Ik denk ook dat je als fan op een bepaald moment meer hebt met albumtracks.
Queen heeft over het algemeen hele knappe singles gemaakt ( vooral in de 70's.)
Maar op de albums staan altijd wel wat krakers die minder bekend zijn, maar zeker tot hun beste werk behoren.
Ik heb het altijd jammer gevonden dat Queen tijdens de liveconcerten zich steeds meer ging richten op de hits.
Prima shows, daar niet van, maar toch wel voor de massa gemaakt.
De echt oudere songs werden in een medley gestopt en die rock 'n roll medley vond ik ook wat overbodig.
Als je zoveel eigen muziek hebt, waarom zoiets.
De Queenconcerten werden een feestje, terwijl ze ooit overdonderde met episch materiaal.
Maar dat was nu eenmaal hun keuze.

Mijn Queenkennis heeft zich lang beperkt tot Greatest Hits, Greatest Hits II en Queen Rocks. Inmiddels heb ik een behoorlijk deel van hun albums, maar het onderscheid tussen "al bekend" en "oh, een albumtrack" zal vermoedelijk wel tot na mijn pensioen blijven. Ik begin ook maar eens met mee te becommentariëren. Weet niet of ik het afmaak, maar een mens kan in elk geval beginnen...

50 My Baby Does Me - The Miracle hoort dus bij de albums die ik wel in de kast heb. Dit nummer moet ik dus ook gehoord hebben, maar het komt me in het geheel niet bekend voor. Beluisterbaar, maar weinig opvallend.

49 Too Much Love Will Kill You - Ah, gewoon de Brian May-versie. Te veel draaien (Top 100 Allertijden!) will also kill you, al is het nu wel aangenaam hem weer eens te horen. Ik dacht eigenlijk altijd dat het nummer aan het verscheiden van Mercury refereerde, maar dat is dus niet zo (of althans niet in de eerste plaats).

48 Let Me Entertain You - Nou, daar hebben we Robbie Williams dan. Of nee, toch niet. Jazz is een fijne plaat, waar het all-over-the-place karakter van de band niet in de weg zit. En dit is een fijn nummer.

47 These Are the Days of Our Lives - Na vier nummers al de tweede nuancering op de GH/GH-II/Rocks-introductie. Op Koninginnedag werd de documentaire rond Queen/Freddie Mercury nogal eens herhaald. Ja, dat was voor een emopuberende Casartelli toch ook wel kippenvel. Jaren later nog steeds een fraai nummer, de beste tot nu toe.

46 Dreamers Ball - Mwah, hier moet ik toch wat kanttekeningen plaatsen bij mijn eerdere positieve commentaar op Jazz.

45 My Fairy King - Het debuut maakte bij eerste beluistering een erg goede totaalindruk, daarna bekoelde het enthousiasme wat. Iets met individuele nummers die niet echt in wilden dalen of zo. Dit is wel weer even een fijn muziekje zo (iets voorbij de 3 minuten een erg fijn muziekje zelfs), maar als liedje met kop en staart weet ik het nog even niet.

44 The Miracle - (GH-II) Deze behoeft geen herbeluistering. Was er op een gegeven moment wel op uitgeluisterd, al blijven de Sunday Mornings with a Cup of Tea hangen.

43 '39 - Ja, lekker. Een vreemde eend in de bijt, maar deze smaakt mij wel.

42 One Vision - Nog een keer GH-II. Als je de singleversie gewend bent, mist de albumversie toch wat to-the-pointness, om er maar eens een mooi Nederlands woord in te gooien. Het nummer is sowieso niet heel bijzonder, maar het moddervette intro maakt veel goed.

41 I'm in Love with My Car - (Rocks) Nee, dit is niet aan mij besteed.

40 Under Pressure - (GH-II... maar eerder nog Vanilla Ice) Erkende klassieker die ik tegenwoordig weer prima aan kan horen.

39 Tear It Up - (Rocks) Vind ik helemaal niks helaas.

38 Teo Torriate - Van de albums die ik heb, vind ik A Day at the Races vooralsnog de minste. Vervelende hits als Somebody to Love en Good Old-Fashioned Lover Boy helpen niet mee. Dit nummer klinkt niet meteen bekend. Neutrale indruk, zullen we maar zeggen.

37 Love of My Life - Deze ballad deugt wel. Fijne akoestische likjes ook.

36 We Will Rock You - (GH) Ja, die is bekend. En wellicht is het mijn jeugdigheid, maar ik vind het ook nog steeds een stoer nummer.

Ah, dat was het alweer, FrodoK je mag weer

Van dit vijftal vind ik Tear it up ronduit vervelend. Under Pressire vond ik vroeger niet veel, maar is inmiddels wel in waardering gestegen, terwijl We will rock you de omgekeerde weg bewandelde. Teo Torriate en Love of my kind kunnen er prima mee door, maar al met al is dit wel het zwakste kwintet tot nu toe.

Love Of My Life Op sommige dagen mijn favoriete Queen-nummer.

Hier mijn meningen:

50. My Baby Does Me - Een kant van Queen die mij niet boeit. Duidelijk een Deacon/ Mercury vondst, die elkaar vonden in softpop/ soul.

49.Too Much Love Will Kill You - Extra beladen door Mercury's overlijden en de bekende oorzaak daarvan. Mooie ballad, maar ik hoef het niet veel te horen.

48. Let Me Entertain You - Blikkig geregistreerde rocker van Jazz.
Uiteindelijk kreeg het live meer ballen en stond het een aantal jaar terecht op de liveset.
Live prima, deze studioversie vind ik niet heel geweldig.

47. These Are The Days Of Our Lives - Geschreven door Roger Taylor en tevens de laatste clip die met Freddie werd gemaakt.
Melancholisch en erg gevoelig.
Zeker met de clip er bij, doet dit mij wel wat.
Uitschieter op Innuendo.

46. Dreamers Ball - Lekker smooth en bluessy met een jazztintje.
Ik vind dat ze er goed mee wegkomen.
Prettig verloop. Werd in 1979 ook live gespeeld, maar verdween weer snel van de setlijst.

