Ik als MuMe-prominent zag Sloper dus op het altijd gezellige Westerpop. Sloper was degelijk en veelal recht-toe-recht- aan rock. Dat de heren, en dan met name de drummers van dienst, het goed hebben met elkaar is leuk om te zien. Ook 2 drumstellen naast elkaar centraal op t podium waarbij de beide drummers ook gebruik maakte van elkaars bekken bleek een goede vondst. De muziek was dan weliswaar niet wereldschokkend zo op een festival is het een leuke boeking en werkt dat wel maar Supersister en Dewolff waren beduidend interessanter.

Nou, achter elkaar:

woensdag: Sons of Kemet in de Tolhuistuin. Waanzinnige live-act van twee drummers, een saxofonist en een tuba-ist (tubist?). Jazz met vooral ook heel veel ritme en uiterst dansbaar. De Tolhuistuin was de ideale locatie, het publiek ging los en ik ook. Ik begreep van een collega dat ze eerder ook met een spoken word-artiest hebben opgetreden. Dat was ongetwijfeld ook leuk, maar dit had toch een hoog 'niets meer aan doen'-gehalte.

donderdag: Typhoon in het Paard van Troje. Typhoon had ik al een paar keer op festivals gezien, en hoewel dat erg leuk was, had ik toch het gevoel dat hij beter tot zijn recht zou komen in een zaal, met vooral eigen publiek. Dat bleek zeker te kloppen. Het was wel een beetje een optreden met twee gezichten. Vaak was het zeer goed tot werkelijk fantastisch, en eigenlijk alle keren waren dat de nummers waarbij hij en zijn band (tien man, als ik het goed onthouden heb) vol in de energie zaten. Een crowdsurfende Typhoon, een moshpit en een opgezweept publiek. Ik snap dat je dat niet ruim twee uur lang wil doen, maar de meer downtempo-stukken duurden soms wel wat lang, en dan was alle energie weer weg. Maar al met al: zeer de moeite waard en zeker voor herhaling vatbaar.

vrijdag: Westerpop. De al eerder genoemde Supersister, die weer een fijn optreden gaven. Dan twee bands die strijden om de Peter Tetteroo-bokaal, waarvan Harvest Road me erg goed beviel en Yachtwerk wat minder. Broken Brass had een leuke afsluiter moeten worden, maar leed nogal aan het euvel "aardige sound, geen boeiende composities", en daardoor duurde het wel wat lang.

zaterdag, weer Westerpop: Sven Hammond: zie Broken Brass. Marei Debertin op het SEN-podium: leuk, maar niet echt iets voor een gratis festival. De twee Franse meisjes van Mali: ik vermoed dat ik het op plaat wel kan waarderen, maar live was het wel erg knullig. Alsof ze na drie geslaagde schoolfeesten al rijp waren voor een echte show...
Sloper was onbeschrijfelijk saai. Dan heb je - kennelijk - de twee beste drummers van de Benelux en dan hoor je daar zo goed als niets van terug. De drumsolo was nog enigszins de moeite waard, maar dat gold helaas voor geen enkele compositie. De podiumpresentatie zorgde vooral voor jeuk. Dat laatste kan zeker niet gezegd worden van DeWolff, die weten tenminste wel hoe ze het publiek bij een show moeten betrekken. Fijne sound, fijne afsluiter van het fesitval.

zondag: North Sea Jazz. Twee (drie?) jaar geleden kocht ik een kaart omdat ik John McLaughlin wilde zien. En die stond na alle herprogrammering op de zaterdag. Afijn... Ik ging met redelijk lage verwachtingen naar mijn eerste NSJ, en kwam zeer enthousiast terug. Fijne ambiance, wat Goois geleuter daargelaten, en afgezien van de waardeloze bewegwijzering ook een fijne locatie.
Het begon al goed met een Franse 'fanfare' van zeven man/vrouw, die tijdens het wachten bij de ingang het publiek vermaakten. Geleerde les: de microfoon is uit, de megafoon is in.
Hiromi Piano Quintet was de onverwachte revelatie. Ik zag haar een jaar of tien geleden in een trio-setting en dat was gewoon goed, maar gisteren zat ik echt vijf kwartier op de rand van mijn stoel. Zoveel spanning tussen de pianiste en het strijkkwarter in een adembenoemde suite rond Corona.
Daarna had alles eigenlijk alleen maar tegen kunnen vallen, maar dat was buiten de energie van Fatoumata Diawara geregekend. Ze praatte wellicht iets te veel, maar verder was het een geweldige show, met een cover van Sinnerman als hoogtepunt.
Black Puma's hadden kennelijk op een laat moment afgezegd en zij werden vervangen door Zo! Gospel Choir. Gospel is fijn, en als ze het gewoon bij dat koor hadden gehouden dan was het allemaal goed. Helaas, er bleken kennelijk BN'ers nodig, waarbij Berget Lewis nog wel iets toevoegde maar Shirma Rouse eigenlijk vooral irriteerde.
Van tevoren had ik Herbie Hancock als hoogtepunt verwacht. Dat was het zeker niet. Het was allemaal wel prima, maar toch best een brave show zonder echte hoogtepunten. Van één van de grondleggers van de funk, had ik toch wel wat meer energie verwacht - en als hij dat zelf niet meer kan (wat heel begrijpelijk is gezien zijn leeftijd), dan toch van zijn band. Maar helaas, die waren eigenlijk net zo tam als Hancock het grootste deel van het optreden was. Meevaller: behalve dat Hancock van de bucket list kan, geldt datzelfde voor trompettist Terence Blanchard.
Energie was er dan weer volop in de tent bij Nubya Garcia en haar band. Vijf kwartier genieten van de Britse saxofoniste. Daarna stond er eigenlijk niets meer op de lijst en was het vooral bedenken of ik nog wilde blijven voor afsluiter Alicia Keys of niet. Dat heb ik uiteindelijk gedaan en daardoor heb ik nog circa drie kwartier van Vijay Iyer Trio gezien (ook omdat andere zalen vol zaten). Wel mooi, maar wel erg langdradig. De zaal liep dan ook behoorlijk leeg - maar dat kan ook voor Alicia Keys zijn geweest.
Daar heb ik uiteindelijk nog een half uur van meegepikt. Goede show, maar ik stond te ver van het podium om er echt in op te gaan, en door een combinatie van moe en niet verstrikt willen raken in overvolle trams, blies ik voortijdig de aftocht, terugkijkend op een geslaagde eerste ontmoeting met North Sea Jazz.

