra in de Kleine Zaal van 013. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de laatste en dat was een heel vermakelijk uurtje. Een excentriek en groots jazz/funk/afrobeatgezelschap met Sun Ra als grootste inspiratiebron. Het bleef vrij rustig en soms op het randje van cheesy, maar het ging ook genoeg de diepte in met jams en piepende en scheurende saxofoonsolo's. Er was enthousiasme genoeg van de band en we kregen zelfs nog een extra showelement met een dans met flitsende lichtgevende hoelahoeps. Licht voor de duisternis die daarna volgde.

In Extase speelde The Cult of Dom Keller. Daar waar ik dacht dat deze band echt jaren '60 psychedelische rock speelde, hoorde ik op de laatste plaat veel meer post-punk en gothinvloeden, dat was ook de kant die te horen was tijdens het optreden. De details in het shoegazy gitaarwerk vielen grotendeels weg en de lompe overstuurde baspartijen en drums namen de boel over. Met de sfeer zat het helemaal goed, subtiel was het niet, maar wel sterk. Toch zorgde technische problemen ervoor dat het geen vloeiend optreden werd. Na 35 minuten besloot ik om een goed plekje te zoeken voor de Thurston Moore Group.

Dat was namelijk de grootste reden om naar de Incubate-donderdag te gaan. Wat baalde ik toen ik hoorde dat Sonic Youth er mee opgehouden was en hoe blij was ik toen ik zag dat Thurston Moore met zijn fantastische band naar Tilburg kwam! Met Debbie Googe op bas en James Sedwards op gitaar wordt er al een tijdje een hele goede line-up neergezet. Jammer genoeg zat Steve Shelley niet achter de drums, maar de drummer (zijn naam is me even ontglipt) die nu de vellen beroerde deed dat ook erg goed. De band speelde vooral nieuw materiaal dat schijnbaar in april 2017 zal gaan verschijnen en dat beloofd veel goeds, al was ik verdomd blij dat Speak to the Wild werd gespeeld. Ik stond vooraan en zag een ronduit meesterlijk gitaarschouwspel tussen Moore en Sedwards. Het zijn gitaarhelden op een andere manier dan de shredders: ze hebben zo'n eigen geluid en spel. De details, gelaagdheid, bedrevenheid en dynamiek waarmee gespeeld werd, ik kan er niet over ophouden. Lange instrumentale stukken waarbij Moore af en toe er lekker nonchalant over heen zingt. De ritmesectie was extreem solide, af en toe de boel heerlijk opjagend. De gitaar werd tijdens de experimentele passages in het optreden als instrument in zijn geheel verkend. De verwachtingen waren hoog, maar die zijn zonder twijfel ingelost. Hoogtepunt van de Incubate-donderdag!

In zijn geheel was dit een ontzettend goede en gevarieerde dag. Er is een grote kans dat ik zondag terugkeer naar Tilburg voor de slotdag, met o.a. Deerhoof, YOB, Wiegedood en Kayo Dot.

10-9-2016 Rendez-Vous & Girlie @WORM, Rotterdam – ik kwam net uit Tilburg van het Incubate festival vandaan en belande zo weer in de drukte van Rotterdam, het Uit festival was gaande en in de Witte de Withstraat leek het wel horeca nacht zo druk.
Helaas verstoorde dat een hoop in WORM, niet dat zij het slecht hadden met de verkoop van drank, maar qua concertgangers was er bijna niemand.
Daar zit je dan, in een prachtige zaal op bioscoop stoelen met een muur aan vliegtuigramen, starend naar een podium met alleen maar instrumenten.
Gelukkig zat ik niet alleen, nee, er waren maar liefst 3 andere mensen op dit gratis concert afgekomen.
Zelf kwam ik er op af omdat ik de band Rendez-Vous niet heb kunnen zien op de avond daarvoor, de band was namelijk geplaats tijdens twee andere bands die ik graag wilde zien op het Incubate festival. Mooie uitkomst om dan direct vanuit Tilburg een tussen stop te maken in Rotterdam en met een beetje tijd rekken duurde het niet lang voordat het concert begon, hoewel dat dacht ik….