45. My Fairy King - Van de debuutplaat en bevat al herkenbare typische Queenklanken.
Als compositie redelijk. Er staan betere songs op Queen.

44. The Miracle - Beetje 70's Queen, maar dan in een eigentijdser jasje.
Toendertijd vond ik het wel sterk, wellicht ook omdat ik er weer wat authentiek's in hoorde.
Nu vind ik het minder.
De cliche's vliegen om je oren en tekstueel stelt het helemaal niets voor.
Veel opsmuk, maar te weinig inhoud, deze song van het album met dezelfde naam.

43. 39 - Fraaie Brian May song. Heeft ook een mooie stem voor dit acoustische folkyachtige werkje.
Mooie coirzang ook en Roger Taylor is hier nog echt een koorknaapje.
Weggemoffelt als flipside van de 2e single You're My Best Friend uiteindelijk.

42. One Vision - Na Queen's memorabele peformance op Live Aid, brachten ze deze rocker.
De band on fire met alle duidelijke elementen die de groep zo uniek maakte. Heerlijk nummer nog altijd. Opener van The Magic Tour in 1986.

41.I'm In Love With My Car - Wellicht Taylor's bekendste 70's Queensong.
Zelf gezongen, is rauw en onderscheid zich nogal van de nummers die de anderen maakten.
Roger maakte toen een demo van zijn verzinsels en speelde de instrumenten zelf in.
Prima nummer van A Night At The Opera.
B-kantje van Bo Rap.

40. Under Pressure - Met uiteraard Bowie er bij en dat is een uitstekende match.
Bouwt vooral op de basloop van Deacon, maar boeit in zijn geheel.
Deekie verzon het basloopje, maar toen de band ging pauzeren en na een paar uur terug kwam, was hij het weer vergeten.
Kwam uiteindelijk goed gelukkig.

39. Tear It Up - Weinig originele rocker van May.
De band vind ik op The Works toch al niet in allerbeste vorm. Erg rechtlijnig en wat makkelijk dit 2e nummer van dat album.

38. Teo Torriate - Mooie afsluiter van A Day At The Races. Queen's bedankje aan de enorme gastvrijheid van Japan.
Heeft een slim meezingbaar refein. Meestal kwam Freddie er mee, maar dit is van Brian.
Het korte rockgedeelte is erg sterk hier.

37. Love Of My Life - Prachtig en gevoelig liedje.
Geschreven door Mercury.
Hier op piano en May als begeleider op harp en de Red Special.
Live werd het ook een duoding. Nu alleen met May op de acoustische gitaar.

36. We Will Rock You - Ik memoreerde het al eerder. Stamper ( letterlijk en figuurlijk )
Stoere zong, wat Casartelli terecht aangeeft.
Te veel gehoord uiteraard. Maar die ruim 2 minuten zijn zo voorbij.
Vooral heel knap verzonnen. Onder het motto less is more. Eigenlijk was Queen daar helemaal niet van.

35 We Are The Champions
Om Vigil als Rotterdammer niet al teveel tegen de schenen te trappen dit nummer op ‘slechts’ plaats 35. Voor mijn gevoel zijn We Will Rock You en Champions eigenlijk bijna onlosmakelijk met elkaar verbonden. Op album ‘News of the World’ zijn het de twee openers, op Greatest Hits staan ze achter elkaar, en Queen speelde beide songs voor zover ik weet op elk liveconcert na het verschijnen van News of the World na elkaar.
Champions is, net als WWRY, zo’n beetje het allerbekendste Queennummer en staat gegrift in het geheugen van de (Westerse) mens. Typische Mercury-song, en een stuk simpeler in opbouw dan veel van zijn vorige nummers, hoewel zijn akkoorden er jazz-geörienteerd zijn. Fijn nummer, krachtige opbouw (vergelijkbaar met Teo Torriatte), sterke zangpartij. Grootse meezinger en, hoewel ook veel te vaak gehoord, nog steeds overeind.



34 Nevermore
Een bij het grote publiek onbekend juweeltje van Queen II. Ik heb een enorm zwak voor dit soort mooie kleine maar beladen liedjes die vooral Mercury uit zijn pen liet vloeien. Prachtig klein pianospel, schitterende zang waarbij Freddie zijn grote bereik zeer functioneel inzet. Koortjes die een foreshadowing zijn van wat nog ging komen de jaren erna. Maar vooral: emotie. Prachtig poëtisch drama liedje over liefdesverdriet.



33 Seven Seas of Rhye
Queens eerste min of meer succesvolle single! Tevens afkomstig van hun tweede LP, was het oorspronkelijk de bedoeling om de plaat hiermee te openen om zo een connectie te maken met de laatste track van de debuutplaat (het halfafgewerkte Seven Seas of Rhye...)
Heerlijk intro heeft dit nummer: beginnend met die supersnelle pianoriedel, waarbij vervolgens de rest van de band groots erbij invalt. Ik hoorde het nummer voor het eerst op Greatest Hits (van mijn broer), en was eigenlijk direct verkocht.
Live hoorde ik hem voor het eerst op Live Magic. Te gek hoe Freddie hem hier introduceert: ‘Hellooooo!!! <reactie> This is what everybody wanted, this is what everybody gonna get:’ (en dat net zo snel als het pianointro wat erop volgt). Ongelooflijk wat voor een vuur van geluid vooral Taylor en May met elkaar weten neer te zetten. Eén van de meest energieke Queensongs.



32 Flick of the Wrist
Weer een tamelijk onbekend nummer, ditmaal van album Sheer Heart Attack. Een nummer met een wat duister, log, zwaar geluid (vooral het couplet), heerlijk in de afwisseling van de rest van dat album. Het refrein is lichter van gevoel, hoewel de tekst dat absoluut niet is. Dynamisch nummer, en daar hou ik wel van.
Vond ik het nummer op Sheer Heart Attack al zwaar klinken: toen 2 jaar geleden Live At The Rainbow uitkwam bleek het live nog een graadje heftiger te kunnen. WAT een geluid!



