Ah stond ik toch vlak achter je met Ought. Zag al iemand filmen

Ought was ook mijn hoogtepunt.

Vanavond ook ff Ought pakken. Op tijd bij zijn dus. Alvast naar de Helling met Broncho dus
Ik was gisteren en eergisteren ook op LGW, uiteraard, en schreef, uiteraard, een verslag:

-----

De komende dagen hier het verslag van het leukste, spannendste en misschien wel beste (stads)festival van de wereld, in mijn eigen stadje Utrecht. Dit jaar een wereldprimeur in de vorm van een heus 24-uur-nonstop-dronefestijn, alsmede ook speciaal curated programma's met harde fuzzrock, subtiele neo-klassiek en intrigerende spierballen-rock 'Mouth to Mouth'. Maar ik trek deze dagen zeer specifiek mijn eigen pad, en zal deze hoogtepunten hoogstwaarschijnlijk aan mij voorbij laten gaan.



Einstürzende Neubauten
Dag 1, de donderdag, was voor mij vrij kort met maar 1 optreden: Het legendarische Duitse, en voor mij tot vorige week nog onbekende, gezelschap Einstürzende Neubauten stond in de Grote Zaal. En niet veel festivals zijn zo fenomenaal aangevangen, en deden tegelijkertijd ook nog aan onderwijzing. Als een waar hoorspel vol met bizar en letterlijk oorverdovende industriële instrumenten werd de 1e Wereldoorlog samengevat. Van nauwkeurig uitgedachte en indrukwekkende percussie-met-pvc-buizen waarmee in 13 minuten WOI werd samengevat, tot aan het in canon zingen van het Engelse én Duitse volkslied tegelijkertijd; dit optreden was een overweldigende ervaring en misschien wel de bijzonderste muzikale ervaring die ik ooit heb meegemaakt. Maar om nou te zeggen dat het nou zo ongelooflijk muzikaal was? Nee, dat niet. Daarvoor moeten we naar de vrijdag: mijn echte begin van LeGuessWho?

Ryley Walker
En wat beter dan de vrijdag te beginnen in een zaaltje dat ik nog niet kende, de Moira, met een artiest die één van de beste folk-albums van het jaar heeft uitgebracht: Ryley Walker. Het was een vrij lege maar geschikte zaal voor folk, met Walker solo op akoestische gitaar. Walker is een folky van het psychedelische soort; denk aan de jaren 70 en aan spannende freakfolk. Hij schreeuw-zingt dan ook voornamelijk, met hypnotiserende gitaargrooves die heerlijk door de zaal galmden. Maar het gebrek aan beleving van het in een ver verwijderde kring om Walker heen staande publiek, zorgde dat het concert nergens ontvlamde. Toen Walker vervolgens ook zijn snaar brak en er vertraging in de set kwam, ben ik gevlucht en naar het LGW epicentrum gegaan: de TivoliVredenburg.

Perfume Genius
Daar stond de bijzondere en androgyne Perfume Genius bovenin de Pandora, die met volle overtuiging liet horen dat er van die ingetogen piano-muziek van zijn vorige platen bijna niks meer over is. Met stuwende, vlammende en boze synths, bas en electronica schudde de Pandora op zijn grondvesten. Een indrukwekkende stijlverandering van zanger Mark Hadreas, die gezien het enthousiaste publiek goed uitpakte. Mij echter toch een tikkeltje te hysterisch en overdreven, maar absoluut een verbetering ten opzichte van zijn vorige optredens: de afwisseling tussen deze overdreven boosheid, met rustigere piano-nummers, is een geslaagde zet.

Bonnie 'Prince' Billy
Snel op naar de Ronda, welke, ik zeg het maar meteen, toch wel de beste zaal is van de nieuwe Tivoli. Hier wist Bonnie 'Prince' Billy namelijk een show op de mat te leggen, die perfect tot zijn recht kwam in de kraakheldere, schitterende en sfeervolle Ronda. Ook dankzij het respectvolle en stille publiek, konden we elke nuance, elke speld en elke gesproken zin van Will Oldham vol overtuiging horen. Dat maakte dit optreden voor mij een onverwacht en voorlopig absoluut festival-hoogtepunt. Doorgaans ben ik niet zo'n fan van de donkere en wat eentonige folk-rock van Oldham, maar hier kwamen alle puzzelstukjes samen. Oldham was goed gemutst, waarschijnlijk door de grote Nederlandse fanschare waaronder Broeder Dieleman die hij heeft, en had een stevige kwaliteitsband bij zich (met o.a. Matt Sweeney). Van ingetogen en typisch donkere Bonnie 'Prince' Billey songs, tot heerlijke, spannende en perfect uitgevoerde rockabilly en country-rock. Hoogtepunt was de up-tempo rock-versie van klassieker in zijn oeuvre I See A Darkness, welke magistraal werd gespeeld.

Dr. John
Ik nam even de tijd om dit optreden te laten bezinken, dus geen Dean Blunt of Ought voor mij, maar in de sfeervolle Ronda lekker wachten op Dr. John. Dr. John, die ik al meermaals zag op North Sea Jazz maar die mij nog nooit wist te overtuigen met zijn wat gezapige blues-rock, zou hier op LGW wellicht wel eens tot zijn recht kunnen komen. Niks was minder waar. Waar het geluid bij BPB nog helemaal perfect stond afgesteld, was dat bij Dr. John absoluut niet het geval. Al lag dat waarschijnlijk ook grotendeels aan zijn amateuristische band, die de timing volstrekt ontbeerde. Er ontstond een kakofonie aan slecht afgestelde instrumenten, dat werd afgetopt door de schelle en pijn aan de oren doende stem van Dr. John zelf. Het concert werd enkel door instrumentale intermezzo's waar Dr. John zijn mond hield, en door de blazers-partijen, gered. Ik verliet dus halverwege deze act met pijn aan mijn oren de Ronda om nog meer pijn aan mijn oren te krijgen bij Iceage.

Iceage is toch wel een van de hypes van 2014: met hun nieuwe album Plowing In The Field of Love wist deze keiharde Deense punk-formatie bijna een beetje toegankelijk te worden, en dat wilde ik toch eens live meemaken. Niks van dat bij hun live-optreden, dat puur en alleen gekenmerkt werd door herrie en een intrigerende frontman. Maar weer terug naar beneden dan, om het laatste stukje Dr. John mee te pakken. Misschien werd dat nog wel beter. En ja, een klein beetje maakte Dr. John het in de Ronda nog goed, vooral doordat hij voor zijn 74 verjaardag wat kaarsjes mocht uitblazen.

Parket Quarts
Wat nu? De avond was al weer bijna ten einde. Gelukkig stond het fenomenale garage-rock kwartet Parquet Courts, dat dit jaar wel 2 albums uitbracht, na Iceage in de Pandora. Of beter gezegd: met een nieuwe band-samenstelling stond Parket Quarts in de Pandora. Ze deden praktisch hetzelfde als Iceage, maar met veel meer melodie, grooves en heerlijke onderscheidende gitaarriffs. En met louter energie. Met veel passie beukten ze hun halve repertoire erdoorheen en er werd heerlijk gecrowdsurft, met kussens gegooid en keihard genoten. Een heerlijke beuk-set die genoeg afwisseling in zich had, om samen met Bonnie 'Prince' Billy tot het hoogtepunt van de vrijdag te worden gerekend.

Dat ik daarna de vrijdag nog probeerde af te sluiten bij het op plaat heerlijke maar live potsierlijke Brandt Brauer Frick, doet mijn mening over dag 1 en 2 niet veranderen: een in het algemeen zeer geslaagde eerste 2 dagen LeGuessWho, dat vooral door de algehele festival-sfeer en nu ook door de TivoliVredenburg wordt gedragen. Op naar de zaterdag, met hopelijk Hauschka, Sharon van Etten, en vooral Ought.
Pat-sounds: Dag 1/2 Le Guess Who? (2014-11-21) - pat-sounds.blogspot.nl

Zaterdag

Om de afwisseling in locaties een beetje hoog te houden stond als starter de Janskerk met Hauschka op het programma. Een prachtige locatie, die net als vorig jaar in het teken stond van piano met electronica. Hauschka speelde werk van zijn laatste album en dat betekende hapklare brokken geprepareerde piano met genoeg actie om bij de les te blijven. Nadeel daarvan was dat het wel een beetje makkelijk en oppervlakkig bleef, vergelijkbaar met Olafur Arnalds vorig jaar. Ander nadeel was, ook net als vorig jaar, dat het geluid extreem matig was. Gewoon geen goede geluidsinstallatie neergezet.