In tegenstelling tot Brunniepoo kwam ik speciaal voor Alicia Keys en had ik een klein uurtje van tevoren een prima plek veroverd. Het begin was even wennen, want de nieuwe dubbelcd werd gedeeltelijk zonder beats en gedeeltelijk met beats gespeeld. Op zich leuk om zo het publiek erbij te betrekken (welke versie is het beste?), maar het werd daardoor wat rommelig. Maar toen Alicia aan de hits begon, ging het goed los en was het niveau gewoon weer hoog. Na 1 uur en drie kwartier was het helaas afgelopen, maar wat een optreden. Absoluut magic!

Gisteravond naar the New Power Generation geweest in TivoliVredenburg in Utrecht. Dat was verrassend leuk en goed zeg. De nummers van Prince werden door zijn oude band redelijk goed tot echt goed neergezet. En omdat de sfeer er met al die Prince fans wel erg goed in zat duurde het concert ook nog eens een half uur langer dan gepland. Dit was de setlist van 26 nummers:

The New Power Generation Concert Setlist at TivoliVredenburg Ronda, Utrecht on July 18, 2022 | setlist.fm

De band gisteravond:

Morris Hayes (MD and keyboards),
MacKenzie (lead vocals)
Tony Mosley (guitar and rap vocals)
Ida Nielsen (bass)
Mike Scott (lead guitar)
Brandon Commodore (drums)
Keith Anderson (sax)
+4 blazers

Echt fantastisch was de bassiste Ida Nielsen. Voor iedereen die maar iets om Prince geeft, was dit wel een erg fijn concert.

Gisteren bij een concert geweest van Andre Becker en Bert Heerink. Erg fraai.
Concert Andre Becker / Bert Heerink in Café de Cactus, Hengelo op 21 juli 2022 - podiuminfo.nl

22-07 2022, Effenaar Eindhoven: The Robert Cray Band

Geen voorprogramma, aanvang al om 20.15 en vóór 22.00 zaten we alweer in de auto; het was een korte gisteren. Dat was wel jammer, want met een stijfuitverkochte grote zaal in de Effenaar, had het aanwezige publiek wel zin in een feestje. Tenminste, daar ging ik vanuit... uiteindelijk bleek dat men vooral heel veel zin had om met elkaar te kletsen, schreeuwen, roepen, irritant zijn, vergaderen, en allerlei andere ongein dat niets met muziekluisteren te maken had. Zonde, dit deed afbreuk aan het concert. Zeker wanneer je tijdens gevoelige of slow songs de gitaar en stem nog maar amper kon horen boven de kakafonie van dit nep-publiek. Robert grapte na een paar nummers dan ook: 'wij zijn de Robert Cray band, mocht je geen idee hebben waar je naartoe bent gekomen en gewoon met z'n allen van straat geplukt bent.' Toch nog even een pluspuntje voor het aanwezige publiek; het applaus na elk nummer was behoorlijk oorverdovend. Dat paste totaal niet bij het beeld van de niet-luisterende aanwezigen, maar was wel fijn voor de band om die erkenning te krijgen.

Robert was fantastisch bij stem en zijn, sporadisch ingezette, falsetto pakte ook nog eens goed uit. Daar moest de band het ook van hebben: die stem. De begeleiding was strak en degelijk, maar sprong er niet bovenuit. Een bas- en/of drumsolo werd niet gegeven, en enkel de toetsenist mocht af en toe zijn gang gaan, maar ook dat ging zeer bescheiden en beschaafd. Het gitaarwerk van Robert viel me tegen. Zijn solo's waren niet spannend en klonken veelal hetzelfde. Steeds als je het gevoel had dat hij eindelijk een keer los zou gaan, bracht hij het weer terug naar rustig. Hij zat er geregeld naast en leunde binnen songs erg veel op herhaling. Wat een contrast met die dijk van een stem. Want laat daar geen onduidelijkheid over bestaan; die was gisteren live vele malen sterker dan op zijn albums.

Opvallend: de hits werden niet gespeeld. Allemaal niet.

Al met al een teleurstellend optreden. Het was allemaal behoorlijk professioneel en de mannen leken er ook best wel zin in te hebben, maar het pakte mij niet. Slecht was het zeker niet, maar voor herhaling vatbaar ook niet.

Er zijn recent een paar krantenartikelen aan gewijd: het Nederlandse concert publiek blijkt inmiddels het slechtste publiek ter wereld te zijn met hun geouwehoer, geklets en geneuzel dwars door de muziek heen. Ook lekker op je telefoon zitten schijnt hier normaal te zijn of teveel filmpjes maken, zodat anderen het niet meer goed zien gebeurt regelmatig...me, myself and I.