31 Fat Bottomed Girls
Gewoon een lekkere klassieker van album Jazz, met een grappige tekst. Ook deze kende ik van Greatest Hits (ik heb toch een boel aan mijn broer te danken, qua muziek ). Toegankelijke stamper en meezinger, die in principe weinig om het lijf heeft, maar wel erg lekker klinkt. Erg leuk trouwens dat (hoewel ik geen fan van Adam ben) Queen dit nummer weer opgenomen heeft in hun livesets! Klinkt eigenlijk harttstikke goed.

Vijf toppers wat mij betreft! We Are The Champions werd trouwens ooit in een of ander wiskundig onderzoek uitgeroepen tot het meest catchy nummer allertijden, en daar zitten ze wat mij betreft niet ver naast. Gelukkig steekt de compositie ook goed ineen, dus het is (voor mij) nooit een straf om deze voorbij te horen komen. Al blijf ik toch een kleine voorkeur hebben voor We Will Rock You

35. We Are The Champions - Iedereen weet hoe het deze song is vergaan uiteindelijk.
Sportevenementen zonder deze kraker is niet meer weg te denken.
Grijs gedraaid op mijn kamertje toen, evenals We Will Rock.
Ben er nu meer dan klaar mee, maar wat een slim nummer!

34. Nevermore - Prachtig miniatuurtje van Mercury. Op het toch al heel overtuigende Queen II te vinden.
De band's meest progessieve album.
Hier hoor je wel heel duidelijk dat het niet meer mis kon gaan.

33. Seven Seas Of Rhey - Op het debuut hoor je al een ultra korte versie van wat uiteindelijk de 1e echte hit van Queen werd in de UK.
FrodoK geeft het al terecht aan; Briliant piano intro van Fred en dan komt de band op stoom.
De band vertelde echt verhaaltjes in de lyrics toen.
Kwam veel later in een medley terecht tijdens de gigs.

32. Flick Of The Wrist - Dreigende rock op het album Sheer Heart Attack en zeker 1 van de betere nummers.
Queen op haar best met fantastische hooks en vernuftheid. Heavy bijtende rock.
Stond naar ik meen tot 1976 op de live setlijst.
Jammer dat ze er nadien nooit meer naar omgekeken hebben.
B kantje van Killer Queen trouwens.

31. Fat Bottomed Girls - Van Jazz en een echte partyrocker.
Sterk refein en het meezinggehalte is weer hoog.
Toch wel memorabel.

35 We Are The Champions: even iets recht zetten, ik kom niet uit Rotterdam. Ik ben fan van de (grootste) plaatselijke voetbalclub en heb er economische belangen maar ik woon (er gelukkig) niet. Deze is te veel voorbij gekomen en ik kan het bijna niet meer horen, dat is jammer natuurlijk want op zich is het wel een leuk meebler nummer.

34. Nevermore: een klein doch kunstig nummer. Valt voor mij wel een beetje in het niet bij de rest van het album

33 Seven Seas of Rhye: Een knaller eerste klas, lekker hoor!

32 Flick of the Wrist: Don't look back, Don't look back! Erg gaaf nummer. Had wel ietsje hoger gemogen wat mij betreft.


31 Fat Bottomed Girls: geinig liedje met de nodige humor maar verder (te) weinig om het lijf.

Dat lijkt me meer van toepassing op (de clip van) Bicycle Race

Kom er nu pas achter dat FrodoK al begonnen is met de onmenselijke opgave. Mooie stukjes om te lezen Zoals eerder gezegd liep ik ook al enige tijd rond met een dergelijk idee, al had ik een top 100 in het hoofd. Die ziet er natuurlijk volledig anders uit, maar dat is ook het mooie van zo'n veelzijdige band als Queen. Wellicht kom ik ook nog wel met mijn lijst, of giet ik het in een andere vorm.
Hoe dan ook, voorlopig zal ik meelezen en genieten van het werk van FrodoK. Succes met het maken van keuzes en het schrijven van de tot nu erg leuke stukjes

30 Keep Yourself Alive
Geschreven door May en het openingsnummer van debuutalbum Queen I. En wat een opener! Enorme drive en energie.
Ik leerde de twee eerste platen kennen eind jaren ’80, en dat was natuurlijk verre van cool. Ik had ze beide op één cassettebandje staan, en luisterde ze bijna non-stop op mijn walkman. Keep Yourself Alive begon als openingsnummer op kant A, en dat voelde altijd als een heerlijke opener en een belofte van een muzikale reis van anderhalf uur. Die gitaarintro rechts in mijn oor, waarna die doorgetrokken werd naar links, aaarrrgh! Inwendig stuiterde ik al van de energie die door de muziek heen spatte.
Jaren later, toen ik Live Killers ontdekte hoorde ik voor het eerst een liveuitvoering! Ik was enorm benieuwd of het nummer overeind zou blijven, omdat er in de studio-opname een zevental (?) gitaarpartijen over elkaar heen waren gemixt. Maar potverdomme! GROOT respect voor de tandem May en Taylor die dat gewoon prima opvangen in de kalere, maar ZEKER niet minder power bevattende liveuitvoering...



29 Bicycle Race
Eigenlijk in één adem te noemen met Fat Bottomed Girls, samen van het album Jazz. Datgene wat ik bij FBG schrijf, kan ik eigenlijk wel herhalen. Door de afwisseling in dit nummer heeft het toch mijn voorkeur boven die ander: a capella begin, het relatief kalme lopende refrein, dan dat vraag-en-antwoord spelletje tussen Freddie en de groep in de coupletten en natuurlijk de absurde fietsbellensolo. Eigenlijk is dit stiekem een inventief erg knap geschreven nummer. Het feit dat het zo catchy en makkelijk in het gehoor ligt, maakt het alleen maar knapper.
Grappig detail: in dit nummer wordt met ‘Fat bottomed girls, they'll be riding today, so look out for those beauties, oh yeah’ direct verwezen naar Fat Bottomed Girls, terwijl in DAT nummer met ‘Get on your bikes and ride!’ weer terug gerefereerd wordt aan Bicycle Race. Beide nummers zijn met elkaar uitgebracht als dubbele A-kant.
De videoclip is natuurlijk een speciaal geval apart, met al die naakte dames op de fiets. De oorspronkelijke clip mocht in eerste instantie niet eens uitgezonden worden, overigens. Je zou denken dat daar tegenwoordig allemaal wat makkelijker over wordt gedaan, maar check onderstaande link...



