In navolging van de Genesis top 50 van vigil en die vanYes (ranboy (en ongetwijfeld nog een x aantal meer lijstjes die ik nog niet ontdekt/gevolgd heb) presenteer ik jullie mijn persoonlijke top 50 van nummers van Queen! Een band die ik als kind leerde kennen, kapot gedraaid heb, en nog steeds erg kan waarderen. Nodeloos om te vermelden dat dit een uitermate selectieve lijst wordt; Queen is zo divers geweest dat elk van mijn keuzes te bestrijden is...
Ik zal trachten met enige regelmaat de lijst voort te zetten, in ieder geval zo eens in de paar dagen. Hopelijk lukt dat een beetje naast de andere drukke werkzaamheden om mijn bureau...

Bij deze begin ik graag met de nummers 50 t/m 46!

50 My Baby Does Me
Deze top 50 begint met een song die waarschijnlijk niet iedereen in zijn/haar top 50 zou plaatsen, maar die ik er vanaf het begin erg graag in wilde. Ik weet nog dat ik in ’89 de plaat van iemand leende om hem op een cassettebandje te zetten en zo de plaat voor het eerst helemaal hoorde, nadat de singles I want it all en Breakthru een grote indruk op me maakten, waarmee de liefde voor Queen een feit was. Ik was toen 12, zat in de eerste brugklas, en weet nog dat ik mezelf niet populairder maakte door Queen te adoreren, maar de liefde zat diep. Queen was eigenlijk (na Doe Maar op de kleuterschool ) de eerste band die me wist te pakken.
Als jong manneke had ik misschien niet direct iets met My Baby Does Me, maar omdat de song nou eenmaal op mijn cassettebandje stond (en doorspoelen eigenlijk net zoveel tijd kostte met dat spoelen-stoppen-luisteren hoe ver je was-doorspoelen-stoppen-luisteren hoe ver je was-shit, te ver-terugspoelen-etc.) kwam die natuurlijk altijd langs wanneer ik mijn favoriete album luisterde. Zo nestelde het nummer zich vanzelf in mijn geheugen.
Toen ik zo’n 20 jaar later de band eigenlijk opnieuw ontdekte, bleek dit nummer veel bijzonderder dan ik als kind had ervaren: relaxed naast de uptempo energieke andere songs op The Miracle, heerlijke bassriff van Deacon, heel fijne gitaarlicks en –solo’s van May, heel fijne groove en breaks doorheen het hele nummer. Zalig... Enige jammere is dat het geheel me nu wat te electronisch klinkt. Gaat wat ten koste van het rokerige bruine cafésfeertje wat het nummer in zich draagt.
Fijne song...

49 Too Much Love Will Kill You
Strikt genomen geen Queen nummer, maar van gitarist Brian May. Dit nummer zag/hoorde ik voor het eerst na het overlijden van Freddie Mercury, toen Brian May te gast was bij een of ander televisieprogramma (ik weet niet meer welk). Hij speelde het nummer toen ‘live’, met een lange jas aan. Op het moment van zijn gitaarsolo gooide hij die jas open, en trok zijn gitaar achter zijn rug vandaan. ‘Wat een HELD!!’ dacht ik toen. Vrij snel daarna kocht ik Brians solo album Back to the Light, wat ik een tijdje stukgedraaid heb toen.
Pas veel later begreep ik dat het nummer ook door Freddie was ingezongen. Omdat ik Freddie nu eenmaal leiver hoor zingen dan Brian was ik zeer benieuwd, maar eerlijk gezegd prefereer ik toch de versie van May: kleiner van arrangement, gevoeliger, en: eerlijk is eerlijk: Brian zingt het hier wel erg kwetsbaar, je voelt zijn pijn door de tekst heen knarsen. Meer dan in de powerballad versie die Queen later uitbracht op Made in Heaven. Ook door de zo gedateerde synth-klankkleuren. May’s versie heeft de tand des tijds beter doorstaan.
Zeer mooie tekst, emotioneel nummer, erg mooi geschreven door May, geïnspireerd door de scheiding van zijn eerste vrouw.