Dit jaar was de mobiele telefoon verboden bij Tool & Jack White: echt een verademing. Gelijk in alle zalen invoeren zou ik zeggen.

Hier werd dat ook omgeroepen inderdaad west en na twee songs zei Robert tegen wat mensen vooraan dat ze absoluut geen telefoon/camera meer mochten gebruiken.

POM, 23-07 Waterpop te Wateringen

Miss being cynical
Like a cynical girl
Cynical girl, in a cynical world

Voor de 2de keer in zes weken ben ik naar POM wezen kijken. De 1ste keer was bij toeval en nu de 2de keer was ik speciaal voor hun naar Wateringen afgereisd. "Een suikerspin met sambal" zo sprak de presentator van dienst en dat was een grappige maar toch ook wel treffende vergelijking. De band rond zangeres Liza van As maakt een soort van kruising tussen Punk/garagerock (de blije kant) en Britpop (de energieke kant), laten we zeggen Blondie meets (de vroege) Bettie Serveert met een zangeres met een goede attitude die naar eerst genoemde neigt. Fuzzpop noemen ze het zelf en waarom ook niet. Ze staan deze zomer op maar liefst 36 festivals, de najaarstour is al geboekt en deden tussendoor ook nog het voorprogramma bij niemand minder dan White Lies! Of te wel drukke tijden en dat hoorde je ook wel een klein beetje aan de stem van Van As want die was ietwat schor zonder dat het verder iemand stoorde.

Ik was wat te vroeg en daardoor kon ik nog een klein half uurtje Elle Hollis meepikken en dat was zeker geen straf, het bleek lekkere uptempo electropop. Natuurlijk zijn er in het muzieklandschap tegenwoordig tig meisjes met deze sound maar het was wel errug lekker en t smaakte naar meer. Toen ik bij het 2de podium aankwam waar POM zou spelen stond het al behoorlijk vol met jonge gillende meisjes met hartjes op hun gezicht getekend die allerlei stukken karton omhoog hielden met jonge gillende meisjes achtige teksten. Dat bevreemde me een beetje maar later bleek dat die er alvast stonden omdat twee uur later Only The Poets daar zouden optreden... Maar goed de meiden waren niet vervelend en gaven na elk nummer POM ook een flink applaus. Dat verdiende ze ook, het was weer 50 minuten heerlijk om deze jonge band aan het werk te zien en gezien de vele optredens die nog op de planning staan zal het vast niet de laatste keer zijn dit jaar.

ze speelden o.a. Kim, Earth Sick, en Eat Me, I'm Sad

Er was gisteren een feestje in Tilburg ! Wat ? Daar ? Ja ! Zelfs twee feesten ! Het was maandag, het was kermis en dat kan alleen maar Roze Maandag zijn. Dus aan de ene kant liep ik heerlijk genietend van al deze feestende mensen over de kermis en aan de andere kant ook soms wat verwonderend want er zijn wat bijzondere paradijsvogels in dit paradijs. Het was vooral zien en gezien worden ! En in een heerlijke feestende uitgelaten explosieve mensentunnel barsten de Drag Queens van de zenuwen uit zowel hun kleren als make-flake-up. Ik miste alleen nog Onze Freddie M maar die zal, denk ik en hoop ik, breed glimlachend vanuit zijn eigen Drag Heaven hebben toegekeken. Wat een feest !

Maar beste Meneer, wat doe jij daar dan ? Wel... vanuit deze Trans Kermis liep ik, zo rond 18.30 naar 013 want daar was een andere Trans Queen oftewel Transatlantic.. Ah ! Serieuze Prog Muziek. Wel... Ook daar werd flink gefeest door een ander soort publiek. Waar de Drag Queens, LHBTI-ers, Transies en andere regenboogmensen hun eigen dress code hebben, hebben de Prog Fanaten weer de hunne. T-shirts met hun favoriete Prog Bands, stevige baarden, buikjes, kale koppen, spijkerbroeken, tattoes, Maar onder al die dress code kleren allemaal liefhebbers. Het is maar waar je liefde naar toe gaat.

En daar stond de Band van 013 weer in hun tempel. Deze mannen van Transatlantic stralen echt plezier uit, hebben zo duidelijk veel lol met ons en hun eigen muziek want hé, als jij in Dream Theater ('On drums: Mike Portnoy !!') hebt gezeten, bij Spock's Beard ('On synths and vocals: Neal Morse !') of nog in Marillion zit ('On bass: Pete Trewavas') of bij The Flower Kings ('On Guitar and Vocals: Roine Stolt) en dan in zo'n supergroep mag spelen dan wordt je echt wel uitgedaagd in je muzikale kunnen hoor !

Ik stond dus ergens vooraan met meesterdch en we hadden gewoon al dik plezier met elkaar. We hebben de band al vaker daar gezien en weten dat ze ellelange stukken spelen waar Meesterdch ook echt alles kan meezingen. Voor mij is het gewoon geniaal wat ze doen, geniet ervan, weet wat de hoogtepunten zijn en hou strak mijn kaken op elkaar want ik weet soms niet eens wat de titels van de nummers zijn.

