Vermakelijkste moment bij Raymond van het Groenewoud: een jochie van een jaar of 11 (?) dat Liefde Voor Muziek mee mocht komen loeien op het podium. Vertedering alom

Gisteravond naar Utrecht getogen voor een avondje muziek in theater Kikker.
Daar aangekomen kwamen mevrouw tigers en ik al snel mede-mu-mers Elmeromero, Vince Vega en Jazper tegen. Gezellig een biertje (of thee) drinken.

Als eerste waren drie friezen aan de beurt wiens namen ik alweer kwijt ben, met uitzondering van het feit dat ze eindigen op -stra.
Klankschalen ambient met gitaarruis en Friese gedichten. Klonk wel aardig, maar kon mijn aandacht niet volledig vasthouden.
Daarna was het de beurt aan Dustin O'Halloran. Mooi, al een keer eerder gehoord, en uiteindelijk ook een tikkeltje saai. Zijn romantische op- en afgaan van motieven en dynamiek in de stijl van Debussy gaan op een gegeven moment een beetje vervelen.
Daarna kwamen Nils Frahm en Greg Haines op. En dat was wel geweldig. quatre-mains werd afgewisseld met lekkere electronisch drones. Erg goed; die jongens mogen wat mij betreft een samenwerkingsalbum uit brengen.

Jan en Romke Kleefstra?

ja die! en nog eentje...

gisteren Kings go Forth in Rotown, Wat een dope funky soul van de bovenste plank. kan ik ernstig aanbevelen.

Gisteren Leo Blokhuis & Ricky Koole gezien. Koole zingt mooi, maar helaas kwam ze soms niet over de muzie heen. Ten opzichte van hun vorige programma was de bezetting ook uitgebreid en i.p.v. twee multifunctionele gieteristen ging het deze keer om een standaardbandbezetting van gieter, bas (ook soms een staande), drums en toetsen. Dat deed het geluid niet altijd even goed en waar was die banjo nou verdorie?
Leo's verhalen waren boeiend (hoewel die Radiohead-verering wel wat minder mocht), had het nog over krautrock, de hele gangbang rond Graham Nash, etc. En qua verzoekjes draaide hij You Are Never Alone van Vic Chesnutt speciaal voor mij!

Gisteravond in Ekko gezien:

Voorprogramma: Kiss the Anus of a Black Cat - al hou ik van katten, ben ik niet zo konten/billenman, dus van dat kussen kwam niks. Band doet af en toe denken aan 16 Horsepower en anderen die kant uit en daar heb ik weinig mee.

Hoofdprogramma: ILikeTrains, nu wave uit Leeds

Derde album He Who Saw the Deep is nu twee maanden uit, maar gelukkig speelde de groep ook een ruime selectie van de vorige twee albums. Op het podium werden ze bijgestaan door een extra gitarist waardoor er dus af en toe 4 gitaristen o het podium stonden - twee gitaristen speelden af en toe ook keyboard. Maar een line-up met 4 gitaren creëert wel een heel mooi vol gitaargeluid; de lead werd gespeeld door David Martin (ook lead vocal), terwijl de andere twee gitaristen afwisselend slag speelden, de lead volgden of de bas. Af en toe moest ik door het klaterende gitaargeluid denken aan The Chameleons.

Dan blijkt dat je met zo'n line-up een heel mooi (wel hard) en afwisselend geluidsbeeld neer kunt zetten. Itt tot de studio-opnames waren de bas (Rickenbacker, synth, maar ook pedalen) en de drums (Premier) prominent aanwezig en dat zorgt voor een wat steviger geluid. Waar synths (o.m. Korg) meespeelden was dat meer voor invulling van het geluid en niet als drager ervan (wat bij Editors en White Lies wel het geval is). Gitaren leunend op bas en drum bepaalden het geluid. Ik zou de band wel het succes gunnen.

Geen idee of er meer MuMe'rs waren - dit was een erg goed, gedreven, strak gespeeld concert - jammer dat het relatief kort was, 1 uur.

ja ik was er ook. Op de setlist stond een extra nummer die ze door de korte tijd niet meer konden spelen. Jammer bij Ekko is 11 uur de uiterste limiet vanwege klagende buren en de start van het concert was even na tienen omdat het voorprogramma ruim de tijd kreeg en er later was gestart. Dus maar 50 minuten concert en geen Spencer Perceval.