48 Let Me Entertain You
Heerlijke en typische Mercury-song, rechtsreeks geschreven voor het publiek. Gedurende de toernees waarin het nummer werd opgenomen in de setlist ongetwijfeld een grote kraker. Waarom ze hem later niet meer speelden? Ik weet het niet.
Een nummer wat Queen als gegoten past, natuurlijk: bombastisch, over-de-top, sexy, bijna arrogant (maar je VOELT wel de relativering tussen de regels door).

47 These Are The Days Of Our Lives
Een nummer waar ik aanvankelijk weinig mee had. Toen Innuendo uitkwam, vond ik het maar een flauwe song. Naïef en jong als ik was viel me tijdens het zien van de videoclip ook helemaal niet op hoe slecht Freddie er uitzag, en realiseerde ik me al helemaal niet wat Freddie eigenlijk zong. Pas na zijn (voor mij enorm verrassende) overlijden (ik weet nog dat ik het op school hoorde) ging er bij mij iets dagen waar dit nummer over zou kunnen gaan. Op dat moment kreeg het nummer meer waarde.
Jaren geleden pakte ik, na Queen heel lang links te hebben laten liggen, Innuendo weer eens uit de kast, en werd ik toch geraakt door dit nummer: mooi gevoel van berusting, nostalgisch terugkijken, maar het naderend afscheid accepterend. Erg knap gedaan.

46 Dreamers Ball
Ja, HEERLIJK nummer dit! EIGENLIJK verdient hij een plekje veel hoger op de lijst, maar Queen heeft gewoon te veel goeie en bijzondere nummers gemaakt. Wat een heerlijke bluessong is dit toch. Heel fijn laid-back, typische Mercury lyrics, lekker koortje. Volgens wikipedia een May-tribute voor Elvis, waar Mercury zich vast en zeker uitstekend in heeft kunnen vinden.
Eigenlijk zijn de liveversies nog lekkerder, omdat ze zoveel kleiner en akkoestisch gespeeld werden.
Queen - Dreamers Ball - Live 3/1/79 - YouTube

Ben benieuwd, Frodo! Al dacht ik even dat er een Robbie Williams top 50 zou komen .

Ik was er al bang voor, gelukkig paste er nog wat meer tekst in de titel

Nou ik zit er ook klaar voor! Zal hier en daar ook wel wat bij moeten luisteren en als het een beetje meezit dan mijn bevindingen terugkoppelen.

Leuk, Queen! Mijn allereerste lievelingsband, en nog steeds kan ik ze uitstekend waarderen, van hun eerste tot hun laatste plaat (met Freddie). Met andere woorden, ik lees trouw mee!

We zijn begonnen!

Een verrassend begin in ieder geval. 1tje van dit gezelschap zou mijn lijst ook halen en dat is de topictitel.

Die lange grijze regenjas kan ik me ook nog goed herinneren. De zoals vrijwel altijd niet gehaalde laatste noot ook Het was in ieder geval een programma voor een goed doel. Hij stond toen al wel goed op mijn radar want ik had toen de cd-single van Drivin by You al in huis.

Eens kijken wat er nog meer voorbij gaat komen

Ha, dit topic ga ik in de gaten houden. Van dit vijftal zou ik er minstens drie ook in mijn top50 plaatsen, waarvan de twee ballads bij mij vermoedelijk wel top20 zouden halen.

Ik ga het ook bijhouden. Niet dat ik een fan ben maar er zijn wel drie nummers die ik zeer waardeer. En ik waardeer users die de moeite nemen voor dit soort tops . want het kost wel veel tijd en moeite weet ik zelf ook

Fijn om een persoonlijke lijst van Queen te zien van je FrodoK.
Helaas (voor mij) is These Are The Days Of Our Lives al op nr. 47 geweest is.
Nummer werd ook gespeeld op mijn moeders begrafenis.