Om 9 uur zou het voorprogramma beginnen maar er gebeurde nog niks, na een half uur ben ik maar even de bandleden gaan opzoeken voor een fan praatje.
Gelukkig stroomde er uit het niets een stuk of vier mensen bij waarop de band Girlie begon met spelen.
Het wachten was het zeker waard en Girlie was dan ook een ware ontdekking voor mij!
De band uit Duitsland was een beginnend punk bandje wat aan het touren was met hun debuut EP.
Door de technicus van WORM en de kwaliteiten van band zou ik bijna zeggen dat het professioneel overkwam, maar laat ik dat maar houden op erg goed, wat ook goed is!
Nummers bestonden uit een opbouw met op het einde een ruige solo die voor ongeveer 3 minuten bleef hangen en zijn weg maakte richting een uitbarsting (om het zo te noemen)
Van de 8 nummers hadden er zeker 2 van de nummers zo’n opbouw/solo wat beiden niet echt op elkaar leek en weer vernieuwd overkwam.

Nu was het de buurt aan Rendez-Vous en ook nu leken er meer mensen binnen te komen, net als de muziek technicus die ook de set van Rendez-Vous goed wist te verzorgen.
Een korte intro krijgt een overgang naar het eerste nummer waar de sfeer er gelijk goed in zit bij de band en bij het publiek.
De nummers krijgen weinig ruimte voor een instrumentaal stuk, maar zijn inhoudelijk erg sterk.
Het meeste geluid komt van de synthesizers en het samplebord wat een vrij sterk Industrial geluid vormt en aangevuld wordt met post-punk gitaarspel.
De zang is daarentegen wat minder verstaanbaar en zeker als er opeens met zijn drieën word gezongen leek het net iets te veel en wellicht ook overbodig, maar dat wil ik niet klagend overbrengen.

WORM was een leuke ontdekking even goed als de ontdekking van de band Girlie, maar misschien had er wel iets meer promotie mogen zijn voor dit gratis concert.
Het aanbod was namelijk erg goed en de vormgeving (tijdens het concert) van de organisatie was erg professioneel, wellicht waren alle mensen bij het Uit festival en in de Witte de Withstraat voor totaal andere muziek, maar als het aan mij ligt dan hebben zij wel wat gemist, maar dat is mijn smaak!

Incubate Zondag – 11 september – 013/Hall of Fame/Extase/Little Devil – Tilburg

Mijn tweede dag op Incubate begon om 16:15 bij Kayo Dot. Twee jaar geleden wilde ik ze zielsgraag op Roadburn zien, maar toen kon ik er niet naartoe. Nu kon ik de herkansing in een snikhete Hall of Fame, maar dat kon mij eerlijk gezegd niet deren. Kayo Dot gaf een onwijs dynamische set af die van chaotische blackmetalpassages naar proggy synthpopballades ging. Vooral drummer Keith Abrams is echt een blikvanger met de gruwelijk moeilijke drumpartijen, vooral de laatste plaat heeft hele listige stukken. Hoogtepunten waren het zwoele The Mortality of Doves en Passing the River. Echt genoten van dit optreden.

Daarna een eetpauze ingelast om daarna door te gaan naar de tweede band. Ik heb getwijfeld tussen Muscle & Marrow en Ramesses, uiteindelijk heb ik voor de laatste band gekozen. Op CD vind ik Ramesses niet echt overkomen, live is het daarentegen een pure stoomwals. Gruwelijk zware riffs en drummer Mark Greening heeft toch een iets andere timing dan zijn doomcollega's, er zit veel swing in. Na het ingewikkelde spel van Kayo Dot was dit erg lekker.

In de Little Devil speelde het Belgische Wiegedood en daar stond het echt helemaal vol, zeer weinig bewegingsruimte. Ook deze band vind ik op CD niet bijster bijzonder, maar live spat de energie ervan af. Het was een intense performance die niet al te subtiel, maar wel overtuigend was. Toch merkte ik dat ik richting het einde toe mijn aandacht begon te verliezen en daar kwam weer hetzelfde probleem naar boven: er zit te weinig variatie in de muziek van dit gezelschap.