Vervolgens was het tijd voor de 2e dag van Denovali Nights met aan de aftrap Federico Albanese. Piano met subtiele electronica in de stijl van Einaudi, maar dan meer ingetogen en minder kitsch. Ik was erg benieuwd of dit live een beetje uit de verf zou komen en gelukkig bleek dat het geval. Albanese speelde vol overgave in een muisstille Galerie Sleper.

De volgende Denovaligast was Sebastian Plano, die met zijn klassiekere inslag op zijn album Impetus al het grotere publiek heeft weten te bereiken. Live en in zijn eentje blijkt Plano een geniale multi-instrumentalist in de creatieve lijn van Nils Frahm. Plano zijn sterkste kracht ligt bij de cello, die hij aan de voor en achterkant had voorzien van een stapel launchpads. Ook op de grond lagen nog verschillende controllers, plus nog de piano met daar bovenop een paar keyboards. Door zijn piano te loopen, de stamp op de grond om te vormen tot beat en extra effecten toe te voegen via de launchpads tijdens het spelen op zijn cello ontstond er niet alleen prachtige muziek, maar ook een zaal die verwonderd naar het podium liep te staren. Naast Nils Frahm is Sebastian Plano de grote belofte van de neo-klassieke electronica, wat een talent.

Vervolgens tijd voor wat frisse energie en afwisseling met de independent hiphop van Homeboy Sandman. Zijn laatste album viel al goed bij mij in de smaak, live wist de sympathieke rapper dit iets minder goed over te brengen. De beste momenten waren de tracks met meer rechttoe rechtaan beats met extra energie. Dat overzag Homeboy Sandman overigens prima, tijdens de set riep hij verschillende malen richting de dj om een aanpassing in de setlist, wat elke keer resulteerde in dikke oldskool beats. Het Le Guess Who publiek zag dit alles met hun onwennige rockglimlach aan en haakte wonderwel niet af. Homeboy Sandman zelf begreep als geen ander zijn plek op het festival en leek het als een uitdaging te zien om de zaal toch los te krijgen, wat best aardig lukte, toch een prestatie.

In dezelfde Cloud 9 zaal stond vervolgens Dorian Concept Trio op het programma. Deze afgevaardigde van het Ninja Tune label deed het zoals te verwachten met zijn drieën en dat pakte zeer muzikaal uit. Het grote probleem was echter het publiek dat echt zijn klep niet kon houden en amper door had dat er weer een nummer was afgelopen. De zaal stond dan ook vol met zichzelf hip en slim vindende jongeren die zichzelf duidelijk veel belangrijker vonden dan de muziek. Zelfs de geluidsman stond met regelmaat ssst te roepen naar de mensen voor hem. Uiteindelijk alle kanten van de Cloud 9 gezien om praatgroepjes te ontwijken. Dorian Concept kon daar overigens niks aan doen, ze speelden vol overgave en verdienden een veel respectvoller publiek.

En toen stond daar de meest spannende naam van Le Guess Who in de Ronda. Het was tijd voor Autechre, die de zaal helemaal vol kreeg. Vantevoren was natuurlijk al aangekondigd dat de deuren zouden sluiten, de bar dicht zou gaan en het zo donker als mogelijk zou wezen, dus er heerste toch een bepaalde spanning in de zaal. Dat bleek een uur lang volledig terecht. Met het sublieme geluid van de Ronda werd een uur lang Autechre op de oren afgevuurd waarbij adempauzes amper werden gegund. Een set waarbij ik (er was toch niks te zien) zeker de helft van de tijd met de ogen dicht stil stond terwijl de Autechre mitrailleur volledig op mij werd leeggeschoten. Geniale, unieke en volledig tijdsloze shit. Na afloop liep ik in volledige verzadiging naar buiten. Elke andere muzieknoot van een andere act werd overbodig, dus tijd om naar huis te gaan. Uiteindelijk nog zeker een uur in een Autechre after roes gezeten.

Al met al een topavond, ook timetable en locatie technisch vrijwel niet te evenaren.
Hauschka 7
Federico Albanese 9
Sebastian Plano 9,5
Homeboy Sandman 7,5
Dorian Concept Trio 8
Autechre 10

Ik vond Autechre juist een beetje tegenvallen, niet slecht, maar veelal hetzelfde trucje uitvoeren. Rechtvaardigde de pompeuze setting niet helemaal...

Hoogtepunt was voor mij Swans, een loodzware, maar moddervette show! Na afloop ook nog even met Michael Gira gesproken, hele relaxte vent ook.

Verder kreeg ik bij A Winged Victory For The Sullen een beetje begrafenisgevoel (snel weggegaan), opvallend hoe populair Mac Demarco is geworden (ook snel weggegaan), gaf Hieroglyphic Being een fijne set weg aan het eind van de avond, maar heb ik nog nooit iemand zo emotieloos achter de decks zien staan, en was het tussenstuk waar Mac Demarco e.v.a. hitjes aant draaien waren een fijne afwisseling tussen de veelal zwaardere kost op Lgw.

Autechre pompeus? Dan heb je de setting verkeerd begrepen denk ik. Swans (ook tof) zou ik vele malen pompeuzer noemen iig. Ik snap wel dat mensen na Swans niet meer volledig van Autechre hebben kunnen genieten, omdat Swans ook al 2 uur intensiteit was. Ondanks dat ik Swans graag had willen zien heb ik ze daarom juist bewust overgeslagen om Autechre beter te kunnen ervaren.

Niet de muziek, maar een zaal verplichten alle lichten te dimmen, de deuren en barren te sluiten vind ik nogal pompeus... Dan moet je wel met een enorme show komen vind ik zelf en dat vond ik ze niet waarmaken. Nogmaals, ik vond zeker niet slecht en wellicht had het zien van de show van Swans er ook mee te maken, maar ik had er gewoon meer van verwacht.

Mijn samenvatting van vier dagen Le Guess Who?:

Donderdag enkel naar Einstürzende Neubauten geweest, want we wilden goede plaatsen, en daarna moesten we de trein terug alweer pakken, eveneens omdat vrijdag gewoon weer een dag was met (vroeg) college. Het optreden was een indrukwekkende live-ervaring, met prikkeldraadhekharpen, pvc-buis-constructies, kettingen, krukbeats, autotune, en nog veel meer spannends. Het had soms haast wat weg van een theaterstuk - erg afwisselend, maar constant boeiend. Hoogtepunt was Der 1. Weltkrieg, met de pvc-buizen.

Vrijdag begonnen bij Ryley Walker: een Amerikaan die oude folk-helden napapegaait. Eerste nummer was nog een redelijke nabootsing van de muziek van Bert Jansch, maar we zijn na een vrij genânte, pathetische en vrij mislukte imitatie van Tim Buckley (Ryleys stem redt het simpelweg niet bij de stemacrobatiek van Tim Buckley, en dan wordt het al gauw een vreemde poging tot een kunstje) maar weggevlucht - een beetje originaliteit lijkt me niet teveel gevraagd.
Daarna een deel van Perfume Genius meegepikt, die helaas wat overlapte met Bonnie 'Prince' Billy. De wat hardere nummers klonken tof, de ballads konden mij live wat minder boeien.
Vervolgens Bonnie 'Prince' Billy in de Ronda - hij had Matt Sweeney met zich meegenomen, en daar was ik erg blij mee. Ik vind de plaat met Matt Sweeney een erg goede, en het feit dat Sweeney wat meer aanwezig was, had als gevolg dat Emmett Kelly (waar ik niet zo'n fan van ben) juist weer minder aanwezig was, en daar was ik ook blij mee. Er volgde een vrolijkmakende, erg goede set met het late-Bonnie-werk (dus: geen Palace of zo, maar dat moet je ook niet meer verwachten)
's Avonds zagen we Iceage, en dat was echt schandalig slecht. De subtiliteit van het nieuwe album werd volledig teniet gedaan door lompe interpretatie van de nieuwe nummers (enkel uit op moshpits, gok ik?) en de zanger die een mislukte Nick-Cave-pose trachtte aan te nemen, maar hier niet echt in slaagde. Gevolg was een beroerde set, waar het ene nummer na het andere verkracht werd. De poging om stoer te doen mislukte volkomen en maakte het tot een lachwekkend slechte performance. Stel flapdrollen. Grote teleurstelling, want na het fantastische album van dit jaar keek ik erg naar dit optreden uit.

