We kunnen volgend jaar The Beatles ook gewoon uitsluiten?

Verder neig ik toch een beetje naar Hermans mening. Leg ik een plaatje van ze op, dan is dat tegenwoordig haast uitsluitend nog Rubber Soul. In My Life

Beetje laat

01. The Jimi Hendrix Experience - Are You Experienced?
02. The Doors - The Doors
03. The Velvet Underground - The Velvet Underground
04. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
05. The who - my generation
06. Simon & Garfunkel - Sounds of Silence
07. Neil Young and Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere
08. Bob Dylan - Highway 61 Revisited
09. The Beach Boys - Pet Sounds
10. The Beatles - White album
11. The Rolling Stones - Let It Bleed
12. Cream - Disraeli Gears
13. Led Zeppelin - Led Zeppelin II
14. Otis Redding - The Dock Of The Bay
15. Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen
16. Creedence Clearwater Revival - Bayou Country
17. The Rolling Stones - Beggars Banquet
18. Buffalo Springfield - Buffalo Springfield
19. Procol Harum - A Whiter Shade of Pale
20. Frank Zappa And The Mothers Of Invention - We're Only In It For The Money
21. Steppenwolf - Steppenwolf
22. The Who - Tommy
23. The Band - The Band
24. King Crimson - In the Court of the Crimson King
25. Janis Joplin – I got dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama!
26. The Doors – Strange Days
27. The Beatles - Revolver
28. Nick Drake - Five Leaves Left
29. Van Morrison - Astral Weeks
30. Bob Dylan - Blonde on Blonde

De live versie van "A day in the life" door Neil Young op Glastonbury is wat mij betreft legendarisch. De schitterende opbouw, het publiek dat massaal meezingt en Neil die op het einde de snaren van zijn gitaar kapot speelt... ( Neil Young Live Glastonbury 2009 BBC Broadcast - 05 A Day In The Life - YouTube)

Erg gave live-sfeer. Bovendien is het best een sterke cover door Neil Young

Het is een cover van The Beatles... (knipoog)

A Day in the Life is natuurlijk prachtig, maar She's Leaving Home vind ik nu net een van de nummers die wat minder is. Maar goed, het album scoort hier nog steeds een ruime 4* en Rubber Soul een krappe 4,5*. Dus de verschillen zijn niet zo groot. Revolver, The White Album en Abbey Road vind ik echt wel een klasse (of 2) beter.

"We" hebben gesproken, maar het gevoel van onbalans - o.a. "slegs vir blankies" - overheerst: 5 * Beatles in de toptwintig (waarvan 3 in toptien), 2 * Doors, 2 * Robert Zimmerman, 1 * Stones (en dan op 18).

De discussie over "het beste Beatles-album" 50 jaar ongeveer na dato bezorgt me een ernstig gevoel van disconnected te zijn op deze zonnige maandagochtend. Vind het net zo verwarrend als die Woerdense ijscoboer die erin is geslaagd om sushi-ijs te maken (met rijstepap, wasabi en gerookte zalm erin). Het zal wel een teken van de tijd zijn - ik ga maar eens de laatste Ellen Allien draaien - kijken of ik een timewarp kan maken. Misschien kan ik beter naar een re-run van The Flinstones gaan kijken of wellicht deze serie The Beatles Beatles Cartoon - YouTube

herman. She's leaving Home vind ik vooral erg mooi omdat het heel sterk het generatieconflict van de jaren 60 verwoordt. Van een samenleving gebaseerd op ouderen, naar een jeugd gedreven economie. Enerzijds het verantwoordelijke van de oudere generatie ("Never a thought for ourselves, we struggled hard all our lives to get by") en anderzijds het hedonistische van de jongere generatie ("fun is the one thing that money can't buy"). Het nummer is bovendien een mooi voorbeeld van de wijze waarop McCartney kleine tafereeltjes weet te schetsen met enkele zinnen/melodietjes.