Dank voor jullie snelle reacties al!
Ik ben ook heel benieuwd naar jullie input en jullie ongetwijfeld andere visies.

Ik realiseer me dat het leuker is om de bijbehorende video's wat zichtbaarder te plaatsen, dan enkel als linkje in de songtitel

45 My Fairy King
Een nummer van het debuutalbum, geschreven door Mercury tijdens de opnames van Queen I. Het nummer laat zien waar de composities de daaropvolgende jaren naartoe zouden gaan: complex met veel themawisselingen, over-de-top, bombasme, veel stemoverdubs. Het is het eerste nummer waarop Mercury piano speelt.
Queen zoekt nog naar smoel, maar doet dat wel al vol overtuiging met dit nummer. Ik hoor een enorme gedrevenheid en een grote experimenteerdrift al naar opname- en mixtechnieken. Later zouden die nog meer en ten volle benut worden.
[embed]Queen - My Fairy King (Official Lyric Video) - YouTube[/embed]

Maar waarom zie ik nu de video niet???

44 The Miracle
En zo schieten we direct weer 20 jaar in de tijd naar voren, naar 1989 waarin Queen het nummer The Miracle uitbracht! Inmiddels één van de grootste (zo niet DE grootste) band van de wereld, gevestigd en, na een paar jaar wat in de luwte te zijn geweest door omstandigheden, weer volledig terug met het gelijknamige album ‘The Miracle’. Dit nummer heeft een zo toegankelijke tekst dat zelfs ik als 12-jarige snotneus kon bergijpen waar het over ging. En ik was het helemaal met Freddie eens, natuurlijk. Het rockende en drukke einde, met daarna de overgang naar een heel harmonieus outro vond ik vreemd, maar wel lekker. Inmiddels is het vreemde er wel af (mijn muzikale horizon is in de loop der jaren behoorlijk verbreed), maar lekker is het nog altijd.
Leuke en bijzondere videoclip, trouwens.



43 ‘39
Ah! Een (semi)akkoestisch intermezzo (wat allerminst als minderwaardig bedoeld is) van A Night at the Opera! Geschreven (natuurlijk) door May, vertelt dit nummer een science-fictionverhaal, waar op andere plaatsen genoeg over te vinden is.
Waarom dit nummer mij aanspreekt: ik hou van de akoetsiche gitaar, de fijn vocale arrangementen met de heel hoge falcet-uithaal van Roger (toen hij het nog kon). Het instrumentale middenstuk als metafoor voor het overbruggen van tijd, het terugkerende gitaarthemaatje, maakt dit nummer luistert als een echt verhaal met kop en staart.
Daarnaast erg fijn om zelf te spelen.



42 One Vision
Op een goede dag, mezelf als jonge Queen-fan beschouwend, besloot ik dat het tijd was om een live-album te kopen van mijn favoriete band. Dat werd Live Magic (op cassette), en man-man! Wat was ik verkocht! Zoals dat concert begon met dat synth-introotje, vervormde stemsample en daarna die SUPER vette gitaarakkoorden. Geniaal in hun simpelheid. One Vision wordt hier wel even met veel vuur gespeeld. Voor mij het beste nummer wat ze gebruikt hebben als concertopener en dat cassetje heb ik echt kapot gespeeld.
Jaren later kwam Greatest Hits II uit, die ik als één van de eersten (schat ik) in huis had. Mijn Queenfan-dagen zaten in hun hoogtepunt. De (single)versie van One Vision vond ik beduidend matter dan de live uitvoering, maar nog steeds een heerlijke rocker, met die gekke drummsolo iets voorbij het midden. Ik heb nooit zo van de Queen-electronica die ze in de jaren 80 gingen gebruiken gehouden, maar het geeft het nummer wel een zeker balans en (volgens eigen zeggen) iets psychedelisch in contrast met de beukende rock-passages.
Sorry; ik weet dat Live Magic door velen als live album wordt verafschuwd vanwege het vele geknip, maar als linkje toch deze uitvoering!