Zaterdag begonnen bij Savages / Bo Ningen, die in een hoefijzer-opstelling speelden, waartussen je dan kon staan als publiek. Ze speelden de concept-plaat 'Words To the Blind' live, en dat deden ze goed. Het begin vond ik wat lastig inkomen (met stemgefluister in het Frans en Japans), maar toen de gitaren en drums zich er mee gingen bemoeien werd het een tof optreden, met flink gitaar/bas/drumgeweld.
Toen hebben we nog wat meegepakt van het optreden van Sharon van Etten (omdat we anders een hele dag geen enkel liedje zouden horen), en omdat we boven konden zitten en onze voeten konden sparen. Van Etten heeft een mooie stem, maar haar band en liedjes zijn niet boeiend genoeg. Ik zag ooit een optreden waar ze enkel met de toetseniste en harmony-zangeres samenwerkte, waar ze een drumcomputer gebruikte, wat wel z'n charme had. Jammer dat ze dat niet deden.
Daarna wat gegeten, en nog wat gehoord van (een vrij belabberd) Wire, omdat we goede plaatsen wensten voor bij het concert van Swans. Op het balkon bij de reling staande hadden we goed uitzicht tijdens het harde concert van Swans, dat niet teleurstelde, maar me ook niet erg kon verrassen: het eerste nummer was door het constant hoge volume niet echt beklemmend, maar toen Gira halverwege wat meer zijn mantrazang inzette, en iets meer met contrasten ging werken, werd het spannender en interessanter. Prima optreden.
Omdat Swans wat uitliep zijn we niet naar Tim Hecker geweest, maar zijn we gebleven voor Autechre. De ervaring (lichten uit, zaaldeuren dicht, bars gesloten) had een vreemde uitwerking: in het begin geraakte ik niet zo goed in de muziek, en vroeg me af hoe ik het hele uur uit zou zitten, maar als gevangene geketend belande ik steeds meer in een vreemde trance, waarin vage half-dromen en momenten van geestelijk pure leegheid elkaar afwisselden. Vreemde ervaring, wel erg tof.

Zondag was mijn multi-culti-dagje. Ik begon bij Mdou Moctar, en dat was wel tof, daarna Suuns + Jerusalem In My Heart, en dat was wat minder boeiend. In de Ekko ben ik vervolgens Sleaford Mods gaan bezichtigen, en de zaal was wel geschikt voor de pub-heid van het tweetal. De een klikte met een biertje in zijn hand, en de andere hand in zijn broekzak, steeds een track op zijn laptop aan, waarna hij een stap achteruit zette en heel het lied maar wat mee stond te knikken met zijn hoofd, en de andere spuwde het ene kanonvuur aan boosheden uit in de microfoon. Tof en enthousiast concert. Gaven nog een toegift na aanhoudend enthousiast gejoel vanuit het publiek.
En daarna wachten op Selda, de act waar ik het meest naar uitkeek van het hele festival. Eerst nog Baba Zula aanschouwen (niet zo heel bijzonder), en daarna wachten, wachten, wachten...
En dan Selda. Oh nee, eerst Boom Pam nog zonder Selda. Wel leuk, maar uiteindelijk was het toch wachten, wachten, wachten op Selda. En dan... Woei! Selda zong veel meer dan ik had gedacht, het ene nummer na het andere (een aantal zelfs twee keer, nadat ze tot driemaal toe terugkwam), de ene nog beter dan de ander. Ik had een goede plaats - linksvooraan, tussen Turkse families die veel liederen keihard konden meezingen, en dat ook deden - gezellig en vrolijkmakend. Mijn favoriete optreden van het festival. Wat een heldin.

Mijn top-zoveel:
1. Selda
2. Bonnie 'Prince' Billy
3. Einstürzende Neubauten
4. Sleaford Mods
5. Savages / Bo Ningen
6. Swans
7. Autechre
8. Mdou Moctar
9. Perfume Genius
(Ryley Walker, Iceage, Wire, Sharon van Etten, Suuns & Jerusalem In My Heart en Baba Zula vallen daar dus buiten)

Misschien hou jij niet van pompmuziek Meermalen meegemaakt dat bij 'zachte' concerten de bar dicht was en ik ervoer dat altijd als erg fijn - ondanks dat mijn keel graag gelaafd wil worden. Autechre stond als mijn nr 1 op de wishlist, maar bezigheden elders doorkruisten mijn LGW-plannen - dus van zeiken over Autechre gaat mijn emmertje overlopen. Ben wel benieuwd hoe - volgens tuktak - zich dit verhield tot ISAM life.

Swans meermalen gezien, net als de instortende nieuwbouw, dus dat was no problemo

Dan nu mijn review van Le Guess Who? 2014, op basis van puur de muziek het beste festival waar ik ooit geweest ben, met als hoogtepunt de vrijdagavond wat eigenlijk één lang hoogtepunt was. Dit festival is afgelopen weekend mijn favoriete festival geworden. Het was ook veel drukker dan voorgaande edities waardoor er wat meer sfeer was op het festival. Ook enorm veel buitenlandse bezoekers, maar wat wil je met die bizar goede line-up.

Donderdag
The Walking Who (EKKO):
De eerste band van het festival was The Walking Who in de EKKO, toch wel een van mijn favoriete zalen van Nederland. Wij kwamen na tien minuten binnen omdat ons avondeten nogal lang op zich liet wachten bij Smakers. Wel een aanrader trouwens, erg lekkere burgers. De band was echter ietwat teleurstellend te noemen. De chille psychedelische vibe werd nooit echt hypnotiserend zoals sommige bands dat wel voor elkaar krijgen. Het was allemaal wat te makkelijk scoren met de standaard riffs en zoete zang. Echt slecht was het ook niet maar ik had er wat meer van verwacht.
6/10

King Gizzard and the Lizard Wizard (Tivoli Pandora)
Na het eerste psychedelische bandje van de avond was het de beurt aan King Gizzard and the Lizard Wizard. Wederom een psychedelisch bandje maar het was ook de avond van het Austin Psych Fest in de Pandora, een toffe avond voor mij dus. Ten eerste was de bezetting op het podium nogal indrukwekkend te noemen met twee drummers en drie gitaristen. Ik kende de muziek niet echt maar het was zeer vermakelijk. Riff na riff werd in ontzagwekkend tempo op je afgevuurd en het kwam goed aan. De band leek alleen na een half uur een soort karikatuur van de seventies rockers te worden. De covers van The Stooges op het einde waren wel lekker. Vermakelijk!
7/10

Einstürzende Neubauten (Tivoli Grote Zaal)
We hadden even genoeg psychedelische muziek gehoord en hadden ook niet echt zin in The Growlers. We besloten daarom even naar deze Duitse grootmeesters te gaan uit nieuwsgierigheid, en wat een goede keuze was dat! Een zeer intrigerende show werd ons voorgeschoteld met de meest bizarre instrumenten. Het thema voor de show was de Eerste Wereld Oorlog en het kwam goed aan. Een aantal zeer indrukwekkende muziekstukken moesten de geest van deze oorlog naar muziek vertalen. Bij vlagen nare muziek en bij vlagen prachtig. Dat de band zichzelf met hun vreemde instrumenten niet echt serieus nam kwam de show alleen meer ten goede. Wat een bazen! De eerste zeer positieve verrassing van LGW14 was binnen.
8/10