Vergeleken met het concert van iLiKETRAiNS drie jaar geleden in de Ekko is er wel het een en ander veranderd. Hun nieuwe nummers zijn minder donker dan de oudere.

Prijsnummer blijft Terra Nova:



voor mijn videos
concert iLiKETRAiNS

Ben gisteravond naar een concert van Bring Me The Horizon, Architects, Tek-One en The Devil Wears Prada geweest. Het was in de Melkweg, ik heb wel een leuke avond gehad. De vocalist van Architects deed een stagedive vanaf het balkon, hoe suïcidaal ben je dan .

Recensie van Godspeed afgelopen woensdag geplaatst op mijn blog:

Als het erop aankomt, ben ik in de muziek toch het meest weg van een klassiek drie-minuten-popliedje. Daar mogen ze van mij best een hoop interessants omheen verzinnen. Zelfs als de drie minuten er acht worden, neem ik dat graag op de koop toe. Enorme noiseinferno's, instrumentale geluidsmuren en ambientwaves: ze zijn op zich aan mij wel besteed, mits de basisstructuur maar niet al te gedurfd is. Ik wil stiekem toch altijd een zanger(es) horen, die dan liefst ook nog een couplet én een refrein te berde brengt.

Ooit heb ik wel anders geprobeerd. Zo is daar bijvoorbeeld het genre postrock. Een tamelijk nietszeggende term, dus die vergt wat uitleg. Het begrip rock verwijst in dit geval vooral naar het instrumentarium waarbij gitaar, bas en drums gewoon de basis vormen. 'Post' staat dan blijkbaar in dit geval voor het afwijkende: het genre kenmerkt zich namelijk door het totaal ontbreken van couplet-refreinstructuur. Zang komt zelden terug in de lang uitgesponnen nummers die doorgaans van climax naar climax bouwen.

Grootste naam die de postrock heeft voorgebracht is het Canadese Godspeed You Black Emperor! Met hun EP Slow Riot for New Zero Kanada en hun eerste plaat F#A# verwierf de band eind jaren negentig een behoorlijk fanschare. Het zijn ook meteen twee van de weinig platen in het genre die ook bij mij werkelijk beklijven. Een uitstekende reden om op afgelopen woensdag op last-minutebasis toch nog naar het reeds uitverkochte concert in Paradiso te gaan.

Godspeed begon daar het eerste kwartier met de kant van het genre die ik minder kan waarderen. Een lang aanhoudende, vrij monotone drone met af en toe wat repetitief, noisy gitaarwerk. Intrigerend vond ik vooral dat het overstuurde gitaargeluid nogal werd versterkt door de betonnen paal waar ik pal naast zat. Die voor mij wat koude start was ze al meteen vergeven door het magnifieke tweede nummer (of moet je bij dit soort muziek van een 'stuk' spreken?) The Albanian. Godspeed op zijn best, als je het mij vraagt: soms ingetogen vioolspel, even later weer een flink met gitaar en drums aangezette climax.

En zo ging men op het podium onverminderd voort. Van de paal naast me had ik geen last meer; sterker nog, het geluid was prachtig. Dat gold ook voor de beeldcollages op het scherm achter het podium. In het begin trok er een flitsend wit licht als een bijna-doodervaring de zaal in; later werden er op de grauwe zwartwitfoto van een stad beelden geprojecteerd die het midden hielden tussen een nucleaire explosie en celdeling tijdens een biologiepracticum. De beelden waren vrij simpel, maar toch zo intrigerend dat je er naar bleef kijken.

Halverwege verraste Godspeed mij blij met mijn favoriete nummer van de eerdergenoemde Slow Riot-EP. Het fenomenaal opgebouwde Moya is bij mij een persoonlijke favoriet. Na het ook niet misselijke East Hastings had de band er inmiddels 1.45 uur muziek op zitten en begon ik mezelf op enige muzikale climaxvermoeidheid te betrappen. Daarbij kwam nog dat ik niet echt prinsheerlijk op een richeltje zat. Hoe prachtig het ook was, ik zat na een kleine twee uur toch echt wel aan mijn postrockmaximum. Naar Godspeed luisteren is namelijk niet alleen prachtig, maar op den duur toch ook wel erg heftig.