Deerhoof was de verrassing van de dag wat mij betreft. Ik had The Magic en Milk Man thuis al beluisterd en dat viel in de smaak. De drummer is vooral een blikvanger en een waar genot om naar te kijken en te luisteren, hortend en stotend spelend, alles constant spannend houden. Wat ik vooral ontzettend waardeerde aan deze band is dat ze zich overduidelijk niet al te serieus nemen (de dansjes van zangeres/bassiste Satomi bijvoorbeeld), maar tegelijkertijd zowat de beste muzikanten zijn die ik tijdens deze editie van Incubate aan het werk heb gezien. Dat de band dan ook nog eens Def Leppard tolerabel weet te maken en ons laat meezingen tijdens de toegift is helemaal leuk. Dit was een zeer vermakelijk uurtje, echt met een glimlach naar staan te kijken.

Daarna was het wachten op YOB, tussendoor ben ik even bij VVOVNDS x Svartvit geweest in Extase. Dat begon gaaf, met VVOVNDS die vooral zwartgeblakerde hardcore spelen in de trant van Converge, maar bij het noisegedeeltes vond ik de opbouw veel te lang. YOB was daarentegen weer fenomenaal. In 2013 zag ik ze in de Grote Zaal van 013, dus het was gaaf om ze nu een intiemere setting te zien. Zanger/gitarist Mike Scheidt is echt een eindbaas met zijn meesterlijke riffs, majestueuze zang en onoverwinnelijke uitstraling. Wanneer zijn gitaar uitvalt tijdens het nummer Marrow zingt hij gewoon door om bij de overgang naar het tweede refrein alles stil te leggen, samen met de technicus naar het probleem te kijken en daarna weer verder te spelen. YOB is bruut, meeslepend, ontroerend, alles in één eigenlijk. Wanneer Scheidt zijn vuisten in de lucht steekt en schreeuwt aan het einde doe je dat automatisch ook. Pure kracht en emotie. Fantastisch einde van de dag!

Leuk dat je Deerhoof zo waardeert, ik ga ze zondag live zien! Geweldige liveact.

Ik ben er ook bij zondag. Ben benieuwd

11-09 Karl Blau (4,25*) en (Iron + Wine's) Sam Beam + Jesca Hoop (5*), Paradiso, Amsterdam

Ik was alleen gekomen om het optreden van Karl Blau bij te wonen maar omdat het optreden van Sam Beam + Jesca Hoop was verplaatst van Kerk De Duif naar de grote zaal van de Paradiso kon ik daar nog 4 nummers van mee pakken. Dat was eigenlijk een slecht idee want als je zo iets moois gehoord hebt dan kan Karl alleen maar tegenvallen. Zo geschiedde het dus (een beetje). Maar even nog Sam en Jesca, die met minimale begeleiding van een akoestische gitaar en soms een elektrische van Jesca en de macht en pracht van hun stemmen echt wonderschone nummers zongen. De harmonie en de trefzekerheid van elke noot was echt magisch mooi. Hier moet je een perfecte timing hebben bij twee zangers die ook nog eens loepzuiver zingen. Als dat bij de ene op één punt niet goed gaat dan klinkt de harmonie onzuiver. Ik ben na 4 nummers weggegaan want anders zou Karl alleen maar meer tegenvallen.

Ik vermoed dat hij het ook gehoord heeft want hij begon pas met een kleine pauze na Sam + Jesca. Hij leek in elk geval bij aanvang onwennig en onzeker voor circa 40 man in de kleine zaal. Dat terwijl zijn laatste album echt prima vertolkingen staan van (voor mij) minder bekende Country-nummers en twee covers van country hits. Maar zoals ze er op het podium bijstonden en klonken in de eerste 3 nummer zou je denken dat het een coverband was die een optreden doet in een kroeg. Niet strak en met een wat verlopen 'look'. Ik luister niet veel Country en ga nog minder vaak naar een concert daarvan. Dus weet niet wat te verwachten maar dit viel in eerste instantie een beetje tegen. Maar ja, als ik net iets magisch heb gehoord dan is dat ook te verwachten.

Maar gaandeweg kwam er meer plezier en zekerheid in de band en Karl ook omdat de weinigen in de zaal wel lekker enthousiast waren. Nummers van het nieuwe album waren favoriet, gelukkig maar want ik ken verder niets van Karl's werk. Ook kwam de 70s klassieker King of The Road van Roger Miller voorbij, fijne meezinger evenals To Love Somebody. Ik wist niet dat dit nummer door de Gibb broers geschreven was voor Otis Redding en dat hij dat niet heeft kunnen opnemen omdat hij vlak daarvoor kwam te overlijden. Ik ken het alleen van de Bee Gees en ook de Nina Simone vertolling doet geen belletje rinkelen. Mijn favorieten: No Regets, Fallin' Rain en If I Needed You kwamen voorbij dus ik werd goed bediend.