Silver Apples (De Helling)
Helaas heb ik niet de hele show kunnen zien maar het was wel de moeite waard om nog even te gaan kijken. Silver Apples is toch wel een van de grootste grondleggers van elektronische muziek te noemen. En het was geweldig om deze man op leeftijd nog achter die knoppen bezig te zien. De coolste opa die je ooit gezien hebt zeg maar. En Silver Apples is nog steeds de moeite waard dus. Avontuurlijk in de jaren zestig en nu nog steeds erg vermakelijk.
7/10

Loop (Tivoli Pandora)
Nadat we tot de conclusie kwamen dat we bijna niks van Ben Frost konden zien zijn we maar snel weer terug gegaan naar Vredenburg voor mijn favoriet van de avond LOOP. Space-rock van de bovenste plank. En de band teleurstelde mij en mijn gezelschap niet. Het was dronerig, log en keihard. LOOP heeft de klasse om space-rock gedurende de hele set spannend te houden. Het was ondertussen wel wat rustiger omdat de band pas om 2:00 uur begon. Maar dat mocht de pret voor ons niet drukken. Het geluid stond keihard en dat past wel bij LOOp. Het was een mooie eerste avond.
8/10

Vrijdag
Tape (Leeuwenbergh)
De vrijdag keek ik persoonlijk het meeste naar uit en dat bleek niet onterecht. Ik zag pas een week geleden dat Tape blijkbaar nog op Le Guess Who stond en dat wilde ik natuurlijk niet missen. De Leeuwenbergh is ook een prachtige zaal voor dit soort ingetogen muziek. Het heeft de vibe van een kerk. En de gitaarelektronica van Tape is live net zo betoverend als op plaat. Drie man op het podium die ons uitgestreken soundscapes voorschotelen. Zeer sfeervol en ingetogen met kleine nuances die aanvoelen als grote wendingen. Ik kan zeer genieten van dit soort muziek. De set was alleen wel wat lang waardoor het richting het einde eentonig werd. Maar desalniettemin zeer de moeite waard.
7.5/10

Ought (EKKO)
We kwamen aan bij de EKKO voor Ought. Voor deze band waren de verwachtingen voor mij zeer hooggespannen, ze hebben tenslotte mijn favoriete album van het jaar op hun naam staan. We waren ruim op tijd maar de wachtrij was zeer lang, het leek zelfs even of we niet binnen gingen komen. Uiteindelijk liet de portier iedereen toch maar binnen wat resulteerde in een uit zijn voegen barstende EKKO. Hierdoor was de sfeer geweldig, iedereen wist dat hier iets bijzonders ging gebeuren. En vanaf de eerste aanslagen van "More Than Any Other Day" was het raak. Ought komt keihard aan en zet de zaal op zijn kop, deze jongens gaan heel groot worden! Beeler blijkt een zeer charismatische frontman die de zaal achteloos meevoert in de energie van de band. Een mix tussen Stephen Malkmus en Tom Verlain dropte een vriend van me en daar kan ik me wel in vinden. Ik wist gelijk al dat dit niet meer overtroffen ging worden dit festival, wat een geniale show. Hoogtepunt was voor mij het hypnotiserende "New Calm pt. 2". Veel beter dan dit gaat het niet worden.
9.5/10

Iceage (Tivoli Pandora)
De volgende show was Iceage en we waren net op tijd om het nog vanaf het balkon te kunnen aanschouwen. Op het nieuwe album van Iceage is de nuance te vinden waardoor het verfrissend klinkt. Live is dit echter niet het geval, de strijkers en blazers zijn thuisgelaten en het is een ouderwets beestachtige show. Maar dit is zeker geen minpunt als je frontman een beest is. Terwijl hij zijn lyrics in zijn karakteristieke kreunen en schreeuwen tentoonspreid loopt hij bezeten over het podium. Het geeft een enorme energie aan het optreden en de voorste rijen gaan mee in die bezeten vibe. Plagerig slaat hij met zijn microfoonsnoer op de voorste rijen, trapt hij op de boxen voor het podium, knielt hij bijna in het publiek en geeft hij een geweldige show weg. De rest van de band speelt snaarstrak waardoor ook deze show weer raak is. Mijn favoriet is de uitvoering van "The Lord's Favorite" met die geweldige uithalen aan het einde.
8,5/10

Parquet Courts (Tivoli Pandora)
Daarna kwam in dezelfde zaal de band die ik in de aanloop van het festival het meest geluisterd heb, Parquet Courts of moeten we nu zeggen Parkay Quarts. De band staat ook in de nieuwe bezetting op het podium, maar de setlist wordt gedomineerd door het album Sunbathing Animal wat ik helemaal niet erg vindt. Ik sta vrij voorin de zaal en al snel is het slagveld te noemen. Het is heerlijk kapot gaan om de term maar weer eens uit de kast te halen. De rustige slacker-nummers zijn fijne en welkome breekpunten in de set. Mijn favoriete nummers worden vrijwel allemaal gespeeld met als hoogtepunt Bodies Made Off, geweldig nummer! Ik vond Iceage wel net iets beter door het gevaar wat die band uitstraalt op het podium, maar weer een hoogtepunt op de vrijdag.
8/10

White Lung (Tivoli Pandora)
Tja de laatste band van de avond die ook nog eens pas om 2:15 uur speelt. Ik kende het niet zo goed en live was het ook zeer matig te noemen. Standaard punk en elk nummer leek op elkaar. Na twintig minuten had ik het wel gezien en was het tijd om te gaan. Misschien komt de teleurstelling wel doordat de rest van de avond van een uitzonderlijk hoog niveau was. Tja moeilijke taak als je de combo Tape-Ought-Iceage-Parquet Courts moet opvolgen. Een van de mooiste avonden uit mijn leven zeg ik jullie!
4/10

Zaterdag
Sharon van Etten (Tivoli Pandora)
Zaterdag was een avond van de keuzes voor mij. De enige avond die echt zeer irritante overlap had. Kiezen tussen Wire, Sharon van Etten en Winged Victory For The Sullen had ik liever niet gedaan. Omdat een vriendin van me zeer graag naar Sharon wilde was de keuze snel gemaakt. Ik had hoge verwachtingen van Sharon van Etten die dit jaar een prachtig ingetogen en persoonlijk album heeft afgeleverd. En live maakte ze dit zeker waar, wat heeft die vrouw een prachtige betoverende stem. Ze blijkt ook zeer zelfverzekerd op het podium te staan voor de tot de nok toe gevulde Pandora. Ze maakt grapjes en praat de nummers losjes aan elkaar. Een zeer aangenaam begin van de zaterdag.
8/10

Mac Demarco (Tivoli Pandora)
De volgende moeilijke keuze was aanstaande. Mac Demarco, Swans of een extra show van Ought. Het werd uiteindelijk Mac en wat ben ik blij dat ik die keuze gemaakt heb. Het was vanaf minuut één groot feest en tot diep in de zaal stond men te springen, te dansen en mee te zingen. Het is duidelijk, Mac hoeft niet veel te doen om het publiek inclusief mijn gezelschap gek te krijgen. De band gaat gretig mee in het enthousiasme van het publiek. Het geeft een geweldige sfeer die ik miste bij zijn optreden in de Melkweg een paar maanden geleden. Het wordt op een gegeven moment chaotisch met twee beveiligers naast het podium maar het ontspoort gelukkig niet, het blijft een geweldig energiek optreden van onze favoriete slacker. Aan het eind klimt Mac het balkon op en duikt het publiek weer in, een geweldig moment. Heerlijke show en een topfeestje!
9/10

The Vaselines (De Helling)
Volgende band werd The Vaselines in De Helling omdat Swans een band is die je helemaal moet zien en niet maar een klein stukje. Ik kende het niet maar hierna stond Cloud Nothings in dezelfde zaal dus waarom niet. Het was een aardig vermakelijke show vol met catchy hooks en dito zang. De zaal was lekker gevuld en de sfeer was goed, na Mac was het wel een ander verhaal maar aan die sfeer kan je ook moeilijk tippen. Ik vond de set alleen wat te lang en het werd een beetje eentonig richting het einde. Leuk tussendoortje op weg naar Cloud Nothings.
7/10