Maar, alhoewel het feestje 3 uur duurde, vloog het voorbij. Het eerste gedeelte was het laatste album (waar 3 versies van zijn ?) met hele sterke stukken en soms ook wat mindere stukken. Vooral als Mike Portnoy zijn twee drumsticks tot twee toverstaven omtovert en los gaat dan gaat het dak er bij zowel band, publiek als gebouw af ! Wat een geweldenaar blijft hij toch ! En als dan daarbij Trewavas (die toch altijd zo lijkt weggelopen uit 'The Hobbit') zijn bas het vuur aan de snaren legt dan gaat ook het dak van het Paradijs los en dan gaat zanger en vrije tijds dominee Neal Morse ook helemaal mee in dit muzikale gebed zonder einde. Roine Stolt (de Zweed schijnt steeds magerder te worden volgens Meesterdch die vooral bezorgd is omtrent de gezondheid van de man) doet knap mee, experimenteert wat maar het kost hem soms wel moeite (schijnt behoorlijk ziek te zijn geweest zelfs ?).

Ik kan, persoonlijk, zelf de nummers zeker waarderen maar ik kom ook vooral voor het vakmanschap van deze heren want die is hoog, een totaal beheersen van het instrument, het luisteren naar elkaar en dan op hoog niveau gewoon in elkaars instrumenten opgaan in een stijl waar ik soms heerlijk in verdwalen kan. Ik observeer dan vooral de muzikale kwaliteiten en ben dan lichtelijk jaloers want het is echt het creëren van een muzikale wereld waar emoties mee opgewekt worden. Wat een gift is dat als je dat kan, en mag. Maar ook om mij heen zag ik de echte Die-Hard fans die elke noot kennen, elk woord uit hun blote koppie meezingen en echt passie hebben voor deze gelegenheidsband. Het is ze zeer gegund.

Voor mij is ook vooral het plezier wat ik dan heb met meesterdch. Lekker bijpraten, een goed restaurant opzoeken, samen genieten van de muziek in zowel auto als concertzaal, de laatste nieuwtjes uitwisselen en gewoon jezelf zijn. Dat geeft ook een meerwaarde. En dat zie ik bij meer concertgangers die samen op pad zijn.

Toen het feestje in 013 was afgelopen en we naar buiten gingen kwamen we weer op de kermis waar het roze feest nog in volle gang was. Maar de suikerspinlaag was er wat af. Dat feest ging nog echt de diepe nacht in met misschien wat andere rollercoaster avonturen. We feesten veel in Nederland, vrijheid, blijheid en op allerlei manieren. Wat een geluk is dat !

Vorige week iemand meegemaakt die behoorlijk luidruchtig was omdat hij bijna doof was. Welke dove gaat er in godsnaam naar een concert met minimale versterking?

Lady Gaga gisteren.

Beetje jammer hoe het podium ingericht was. Mensen aan de zijkanten konden gewoon niet zien wat er in het midden gebeurde. Had nog niet zo’n ramp geweest, ware het niet dat het geluid gewoonweg verschrikkelijk was. Schel en het duurde vaak toch echt meerdere momenten tot ik het nummer pas kon herkennen dat aan het galmen was. Van een vorm van bas leken ze in het Gelredome niet gehoord te hebben. En ze had er zelf duidelijk ook last van want door de avond heen was d’r timing vaak niet in orde.

Maar gelukkig was het Gaga en was het wel echt een feestje.

Gisteren Judas Priest in de 013.

Geen voorprogramma en stipt op tijd (zelfs een paar minuten te vroeg) van start, zo zie ik het graag. De band raasde in een verbluffend tempo door de set heen. Rob Halford heeft de hele avond nauwelijks een woord met het publiek gewisseld, afgezien van het obligate 'The Priest is back' na de eerste twee nummers. Rustmomentjes waren er niet, na het ene nummer werd direct het andere ingezet en zelfs de 'toegift' volgde luttele seconden na het laatste nummer van de hoofdset. Nu hou ik helemaal niet van oeverloos gelul of allerlei vermoeiende partytricks met het publiek, dus geen probleem, maar opvallend was het wel.

Het was verder een uitstekende show. Rob Halford zingt met zijn zeventig jaar beter dan pakweg vijftien jaar geleden, hij was heerlijk op dreef. Ook de rest van de band klonk prima, al blijft de afwezigheid van Glenn Tipton een gemis. En over partytricks gesproken, de onvermijdelijke kwamen natuurlijk wel voorbij. De Harley, Halfords whoo-oe-whoo-oe-whoo-yeah!, drummer Scott Travis die even het woord tot het publiek neemt om Painkiller aan te kondigen.

De setlist was een beetje een best of, gezien het thema van de tour (50 Years of Heavy Metal) niet zo gek. De klassieke albums als British Steel, Screaming for Vengeance en Defenders of the Faith waren goed vertegenwoordigd, van het recente Firepower werd slechts één nummer gespeeld en van de andere albums na Painkiller niets. Painkiller zelf was trouwens het best vertegenwoordigd met liefst vier songs, waar ik persoonlijk erg blij mee was. De enige echte verrassing was openingsummer One Shot at Glory, dat volgens mij nooit tijdens eerdere tours gespeeld is.

Grootste minpunt was nog de slechte bereikbaarheid i.v.m. de Tilburgse kermis. Verder een zeer geslaagde avond.

Ok, Mr. Rock, blij om te horen want ik ga ze volgende week zondag 7 augustus zien op de Lokerse Feesten! Heb ze lang geleden al eens gezien op Graspop maar dat is me toen niet echt bijgebleven, maar zo te lezen zal het nu wel beter zijn aan de setlist te zien! Wat een heerlijk setje zeg!!