De Pedal Steel guitar is een typisch Country & Western instrument en die ontbrak vanavond niet en daarop werd af en toe heerlijk gesoleerd. De drummer was na Karl de meest in het oog springende bandlid. De kleinste van het stel maar zeer goed gemutste die ook nog een nummer 2-step dansje deed op het podium met een vrijwillige bezoekster. Drie leden, inclusief Karl met cowboy hoeden was een beetje doordeweekse look die ver staat van de foto van Karl in stak pak op de albumhoes. Ach, ik kom natuurlijk voor de muziek maar ook hierdoor viel het iets tegen. Ook minder was de onvrijwillige bierdouche van de beker van een sensueel dansende meid, tot 2 keer toe! Het is ook moeilijk om mooi te zijn en sensueel te dansen én een bekertje vast te houden, en het niet twee keer te laten vallen. Het is haar vergeven, ze was mooi en kon goed sensueel dansen. De stemming kwam er dus steeds meer in en dus ging Karl afwijken van de setlist en dat is ook wel erg fijn, dat hij zich door het moment laat meeslepen. Tig acts hebben een setlist en daar wordt geen millimeter van afgeweken. Een optreden kan dan soms aanvoelen als het afwerken van een klus. Het nieuwe album voor 10 euro meegenomen en zo toch een heel fijne avond gehad.

Karl Blau staat binnenkort nog in het voorprogramma van The Jayhawks in Utrecht, gaat dat zien!

Aidan Baker & Tomas Jarmyr 9-9-2016 00:00 -Incubate festival.

Als nachtprogramma zijn er vier bands die er spelen waarvan drie elkaar kruizen en het kiezen wordt wat je precies wilt gaan zien, garage punk van Mike Krol, postpunk van Rendez-Vous of drone van Aidan Baker.
Mijn keuze was snel gemaakt, ik wilde dolgraag één van de projecten live mee maken van Aidan Baker en toevallig tourde hij nu met Tomas Jarmyr voor het live uitvoeren van ‘Werl’ het nieuwe album van dit duo.
Aidan Baker kan je zien als één van de ontdekkers binnen het drone/ambient genre, hij gaat graag te werk met andere artiesten in dit muziekgenre waaronder hij nu bezig is met de Zweedse drummer Tomas Jarmyr waar uiteindelijk een album van uit deze maand.

De sessie van vanavond bestaat uit twee nummers van het nieuwe album, beide nummers worden flink uitgerekt tot een experimenteel geheeld van zo 30 minuten per nummer.
De elektronische gitaar wordt ingewerkt door Baker om het begin te maken (van een sample) die de basis wordt van het nummer, Jarmyr werkt als tegenspel net wat anders en creëert een ravage aan bekkens die elkaar rustig tot hard raken waarmee de intro opgebouwd wordt.
Na enkele minuten klinkt de bassline van Baker al wat steviger en wordt zijn loopstation ingezet om daaroverheen meer geluid te creëren, ook Jarmyr zit nu al wat meer op zijn drumstel en zo bouwen beide heren het nummer langzaam op.
Na tien minuten is de spanning al meer te voelen en wordt er sterk op elkaar ingespeeld, de drums worden wat harder en het loopstation doet zijn werk waar meer geluiden over elkaar worden gecreëerd.
De laatste paar minuten zijn voelbaar en zo zoekt het geluid zijn uitweg waarop de drummer zijn tempo verhoogt en er op los slaat, net als de drums wordt de bassline ook heftiger en dromeriger.

Overduidelijk is hier een goed duo ontstaan die een prachtig duet afleveren, ook het tweede nummer wordt op de zelfde manier opgebouwd maar heeft een andere inhoud qua melodie.
Veel verschil is er op zo’n moment niet te horen, maar dat is het genre op zichzelf wat geen tot nauwelijks onderscheid heeft en alleen qua geluid een andere wending kan maken.
Op Incubate wordt hier vanavond geluk gebracht voor vele drone en ambient liefhebbers, Baker tourt volgens mij namelijk maar één keer bij een nieuw project en dat was deze enorm waard om live mee te maken!