Cloud Nothings (De Helling)
Het was alweer tijd voor de laatste band van de avond, er hing een goede buzz in de zaal voor Cloud Nothings. Het optreden maakte die buzz meer dan waar voor mij. Het was energiek, vuil en intrigerend. Dylan Baldi geeft alles en zijn agressieve gitaarspel werkt stuwend voor de zaal. Ik aanschouw de pit voor me met veel plezier. Ik merk ook live dat het werk van Attack On Memory me het meeste doet. De Uitvoeringen van No Future/No Past, Stay Useless en vooral Wasted Days zijn meesterlijk. Ik moet wel zeggen dat het nieuwe werk live beter uit zijn verf komt dan op de plaat en naadloos aansluit bij de rest van de set. Ik spotte @deck trouwens nog links op de verhoging, maar ik stond aan de andere kant van de zaal, dus even hallo zeggen was er niet bij. Cloud Nothings was een geweldige afsluiter van alweer een topdag.
8/10

Zondag
Steve Gunn (De Helling)
De zondag was voor mij de minste dag en de fut was er ook een beetje uit naar al die geweldige shows de afgelopen dagen. Ik begon vrij laat op de dag met Steve Gunn en dit was een zeer aangename verrassing te noemen. Steve Gunn is een psychedelisch/folk bandje en hij heeft een zeer chille vibe. De zaal was jammer genoeg half leeg maar het optreden was geweldig. Ik heb zelden iemand gehoord met zon clean gitaargeluid. Moeiteloos gooit hij zijn loopjes het publiek in. Ik heb zeer genoten van de man die de loftrompet afstak over Selda later die avond, daar moest ik dus nog even heen.
7.5/10

Amen Dunes (De Helling)
Vooraf mijn favoriet van de avond en dat maakte de band maar deels waar. Ja het was zeker de moeite waard om de man met het zeer apparte stemgeluid te bezoeken maar de set was kort en eindigde met een anti-climax. Zijn stemgeluid doet me trouwens zeer aan dat van Chad VanGaalen denken, maar dat terzijde. De band begon iets te laat en stopte iets eerder, het was dus krap een half uurtje. Bij vlagen was het betoverend mooi maar aan de andere kant ook vrij saai. Het pianonummer aan het einde van de set was nogal een anti-climax. Jammer maar toch ook wel genoten.
7/10

St. Vincent (Tivoli Grote Zaal)
Doordat Amen Dunes vroeger stopte waren we op tijd voor St. Vincent. Ik kende de band eigenlijk niet maar je weet maar nooit, misschien mis je iets legendarisch. De muziek kon mij echter niet pakken al zou ik het niet slecht noemen. Annie Clark is een zeer charismatische frontvrouw die het publiek zeker goed kan betoveren met haar poses en vrij indrukwekkende gitaarspel. Sommige nummers zijn avontuurlijk en zeer de moeite waard er zitten in mijn optiek echter ook een paar draken van nummers tussen. Een beetje hit and miss dus.
6,5/10

Selda (Tivoli Ronda)
Het was alweer tijd voor het laatste optreden van Le Guess Who? 2014, snif. Ik zou hier eigenlijk niet naartoe gaan maar ik hoorde meerdere artiesten zeggen dat je dit echt moet gaan zien. De Turkse protestzangeres uit de jaren zeventig treed nog zelden op dus was het flink druk in de Ronda. Ook met veel Turkse Nederlanders omdat deze vrouw dus nog zeer zelden optreed. Ik ben blij dat ik uiteindelijk toch maar gegaan ben, want Selda is nog uitstekend bij stem en de muziek is ook de moeite waard. Een mix van traditionele Turkse muziek, Funk en psych. het enthousiasme van de Turkse bezoekers slaat over op de rest van publiek wat het optreden tot een leuk afsluitend feestje maakt. Helaas kan ik niet alles zien omdat ik een trein moet halen, maar ik ben blij dat ik het niet gemist heb.
7.5/10

Algemeen cijfer
8/10

Top 5
1. Ought (EKKO)
2. Mac Demarco (Tivoli Pandora)
3. Iceage
4. LOOp
5. Cloud Nothings

Grootste Gemis
1. Ik heb een schijnbaar legendarisch optreden van Autechre moeten missen door overlap met Cloud Nothings.
2. Swans, Winged Victory For The Sullen en Wire niet kunnen zien

Tuktak leuke reviews, alleen de enigszins pretentieuze ondertoon is wat minder. Hapklare rock en indie? Onzekere rockglimlach?

De indie scene is momenteel zo groot dat er zeer verschillende acts binnen het genre zijn, maar dat is mijn bescheiden mening.

Gelukkig zijn hier mensen positief over iceage, vond ze weer fijn en heb me vermaakt om de mensen die de termen 'rommelig' en 'amateurisch' gebruikte. Zeker omdat dit dezelfde mensen waren die lovend waren over de shows rond hun eerste album.

Voor de rest was LGW weer een erg fijn festival, alleen merkte ik wel dat ik minder een festival gevoel had doordat bijna alles op de vrij/za voor mij in vredenburg. Het gebouw is prima en is erg sfeervol op een aantal 'verdiepingen' maar het grote plein voor de Panadora is toch echt te groot. Net alsof je door een verlate treinstation hal loopt.

Donderdag in de helling rond gehangen met ThirdEyedCitizen

Carla Bozulich
Nogal veel op haar laatste erg fijne plaat leunde set. Soms poppy, soms wat folky maar vaak benauwende no-wave met haar kenmerkende half jodelende stem. Stuk beter dan verwacht door de eerdere optredens die ik van haar zag. De drummer was bij verre de zwakste schakel en liet steekjes vallen. De rest van de band was erg sterk. Fijn beging van het festival.

Xiu Xiu
Ik als megafan heb xiu xiu al meer gezien dan ik vingers heb, soms is het extreem matig(een compleet misplaatsde band show tijdens FabrIQ), soms is het grillig en dwars zelfs voor de fans(Stewart die solo nummers speelde in de Batcave voor een hoopje gothics en een piep jonge ik) en soms zijn ze ongelooflijk goed en klopt alles(het 10 man rijke publiek dat in Eureka 2 jaar terug een geweldige set vol minimale nieuwe en vooral oude nummers voor zich kreeg) maar het lijkt weer dat de band rond Jamie Stewart weer een vaste vorm heeft gevonden.

Met dezelfde lineup als de fijne show in Ekko een half jaar terug staan ze te spelen voor een zaal met willend publiek. Een tafel vol met electronica en een analoog keyboard, een high hat en een dosis fluiten voor stewart en daarnaast zijn tweede bandlid op percussie. Veel nummers van de nieuwe industrial achtige plaat die met een erg goed zaal geluid de zaal in worden gelanceerd.

Xiu xiu zit weer in een routine en dat is altijd het beste bij de band, de nummers klinken foutloos en bij Stewart kan er zelfs een verborgen lach vanaf soms. Een geweldige versie van 'klassieker' ian curtis wishlist beukt door de zaal maar dan komt er rook uit de amp, het eerste waar ik moet aan denken is het optreden in de ekko 4/5 jaar terug waar Stewart een schok van de apertuur kreeg en op flink dramatisch manier zich uitleefde op de apertuur, flesjes water het publiek in schopte en daarna boos het podium afstormde.

Hier moest een microfoon het ontgelden en begint het dramatisch weggeven van instrumenten met termen als 'i'm done, take this'. Na dit gedoe en een doorstart krijgen we toch we toch nog 2 nummers waaronder een extreem pissige I love the valley. Uiteindelijk is het gewoon een erg fijn optreden dat niet bij de beste van de band hoort maar nergens ook teleur stelt.

Silver Apples
De overschakeling van xiu xiu naar silver apples valt bij mij niet goed. Waar ik SImion's show op incubate erg tof vond is voor mij het blije hippie electronica geluid nu niet echt iets waar ik zin in heb. Het klinkt prima maar ik zoek snel het café op maar ik de verlengde soms oudbollige techno stukken die hij er nu bij speelt hoor doorbeuken.