28 Is This The World We Created?
Dit juweeltje leerde ik voor het eerst kennen op, jawel, Live Magic. En eerlijk is eerlijk: deze geknipte versie prefereer ik boven de studioversie van The Works. Waarom? Hij is kleiner, compacter en daardoor naar mijn idee VEEL krachtiger. Erg mooi, ontroerend liedje.



27 Mustapha
Openingsnummer van Jazz. Freddie voor mij op zijn best met die grandioze openingsfrase. Furieus nummer, wat al behoorlijk heftig klinkt als Freddie op piano enkel begeleid wordt door Taylor en Deacon (zo lijkt het althans). Maar wanneer May daar ook nog eens bij invalt dreunt de muziek wel even uit de speakers. VET nummer, ik heb er geen ander woord voor.



26 Who Wants To Live Forever?
Als ik me goed herinner hoorde ik dit nummer voor het eerst toen ik Greatest Hits II kocht, maar met zekerheid kan ik dat niet zeggen. Wel weet ik nog dat ik wel direct geraakt was door het nummer, en toen ik later hoorde dat het geschreven was voor de film ‘Highlander’ MOEST ik simpelweg zo snel mogelijk naar de videotheek (jawel) om die VHS te huren. Mooi nummer, goede film (zeker toen), prachtig ontroerend moment wanneer het nummer start. Op Live at Wembley speelt Queen het nummer op, maar daar ben ik niet kapot van. Het klinkt me allemaal te fragiel dan. Typisch studionummer, wat te veel subtiliteit heeft om live overeind te blijven.



Zo dan! We zijn op de helft! Tot nu toe erg lastig om enige rangorde aan te brengen in al deze nummers, eerlijk gezegd. Het zijn vaak toch appels met peren, en een hoop natte vingerwerk. Maar langzaam maar zeker wordt het makkelijker, omdat de lijst zich verderop wat duidelijker uitkristalliseert bij me. Toch: de top 5 (duurt nog ff ) is misschien nog wel het moeilijkste samen te stellen...

Heel aardig vervolg FrodoK

Hier mijn beoordeling:

30. Keep Yourself Alive - Natuurlijk ook de eerste single van Queen en hoewel het in de breedte niet veel deed, was dit de eerste kennismaking.
Goede rocker, die live veel meer indruk maakte.
De produktie op het debuutalbum is nog niet super en daarom klinkt het wat mat.
Werd een clipje van geschoten, evenals Liar.
De band in een studio en volgens mij op dezelfde dag geschoten.

29. Bycicle Race - Eigenlijk een briliant nummer, want het schiet in al zijn luchtigheid alle kanten op.
Was ook een single, maar Fat Bottomed Girls ( dubbele A kant) was populairder.
Het was idd een relletje. De hoes van de single bevatte een aangebracht rood slipje om de welgevormde blote billen van een naakt fietsende dame te bedekken. Dat kon toen nog niet.
Queen was inmiddels in een partysfeer aangekomen.
Maar dit is wel een song die enorm sterk in elkaar steekt.

28. Is This The World We Created? - Queen was niet echt de band voor statements, maar dit was feitelijk ( onbedoeld) de aanzet tot Live Aid.
Breekbaar klein liedje idd en prachtig uitgevoerd door May en Mercury.
Op het zelfde Live Aid kon het niet uit blijven dat het duo dit liedje bracht.
Na overigens de beste gig van de dag gedaan te hebben.

27. Mustapha - Lijkt een soort persoonlijke song van Freddie, die eigenlijk zijn roots had in India.
Hij was zover bekend niet gelovig, maar dat was zijn familie wel.
Een merkwaardige song die ik nooit goed op waarde heb kunnen schatten.
Ik ben er nog steeds niet echt uit wat ik er van moet vinden.
Het heeft iets, maar ik kan niet echt verklaren wat.

26. Who Wants To Live Forever? -
Een betere latere Queensong.
Beladen en op hun lijf geschreven.
Orchestraal en fraai uitgebouwd.
Te vinden op A Kind Of Magic.
Brian May zingt het intro en Freddie pakt het op.
Indrukwekkend.

35: We Are The Champions. Redelijk legendarisch en vroeger vond ik het geloof ik ook echt een leuk nummer, maar inmiddels echt te vaak gehoord.
34: Nevermore: een van de vele juweeltjes op Queen II. Mooi rustpunt op mijn favoriete Queen-plaat.
33: Seven Seas of Rhye: leerde ik ook kennen via de Greatest Hits. In het begin viel het me niet zo heel erg op, maar inmiddels zou ik het toch een van de betere nummers van dat album willen noemen. Zeer sterk begin van de carrière, waarbij het naar mijn mening van durf getuigt om een nummer van je debuut op de opvolger opnieuw op te nemen.
32: Flick of the Wrist: verbaast me dat dit zo hoog staat. Heeft mij nooit zo veel gedaan, ik vind het wat schreeuwerig.
31: Fat Bottomed Girls: ook leren kennen via GH1. Vind het nog steeds een leuk nummer, waarbij ik vooral de zangpartij van meerwaarde vind.
30: Keep Yourself Alive. Geweldige opener van de carrière van Queen, in één keer werd duidelijk waar met name Mercury toe in staat was. Hebben ze in de twintig jaar daarna maar zelden overtroffen.
29: Bicycle Race: vond ik vroeger wel een onderhoudend nummer, nu vind ik het vooral onbeduidend.
28: Is This The World We Created?: Het hart zat op de juiste plaats, maar ik vind het echt een draak van een nummer.
27: Mustapha: origineel is het in ieder geval wel en alleen al daarom kan ik het wel waarderen. Muzikaal ook best interessant, vooral die versnelling vind ik leuk.
26: Who Wants To Live Forever?: vond ik vroeger een van de betere Queen-nummers, maar inmiddels weet ik niet echt meer of ik dit nou goed vind of een ballad die ten onder gaat aan een overdosis bombast.