Lars Muziek. Ik luister dit op YT maar ik hoor weinig Drone of begrijp ik het genre misschien verkeerd?




Doet me denken aan Noveller. (slecht geluid in video)

Het is meer een combinatie van ambient en drone E-Clect-Eddy, drone is hier in het aanhoudende geluid wat langzaam vorm krijgt of veranderd van melody. Noveller is hier ook een voorbeeld van en Aidan Baker heeft ook onder andere met haar samen gewerkt, zelf ben ik ook erg fan van haar

Bij Drone moet ik altijd als eerste denken aan industrial vandaar dat ik effe check, Lars Muziek.. Heerlijk dat laatste album van Noveller dat ze maar snel met meer komt.

Industrial gaat weer een andere kant op E-Clect-Eddy en wordt naar mijn idee nauwelijks gecombineerd of gehoord als drone. Het laatste album van Noveller was inderdaad heerlijk goed, op het moment werkt ze nog steeds aan veel demo's. Zij komt nog wel even naar Europa voor wat enkele shows in onder andere België en Zweden.

Het was niet gisteren, maar inmiddels een week geleden, toch zou ik het graag nog even willen delen

De vrijdag van Incubate 2016.

Na de fantastische editie van 2015 was ik al snel enthousiast voor de volgende september editie.
Het wachten duurde daardoor erg lang, maar al snel kwam er een update met (wellicht) voor iedereen verrassend nieuws.

Het Tilburgse festival zou een verandering tegemoet komen met maar liefst drie festival edities waarvan twee weekenden en een van vier dagen in één jaar!
Daardoor was het wachten niet meer zo lang als voorheen en kan je voordat de vier dagen editie komt ook nog genieten van de weekend editie.
Helaas lukte mij het niet om bij dat weekend er te zijn, dus was het afwachten nog steeds erg lang tot september.

En toen eenmaal de eerste namen bekend werden gemaakt, herkende ik daar niet zo veel van en was het des te leuker om deze te gaan ontdekken!
Vanaf augustus kan ik je wel vertellen dat ik bijna elke dag over het festival heb gedroomd, Incubate blijft dan ook voor mij het enige festival wat ik elk jaar vertrouwt bezoek (sinds 2014) om de traditie er in te houden.

Ik was op tijd met het boeken van mijn overnachting en was echter misschien wel nog net op tijd met het kopen van mijn hardcover ticket/kaartje die ik in de week van het festival heb gekocht.
Het feest kon beginnen en daar had ik de vrijdag voor uitgekozen vanwege de meest interessante bandjes.

Voor het omruilen van ticket naar polsbandje moest je dit jaar bij het loket van 013 wezen, dit was tevens ook het informatie balie van het festival.
Persoonlijk vond ik dat zelf niet echt een succes, als je op zo’n moment informatie wilde moest je tegen een glazenraam aanpraten terwijl je buiten staat.
Vorig jaar was het ophalen van je polsband in het gemeentehuis waar ik meer festival sfeer oppakte.
Daarin tegen was de festival merchandise die dit jaar ook buiten was wel erg leuk en gezellig, alleen viel de merchandise erg tegen. Het bracht t-shirts met beperkte maten (S en M) met zich mee, maar dan waren de prijzen wel weer erg leuk!
Ergens dacht ik ook te lezen dat het om vintage merchandise ging, waarvan ik uiteindelijk nog een leuke mok en een t-shirt van heb gekocht!

Door het in korte van 7 dagen naar 4 dagen waren er waarschijnlijk ook venue’s geschrapt die opdat moment niet nodig waren. Dan merk je toch een andere inhoud dan vorig jaar, wellicht was het vorig een te groot succes waar het budget ook wat hoger lag dan dit jaar en dat was te merken.
Uiteindelijk wil ik daarmee niet zegen dat ik daardoor teleurgesteld was, ik had het namelijk weer enorm naar mijn zin!