De pop van de Beatles is in ieder geval wel zo tijdsloos, dat we over 50 jaar waarschijnlijk nog steeds discussiëren over wat het beste Beatles-album is. Eigenlijk net zoals dat mensen discussiëren over `de beste Shakespeare'

De vraag is of dat expres is ja of nee.
Blanke oude mannen rock (toen nog jong) is al sinds de jaren '60 dominant in absolute aantallen, beleving, verkoopcijfers etc.

Daar is, ook buiten musicmeter, in alle staatjes en overzichten in al die tijd weinig aan veranderd. Er is gewoon ook erg veel rockmuziek in alle varianten gemaakt en er wordt logischerwijze om die reden veel naar gegrepen.

De vraag is waarom, met wat uitzonderingen, blanke artiesten bijna altijd rock moeten maken en de niet "blankies" soul- en wereldmuziek. Het doet erg geforceerd aan om, vanwege muzikaal correct, percentages verschillende soorten muziek in overzichtslijstjes terug te willen vinden. Gewoon vanwege de verschillen in de muziek.

Zodra er rock met psychedelische invloeden wordt gemaakt door Jimi Hendrix, schiet de waardering voor hem ook omhoog. Dus de soort muziek is nu eenmaal dominant.

Heren, heren. Wacht even! Ik haal de popcorn erbij:
https://media.giphy.com/media/aLU0jzGwypUbu/giphy.gif

Schoenmaker hou je bij je leest; de zin staat vol aannames:

1. Dat earth as we know it nog bestaat over 50 jaar - dat lijkt me geen aperte zekerheid.
2. Dat het vernogen om een (zinvolle) discussie te voeren dan nog steeds intact is - voldoende redenen om daaraan te twijfelen
3. Dat receptie van een creatief oeuvre een constante is. Dat is absoluut niet het geval; eerder een sinusoïde, het varieert heel sterk, niet alleen door de fysieke beschikbaarheid van eea, maar ook door de waardering voor een bepaald soort werk.
4. Dat er een "de beste Shakespeare" zou bestaan; dat is niet eens een zekerheid, aangezien er geen unanimiteit bestaat over de identiteit (één man of meerdere en zo ja wie dan wel) van William Shakespeare.

Van te veel popcorn moet je boeren

Mijn eerdere opmerking gold alleen de relatieve monocultuur. Een lijst van OOR is gevarieerder. Die hadden ooit Marvin Gaye (What's Going On) op 1 in een lijst van de beste (50?) albums van de 20e eeuw.

Mjuman
Zelfs de wetenschap maakt (enkele) aannames, dus dat mijn bericht vol 'aannames' staat ,volgens u, hoeft in beginsel geen bezwaar te zijn. Als optimistisch mens wil ik de eerste twee aannames wel voor mijn rekening nemen. Het 4de punt is voer voor historici en gaat een beetje aan mijn punt voorbij.

Enkel het 3de punt raakt de kern van mijn betoog. Uiteraard is ook de waardering voor het oeuvre van een artiest aan verandering onderhevig. Ik sprak enkel mijn verwachting uit dat het oeuvre van deze Liverpoolse heren in de toekomst eveneens wordt gewaardeerd. '50 jaar' is dan wellicht een iets te grote hyperbool. Desalniettemin zag ik een tijdje terug een tiener Yesterday op een ukelele spelen. Dat indiceert toch wel dat de muziek wordt gewaardeerd door mensen die niet uit hetzelfde tijdsgewricht komen.

Op het punt van de monocultuur ben ik geenszins ingegaan. Mijn reactie was ook voornamelijk tegen Herman gericht. Ten slotte: 'Schoenmaker hou je bij je leest'. Ja joh, dat is werkelijk de perfecte houding om nooit iets te hoeven leren en te verteren in de comfort zone. Die tegeltjeswijsheid mag je mijns inziens dus bij je houden.

Gekibbel verwijderd. Vecht het maar per PM verder uit.

Ah... Nu wilde ik nou net de MJ-eet-popcorn.gif plaatsen

Ja, dat klopt. En volgens mij was Songs the key of Life van Stevie Wonder bij OOR het beste album van 1976.
Nu kan ik daar overigens prima mee leven.

Je zit er alleen toch mee, dat OOR natuurlijk niet een systeem hanteerde van één lid één stem en wij dus afhankelijk van "de grillen" van de redactie.