30 Keep Yourself Alive
Leuke song, zou er bij net wel of net niet in staan. Hoog meebler gehalte

29. Bycicle Race
Een heel stukkie beter de Fat Bottomed Girls. Een hele lekkere drive en de fietsbellen "bridge" met de daaruit volgende gitaarsolo mag toch wel legendarisch genoemd worden

28 Is This The World We Created?
Al eerder genoemd door mij als voorbeeld van een perfect klein liedje, ik ben dus ook erg blij dat deze er in staat. Bij mij zou deze toch zeker wel 10 a 15 plekken hoger staan, prachtig!

27. Mustapha
Dit is toch wel een erg fijn nummer, zelfs een single geweest in een aantal landen (niet in NL of UK). Ik denk toch wel een nummer die wat onderschat is hier en daar.

26. Who Wants To Live Forever?
Een heel groot gebaar liedje, een beetje te veel bewust op het sentiment ingezet is mijn mening. Ik vind het overigens best een mooi liedje hoor. Ik heb altijd het idee dat Show Must Go On part 2 was van deze song.

Om even terug te komen op Bicycle Race en de ban op de videoclip: in deze weergave van de clip op MuMe is er geen probleem. Maar wanneer je de clip rechtstreeks op Youtube wil bekijken, vraagt YT om een leeftijdsverificatie

40 jaar geleden bijna!

De tweede helft van deze lijst! Mijn voorkeur voor de eerste 5 albums van Queen gaat vanaf nu nog wat sterker naar voren komen, met een aantal uitzonderingen, zeker van hun laatste 2 albums (Made in Heaven tel ik daarbij niet mee, het is een plaat waar ik, sorry, heel weinig aan vind).
Dus hop, daar gaan we weer:

25 March Of The Black Queen
Een enorm complex en een wat obscuur werk, waarschijnlijk het meest progressieve nummer wat Queen gemaakt heeft: enorm veel tempo- en themawisselingen en zelfs polyritmiek. Er wordt veelvuldig beweert dat dit nummer de voorloper zou zijn van Bohemian Rhapsody, maar zelf hoor ik die link niet echt. Voor mij is dit ‘gewoon’ een achtbaanrit langs vele emoties en themawisselingen die elkaar in rap tempo afwisselen. Ongelooflijk dat dit nummer maar 6 en een halve minuut duurt, het lijkt veel langer. Normaliter zou dat een probleem kunnen zijn (als iets veel langer lijkt te duren dan het in werkelijkheid is), in dit geval is dat zeker niet het geval. Het ding blijft boeien gedurende de hele rit; er valt ongelooflijk veel in te ontdekken, en herhaalt zich bijna nooit (enkel het stukje ‘Take this, take that...’ herhaalt zich eventjes in ‘Make this, make that...’). En toch ontstaat er een coherent geheel op de een of andere manier. Of gebeurt dat enkel in mijn hoofd, omdat ik het nummer inmiddels al zo vaak gehoord heb?
Freddie schreef het nummer op piano in ’73, en naar aanleiding van dit nummer en White Queen (waar May tegelijkertijd aan werkte) werd besloten de band om zichzelf vanaf dat moment Queen te noemen.
Het nummer is overigens nooit in zijn volledigheid live gespeeld, omdat dit technisch niet mogelijk zou zijn.
Het nummer loopt over in de volgende track op de plaat ‘Funny How Love Is’, maar het is me altijd wat onduidelijk gebleven of het deel ‘Forget your sing a-longs and your lullabies...’nu nog bij March hoort of bij Funny... Mijn CD zegt het tweede, volgens mij, terwijl de lyrics het eerste beweren...



24 Liar
Geweldige song van de debuutplaat, met dat heerlijke drumintro van Taylor. Geschreven door Mercury in 1970 alweer. Dit nummer heeft altijd een speciaal plekje gehad bij mij, één van de hoogtepunten van Queen I. Het heeft een heerlijke drive, fijne gitaarpartijen, geweldig drumwerk, een muur van geluid, afijn het is helder: ik vind dit wel een goed liedje .
Toen Live at the Rainbow uitkwam was ik speciaal erg nieuwsgierig naar de uitvoering, maar die kan me helaas niet zo bekoren: wat slordig en minder solide. De studioversie is dan ook een complex stukje mix- en overdubwerk.
Een vroeg werk met kloten!



23 White Man
Over kloten gesproken! White Man van album A Day at the Races is denk ik wel het meest heavy nummer wat Queen gemaakt heeft.
Ik herinner me een dag dat ik alleen thuis was, en ik tot mijn grote verbazing deze L.P. in de platen kast van mijn ouders vond. Goh! Ik wist niet dat ze Queen tof vonden! Dus ik besloot, omdat ik zelf geen platenspeler had, de plaat in de woonkamer op te zetten en dus maar beneden mijn huiswerk te gaan maken. Zo ontdekte ik de nummers van ADATR, totdat mijn moeder geïrriteerd thuiskwam, en me te verstaan gaf dat ik ‘die rotherrie moest af zetten!’
Maar HET WAS HAAR LP!!

White Man, een nummer wat één grote woedeuitbarsting is jegens de Europese immigranten in de vroege jaren van de U.S., waarbij de native Americans van hun land beroofd werden en over de kling werden gejaagd. Ook al heeft Queen zelden enig engagement laten blijken door hun muziek (enkele uitzonderingen daar gelaten) is dit nummer wel een ferme duit in het zakje. En geslaagd ook, vind ik. Wat een furie...