Gisteren bij D.R.I. in Iduna te Drachten geweest en dat was mijn eerste concert sinds drie jaar tijd. Wegens de hitte was de zaalcapaciteit iets verkleind en werden er tot plus minus 400 bezoekers toegelaten. Vanwege een gemiste bus niets van openingsact Ancestral Sin meegekregen maar ruim op tijd voor het speciaal voor die gelegenheid toegevoegde Misery Index. Nou ken ik Misery Index alleen van naam maar mijn hemel wat was dat verpletterend goed! Als deathmetal/grindcore-band niet helemaal passend tussen de crossover-bands maar de kwaliteit van het optreden (45 minuten) was dusdanig dat het voor nakomende bands moeilijk te overtreffen viel. Zo kon Neuk! mij niet echt bekoren (sorry!) en zocht ik de verkoeling buiten op, alvorens de laatste nummers nog even mee te pakken. Hoofdact D.R.I. speelde bijna anderhalf uur en alhoewel de harde kern bijna 61 is (Kurt Brecht en Spike Cassidy) leverde men een immer vitale set af. Kurt Brecht vind ik een innemende podiumpersoonlijkheid (m.a.w. een mooi figuur!) en Spike Cassidy had met zijn grijze baard wat een Tom Araya-look. Het geluid was Spike aanvankelijk niet helemaal naar het zin want hij prutste nogal aan zijn versterker om wat pauzes tussen de nummers à la Slayer opleverde. Inhoudelijk niets nieuws onder de zon. Knap dat je in 1985 een elpee maakt (Dealing with It) en dat je daar 37 jaar later nog steeds op teert, maar de merchandising-stand deed goede zaken en verkocht talloze D.R.I.-shirts. Er werd volop gecrowdsurft en er waren talloze mosh-pits (reeds bij Misery Index). De D.R.I.-fans zullen een prachtige avond hebben gehad, maar ik zag ze drie keer eerder en gegeven moment kwam de klad er bij mij wat in. Misery Index was voor mij het verrassende hoogtepunt van de avond. De sfeer was gemoedelijk en het algehele geluid goed op orde (Iduna heeft een goede akoestiek). Ook consumpties waren nog steeds betaalbaar en het entreegeld een schijntje.

Voor het laatst speelde Psychedelic Porn Crumpets drie jaar geleden in Rotown en Doornroosje te Nederland. Toen waren beide clubshows al uitverkocht. Nu, drie jaar later weet de band het weer uit te verkopen, deze keer in de Pandora zaal van TivoliVredenburg. De band heeft overduidelijk een fanbase, gezien deze al voor aanvangstijd aanwezig waren in de foyer. De leeftijden lopen uit een, maar vooral de jongeren lijken de grotere hierin te zijn. De avond werd misschien ook daardoor gevuld met wat verrassende, maar vooral leuke dingen.

Zo ging er een schoen de ronde en belande deze bij de zanger van de band. Maar ook een joint wist menigte uit het publiek te bereiken. Waar niks werd bereikt was het wel het roeien van de onzichtbare boot midden in het publiek. Wellicht was dat de minder hardere versie van het moshen wat er veel plaats vond. Als dat niet gaande was dan klom er wel weer iemand op het podium om iedereen aan te juigen en vervolgens te crowdsurfen. Hoe je het ook deed er werd hoe dan ook volop gefeest tijdens dit concert. En naast het publiek had ook de band het erg naar hun zin en speelde ze in overgaven.

De band uit Australië komt in de buurt van de muziek van Tame Impala, maar vliegen vaker uit de bocht met hardere instrumentalere momenten. Het jongere publiek kon zich hier (al dus eerder vermeld) zich hier goed in vinden. Geef de band volgende keer het podium in de Ronda zaal en wellicht spelen ze dat ook uit. Eerst spelen ze voorlopig nog in Doornroosje, De Muziekgieterij, Vera en op het Misty Fields festival te Heusden.

Voor een stevig potje psychedelica van 70 minuten is het zeker waard de band live te zien. Hier en daar creëerde ze zelfs wat spannende momenten waarin de tracks langzaam werden opgebouwd naar een hardere en los barstende climax. Dus of je nou van roeien houd of van beuken, bij een concert van Psychedelic Porn Crumpets lijkt dat allemaal te kunnen.

Woensdag 17 augustus - DIIV - Paradiso

DIIV was een van de laatste live shows die ik zag voordat corona toesloeg. Die show stond toen in het teken van hun laatste album Deceiver. De afgelopen twee jaar is er nog geen nieuwe muziek uitgebracht, maar ik begreep dat er wel nieuwe muziek aan zit te komen, wat tijdens de show ook werd bevestigd. Helaas werd er deze keer nog geen nieuw nummer gespeeld waardoor de setlist in grote lijnen hetzelfde was als twee jaar geleden.

Daarmee was het optreden ook eigenlijk wel gelijk aan de vorige keer. Een mix van nummers van alle drie de albums die ze tot nu toe hebben uitgebracht. Toch ligt de nadruk vooral op de meer schurende shoegaze kant die ze sinds Deceiver zijn opgegaan. Afsluiter "Blankenship" is inmiddels wel een van hun hoogtepunten waarbij een gedeelte van de zaal pas echt los ging. Dat gebeurde iets eerder in de set ook al bij hun absolute prijsnummer "Doused". Sowieso was het blokje met Oshin nummers om te smullen. Het geluid was het hele optreden ook top waardoor je alle mooie details in hun gitaarspel kon horen. Het was alleen jammer dat het concert na iets meer dan een uur er al opzat. Ze hebben nog zat goede nummers om makkelijk nog een half uur langer door te gaan. Misschien kwam het ook omdat de drummer met een buikgriep o.i.d. aan het spelen was.