Toen ze het na meer dan tweeënhalf uur aan muzikale uitbarstingen voor gezien hielden, was ik eigenlijk wel blij dat er geen toegift meer volgde. Van de meer doorgewinterde fans hoorde ik achteraf dat ze het laatste halfuur als absoluut hoogtepunt zagen. Wellicht was ik dat met ze eens geweest als ze er halverwege een uurtje tussenuit hadden gehaald. Nu duurde het voor mij ongeveer een uur te lang en was ik bij het slotstuk aan het eind van mijn latijn. Ach, het zal misschien met mijn voorkeur voor drie-minuten-popliedjes te maken hebben...

Zondag trouwens Steve Wynn gezien, en er pas vandaag achter gekomen dat ik helaas nooit eerder wat van Dream Syndicate gehoord heb.

Gisteren heb ik Chameleons Vox in de Nieuwe Nor in Heerlen gezien. Het was een schitterende avond waarop Mark Burgess en John Lever, originele leden van The Chameleons, ondersteund door drie gitaristen en bassisten de hoogtepunten van de albums Script of the Bridge, Strange Times en What Does Anything Mean? Basically aan elkaar regen.

Het voorprogramma werd verzorgd door het Engelse Luxury Stranger. In vrij belachelijke uitdossingen (ze probeerden er zo eighties en gothic mogelijk uit te zien) bleek dat we te maken hadden met een The Cure-coverband met eigen nummers. Het was muzikaal best aardig, maar niemand in de zaal protesteerde toen ze na een krap half uurtje aangaven bij hun laatste nummer te waren beland.

Chameleons Vox (die onder een andere naam optreden omdat het niet de originele bezetting is) speelt de muziek van The Chameleons en dat begon meteen goed met vier knallers van debuutalbum Script of the Bridge, waarvan Monkeyland het hoogtepunt was. Bijna alle favorieten kwamen langs en de band bouwde af en toe covers in hun nummers in. Zo was er in het middenstuk van het schitterende Soul In Isolation plaats voor The End van The Doors en we hoorden ook The Beatles en Joy Division langskomen.

En wat ook wel eens gezegd mag worden is dat het publiek hartstikke goed was. Waar veel concerten worden verziekt door ongeïnteresseerde kletsmajoren, stond er zaterdag een publiek dat echt voor de band was gekomen en helemaal in het concert opging.

Setlist:

01. A Person Isn't Safe Anywhere These Days
02. Paper Tigers
03. Monkeyland
04. Pleasure And Pain
05. Nostalgia
06. Less Than Human
07. Perfume Garden
08. Tears
09. Seriocity
10. In Answer
11. Soul In Isolation
12. Singing Rule Britannia (While The Walls Close In)
13. Second Skin

14. Swamp Thing
15. Up The Down Escalator
16. Don't Fall

Gisteren ook The Chameleons gezien in De Baroeg in Rotterdam op het minifestivalletje Winterborn. De setlist was nagenoeg hetzelfde zoals Cygnus hierboven beschrijft. Ook hier voorafgegaan door o.a. de clowns van Luxury Stranger en mijn vrienden van Spirals. Tsja, het was weer genieten van Mark Burgess. Ongelofelijk waar deze man nog de passie en energie vandaan haald om, bijna 30 jaar na dato, zijn nummers ten gehore te brengen met eigenlijk maar 1 origineel bandlid van destijds. Ik kwam hem bij aankomst meteen buiten tegen waar ik hem, na het standaard praatje over Manchester City, doorverwees naar de lokale patatzaak. Het deed mij pijn in het hart om hem voor die tijd een beetje met zijn ziel onder zijn arm door de Baroeg te zien lopen.
De man die ik adoreer....
Prachtig om te zien hoe hij als een echte kameleon veranderde in een podiumbeest en mijn eerdere gevoel van medelijden volledig liet verdwijnen.

Ik was er ook. Setlist was inderdaad exact hetzelfde. Geluid was nogal hard. Maar wat een dynamiek en de hele tent ging uit zijn dak.




Voor videos zie ook
Concert Baroeg

2, naast Burgess ook drummer John Lever.

Er stond ook 'samen met' in die zin. Misschien wat onduidelijk, maar leek mij vanzelfsprekend...

Oh , daarmee bedoelde je Lever. Dan heb ik niks gezegd.