22 She Makes Me (Stormtrooper In Stilettoes)
Een wat onbekend nummer geschreven door May, wat misschien wat wegvalt in het geheel van album Sheer Heart Attack, maar wat eigenlijk een erg mooi pareltje is. Een soort rivella-liedje (vreemd, maar wel lekker), mooi repetitief gitaarthemaatje, breekbare zangpartij(en) (prachtige meerstemmige klanken) en een vreemd soort van einde met politiesirenes en zwaar ademen. May noemde het ‘New York nightmare sounds’. Ik kan me voorstellen dat velen niet veel met dit nummer hebben; ik heb er een zwak voor!



21 Breakthru
De enige in deze 5 die NIET uit de jaren 70 stamt, maar van het album The Miracle uit ’89. En ook compleet anders is. Het was één van de eerste nummers van Queen die ik hoorde, en waarschijnlijk bepaalt dat mede de relatief hoge notering in deze lijst: nostalgie.
Natuurlijk heeft het nummer zeker haar kwaliteiten: beginnend met die a capella intro van Freddie (oorspronkelijk bedoeld als een ander nummer), en dan de brug naar de Taylor-song. Een nummer vol energie, goeie drive, en een goeie gitaarsolo zoals het hoort.
De videoclip vond ik destijds geweldig! Zoals die trein door die muur heen ramde: yeah!!!

Mooie lijst weer FrodoK!

25. March Of The Black Queen - Zou voor mij top 10 materiaal zijn! Wat een vernuftheid en wat een song.
FrodoK geeft perfect aan waarom. Queen als eenheid op hun best. Progrock Queen nog.

24. Liar - Ook een juweeltje. Mooie inleiding met de drums + cowbell van Taylor en dan die waanzinnige riff van May volgend.
Queen in een sterke hardrocksetting met fraaie stilistische momenten. Freddie ook zeer sterk.

23. White Man - Flipside van het singeltje Somebody To Love, maar dit is een albumtrack pur sang.
Beladen en heavy. Zelden Brian May zijn Red Special horen grommen.
Misschien ook wel Freddie's beste zangpartij ever.
Zo intens en betrokken. Topsong.
Verdween jammerlijk na 1978 weer van de liveset.

22. She Makes Me ( Stormtrooper In Stiletoes)

Fijn zweverig nummer met Brian May als vocalist.
Krijgt uiteindelijk een spacy eind.
Inderdaad een wat onbekendere song en nooit in een liveset gebruikt.
Ik ben het er mee eens dat dit wat onderschat is.
Ik vind de notering dan ook terecht.

21.Breaktru - Een highlightje van The Miracle.
Frivool en puntig met een opgefokt ritme, May's vlammende gitaarspel en vanouds prima coirtjes.
Clip maakte indruk, zonder meer.

25 March Of The Black Queen
bij heel veel early Queen liefhebbers (tot de 80's zeg maar) 1 van de toptracks. Ook bij mij (ook al vind ik dat er daarna nog genoeg fraais is verschenen) zou deze wel Top 10 scoren. Prachtig werkje!

24 Liar
De live at the Rainbow versie niet zo goed? Ga gauw uw mond spoelen heer FrodoK!

23 White Man
het meest heavy nummer wat Queen gemaakt heeft? Qua sound? Dan zou ik heel snel bij Stone Cold Crazy uitkomen. Ik vind het ook meer een bluesnummer met een stevig rechtdoorzee refrein. Wel een heel fijn nummer met een mooie donkere en spannende vibe. Verrassende maar erg mooie keuze.

22 She Makes Me (Stormtrooper In Stilettoes)

Gaat redelijk anoniem aan mij voorbij

21.Breaktru

een stevige maar o zo catchy rocksong. Volledig terecht een hit zonder daarbij op het randje van fout te balanceren (zoals bij aantal andere Queen singles uit de 80's)

een mooie rijtje, maar dat mag ook wel zo tussen de 25 en 20 beste liedjes van Queen

Blubblobberdeblobberdeblob....

35 We Are the Champions - (GH) Ach wat leuk, We Are the Champions direct na We Will Rock You . Tja, hier kan ik verder ook niet echt een kwaad woord over kwijt.

34 Nevermore - Nog geen anderhalve minuut, dat is wel erg bescheiden. Maar wel een mooi liedje hoor, dat me verder bij beluistering van Queen II nog niet speciaal opgevallen was.

33 Seven Seas of Rhye - (GH) Klassieker.

32 Flick of the Wrist - Andermaal een nummer dat me bij beluistering van het album niet echt opgevallen was. Fijne speelse rocker.

31 Fat Bottomed Girls - (GH) En nog een klassieker. Geloof dat dit toch wel een beetje voor camp doorgaat, maar daar heb ik verder geen last van.

30 Keep Yourself Alive - (Rocks) Vond dit bij de kennismaking via Queen Rocks niet zo'n denderend nummer. Als ik hem nu terughoor wordt er toch wel heel geniaal geriffd in dit nummer - zijne Frodoheid memoreert de May/Taylor tandem al. Het refrein vind ik nog steeds een tikkeltje underwhelming, maar dat zij ze vergeven.

29 Bicycle Race - (GH) Wellicht heeft het ook met mijn eigen liefde voor het stalen ros te maken, maar ook dit vind ik dus nog steeds een topnummer.

28 Is This the World We Created? - Daar The Works niet in mijn collectie zit, hoef ik me ditmaal niet te verontschuldigen voor het feit dat ik het nummer niet ken. Ik doe het maar met de versie die hier gepresenteerd wordt. Tekstueel is dit natuurlijk wel het grote politieke gebaar van de jaren '80. Maar wel mooi hoor.

27 Mustapha - Ja, inderdaad een VET nummer, dat in huize Casartelli op gedeeld enthousiasme kan rekenen.

26 Who Wants to Live Forever - (GH-II) Moest het even opzoeken, maar deze stond dus al (!) op A Kind of Magic. Heb hem op zeker moment te vaak gehoord, maar nu kan hij weer.

25 The March of the Black Queen - Doet mee in de MuMeLadder én de Prog Ladder. De gelaagdheid van het nummer en het knappe spel zijn evident, maar door het chaotische verloop heb ik er nog niet echt veel klik mee kunnen krijgen. Ook het abrupte einde vind ik onbevredigend. Dat klinkt allemaal nogal somber, maar zolang die speelt is 't wel mooi. Echter alleen het stuk vanaf vier-en-een-halve minuut blijkt empirisch memorabel.