Een succes van dit jaar vond ik ook de Incubate Arcade en de nodige kunst/theater bezichtigingen en dan nu een klein overzicht van de sterke tot mindere acts van deze dag:
Otto Lindholm (ambient) was erg goed net als Whispering Sons (post-punk) en Drift Machine (electro). Tasos Stamou (ambient) en Circuit Breaker (industrial rock) waren daarin tegen erg matig, waarvan Shackleton (electro) Cian Nugent (folk) en Nothing (indie-rock) weer goed waren.
En tenslotte vond ik Aidan Baker & Tomas Jarmyr (ambient) het beste van alle optredens op de vrijdag van Incubate!

18-09 Fear of Men, € 10, Lichtschip V11, Rotterdam 4*

Via NPR first listen in aanraking gekomen met deze band uit Brighton, Engeland. De vocalen doen me denken aan die van Dolores O'Riordan van The Cranberries. De teksten liggen, zover ik het kan volgen, in lijn met de naam van de band en hebben dus een behoorlijk persoonlijk karakter. Veel vervormde gitaargeluiden, soms industriële drumpatronen, maar Dreampop en Indie Pop als genre aldus Wikipedia is wel aardig gevat, maar dan met Shoegaze invloeden.

De gitarist lijkt zijn geluid via een Theremin te vervormen, de drummer was stroef in de eerste nummers, de aantrekkelijke bassite / percussionist / synth / achtergrondzangeres had het druk om haar rol te vervullen, en de leadzangeres / tweede gitarist heeft soms moeite om de noten precies te raken. Allen lijken vooral bezig met hun eigen deel van het geheel en er is weinig interactie tussen de bandleden. Dat is jammer want dat is meestal een sfeerverhogend element. Ze lijken ook nog te moeten wennen aan het (goed) live spelen van hun nummers alhoewel er nauwelijks iets (technisch) mis ging. Pas bij het stomende slotnummer kwam de band echt los en was er veel levendigheid op het podium. Ik vermoed als ze over een (half) jaar of zo terugkomen dat er dan veel meer te beleven valt aan deze band. Maar het is al prima vermaak op dit moment.

Prima album maar eigenlijk best wel prijzig en tijdrovend om daar voor naar Rotterdam te gaan. Maar de locatie voormalig Lichtschip V11 wilde ik gewoon een keer bezoeken omdat er toch regelmatig acts staan die de moeite waard zijn. Een prachtige bar/restaurant met terrassen op voor en achterdek en een klein podium/zaal in haar scheepsruim. Zeer mooi verlicht maar wel te donker voor foto's en de akoestiek was goed, prijzen normaal. Voor herhaling vatbaar.

Op hun Facebook pagina staat een semi-professionele live opname (video) van een nummer die ze opvoerden in een kerk in Londen. Geeft een goed indruk van hoe ze live zijn.

20-09 Indiestadt Festival (dag 1), Paradiso € 12,50

Helaas een deel gemist door omstandigheden, en ook doordat de kleine zaal niet berekend is/was op het publiek; dit is echt niet okay. The Invisible en Declan McKenna alleen een stukje van gehoord buiten de kleine zaal. Ik snap dat men niet wil dat een band daar optreed tegelijk met een andere in de hoofdzaal maar dit sucks!.

Hoofdzaal: Jones (UK) 3,5* had ik iets meer van verwacht, Soulful Pop met een zangeres die Sade waarschijnlijk wel als voorbeeld had, stond als tweede op mijn lijstje. Lawrence Taylor met wat ik PowerPop / Rock wil noemen. Aardige nummers en een stem met veel kracht maar niet mijn ding 3,25* weet wel aardig de showman te spelen.

Dan de Psychedelische IndieRock van Sunflower Bean 4,75* eerder gezien in De School daar kwam het niet uit de verf vanwege ontbreken van een publiek. Alleen dit optreden was de 12,50 meer dan waard, gillende gitaren en veel passie op het podium. Beste nummers, beste geluid, beste show, en zelfs het licht was deze keer in de kleine zaal te pruimen. Enig minpunt, wat doet deze band in de kleine zaal??? Dit was het beste van deze avond! Het publiek was hier duidelijk het meest enthousiast over. Had graag nog een kwartiertje gehad, laatste optreden van hun tour en ze hadden er gewoon veel zin in.