Ben Frost
Ben Frost tjah, ik vond A U R O R A een flinke stap terug na het geweldige by the troath. Het mist de diepgang en vooral het rauwe bij de keel grijpend(hah) geluid dat het zo boeiend maakte. De live uitvoering in trouwe eerder dit jaar daarvan vond ik wel erg goed dus ik keek flink uit naar Ben Frost.

Wat een domper. Het begon ok met ambient geluiden en een stuk Glen Barnca-esh gitaar spel maar daarna shoot Frost naar goedkope 'distorted techno beats' die klinken als een 2dehands blackest ever black release. Jammer want Frost is iemand die in zich heeft om live overweldigde goede shows te geven vol met ruis, minimale electronica en een hoop hard-zacht gebruik. Ik heb het tot de helft volgehouden.

Ik schrijf later wat over vrij-za-zondag

De indiemensen waren zeer irritant aanwezig bij alles wat niet indie was. Bij de dronezaal werd op stille momenten de artiest zelfs keihard uitgelachen. En niet eenmaal hè. Echt te respectloos om er woorden aan vuil te maken in mijn reviews, maar nu dan toch. Bij Dorian Concept ben ik er echt behoorlijk pissed van geraakt. Kom mijn festivalplanning niet verpesten en blijf lekker in de Ekko denk ik dan.

Hoi brede smaak indiemens hier, inderdaad ik me ook kapot geïrriteerd aan mensen die door de drones heen lullen en zelfs tijdens Parquit Courts vond de zanger van het overschatte flut bandje Afterpartees het nodig om zo hard een gesprek te voeren dat het boven het geluid van Courts uitkwam wat niet bepaald zacht was. En dit ging zo 10-15 minuten door. Tijdens Carla Borzich op de zondag ochtend vonden een stel malloten het ook leuk om met een blote kont op een 'maat' van ze te gaan zitten en het boven zijn gezicht te laten zweven. Leuk man, zeker dat ik als 22 jarige me kapot irriteer aan kinderachtige eind 20ers.

Tijdens Sharon van Etten nog erg netjes aan een stel mensen achter me gevraagd dat ze door de muziek zaten te praten en dat ze daarmee mee stoppen. Arrogante blik terug gekregen en het geweldige antwoord 'ik mag doen wat ik wil, het is een festival he het is gezellig', hilarisch om daarna bijna heel hun omgeving boos naar hun te zien staren waardoor ze na dat nummer vertrokken. Ik weet niet wat de Nederlander heeft met lullen door concerten en het onbegrip voor iemand die netjes vraagt of ze even niet of zachter kunnen praten. Zoveel moeite is dat ook weer niet.

Oke, ik heb die ervaring niet gehad, dus vandaar dat het me niet opgevallen is. Ik erger me ook enorm aan mensen die door concerten heen praten. Maar dat is slechts een klein percentage van de indie mensen denk ik. Het gebeurd namelijk ook tijdens indie concerten waar een klein percentage voorin gaat staan en vervolgens gaat zitten kloten en praten. Bij een concert van Cymbals Eat Guitars was mijn ergste ervaring waar deze kleine groep gewoon de band overstemde. (en die gasten spelen dus echt keihard)

Deze mensen staan ook bekend als hipsters

Tijdens Perfume Genius was de stilte van het publiek echt perfect. Hij vermelde het zelfs speciaal tijdens z'n set, even een bedankje naar het stille publiek. Zo kan het ook gelukkig.

Iedere keer dat er hier Perfume Genius vermeld wordt gaat er een klein stukje van mij van binnen dood. Verdomme speciaal een vrijdagkaartje gekocht door zijn optreden en vervolgens de show gemist dankzij het kwijtraken van m'n sleutels en de onverwacht lange rij bij de Helling. Au.

Het publiek bij Le Guess Who vind ik vaak behoorlijk gedisciplineerd en stil. Zeker voor zo'n groot festival als het nu geworden is.

Ik ben dan wel niet bij de drone en electro acts geweest en was er dit keer alleen vrijdag.
Zaterdag tijdens het side festival "Le Mini Who" was de sfeer ook bijzonder goed.

Als je in de rij stond bij De Helling had je sowieso geen Perfume Genius gezien, die stond in de Pandora

Pandora zit in de Helling toch, of ben ik gek?

Oiii, ik wil niet dat er nog meer stukjes doodgaan van je, maar ik vrees dat het niet het geval is dat de Pandora in de Helling zit.

Huh huh huh, maar waar trad Ice Age dan op? Dacht dat dat in dezelfde zaal was als Perfume Genius.

Oh of haal ik De Helling en Vredenburg nu door elkaar?

Ik hoop het, anders heb je een compleet andere band zien spelen

Pandora is die zaal waarvoor je zesduizend trappen op moet in TivoliVredenburg. Waar inderdaad Perfume Genius en Iceage op de zelfde dag stonden. Twee optredens die ik heb bijgewoond. De Helling is die zaal die op z'n tien minuten fietsen van het station ligt. De verste zaal van allemaal denk ik zo.

Vrijdag

Galerie Jaap Sleper was al bekend terrein en vind het zeker wel wat hebben. Van tevoren het album gekocht bij Carlos zelf, geloof ik. Vanaf de eerste noot (of moet ik zeggen toon) geweldig optreden. Veelal met de ogen dicht zitten genieten.

Bijna de hele show van Bonnie Prince Billy gezien. Genoeg beleving, goed geluid, maar de songkeuze beviel mij maar matig. De gevoelige snaar werd zelden geraakt. Waarom covers spelen als je zelf een groot oeuvre hebt? De gitarist zong ook nog een nummer en dat was echt heel vals.

Rustig aan naar Ekko voor Ought. Dat had ik beter wat sneller kunnen doen. Drugs maakt meer kapot dan je lief is, zullen we maar zeggen... Enigszins teleurgesteld teruggekeerd naar Tivoli voor Dr. John en dat was een hele goede beslissing. Tot een maand geleden had ik alleen het album Gris Gris weleens gehoord. Op setlistfm een paar dagen van tevoren geluisterd wat ik kon verwachten en dat klonk toch wel erg goed! En zo was het live ook. Heerlijk optreden en gewoon zijn bekendste nummers spelen. Dat is fijn als je een artiest voor het eerst live ziet. Absoluut hoogtepunt: How Come My Dog Don't Bark When You Come Around.

Voor de afwisseling naar Acu voor Thug Entrancer. Korte set die niet echt kon bekoren. Niet heel slecht, maar geen echte hoogtepunten.

Zaterdag

Was niet bekend met Baby Dee, maar leuk om even mee te pikken. Geen idee of het nummer echt zo heet, maar 'I want my big love' was een geweldige song.

Moira was voor mij de eerste keer, leuke locatie waar ik later nog een keer terug zou komen voor een geweldig optreden. Toffe gasten, De Sp aties. Frontman met charisme en de andere 2 bandleden een goeie kop. Ondanks dat er niet zoveel mensen waren (zo'n 40 man) met veel beleving gespeeld. Korte, rauwe nummers van gemiddeld zo'n 2 minuten zorgden ervoor dat ik na een klein half uur genoeg had gezien.

Zo was ik op tijd in de Janskerk voor Hauschka. Ik wist al dat dit niet echt mijn ding zou zijn, maar wilde ook deze locatie even meepikken. De muziek zelf zal ik niet beoordelen, maar vond het geluid niet zo goed.

Na gister Carlos Cipa gezien te hebben had ik nog meer zin gekregen in Federico Albanese. Goed optreden, maar zeker niet zo betoverend als Carlos Cipa. Een stuk minder variatie in zijn spel ook. Wel als aandenken het album bij de man zelf gekocht.

Voor Swans moest en zou ik een goed plaatsje hebben. Ik kende ze nog niet zo goed, maar wilde ze wel heel graag zien. Ik had het idee dat een optreden van Swans voor mij een legendarische muziekbeleving zou kunnen zijn. Dat werd het niet, maar het was wel erg goed. Waarom was het net niet legendarisch? De meeste nummers vond ik op plaat beter dan live. Vooral bij 'A Little God in my Hands' miste ik wat en 'The Apostate' werd niet in zijn geheel gespeeld. 'Just a Little Boy' was wel ernstig goed.