https://i.ibb.co/Sd72FRL/diiv-1.jpg

Gisteravond in de Pandorazaal (Vredenburg Utrecht) een concert in de categorie ‘bands die ik goed vond toen ik nog te jong was voor concerten’. Dit keer was het de beurt aan Deacon Blue. Een paar jaar geleden kocht ik het kaartje al en ik had eerlijk gezegd geen idee of het een goede liveband was. Het was dus dat ik geen verwachtingen had anders waren ze ruimschoots overtroffen. Ricky Ross heeft nog steeds een prima stem en het enthousiasme van Lorraine McIntosh was erg aanstekelijk. In combinatie met een uitverkochte zaal (ruim 600 man) vol enthousiast publiek leverde dat een geweldig concert op. Een groot deel van het publiek kende de band beter dan ik, want regelmatig werden hele coupletten meegezongen, terwijl ik pas bij het refrein wist welk nummer het ook al weer was. In 2 uur tijd kwamen alle favorieten voorbij waarbij de nummers van hun debuutplaat Raintown toch wel het best waren. Ik had het idee dat iedereen die deze plaats destijds kocht, gisteren in de zaal stond. Opvallend was dat hun enige top40-hit, Your Town, helemaal niets teweeg bracht, terwijl bij nummers als Dignity en Real Gone Kid de zaal van enthousiasme bijna ontplofte.

Daar had ik best bij willen zijn. Ik zag Deacon Blue ooit in (toen nog) Nighttown en had dezelfde ervaring als jij gisteravond: geen verwachtingen en flink weggeblazen. Het is dus blijkbaar gewoon een enorm goeie live band.

Leuk verslag motel matches, ik had dit concert lang in de "geïnteresseerde" status staan. De 1ste datum kwam mij beter uit zeg maar, tja...

Your Town is een heerlijk nummer maar ook wel een beetje een buitenbeentje binnen het oeuvre van de band terwijl Real Gone Kid zo'n beetje hun eigen volkslied is (Iedereen WHOEHOEHOE).

Verder kan ik je deze nog van harte aanbevelen:
Deacon Blue - Live at the Glasgow Barrowlands (2017) - MusicMeter.nl

30 augustus 2022, Tame Impala, Afas te Amsterdam.

Na 6 jaar is het dan weer eindelijk zo ver voor een clubshow/tour van Tame Impala. De Australische band rondom Kevin Parker speelde voor het laatst nog een clubshow in de Heineken Music Hall in 2016. Een een enkele clubshow waarna in zes jaar tijd nog een klein handje vol aan festival optredens volgde. Dit jaar laten ze er dus geen gras over groeien en speelt de band drie avonden volledig uit in de Afas te Amsterdam.

De fanbase is groots, maar het meest opmerkelijke is dat er om half elf in de ochtend de echte tourbuddies er al klaar voor zitten. New Jersey, California en Colorado in Amsterdam, ze zijn er voor overgevlogen en vroeg aangekomen. Daar tegenover moeste de Nederlandse fans maar zien hoe ze naar Amsterdam kwamen, want de NS zat door heel het land heen in staking. Wellicht daardoor bracht dit later op de dag pas de Hollandse fans naar Afas.

Eenmaal verder wachten in de zaal krijgen we Parfume Genius op het podium. Eerder stond de band ook al op het Le Guess Who? festival en dat is zelfs vanavond wel te begrijpen waarom. De band heeft namelijk meerdere stijlen. Waar ze in het begin nog poppy aan doen met wat vrolijke dansbare liederen en melodieën veranderd de set halverwege al naar wat meer spannende momenten. Vooral de opbouw in sommige nummers weten spannend over te komen en met wat ruwere uitspattingen het tot alternatieve rock te brengen. Daarmee weet de band op het ene moment wel het publiek mee te krijgen en het andere moment niet zo. Maar als voorprogramma heeft de band zich wel van alle kanten laten zien. En daarin had de frontman ook meer dan plezier het hele podium tot zich genomen met hier en daar een dansje tot wat exotische bewegingen.

Het is weer even wachten geblazen. De gehele setup van Tame Impala wordt naar voren geschoven. Alles wordt nog even gecheckt. En dan is het eindelijk zover. Er volgt een introductie filmpje over het Rushium effect en het gebruik van het pilletje. Jawel, u leest het goed. Pilletje. Vooraf, buiten tijdens het wachten, werden er pilletjes uitgedeeld. Dit zou extra effect hebben tijdens het concert. Uiteindelijk ging het maar om het idee en was het een zoetig snoepje. En dan precies om negen uur komt daar de band op. Amsterdam how are you feeling klinkt het door de Afas zaal heen. De set wordt ingezet met One More Year. Er zit gelijk gas op. Geen rustige start maar direct ligt het tempo al hoog en wordt er in overgave gespeeld. Daarbij doen de visuals het ook gelijk erg goed en zit de vibe er gelijk goed in. Er valt vanaf de eerste minuut dan ook een hoop te zien en te horen.

Het geluid staat heel erg goed afgestemd moet gezegd worden. Alles kwam goed tot zijn recht en nergens viel er echt iets aan geluid weg. Het eerste deel van de set is dan wel vrij veel gevuld met het modernere elektronische geluid. Het klinkt dan al vrij clean en zo uit de googledoos gespeeld, maar toch wordt er live echt iets neergezet. Met zeven synthesizers en twee drumstellen lijkt het erop dat alles live is. Het duurt even tot de gitaren er bij gepakt worden. Om dan maar te zeggen het oudere werk. Nieuwere nummers hebben het wel maar worden elektronische meer begeleid op de synthesizers, waardoor het gitaarwerk wat meer op de achtergrond valt. Pas bij de zevende track wordt de wel bekende Elephant ingezet, afkomstig van Lonerism, het tweede album van de band. Hierbij gaan de pedaal schuiven open en galmt de fuzz van de gitaren door de zaal. Al snel volgt dan ook Apocalypse Dream waarmee het psychedelische geluid van de band geweldig over komt en strak gespeelde opbouw naar de niet normale climax toewerkt.