41 I’m in love with my car
Nog zo’n typische rocker, ditmaal geschreven door Taylor. Toen ik A Night at the Opera huurde bij de plaatselijke bibliotheek (vooral vanwege Bohemian Rhapsody die ik kende van Greatest Hits die ik van mijn broer had geleend) ontdekte ik deze rauwe kant van Queen. Ik vond ht nummer (en eigenlijk de hele plaat) direct erg goed, maar ik herinner me dat ik het nummer pas ECHT ging waarderen toen ik (alweer) de liveuitvoering ervan hoorde, ditmaal op Live Killers. WAT een energie! Dat ontzettend lompe begin eigenlijk, refererend aan motorgeluid, maar vol gas, met dooronder heerlijke drums, die voor detail zorgen tegenover die simpele slaggitaar, en daaroverheen dan die snijdende licks van May.
Tekstueel gewoon echt wel grappig (‘Told my girl I'll have to forget her, Rather buy me a new carburetor’ Hahaha! Geniaal!)
Een muur van geluid, bombasme ten top, en o zo lekker!

volgende rijtje:

45 My Fairy King: zou ook in mijn lijstje staan
44 The Miracle: dat vond ik vroeger een prachtig liedje, deze heb ik ook in 1989 (ben je al zo oud?) op cd-single gekocht. Er is wel iets van de glans af maar nog steeds helemaal niets mis mee. Deze zou denk ik ook net wel of net niet in mijn lijst komen dus 44 is op zich een juiste plaats
43 ‘39: Zelf spelen kan ik het niet (andere liedjes overigens ook niet) maar ik kan me er iets bij voorstellen. Fijne folkachtige typische May compositie (het vreemde is dat Headlong ook een typische May compositie is, geeft wel iets van over het diverse karakter van de band.).
42 One Vision: mijn Queen guilty pleasure. Zou bij mij een stuk hoger staan. Dit is dan weer een typische Taylor song, vooral live in die dagen hoor je hem er ook ver boven uit. Ideale concert opener wat eht gelukkig ook deed toen ik anderhalf jaar geleden naar de band ging kijken in de Ziggo
41 I’m in love with my car: volgende typische Taylor rocker. De man die ik als van de leden het beste solowerk vind hebben.

fijne update!

Een ( vooral) oude jeugdliefde.
Ik volg het al Frodok.

Nummers 45, 43 en 42 zouden ook in mijn lijst staan, My Fairy King zelfs wel vrij hoog. The Miracle vond ik vroeger wel erg leuk, maar doet me tegenwoordig niet zo gek veel meer. I'm In Love With My Car heb ik nooit echt veel aan gevonden.

40 Under Pressure
Dit nummer hoorde ik voor het eerst op het Greatest Hits album van mijn broer, en vond het direct een nummer dat bleef hangen. Maar wie was die andere zanger???
Lekkere basintro, iconisch inmiddels, sterke climax waarin alle registers open gaan, en een enorm sterk ‘open’ einde, waarin geen punt wordt gezet, maar eerder een vraag wordt gesteld aan de luisteraar: en wat doe jij?
Leuk verhaal ook hoe de song ontstaan is, tijdens een jamsessie tussen Bowie en Queen.



39 Tear It Up
Dit nummer hoorde ik voor het eerst toen ik Live at Wembley had gekocht. Eindelijk hoopte ik een volledig Queenconcert op cd te hebben, inmiddels was ik er ook achter dat Live Magic nogal verknipt was. Tear it up kende ik niet, maar ik vond het direct een heerlijke rocker. Eigenlijk een beetje een boerenlullenrock nummer, houthakken met bier, zeg maar. En op z’n tijd is dat best lekker!
De uitvoering op ‘The Works’ is zeker de moeite waard, al klinken de drums van Taylor wel erg compact.