Hoofdzaal: Izzy Bizu 4,25* heeft even later nog een poging gedaan om dat te toppen maar schiet net te kort. Ik was geen fan en zal het niet worden maar ze deed het live veel beter dan wat ik van haar releases ken. Geluid op de vocalen was hier het best geregeld, drums dan weer veel te hard in de mix voor deze toch soms delicate Soul / Pop.

Vooral Sunflower Bean heeft deze avond bijzonder gemaakt.

21-09 Indiestadt Festival (dag 2), Paradiso € 10,50 2-dagen passepartout via TicketSwap.

Dag twee was onzeker want Mabel, dochter van Neneh Cherry, stond bovenaan mijn lijstje en zou komen en toen weer niet. Holy Holy en Goose stonden er ook op dus even bij TicketSwap gecheckt en zowaar een voordeeltje gescoord. Net iets goedkoper dan aan de kassa maar belangrijker, een passepartout die omgewisseld mag worden voor een echte Indiestadtpas die weer recht geeft op een achttal gratis Indie optredens tot 1 januari, waaronder Holy Fuck en UNKLE. Goed gemutst dus aan de tweede avond begonnen alhoewel Sunflower Bean van gisteren niet over troffen zou worden, maar scheelde niet veel. Dag 2 leek de minste te zijn maar bleek de beste als geheel. Ook andere strategie om kleine zaal in te komen, gewoon 5 minuten voor het begin daar staan maar dus wel de optredens in de hoofdzaal niet volledig zien, dat was wel jammer.

Kleine zaal: Sleepers Reign (België) 3,5* IndieRock - aardig, maar moet nog een jaartje rijpen, zanger doet goed zijn best om een sfeer neer te zetten. Evening Hyms (Canada) 3,25* Indie - ze kwam net op tijd aan uit Keulen en maakt dan ook een wat uitgeblust indruk (zeker de drumster), waarschijnlijk daardoor dat het niet veel indruk maakte. Eén nieuw nummer was geschreven samen met de zanger van Timber Timbre, benieuwd hoe dat later op het album gaat klinken. Broncho 3,75* (Shoegaze / Alternative Rock) - de zanger lijkt op Keanu Reeves en spreek ook een beetje als hem. Vage show, het begin lijkt net een soundcheck maar was een nummer, die overging in een andere nummer etc. bijna geen enkele pauze in de eerste 6 nummers, waar moet je dan klappen? Totaal onverstaanbare zang wellicht fonetisch gezongen? Uiteindelijk ging het wel beter klinken en kwam er af en toe een pauze tussen de nummers. Vaag! Maar de muziek was in elk geval goed te pruimen.

Hoofdzaal Holy Holy (Australië) 4* IndieRock - mocht aftrappen en was meteen een goed begin. Altijd lastig als eerste beginnen al om 19:30 maar er kwam genoeg moois uit de gitaren / Synth en zang. Otherkin (PunkRock) 3,25* ze doen het aardig maar was totaal niets van de zang te verstaan maar ja dat doen meer PunkRock bands. Jonge gasten, leuk eens te horen, verder niets bijzonders. Grouplove (California) 4,25* IndieRock - beste show van de avond, een zanger met een enorme strot, aardig hooks, leuke zangeres/toetsenist erbij in stoeipakje, goed gitaarwerk en veel sfeer was eerst van mening dat dit het slotact zou moeten zijn maar daar bracht GOOSE (België?) 4,5* - Dance / House / IndieRock, mij op andere gedachten. Aanvankelijk begon het matig, was einde van de avond en deel publiek was al vertrokken en de rest al behoorlijk moe van 4 uur staan. Maar snoeiharde analoog aandoende synths brachten de boel langzaam op gang, afgewisseld met nummers die naar IndieRock neigen met House/dance vermengd. Aan het einde van de set hadden dan toch bijna iedereen weer aan het dansen gekregen wat eerder alleen Grouplove gedeeltelijk lukte.

Geslaagd festival al zijn er dingen voor verbetering vatbaar,

25-09 Plaid & The Bee, Melkweg (Oude zaal), Amsterdam 4,5* (gratis voor jaarleden)

Ken deze 3(?) heren nauwelijks, op de gok gegaan, was toch gratis. De IDM releases van Plaid zijn aardig maar niet schokkend goed, het live optreden was dat wel! Goed opgebouwd, het eerste nummer begon aardig saai maar werd beter. Zowel de complexiteit als het volume namen toe naar mate de avond vorderde, mooi gedaan maar dan heb je weinig mensen aan het dansen aan het begin van de set. Ken geen enkel nummer maar er zat geen slecht nummer bij, in de encore zat alleen een kort nummer dat van mij niet gehoeven had.