Ondertussen kunt u zich ook vele lezers en andere lichten er bij voorstellen. Neem bijvoorbeeld 'Breathe Deeper' waar de lezers door de volledige zaal in verschillende kleuren schijnen. En bij Let it Happen waar de ronde lichtschijf vanuit het plafond zo naar beneden draait met flikkerende lichten. Dan nog eens niet gesproken over de confetti, die tijdens laatst genoemde track in verschillende kleuren de zaal in werden geschoten. Ondertussen allemaal met afgespeelde toffe visuals op de achtergrond aan watervallen, kleuren festijn en 3d dia's.

Met het recent anniversary edition van Innerspeaker uitgebracht te hebben op vinyl zat het erin dat daarvan een van de demo's of jams gespeeld zouden worden. En dat kwam er ook. Als een voor laatste track werd Runway Houses City Clouds ingezet met een totale wel geplande jam van misschien vijf minuten. Indrukwekkend is het wel en doet het oudere werk wat opkrikken tussen al het nieuwere werk in. Want zo sluiten de heren de set af met New Person, Old Mistakes, wat misschien op Currents ook wel een van de favoriet is. De set wordt vervolgens definitief afgesloten met een toegift van The Less I Know en One More Hour. Twee songs die lekker op elkaar aansluiten en de set afknallen met een banger en confetri.

Dan loop je de zaal uit na een geweldig, strak gespeeld concert van twee uur. Je hebt je ogen uitgekeken en je oren laten horen. Het was een ervaring en wat voor een! Morgenavond het maar even weer herbeleven.

Ik ben een dag eerder geweest bij Tame Impala en het was echt een unieke ervaring.
Geluidstechisch één van de beste gigs die ik ooit heb meegemaakt.
Maar ook als compleet plaatje een vrijwel perfecte show.
Zo perfect dat ik in het begin begon te twijfelen of het wel live was.
Maar dat was het zeker. Kevin Parker is gewoon een perfectionist en heeft de zaakjes goed voor elkaar.
Uitstekende mix van de psychedelische rock uit de begin periode en de elektronische toegankelijkere dancepop die vanaf 2015 werd geïntroduceerd.
Een geweldige visuele show ook met hallucinerende beelden, lazers en confetti.
Een goede keuze om dat er bij te hebben. Parker is geen grootse showman (eerder introvert) en juist het visuele aspect geeft de show een enorme boost.

Erg van genoten en ik sluit niet uit het een volgende gelegenheid weer eens te gaan zien.

Ook 29 augustus geweest. Ik was over voorprogramma Perfume Genius niet zo heel enthousiast, het kwam nogal rommelig over, waardoor er ook geen klik met de zaal ontstond.

Maar Tame Impala was inderdaad indrukwekkend. Show en muziek sloten erg mooi op elkaar aan, je werd de nummers ingezogen. Het geluid had wat mij betreft een tandje zachter gekund en er werden relatief weinig oude nummers gespeeld, maar dat zijn wat mij betreft de enige minpunten na een optreden van bijna 2 uur. Ik heb een topavond gehad.

Ja, had ook wel willen gaan, maar vond het te duur. Op Ticketswap kwam niets voorbij en de NS maakte het een hopeloze missie. Auto heb ik ooit één keer geparkeerd rond de Arena met een evenement en dat doe ik nooit meer. Volgende keer beter dus.

Jammer Stijn. Volgende keer beter inderdaad. Zeker de moeite waard om live te zien.

Gisteravond Blackbriar en Epica in de Bibelot. Gewoon met de auto binnen het half uur aangekomen. Parkeren voor de deur, slechts 3 euro. Top optredens met een gastoptreden bij Epica van Charlotte Wessels. Alleen de pyro ontbrak maar dat zal zaterdag wel goed gemaakt worden hoop ik!

31 augustus 2022 Tame Impala, Afas te Amsterdam.

Leuk om te lezen dat er ook andere mensen van musicmeter aanwezig waren bij een van de drie Tame Impala concerten!

Gisterenavond had ik de gelegenheid het nog een keer mee te mogen maken. Met een overnachting in het Easyhotel werd ik die ochtend rond half 11 wakker. Zo kon ik zien dat er alweer twee echte fans aanwezig waren en op de straat zaten te wachten. Gelukkig kon ik mijn kansen af wachten en vanaf mijn hotelkamer spieken of ik al moest aansluiten in de rij voor een goede plek of niet.

Het viel mij op dat het buiten niet zo heel druk was met fans dan dat het gisteren was. Wat mij wel doordrong en een beetje teleurstelde was toch wel de fanbase aan het front. Veelal jonge meisjes die staan te gillen met bij elk voor hun favoriete gespeelde track. Het voelde voor mij aan alsof dat publiek aanwezig was voor een One Direction of Harry Styles concert. Ergens heb ik het idee dat dit niet zo was bij een van hun eerdere/oudere clubshows, maar dat kan ik niet bevestigen. De sfeer ging er gelukkig niet door ten onder. En met de release van Currents hebben ze eenmaal gewoon een grotere fanbase gecreëerd, wat waarschijnlijk ook dat publiek bereikt.