Stukje Autechre meegepikt. Na een kwartier had ik het wel gehoord en maakte ik de beste beslissing van dit weekend; nog een keer naar Moira voor ZZZ. Hier kunnen heel veel artiesten nog wat van leren. Wat een power en beleving! Iedere song 100x beter en veel venijniger dan op de plaat. Moira kolkte en het dak ging er bijna af. Voor mij het absolute hoogtepunt van Le Guess Who? 2014. 'Running with the Beast', 'House of Sin', 'Lover', 'Ecstasy', 'Sweet Sex', echt smullen!

Favorieten:

1. ZZZ 10,0
2. Carlos Cipa 9,0
3. Dr John 8,0
4. Swans 8,0
5. De Sp aties 7,0
6. Federico Albanese 7,0
7. Baby Dee 7,0
8. Bonnie Prince Billy 6,0
9. Thug Entrancer 5,0

Autechre en Hauschka ook een stukje gezien, maar niet mijn ding.

Ook mijn verslagje dag 3/4, inclusief top 5 onderaan:

----

Na een zeer succesvolle eerste twee dagen Le Guess Who, nu het verslag van de zaterdag en de zondag. De twee dagen die bij voorbaat de beste dagen zouden moeten zijn, vooral omdat het volledig vol geprogrammeerd staat. Er moesten dan ook vele harde keuzes worden gemaakt tussen tegelijk geprogrammeerde acts.


Ela Stiles
De eerste moeilijke keuze was waar te beginnen. Hard of zacht beginnen? Ofwel in de Janskerk met Ela Stiles en Hauschka, of met Savages/Bo Ningen in de Ronda. Gezien de behoefte aan wat ingetogen muziek en de schitterende Janskerk, toch maar voor Ela Stiles gekozen. Breed uitwaaierende minimalistische galm-muziek legde ze op de mat. Bijgestaan door nog wat extra gitaar-distortie door een bandgenoot op gitaar, was dit toch 10 minuten lang interessant. Daarna werd het allemaal wel erg eentonig, maar ergens was het in deze gigantisch galmende kerk ook daarom juist heel mooi. Alsof je naar een post-apocalyptische drone aan het luisteren was in de laatste kerk op aarde; die sfeer kwam in ieder geval wel over. Het beste was dan misschien ook wel dat dit optreden vrij kort maar wel krachtig was.

Hauschka
Vrijwel vlak daarna was het tijd voor Hauschka, de Duitse componist die electronica met bijzondere piano-klanken combineert, zoals er tegenwoordig mijns inziens iets teveel artiesten zijn (samen met singer-songwriters toch wel een hardnekkige hype). Maar bij Hauschka werkte het: een 45 minuten lang durend stuk zonder pauzes waarin hij de sfeer van verlaten spooksteden wilde tonen. Die verlaten spooksteden hoorde ik er eerlijk gezegd niet in; mooi was het wel. Toch wilde het nergens echt overweldigen; nergens werd er buiten de lijntjes gekleurd en permanent had je het gevoel dat er naar een climax werd toegewerkt, die vervolgens niet kwam. Een heel mooi en zeer muzikaal stuk, maar de saaiheid wist hij niet te voorkomen. Tot aan het mooie einde dan tenminste, waarin hij zijn piano langzaamaan reconstrueerde tot normaal, en het voelde alsof de hemel openbrak.

Broncho
Voor zover het ingetogen werk in de Janskerk. Op de kitsch van Winged Victory for the Sullen zat ik niet te wachten, en in de Helling zou Ought - de band die ik móest en zou zijn - staan. Gezien het feit dat Ought vrijdag, toen ze in de EKKO stonden, volstrekt afgetopt was offerde ik Sharon van Etten (toch een van de mooiste platen van het jaar) op om maar meteen naar de Helling te gaan, en daar Broncho nog even te luisteren. Broncho had ik voorgeluisterd, en dat was wel aardig. Zo ook het concert. Met een jammergenoeg zeer chagrijnige frontzanger die het kennelijk niet heel leuk vond dat er max 50 man op hem was afgekomen, wist de band met venijnige pop-punk toch behoorlijk te overtuigen. Veel ooehs en aahs en pakkende melodieën, gecombineerd met stevig gitaarwerk, wist de band ondanks de lege zaal toch 45 minuten lang te boeien. Niks speciaals, maar kwalitatief ijzersterk.

Ought
Ik voelde toen de bui al hangen. Een half uur voordat Ought mocht beginnen, was de zaal nog steeds maar halfvol. Vreemd hoor, een dag ervoor EKKO volstrekt uit zijn voegen laten barsten, en dan ineens het kleinere de Helling niet vol krijgen? Een kwestie van ver weg, of van té goede acts die er tegenover waren geprogrammeerd? Wie zal het zeggen. En heb ik nou ten onrechte Sharon van Etten laten schieten? Gelukkig vind ik de Helling het leukste zaaltje van heel Nederland, en Ought maakte alles goed. Op fantastische wijze startte dit 4-koppige bandje uit Canada, dat een mix lijkt van Pavement en Television, het optreden, met een weergaloze opbouw. Alles maar dan ook alles klopte. De frontman was charismatisch en een absoluut intrigerende persoonlijkheid, en de band bleek alles te kunnen. Van psychedelische en bijna krautrockende exercities, tot keiharde postpunk, bijtende gitaar-licks, tot pakkende pop-melodieën, met simpele en aanstekelijke teksten. 45 minuten lang was ik er elke noot van overtuigd: dit is en blijft het hoogtepunt van het hele festival, en Ought zou wel eens de indie-wereld kunnen gaan veroveren.

En daarmee was mijn zaterdag voorbij. De zaterdag vond ik persoonlijk het zwakst geprogrammeerd (alle acts die ik wilde zien stonden tegelijkertijd), en na dit hoogtepunt was ik eigenlijk wel voldaan. Enkel jammer dat ik Autechre had gemist, maar ik was wel even op....

Lucrecia Dalt
Op naar de zondag dus. En die zondag ging vroeg beginnen. Om 15.00 zou namelijk Lucrecia Dalt in het kerkje (dat niet voelt als een kerkje) de Vredenburg/Leeuwenbergh staan. Sinds held Nicolas Jaar haar heeft toegevoegd aan zijn Other-People lineup, is zij een persoonlijk favoriet van mij geworden met duistere en tegelijkertijd toegankelijke electro. Zo ook nu. Met zéér doordringende beats wist Dalt heerlijk op te bouwen, slechts sporadisch ondersteund door korte aanslagen van haar gitaar. De Nicolas Jaar / Darkside vybe was dan ook zeker te voelen, maar Dalt redde het net niet. Sommige zorgvuldig opgebouwde stukken maakte ze niet af, en de stukken die ze wel afmaakte, sleepten net iets te lang voort. Desalniettemin een schitterend en sfeervol optreden, waarna we alleen maar kunnen hopen dat ze dit repertoire snel uitbouwt. Kwaliteit ten over.

Maarten Vos & Greg Haines
Meer van dezelfde sfeer met klassiek cellist Maarten Vos die de samenwerking opzocht met electro/piano speler Greg Haines. Een bij voorbaat al zeer interessante combi, die wonderwel werkte in de Leeuwenbergh. Hoogstaand gecombineer van electronica en piano met soms bijna dreunend strijkspel. Toch hier hetzelfde manko als bij de voorgaande "electro-acts" (Stiles, Hauschka, Dalt): het boeide continu, maar wist niet te overweldigen. Afwisseling ontbrak, en af en toe een iets opzwepender stuk had niet misstaan. In elk geval weer twee bijzondere acts rijker op deze zondagmiddag, en de complimenten aan LGW dat ze dit soort acts elk jaar weer boeken.