Verscholen achter een wand van driehoekjes waarop mooie projecties kwamen maakte het ook aangenaam om naar te kijken. Tenslotte een paar heren op een podium aan wat knopjes zitten is best wel saai. Maar aan de andere kant, het is muziek bedoelt om op de dansen en dan werkt zo'n scherm met projecties eigenlijk averechts. Alle nummers aan elkaar rijgen is ook al lastig, waar moet je dan klappen, joelen etc. Zeer vermakelijke avond zou het zelf wel iets anders presenteren.

26-09 Paradiso kleine zaal 19:30 Mitski (3*) €10 en 22:00 Deap Vally (4,75*) gratis met Indiestadpas

Mitski (USA) stond al vroeg in de agenda gepend i.v.m. haar mooie laatste album Puberty 2 maar viel helaas tegen. Duidelijk dat de band nog niet ingespeeld is, met een geekie broekie gitarist waar Mitski af en toe als een zorgzame moeder naar keek. Zijzelf op bas en nog een wat afwezige iets saaie drummer, vast een ingehuurde kracht. Mitski heeft een Japanse achtergrond en dat hoor je af en toe in de zang terug maar haar microfoontechniek laat nog te wensen over. Ook Dolores O'Riordan van Cranberries hoor ik terug in haar zang, niet vals maar daar wel tegenaan schuren. Pas als ze solo op podium staat met nu wel een gitaar komt het vuur er echt uit, gillend in het nummer Jeruzalem. Te weinig te laat.

Deap Vally (USA) Garage Rock / Rock and Roll van het duo Lindsey Troy (gitaar/zang) en Julie Edwards (drums/backing), laatste genoemde was ook jarig dus me mochten even zingen. Eigenlijk niet te veel van verwacht maar was een geweldig optreden, de oren piepen nog (bescherming vergeten). Vuige rock met stoere-vrouwen-teksten van hun album Femejism (daar zit vast een vochtige grap in verwerkt ) Ze kregen iedereen vanaf de eerste noot achter zich en in beweging, een kleine moshpit erbij zo af en toe. Geen getokkel op de gitaar maar smerig spel, wel strak, en een drummer die er gewoon staat. De zaal was vol dus ze hebben al wat aanhang, wel fijn bij zo'n act dat geeft echt veel meer sfeer. Zeker toen in het slotnummer mensen uitgenodigd werden om op het podium te komen dansen.

Voor 10 euro ook nog de CD meegenomen. Morgen wacht me meer op van Le Butcherettes maar of die dit gaan toppen betwijfel ik.

@E-Clect Eddy, mooi verslag. Geldt voor Paradiso nog steeds dat je extra moet betalen(lid) voor concerten? Ik vind het een mooie lokatie maar voor mij niet ideaal, ligt aan de rand van Nederland, ik woon zelf wat centraler.

Normaal gesproken wel, maar als je een indiestadpas aanschaft (€25,-) kun je minimaal 52 concerten per jaar gratis bezoeken en betaal je ook geen lidmaatschap.

angelinDat klinkt zeker goed, als ik in de buurt woonde zou ik het doen. Wie weet pikken ander podia het ook op. Goed plan.

Subbacultcha doet ook zoiets maar dan met een abo van 8 euro per maand en de Melkweg heeft ook zijn eigen lidmaatschapskaart maar daar kan je dan wel meteen naar sommige zaken gratis, niet alleen muziek, ik meen af en toe een film.

Zover ik me herinner moet je naaste de Indiestadtpas ook nog apart het lidmaatschap betalen.
Ik heb beiden voor 50 euro samen

Ik ben nu 3x geweest en kon iedere keer doorlopen zonder lidmaatschap.

Heb even op de website van Indiestadt gekeken en geen woord over lidmaatschap gezien dus je zult wel gelijk hebben. Ik ken deze kaart pas sinds kort maar bijna altijd de Jaarkaart van Paradiso (en Melkweg gekocht). Dat gaat dan veranderen vanaf 1 januari als de nieuwe Indiestadtpas er is.