Afgelopen donderdag bij The Cult geweest, met in het voorprogramma niemand minder dan Masters of Reality. Die hadden helaas de pech dat ze een beroerd geluid kregen en de prachtige gortdroge riffs verzandden in echo en vlogen ongecontroleerd door de zaal. Jammer, want ik heb ze eerder gezien en weet hoe goed ze live zijn. Gelukkig lijken e binnenkort terug te komen als hoofdact, in de onvolprezen kleine zaal van De Oosterpoort.
The Cult was werkelijk een lachertje. Was ooit een fan van hun muziek en ben nog steeds een groot liefhebber van de 80's, maar deze band is toch volledig achterhaald. Iedere keer hetzelfde trucje en een lachwekkende macho podiumpresentatie. Passé.

Gisteren Master of Reality en The Cult gezien in Paradiso Amsterdam.
Masters of Reality was degelijk, goede riffs, zang niet echt voluminieus maar passend bij de groovende muziek.
The Cult speelde van Born into this niet zoveel, Dirty Little Rockstar (een pastiche op de machorock wereld, niet door ieder begrepen, zie lebowski). Veel oude nummers die goed uit de verf kwamen, Horse Nation stamt uit de tijd toen ze nog The Death Cult heetten. Van Dreamtime het geweldig Go West.
Veel response kwam er voor Love Removal Machine en She sells Sanctuary.
Maar voor mij sprong the The Saints are down uit van hun plaat uit 1994, met allesbehalve machoteksten, melancholisch zelfs.
Ian gooide zo,n beetje 4 keer een tambourine in het publiek, leuk souvenir. Billy Duffy speelde ontzettend strak en het geluid was hard en helder. Een beetje de poser uithangen stoort mij niet als de kwaliteit van de muziek dit maar overstijgt. Is de The Cult nog relevant? Absoluut. Dit was mijn vierde Cultconcert, eerdere waren in 1989, 1991 en 1994.

Gisteren ook naar de Masters en The Cult geweest.
Ik herken me meer in het verhaal van vin dan van lebowski.
Of de Cult nog relevant is anno 201 doet er voor mij niet zo toe, Paradiso zat in ieder geval tot de nok toe vol en het publiek ging, zeker het laatste half uur van de show, helemaal uit z'n dak.
De Masters hadden de ondankbare taak om te openen voor The Cult en het geluid kwam bij de eerste drie nummers niet erg lekker uit de verf, maar V.H.V. en The Blue Garden waren geweldig!
Heb The Cult sinds 1986 een keer of veertien gezien en was eigenlijk niet meer van plan om na de Love Live tour van 2009 nog naar een concert te gaan, ik had het allemaal wel gezien en de setlist was ook al jaren hetzelfde. Maar toen ik las dat de grote Chris Goss en consorten meekwamen heb ik toch maar weer een kaartje gekocht.
The Cult heeft gelukkig de setlist over de kop gegooid en een aantal (zeer) oude en aantal (zeer) nieuwe nummers toegevoegd. En die komen allemaal erg goed uit de verf.
Zoals Vin al aanhaalt is Saints Are Down een hoogtepunt, maar ook het nieuwe Until The Light Takes Us was geweldig.
The Cult speelde zeer strak in een band line up die inmiddels al zo'n vijf jaar samenspeelt (en dat is uniek voor The Cult) en dat kun je horen.
En je kunt je ergeren aan de poses van Ian Astbury of je kunt er om lachen, maar voor mij blijft het overeind staan dat het nog steeds een goede entertainer is.
En Billy Duffy is buitencategorie, jammergenoeg blijft het één van de meest ondergewaardeerde gitaristen.

Altijd goed om door een kenner tot de orde geroepen te worden

Tsja , alles valt dan weer in het niet nu ik lees dat Gary Moore, jeugdheld van me overleden is.

Masters of Reality waren inderdaad geweldig. Publiek reageerde nogal afwachtend, waarschijnlijk veel Cult fans.




Voor meer zie: videos Masters of Reality

Ook The Cult vielen me niet tegen, met name toen tijdens de laatste nummers het publiek helemaal gek werd.




Voor meer zie: videos The Cult

Is er iemand hier (Sietse misschien?) naar Wooden Wand, Cam Deas e.a. geweest zaterdag in Theater de Kikker? Ik ben wel benieuwd hoe dat was.

Gisteren in Paradiso The Airborne Toxic Event gezien in de kleine zaal.

Ze doen nu een tour door Europa nadat ze hun nieuwe album hebben afgemixed. Ze treden in februari maar liefst vier keer op in Paradiso, elke week op maandag in de kleine zaal. Ondanks dat ze een kleine show willen doen spelen ze meer dan 1,5 uur met veel extra nummers ten opzichte van de voorgenomen setlist.