Bij musicmeter is er wel één stem per user en zie je dat er net zo verschillend kan worden gestemd als tussen de vakjury bij het songfestival en "het volk".

We kunnen hier overigens best overigens over discussiëren mannen, zonder dat er popcorn bij wordt gehaald. Daar word ik dan weer een beetje misselijk van.

En zo is het.

Je moet er natuurlijk niet teveel van eten hé, overdaad schaadt!

Goede muziek is om bij te drinken, met mate(n).

Popcorn

Verdikke, vergeten een toplijst in te sturen. Bewaren voor volgend jaar maar weer dan. Een tipje van de sluier: Otis op 1!

Vooral azijn, ja.

Verder volsta ik met mijn eerder opmerking:Daarbij aanvullend dat Marvin Gaye nul aanspraak maakt om hier goed te scoren. Slechts twee mensen hebben een album van hem opgenomen in hun lijst en zij waren ook nog eens verdeeld over welke dat dan zou moeten zijn.

En zoals elders gememoreerd: een verschil tussen de lijst van OOR en deze lijst lijkt me appels met peren vergelijken. Eerder werd de wetenschap al aangehaald en ik ben nu toch aan het leren voor mijn statistiektentamen: statistisch niet significant, want te kleine n en dus te wijten aan willekeurige variantie. Of zoiets.

Je kan 't ook simpeler zeggen: met zo'n "populatie" kan een dergelijk 'onderzoek' hoogstens worden opgevat als kwalitatief - en niet als kwantitatief; kwalitatief, in andere woorden een indicatie van het 'gevarieerde' muziekdenken op MuMe. Dat is persoonlijk gezien altijd een bittere pil om te slikken; en ook al is hope no strategy, hoop je stilletjes toch op iets anders. Vijf * Beatles - no offence chev - is dan een forse schrik. Het peer group mechanisme blijkt niet alleen een oriëntatiepunt, maar tevens een regulatiepunt voor den smaeckontwikkeling der muzieksmickelneus.

Verder verwacht ik Gaye pas in het volgende decennium; dit decennium ken ik hem en alle andere soul-knakkers vooral van de singles - ik gaf alleen een voorbeeld.

Discussiëren over muziek is natuurlijk in essentie puur kwalitatief; dit is juist een leuke poging de voorkeuren van een site als deze te kwantificeren, dat heeft verder niks met de grootte van de populatie of steekproef te maken. En als je dat doet vind ik dat deze onderzoeksopzet het meest geschikt is. Iedere stem telt even zwaar. Niemand wordt uitgesloten en alle muziek (mits binnen het decennium) is welkom. Maar het is wat het is, een populariteitsmeting van de mensen op deze site, en geen objectieve maatstaf over 'de beste muziek' (wat ook niet kan bestaan).

Ondanks dat ik "persoonlijk" had gecursiveerd, geloof ik dat je m'n punt hebt gemist

Verder is er helemaal niets aan de hand

Het wordt zoetjes aan tijd voor het alvast opstellen van mijn jaren'70 lijst. Ja, ben er al mee begonnen, vergeet ik hopelijk niet alsnog een belangrijk album bij het plaatsen van mijn lijstje (zoals ik helaas meestal doe)

Ik vind het ook wat veel. Tegelijkertijd heeft bv. Abbey Road (de enige plaat met bestaansrecht in de top 20) al meer stemmen dan het hele oeuvre van bv. The Byrds bij elkaar.

In the end hebben ze (te) weinig concurrentie, kwantitatief gezien (want wet der grote getallen, wat een boer niet kent enz.), in dit decennium. Wanneer alle grote namen tout court het tegen elkaar opnemen (het eindspel), komen ze beduidend minder hoog. In 2013 zelfs met geen enkel album in de top 20 en in zes jaar pas twee keer in de top 10.

Overigens wacht ik met smart op de lijstjes van die 'soul-knakkers'.

Bedankt chevy93! ?

Ook zonder mijn stem pakt VU de titel en halen Hot Rats en In a Silent Way de top-40. Ik ben tevree!