Jozef van Wissem
Mijn LGW zou vervolgens afgesloten worden in het epicentrum: de TivoliVredenburg. Owen Pallett stond daar in de Grote Zaal in zijn eentje zijn instrumenten te loopen, en er een beetje lafjes overheen te zingen. Na pakweg 3 nummers had ik het helemaal gezien. Bijzonder knap, maar ernstig cliché en makkelijk te plaatsen in alle zoetsappige folk-artiesten heden ten dage. Saaie kunstjes en interessant-doenerij. Dus maar op naar de enige andere zaal waar op dat moment iemand stond te spelen: de Hertz, met Jozef van Wissem. Geen idee wie hij was om eerlijk te zijn, maar na 2 minuten was ik al blij daarheen gegaan te zijn. Met een (werd mij verteld) luit wist hij in de qua akoestiek geweldige zaal zeer sfeervolle middeleeuws en klassiek klinkende gitaarmuziek over te brengen, doordrongen van onderhuidse spanning. Zeer mooi, maar ik kon er maar 20 minuten van genieten (en misschien was dat ook wel genoeg).

Suuns & Jerusalem in my Heart
Op naar het concert waar ik deze editie misschien wel het meest naar uitkeek: Suuns, mijn misschien wel meest favoriete live-band. Suuns stond met de Libanees Jerusalem in my Heart in de Grote Zaal, wat een heerlijke mengelmoes van Arabische psych met krautrockende dance-beats moest worden. Dat werd het ook wel zeker, maar het werd jammergenoeg ook duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel is om deze combi in april (als het album uitkomt) te laten werken. Het concert begon met een soort Arabische drone, die prima in de 24-hour-drone-fest had gepast, die beetje bij beetje werd opgebouwd met de Suuns bandleden. Een fantastisch begin, dat ze helaas niet wisten vol te houden. Het vervolg stond bol van briljante stukken, vooral als Suuns all-in ging, maar alles duurde te lang en het was wachten op die dansbaarheid die Suuns doorgaans brengt. Iets teveel Jerusalem in my Heart, iets te weinig Suuns, dus. Maar dat album kan zeker erg interessant worden.

tUnE-yArDs
Voor mij zat LGW er wat dat betreft eigenlijk wel op. Ondanks alle hype hoefde ik Selda niet te zien, en ook headliner St. Vincent en het dronefest wilde ik laten schieten. Toch ging ik nog eventjes kijken naar het feest van tUnE-yArDs. En wát een feest was dat zeg. In het fantastische Ronda (dit moet nu wel de beste (grote) zaal zijn van het land) wist excentrieke frontvrouw Merrill Garbus alles over de kop te laten vliegen. Dubbele percussie, 4 vocalisten en een opzwepend tempo dat niemand in het publiek kon bijhouden. Een heerlijke afsluiter van LGW met een zeer aanstekelijk optreden, dat alles in zich had dat dit het beste festival van het land maakt: experiment, charisma, feestvreugde en passie.

Op naar 2015! Ohja, mijn top 5 van het festival om het af te sluiten:

1. Ought
2. Bonnie 'Prince' Billy
3. Einstürzende Neubauten
4. tUnE-yArDs
5. Parkay Quarts

Pat-sounds: Dag 3/4 Le Guess Who? (2014-11-22) - pat-sounds.blogspot.nl

Kort verslagje van mijn eerste keer Le Guess Who. Woonde hiervoor in Amsterdam en heb de laatste jaren veel interesse gehad in het festival, maar kreeg nooit iemand zover om mee te gaan (jullie weten vast wel hoe Amsterdammers kunnen zijn zodra iets buiten de stad plaatsvind). Eerder dit jaar ben ik verhuist naar Utrecht en wilde mijn nieuwe partner wel mee, ondanks dat ze vrijwel geen enkele artiest kende (niet haar muziek). Uiteindelijk konden we helaas alleen op zaterdag en hebben we onze kaartjes moeten verruilen voor een dagkaart. De timetable was trouwens wel een kleine ramp op zaterdag; acts overlapten elkaar, en ik zat tijdens veel optredens af te vragen of ik niet liever ergens anders heen was gegaan of eerder wegwilde om nog een glimp van een ander optreden mee te pakken. Uiteindelijk elk optreden tot het einde bijgewoond, maar veel mensen die het begrijpelijk wel deden, wat in volle zalen tot lichte irritaties leid. Klein minpuntje.

She Keeps Bees
Uiteindelijk eerst naar She Keeps Bees gegaan ten koste van Savages (wel fan van hen maar niet van de samenwerking met Bo Ningen) en helaas ook Hauschka (had mijn partner minder leuk gevonden en ze moest nog zoveel doorstaan). Leuk bandje; iets teveel dertien in een dozijn wellicht, maar prima om mee te beginnen. Aandoenlijk verlegen en zenuwachtig, maar desondanks uitstekend gezongen. Een deel van het publiek kon het echter minder waarderen en probeerden haar opzettelijk nerveuzer te maken. Erg flauw.

Sharon van Etten
Hierna Sharon van Etten ten koste van A Winged Victory for the Sullen, Broncho en Son Lux. Tevens de enige artiest die mijn vriendin enigszins kende, en voor haar ook het hoogtepunt van de avond. Erg goed optreden en praatte alles leuk aan elkaar, al kwam ze wel wat vaak terug op de capriolen van de dronken Ier vooraan. Ze vond het grappig maar werd er ook zichtbaar door afgeleid. Zoals Linus van Pelt al zei ook een aantal groepjes die het nodig vonden om hard door de muziek heen te praten. Ga dan lekker buiten de deur staan denk ik dan.

Swans (en een klein kwartier Wire)
To Be Kind is veruit mijn favoriete plaat dit jaar en heeft inmiddels een plek in mijn top 10 veroverd, dus het optreden van Swans wilde ik, na het optreden in Paradiso al gemist te hebben, koste wat kost meemaken. Betekende wel dat ik Mac DeMarco en in ieder geval het begin van Tim Hecker aan mij voorbij moest laten gaan. Direct na Sharon van Etten zijn we naar Wire gegaan om een goede plek te veroveren, en wat ik gezien heb van Wire was best matig. Swans was daarentegen briljant en voor mij zoals verwacht het hoogtepunt van de avond. Met name het nieuwe Frankie M en de live-uitvoering van Just a Little Boy en Bring the Sun waren grandioos. Ze begonnen echter wel te laat, waardoor het uitliep en Cloud Nothings geen optie meer was. Dan maar naar Autechre.

Autechre (en 10 minuten Tim Hecker)
Jeugdhelden van me, al vind ik het materiaal van de laatste jaren wat wisselend. Hiervoor nog de laatste 10 minuten van Tim Hecker meegepakt. Erg jammer dat ik dat heb moeten missen, want wat ik wel gehoord heb was na Swans het beste van die avond. Autechre was daarentegen, net als op hun laatste platen, hit or miss. Ook mocht het optreden wel wat langer duren wat mij betreft, al was mijn vriendin, die nooit zoiets had gehoord, na afloop zichtbaar opgelucht dat het voorbij was. Niet zo gek natuurlijk gezien ze al eerder Swans had moeten doorstaan.

Carla Bozulich and John Eichenseer
Na anderhalf uur bijkomen besloten we de avond af te sluiten met Carla Bozulich and John Eichenseer. Van die laatste nog nooit gehoord trouwens. Indrukwekkend optreden, al had ik haar liever solo gezien op donderdag; het materiaal van haar nieuwe plaat klinkt toch een stuk aangenamer dan wat ze hier in samenwerking deed. Toch een fijne manier om de nacht af te sluiten.

Al met al een hele toffe avond/nacht gehad. Jammer van het ietwat vervelende publiek op het begin van de avond, maar de acts zelf vielen zeker niet tegen. Zal ook zeker proberen om volgend jaar gedurende het gehele festival mijn agenda vrij te houden.

Jup, dan zat ik de hele avond in Vredenburg, mijn fout.

Ik heb genoten van het festival en de locaties. Lang niet alles gezien en een aantal pijnlijke keuzes moet maken. Hoogtepunten Ought (balen dat ik de eerste 2 nummers heb gemist door een giga rij), Perfume Genius, Owen Pallet, Swans, Steve Gunn (verrassend).

Ja Steve Gunn ging ik ook blind in, maar erg vet