38 Teo Torriatte
Het sluitstuk van A Day at the Races, en gelijk ook het eerste nummer van die plaat in deze lijst, de plaat die ik de beste van de groep vind: avontuurlijk, toegankelijk, en daaronder virtuoze composities en studiotechnieken. Op deze plaat komt voor mij alles samen, alles wordt in dienst gesteld van het nummer, meer nog dan op voorganger A Night at the Opera, waarin nummers net iets meer geboren voelen uit experiment, en dit nog iets meer naar boven komt. Op ADATR lijkt het alsof alles wat ze ontdekt hebben meer ingedaald is en ze het meer als middel konden inzetten dan als doel op zich. De band voelt zich bevrijd van alle financiële problemen en heeft vleugels gekregen tijdens het maken van deze plaat.
Teo Torriate! Meteen toen ik dit nummer voor het eerst hoorde werd ik gegrepen door de schitterende melodiën en harmoniën. Prachtige overgangen van mineur naar majeur en weer terug. Van ingetogen pianospel naar een opengebroken arrangement van het refrein. De brug op 2/3 (‘When I’m gone...’) zorgt ervoor dat de tranen je in de ogen springen en het kippenvel je uitbreekt, zo prachtig. Dan de uiteindelijke climax, met daarna de overgang naar de outro van het album, een instrumentaal stukje muziek gebruik makend van een zgn Shepardtoonladder.
Voor mij sluit dit nummer de meest avontuurlijke en sterkste periode van Queen af, wat die outro voor mij een extra meerwaarde geeft.



37 Love of my Life
Eén van de iconische ballads van Queen, afkomstig van het album A Night at the Opera. Op een soepele manier wordt overgegaan van het bombastische geweld van the Prophet’s Song (spoiler alert: verderop in de lijst ) naar de kleine, zachte en gevoelige klanken van Freddies pianospel, af en toe ondersteund door wat kleine accenten van Deacon en klein gitaar- en harpspel van May. (Overigens had May geen groot plezier in het spelen op de harp: het duurde veel te lang om te stemmen, en iedere keer als er iemand binnenkwam ontstemde het ding door de temperatuurschommeling).
Prachtig gebruik van meerstemmige opnametechnieken waarbij de typische Queenkoortjes gecreëerd werden.
Live speelde Mercury het nummer niet op piano, maar speelde May het nummer op gitaar. Dit omdat dat on stage beter werkte. In de loop van de tijd is Freddie ook compleet vergeten hoe hij het zou moeten spelen op piano.
Zeer mooie compositie.



36 We Will Rock You
Eerste nummer van album News Of The World (zowel op de plaat als in deze lijst). Elk van de 4 bandleden bracht in het verleden al hun eigen ideeën in, maar tot nu toe was dat op een uiteindelijke plaat nog niet zo duidelijk hoorbaar als op deze.
De plaat is daardoor op zichzelf een enorm uiteenlopend ding, waarbij nieuwe muzikale wegen worden ontdekt, en de muziek als het ware werd uitgekleed en ontdaan van theatrale opsmuk en complexe studiotechnieken. Opener We Will Rock You is daar direct het ultieme voorbeeld van: het nummer is erg simpel opgenomen, zonder drums, enkel klappend en stampend op boards. Wat zang, een felle en rauwe gitaarsolo, en het stond er op! Wel nog flink wat overdubs voor het klappen en stampen, maar uiteindelijk klinkt het nummer heel erg back to basic. Daarmee allerminst minder sterk! Het is uitzonderlijk knap dat het Queen lukt om in zo’n uitgeklede compositie met enkel die kleine muzikale middelen zoveel vuur te leggen.
Het nummer is natuurlijk bij iedereen bekend, zelfs mensen die (ze zijn er) nooit van Queen gehoord hebben. Het is bijna mondiaal cultureel erfgoed geworden.
Krachtige song.

Oei! Under Pressure onder Tear It Up!
Maar, zo kunnen smaken verschillen.
Under Pressure zou bij mij sowieso hoger staan.
Ergens top 30 denk ik.
Wel een 80's favo van mij.

Teo Torriatte is vooral een bedankje aan Japan, waar de band in "75" voor het eerst tourde.
Dat maakte een enorme indruk op de band.
Mooie afsluiter van A Day At The Races.
Een nieuwe fase volgde.
Terecht ingebracht.