Ze komen uit LA maar klinken erg Brits en geven een hommage aan The Cure. Tijdens Missy worden nummers van Bruce Springsteen, Johnny Cash en The Clash verweven.




Met name richting het einde werd het optreden erg energiek en liep het warm aan in de kleine zaal. Voor meer zie: Paradiso videos.

Ben net terug van een solovoorstelling van Jan Akkerman in De Meenthe, Steenwijk.
Geen band, alleen Jan op akoestische gitaar en luit. Een goed optreden van totaal 90 minuten.
Jan speelde eens wat andere nummers zoals Central Station, Valdez, Heavy Treasure, Classic Gaz en in het gedeelte voor de luit o.a. Britannia. Van Focus kwamen Le Clochard/ Sylvia en Hocus Pocus langs. Jan kwam gemotiveerd over, één van de betere optredens die ik van hem gezien heb. Voor herhaling vatbaar als de gelegenheid zich voordoet. Naar schatting waren er goed 100 bezoekers.

Ja, Jan Akkerman live.. Dan pas besef je echt hoe goed hij is, al is mijn indruk dat hij akoestisch niet zo goed is als elektrisch.

Zelf gister een fantastische show van Richard Thompson gezien. Als we het dan toch over gitaarwonderen hebben..

De Grote Prijs Theatertour streek gisteren neer te Ulft, waar ik eigenlijk voornamelijk voor Eefje aanwezig was, maar er zaten een paar mooie verrassingen bij.

Openingsact Fabiana Dammers was nogal aan de zwakke kant: de liedjes waren onorigineel en ze leek me als persoon zijnde ook behoorlijk onorigineel. Zo'n meisje met rode veters, zwarte beenwarmers en liedjes die niet boeiden. Bovendien leek ze nogal op een dame waar ik pijnlijke herinneringen aan had, wat het geheel ook niet goed deed. Ze had overigens een bassist meegenomen met een vreselijk(e) hoge stem en met zo'n hoedje dat mensen dragen die heel graag artistiek willen zijn, omdat ze denken dat zo'n hoedje hen wel artistiek zal maken.

Nee, dan Lee Mason die daarop volgde. 's mans wat lullige psuedoniem doet iemand als Jack Johnson vermoeden, maar dat bleek geheel niet zo te zijn. Origineel aangeklede (viool, klarinet), wat ruwe singer-songwriterliedjes bracht hij, waarbij ik hem de dwarsfluit(!) zelfs kon vergeven en Lee's mooie stem maakten dit een sterk optreden. In de pauze heb ik overigens nog een tijdje met hem gepraat over "Illuminations" van Rimbaud, waarvan hij mij vertelde dat hij die fantastisch vond.

De immer charmante Eefje speelde deze keer weer solo akoetisch en "Afdwaalt" werd weer even Joni Mitchell-achtig, ritmisch lastig liedje in plaats van de (ook absoluut erg mooie) indiedisco-versie op haar debuut. Wederom erg sterke uitvoeringen van haar liedjes en ik zal er in Arnhem ook zeker bij zijn, zoals we haar beloofd hebben. Na afloop heb ik namelijk nog een tijdje met haar gepraat (ze herkende me!), ze heeft mijn exemplaar van "De Koek" gesigneerd (ze vond het zo leuk dat ik die al had) en me een promo gegeven. Zoals gezegd, wat een charmante, lieve vrouw.

Afsluiter The Cosmic Carnival wist heel goed dat britpop iets van de jaren 90 is en niet een uitvinding van de Kaiser Chiefs. Opener "Funny Man" neigt op plaat meer naar Belle & Sebastian, maar dit was een heerlijk Happy Mondays-achtige versie waarbij de drums flink aangezet waren. De meer groove-gerichte nummers waren het beste, maar meer down-tempo dingen waren ook in orde. Zangeres Marlies is ook een charmante jongedame, waar ik ook nog even mee gepraat heb. Prima band dus, ben wel benieuwd naar hun debuutalbum.

Gisteren Ray LaMontagne in Vredenburg Utrecht gezien. De zaal was volledig uitverkocht met een gemelleerd publiek en enkele BN-ers.

Hij speelde veel van zijn laatste plaat, waar dit het hoogtepunt van was:




De nummers met The Secret Sisters konden me minder bekoren, teveel country.

De stem blijft overeind staan. Jammer dat er zo weinig nummers langs kwamen van de andere albums en we maar met een toegift met Trouble moesten doen.