24 Liar - Wederom een nummer waar voor mij het onvoorspelbare iets te veel in chaos verzandt. Misschien blijkt het nog een groeier.

23 White Man - Meer eerherstel voor A Day at the Races. Niet eerder opgevallen maar... goed nummer!

22 She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos) - Misschien nog een keertje vaker luisteren, maar voorlopig gaat deze ook bij mij betrekkelijk onopvallend voorbij.

21 Breakthru - (GH-II) Oorspronkelijk vond ik het middenstuk van Greatest Hits II een pak minder dan de eerste en de laatste nummers en dat middenstuk begon eigenlijk hiermee. Anno nu is het toch wel gewoon een sterke rocker, waar 'drive' het sleutelwoord is.

20 Great King Rat
Het laatste nummer wat in de lijst staat wat afkomstig is van het debuutalbum. Heftig nummer, wat direct venijnig start met May’s scheurende Red Special. Het nummer heeft met haar instrumentale stukken en tempowisselingen een sterk progressief karakter. Donker en rauw nummer...



19 Lily Of The Valley
Weer een klein pareltje van Mercury! Prachtig in haar bescheidenheid, met toch weer ruimte ook voor drama. Erg gevoelig, kwetsbaar, erg mooie melodie, prachtige koortjes, schitterende opbouw. May zegt er zelf dit over: "Freddie's stuff was so heavily cloaked, lyrically. But you could find out, just from little insights, that a lot of his private thoughts were in there, although a lot of the more meaningful stuff was not very accessible. 'Lily Of The Valley' was utterly heartfelt. It's about looking at his girlfriend and realising that his body needed to be somewhere else. It's a great piece of art, but it's the last song that would ever be a hit."
Het nummer is makkelijk over het hoofd te zien temidden van het geweld op Sheer Heart Attack, maar het heeft mijn hart gestolen…



18 Scandal
Hop! En we schieten weer 15 jaar verder naar voren in de tijd! Scandal, een stevige en kritische song over de roddelpers. De band werd de laatste jaren van Freddie’s zijn leven enorm achtervolgd door de media.
Het nummer heeft iets afstandelijks, kouds, maar blijft me wel bij. Op de één of andere manier haakt het ergens aan bij me of zo.



17 Death On Two Legs
En weer een ferme sprong terug in de tijd met de opener van A Night At The Opera. Het verhaal van deze song is bekend, natuurlijk. Toen ik het voor de eerste keer hoorde, was het dat voor mij nog niet, en ik weet nog dat ik geïntimideerd was door de enorm heftige tekst van Freddie! Nondepi, WAT zingt hij hier allemaal?? Wat een snijdende lyrics, zeg!
Het knappe vind ik daarnaast dat de muziek zelf met hetzelfde venijn gecomponeerd èn gespeeld wordt. Heel sterke pianointro (die me wat doet denken aan de intro van The Lamb Lies Down van Genesis), en dan die felle gitaarlicks van May die invallen. Geweldig nummer, geweldige opener van zowel de plaat als een nieuw hoofdstuk in Queens ontwikkeling.



16 Tie Your Mother Down
De geweldige opener van vervolgalbum A Day At The Races.
Natuurlijk een stuk platter en minder complex dan de voorganger, maar WAT een heerlijke gitaarsong is dit, zeg! Pretentieloos stampen, altijd een feestje als hij live gespeeld wordt.
Natuurlijk moet ik hier ook de intro van de plaat vermelden, die terugkomt aan het einde van het album, na Teo Toriatte (nr 38 uit deze lijst). Zeer mooi, openend met een gong, en daarna de geharmoniseerde gitaarlick van May, die weer terug refereert aan de afsluiter God Save The Queen op A Night At The Opera.

20 Great King Rat
Frodok trapt de Top 20 in ieder geval goed met deze rocker. Een heerlijke galop waarop Fredje zijn flinke lappen tekst mag uitspuwen. Fantastisch nummer, soms wat knullig maar dat heeft in dit geval ook zijn charme.

19 Lily Of The Valley

De nummer 19 ontvang ik iets minder enthousiast. Het is niet heel slecht maar bijzonder vind ik het niet en dan is 19 wel erg hoog

18 Scandal
Briljante poptrack, daar hadden ze er overigens nog eentje van op het album staan, zou die nog voorbij komen (ik denk t niet). Maar goed Scandal, erg goed gezongen door Mercury en erg goed geproduceerd. Deze zou bij mij ook ongeveer zo hoog staan denk ik.

17 Death On Two Legs
Genesis piano intro, mwah wel een beetje . Verder een heerlijk dreigende track, wat zou die betreffende manager gedacht hebben toen hij dit hoorde en de band ook nog eens helemaal doorbrak met het album. Mooie plek voor een mooi nummer.

16 Tie Your Mother Down
Briljant!

Daar vond ik dit over op
wikipedia
Hij heeft er zelfs een boek over geschreven:
Life on two Legs
Ik heb het niet gelezen, maar het lijkt me wel interessant!

kan zeker interessant zijn maar het kan net zo goed een "kijk mij het toch eens goed doen met al die sterren" boek zijn

klopt. Maar als je de titel van het boek al zo laat verwijzen naar zo'n iconisch moment in Queens geschiedenis, ben ik wel benieuwd wat hij daarover te zeggen heeft. Hij maakt het zelf heel erg belangrijk daarmee, en laat de bewuste contracten zelfs zien in het boek.

Hij weet natuurlijk ook wel dat dit de enige manier is om het boek goed te laten verkopen. Maar goed het zijn aannames en mocht ik het voor rond een 10tje tegen komen zal ik het zeker niet laten staan

20. Great King Rat - Een hoogtepuntje op het debuut.
Tikje naief, maar wel vol vuur en de mix van hardrock/prog werkt aanstekelijk.
Fijn drumwerk van Taylor trouwens.
De lyrics van Mercury zijn typisch van die periode.