Tja, ik moet eerlijk zeggen dat ik wel merk dat wanneer ik deze lijst over een half jaar zou maken, hij er waarschijnlijk ook al anders uit zou zien.

Blijft toch een momentopname.
Maar keep the good work going Frodok!
Smaken blijven verschillend en je verhalen zijn uitstekend!

Thx!

40 Under Pressure: blijft een sterke single. Ook beide die op hun best zingen, enorm veel power/kracht.
39 Tear It Up: dit is wel heel erg 1 dimensionaal en past ook niet bij de rest van het album. Nee ver van mijn lijst.
38 Teo Torriatte: Queen goes Japan, een prachtig werkje!
37 Love of my Life: een mooie ballad inderdaad, dit nummer staat nog veel op de Queen setlist tegenwoordig, dan wordt het gezongen door Brian (en publiek)
36 We Will Rock You: Nee deze is voor mij volledig uitgekauwd, de stevige snelle versie kan ik nog wel hebben.

We Will Rock You heeft natuurlijk wel iets los gemaakt.
Het is in al zijn simpelheid briliant verzonnen.
Evenals Champions een echte sportkraker geworden.
In de hal van de studio stampen om het ritme vooral te laten spreken.
Teveel gehoord, duidelijk en logisch, maar in al de eenvoud een opvallende Queensong en onvergetelijk. Kom er maar eens op.
Het is niet iets wat ik voor mijn lol draai, maar extra punten wat mij betreft voor het verzinnen.

Klopt dat sommige songs ook wel erg kapot-gedraaid zijn. Ik probeer alleen (wishfull thinking) in mijn overwegingen dat een beetje los te koppelen van mijn oordeel. Ook al heeft We Will Rock You geen enkele verrassing meer, het blijft gewoon inderdaad wel een erg knap staaltje werk. Zo ook met andere nummers die nog gaan volgen, zoals Champions, Somebody to Love en natuurlijk BoRap.

Mee eens. De nummers die je noemt zijn erg knap gemaakt.
Te veel te vaak gehoord, maar het doet niets af aan de kwaliteit er van.

Als zogenaamde 010 aanhanger, is dat Champions nummer al helemaal uit den boze

Maar goed als ik zo'n lijst maak gaat het ook om het gevoel wat je er op dit moment bij hebt aangevuld met (jeugd)sentiment uit het verleden. Als je een bepaald nummer tot vervelends nummer toe gehoord heb heeft dat uiteraard effect op je eigen beoordeling. Het is tenslotte ook je eigen lijst en niet een lijst met de meest knap gemaakte nummers of een lijst waarvan jij vind dat iedereen deze Queen nummers moet kennen

Je eigen gevoel is (lijkt me) toch leading en daardoor kan een heel simpel klein liedje (noem ik daar iets wat lijkt op Is This the World we Created?) een stuk boven mini opera's staan die toch echt moeilijker zijn om te maken.

Absoluut, helemaal met je eens. En het is natuurlijk erg lastig een goeie balans te vinden tussen wat je vond toen een nummer nog vers was, wat het effect van het nummer is geweest in het collectief geheugen, in hoeverre een nummer de tand des tijds heeft weten te doorstaan, wat je NU vindt, en uiteraard hoe knap/ingenieus het in elkaar zit. Gevoel speelt daar een essentiële rol in. Vandaar dat zo'n top 50 EIGENLIJK ook volstrekt inwisselbaar is en eigenlijk (als 'toplijst') geen enkele waarde heeft voor een ander. Maar ik vind het zelf vooral leuk om ook eens wat dieper in de muziek van Queen te duiken, en voorbij te gaan aan louter 'consumeren'. Zeker bij een band als Queen, die natuurlijk in de breedte al zo ontzettend veel gedraaid is.

Daarnaast: een ogenschijnlijk liedje kan veel moeilijker te maken zijn dan een mini opera.