Parfume Genius speelde op deze avond de zelfde set. Helaas was er wel wat gerommeld aan het geluid, dit tot een minder resultaat daarvan. Het stond namelijk vrij hard en kwam op vele momenten niet prettig over. Dit was ook overduidelijk terug te zien bij de mensen in het publiek. Jammer want de avond daarvoor zat dit wel anders en was het niet dat hard als op deze avond.

Tame Impala speelde op een wissel van twee nummers na ook de zelfde setlist. Waar de avond daarvoor nog 'Posthumous Forgiveness' en 'Is It True' werd gespeeld was deze nu gewisseld voor 'Love/Paranoia' en 'Endors Toi'. Super tof om laatst genoemde track live te mogen horen. Met de verwachting van het tien jaar bestaan van Lonerism is het met het recentere werk bijna zeldzaam dat ze nog een oude goude rock track spelen. Voor de fans van dat album wordt er op het Desert Daze festival (later dit jaar) het Lonerism album in zijn geheel gespeeld!! Vanavond doen we het verder nog met merendeels nieuwere songs. Maar zelfs dan weet de band dit nog perfect af te wisselen. Alle heren rondom Kevin Parker weten genadeloos op elkaar in te spelen. Ook vanavond zorgt dit muziekaal voor een zeer strakke set.

Alsof de eerste twee avonden een warmup was tussen Parker en het publiek, was hij deze keer heel erg spraakzaam. Voor zijn gevoel stonden er op deze avond de beste fans van alle drie avonden. Volgens hem zeggen kon dat wel eens komen omdat iedereen zonder ticket speciaal moest wachten op deze extra aangekondigde show. Hij bedankte daarbij de fans meerdere malen. En ja, daar moesten wij in het publiek dan ook even laten zien dat wij de beste fans zijn van de avond. Dus gingen alle zaklampen aan op de telefoons en de lucht in tijdens de climax van Runway Houses City Clouds. Heerlijk om te zien hoe daar de bandleden van genoten, zelfs de wat teruggetrokkende Dom Simper (toetsenist) keek ervan op.

Verder kan ik er wijnig op aanvullen vergeleken met de avond ervoor. Beide avonden waren werkelijk waar geweldig! Zelfs voor een tweede keer kijk je je ogen uit en is het genieten geblazen. Dit zal niet zo gauw worden overgetroffen. Door de band zelf hoeft dat in ieder geval niet gedaan te worden naar mijn idee, maar andere concerten zullen dit niveau aan performance niet gaan behalen in mijn inzage en dat maakt dit concert voor de (denk ik) komende jaren nog wel mijn beste concert ooit.

Eergister naar de eerste avond van Club Void in de Effenaar geweest. Leuke lineup met alleen maar Eindhovense bands: De enthousiaste nieuweling van Vitamin B12, de gevestigde naam Komatsu en de local heroes van Candybar Planet. Zoals alle komende avond van Club Void tappen ze allemaal uit het stoner/psych/doom-vaatje en het ging er bij het publiek in als koek. De lineup van de komende edities en het geplande festival in januari zien er ook tof uit, dus ik denk dat ik nog wel vaker in deze club te vinden ben!

Gisteren gezien in de grote zaal van de Oosterpoort, Groningen: Herman van Veen

Ik ga er maar even vanuit dat voor dit topic dezelfde regels gelden als voor albums; als minimaal de helft uit muziek bestaat mag het op de site.
En de voorstelling van gisteren bestond zeker voor meer dan de helft uit muziek.

Hij had drie zeer bekwame muzikanten bij zich, een bassist, een violist en een gitarist (Edith Leerkes met wie hij al jaren optreedt). De samenzang was bij vlagen prachtig en zij kregen bij vlagen ook de ruimte om hun kunnen te etaleren. Zelfs een stagiaire werd de ruimte op het podium gegund om te laten zien dat ze talent herbergt.

Maar het gaat natuurlijk ook om Herman zelf. Deze tour zou eigenlijk plaatsvinden ter gelegenheid van zijn 75e verjaardag. Maar er was iets waardoor er wel eens een tourtje werd uitgesteld de afgelopen jaren, wellicht heeft u er iets over gehoord. Dus noodgedwongen is hij al 77 jaar wanneer hij weer op pad gaat. Maar ik heb geen moment gedacht dat ik naar een 77-jarige man zat te kijken.

Want wat is hij nog goed bij stem en heeft hij nog een kracht in zijn zingen. Van hard naar zacht, van klein naar grote emotie. Van oud naar nieuw, van kinderliedjes naar Klassiekers, van veel Nederlands, naar meerdere andere talen en vrijwel alles subliem uitgevoerd.

En dan is het niet alleen een groot zanger, maar ook een geweldige verhalenverteller, taalkunstenaar, clown, verrasser met een groot charisma en een fenomenale timing. Ik zal niet te veel van de lijn in de voorstelling verklappen voor de mensen die het nog gaan zien, maar wat mij betreft klopte het van begin tot eind.

Ik denk niet dat we een grotere rasartiest in hart en nieren hebben rondlopen in ons landje.
En hij beloofde dat hij er gewoon weer zou zij over zo'n twee jaar.

Na Lily Allen in 2009 en yeule in 2021, mijn derde optreden ooit met Ichiko Aoba in de rotonde van de botanique in Brussel. Veel volk. Introverte en zeer beleefde en goedlachse verschijning. Voor haar muziek heb ik ėėn woord: betoverend.