19. Lily Of The Valley - Mooi klein liedje van Sheer Heart Attack, maar ben het eens met vigil.
Ik denk dat dit ultrakorte liedje niet in mijn lijst zou komen.
Maar da's het mooie van persoonlijke lijstjes.
Ik ga over het algemeen een aardig eind met FrodoK mee trouwens.
Niets mis met dit liedje, maar heel memorabel is het wat mij betreft niet.
Een schakeltje in het geheel.

18. Scandal. Queen had zoals bekend niet veel met de muziekpers op.
De groep was op een bepaalde manier ook niet zo geliefd bij de vakcritici.
Te over de top en te arrogant.
Freddie's homosexualiteit ( die uiteindelijk breed werd uitgemeten) hielp in dat kader ook niet erg mee.
Wellicht is dit Scandal een poging tot een reactie.
Een krachtig nummer van The Miracle, waar de band dus opvallend kritisch is.
Heeft een goede vibe, al schaar ik het zelf niet tot hun beste werk.

17. Death On Two Legs - Messcherpe opener van A Night At The Opera.
De niet op hun achterhoofd gevallen leden, kregen rond deze periode in de gaten dat er wel heel weinig geld hun kant op kwam.
Dat werd uiteindelijk anders toen Elton John's manager John Reid spoedig hun zaken ging behartigen.
Freddie's snijdende aanval op een ex manager is niet misselijk en dit is veruit zijn meest felle tekst ever.
Classic Queensong sowieso. Produktie technisch geweldig gedaan. Droomrefein en alles wat er gebeurt is interessant.
Brian May haalt werkelijk alles uit de kast hier.
Had wat mij betreft hoger in de lijst mogen staan.
Livefavo in de 70's. Verdween uiteindelijk ergens in de 80's van de setlist.

16. Tie Your Mother Down - Qua verloop riffs en hooks, wat afgeleid van Status Quo m.i.
Ferme rocker en met Freddie nog in leven, altijd een vaste waarde live.
Waar Queen op A Day At The Races nog het experiment aan gaat, is dit natuurlijk een geweldige opener.
Het spannende intro met gong en May's dreigende Red Special en dan die killerriff.
De toon is gelijk gezet en het feest kan beginnen.
Niet hun meest briliante werk, maar het werkt in alle opzichten. Terechte notering dus.

15 Save Me
Ik ben me ervan bewust dat dit nummer er eentje is die wat controverse kan oproepen op deze positie, maar ik vind het gewoon ZO mooi... Het is natuurlijk compleet anders dan wat Queen 5 jaar eerder deed, dit is stevige pop. Maar de emotie is hierin zo prachtig vertolkt door de hele band, ik kan er niet omheen. Het nummer raakt me, na 25 jaar (zolang ik hem ken, dus) nog altijd. En dat vind ik een prestatie van formaat. Het klinkt nog altijd niet gedateerd, i.t.t. later Queennummers, met die goedkope basale electronica, het staat nog steeds.
Ik hoorde hem voor het eerst op Greatest Hits, en stond op de allereerste cd die ik kocht (The Game), die ik stukgedraaid heb. Het was (en is) het hoogtepunt van dat album. Enige nummer van dat album ook wat het tot deze lijst geschopt heeft.
De versie op Rock Montreal is ook zeker het vermelden waard, zeer mooi hoe Freddie en Brian het instrumentale deel verdelen en invullen. Freddie zingt hier ook zeer sterk. Fijn nummer, zucht...



14 My Melancholy Blues
Over controversie gesproken! Ik kan me zo voorstellen dat HIER mensen over kunnen gaan vallen, maar ik hou echt van dit nummer. Fantastische blues-afsluiter van News Of The World, en daarmee ook het hoogtepunt van dat album voor mij (dus ook de laatste in de lijst van dàt album). Heerlijk laid-back, melancholisch, overpeinzend, wederom: zucht...



13 Killer Queen
Dit blijft toch nog steeds een topnummer (niet het beste van het album, dat verklap ik vast). Queen gooit het met dit nummer over een heel andere boeg t.o.v. hun eerste twee albums. Het nummer heeft iets lichtvoetigs, loopt als een trein, en heeft een geweldig verloop en fantastische tekst. Ga die maar eens uit je hoofd leren en meezingen
Het nummer lijkt op het eerste gehoor vrij simpel, maar het zit heel ingenieus in elkaar, complex, maar zo toegankelijk, dat het aan het geniale grenst.



12 Don’t Stop Me Now
Een nummer uit de feesttijd van Queen, ze waren op een hoogtepunt van hun succes beland, en op het toppunt van hun decadentie.
Ik hoorde het nummer voor het eerst toen een klasgenoot (eerste brugklas) het op zijn walkman aan me liet horen. Ik kende Queen nog niet (goed), maar dat pianointro met zang pakte me direct: wat MOOI! Lang heb ik dat ook het mooiste stuk van het nummer gevonden, errlijk gezegd, maar met het vaker beluisteren van Greatest Hits groeide de rest van het nummer ook bij me naar volle wasdom.
Een nummer met een enorme drive, energie, vreugde, waarbij de band er wederom in slaagt om de intentie van de tekst 1 op 1 succesvol door te trekken in de muziek.
Laatste nummer van album Jazz in deze lijst...



11 I Want It All
Dit nummer, van album The Miracle, eindigt bij mij hoog, net buiten de top 10. Vooropgesteld dat we het hebben over de albumtrack, en niet de singleversie. De intro van de albumversie is zoveel vetter dan die van de single! Heerlijk geluid weet May uit zijn Red Special te plukken, VETTE intro dit.
Het nummer is echt geschreven voor een live performance, al had Queen zich daaruit teruggetrokken, jammer genoeg. Maar het is echt een nummer wat het erg goed zou hebben gedaan live. Een nummer wat teruggrijpt op hun eerdere periode, eind jaren 70 als je het mij vraagt. Vet, zwaar, melodieus, een echte rocker.