15 Save Me
Bij mij geen gemengde gevoelens. Ik vind dit een mooi liedje, vooral de eerste coupletten. 15de plek is een mooie positie voor dit fijne nummer.

14 My Melancholy Blues
Ik heb dit altijd een soort van musicalnummer gevonden, zwaar aangezet en wat over de top. Deze zou mijn lijst niet halen ben ik bang.

13 Killer Queen
Een erg bekend nummer natuurlijk welke wel eens als een simpel nummertje wordt weggezet maar dat is zeker niet geval. Enorm gelaagd met een mooie opbouw, erg goed gedaan van de mannen.

12 Don’t Stop Me Now
Een feestnummer inderdaad, ik vond dit vroeger echt een te gek nummer maar dat hele enthousiaste is er wel een beetje af. Ik vind het zeker niet slecht hoor maar niet meer zo speciaal. De tekst is nog wel lekker mee te blerren en dat is ook wat waard

11 I Want It All
Dat de albumversie beter is dan de singleversie ben ik helemaal eens met FrodoK, naast het intro is de gitaarsolo ook wat uitgebreider. Een lekkere ietwat simpele rocker met een mooie bridge waar Bryan zijn Engelenzang ook weer even mag etaleren. Elf is wel erg hoog maar het blijft een sympathiek nummer ondanks dat ik deze heel erg veel gehoord heb.

En op andere dagen is het vaak Save Me. Bloedstollend mooi nummer.

20 Great King Rat
Wederom een hele fijne van het debuut.

19 Lily Of The Valley
Mooi liedje, niet heel opzienbarend dus staat voor mij verrassend hoog.

18 Scandal
Een van de meest vreselijke nummers die Queen gemaakt heeft. Snel vergeten.

17 Death On Two Legs
Sterke opener van A Night at the Opera.

16 Tie Your Mother Down
In de regel ben ik niet zo gek op de May-rockers, maar deze is wel erg sterk.

15 Save Me
Al vanaf de eerste keer dat ik het hoorde een van mijn Queen-favorieten. Prachtige tekst ook.

14 My Melancholy Blues
Ik moest hem echt weer even luisteren om te herinneren welk nummer dit ook alweer was. Wel mooi, maar blijft niet echt hangen.

13 Killer Queen
Terechte klassieker, heel logisch dat dit de eerste echte gooi naar de roem was.

12 Don’t Stop Me Now
Lekkere rocker, zeker live.

11 I Want It All
Dit vind ik dan weer een mindere rocker, maar het is in ieder geval een tijdloos nummer, wat ik van de meeste andere tracks van The Miracle niet kan zeggen.

Alweer bij 15.

15. Save Me - Queensong wat meer in een traditionelere stijl.
Piano, bas, gitaar, drums.
Beladen liedje, misschien wat onderschat in het oevre. Freddie zingt het fantastisch weg trouwens. Werd live niet lang gespeeld.

14. My Melancholy Blues - Jazzy afsluiter van News Of The World.
Freddie in zijn element. Erg smooth, maar de band komt goed weg met deze cocktail jazz.
Het is een wellicht wat hoge notering, maar het geeft wel weer aan wat Queen allemaal kon.

13.Killer Queen - Ijzersterk slim liedje.
Zou voor mij top 10 werk zijn.
De heerlijke luie groove en de transparantheid zijn waanzinnig. Complex, al is dat er niet echt van af te horen. Glam maar voortreffelijk bedacht en gebracht.
Tekstueel ook erg vermakelijk.
Typisch Mercury. Misschien wel hun beste single.

12. Don't Stop Me Now - Uptempo partysong van Jazz. Opvrolijker van de wat grimmige B kant van die plaat. Van Freddie uiteraard.
Het is vermakelijk maar ik was er snel klaar mee eerlijk gezegd.

11. I Want It All - 1e single van The Miracle.
Fred heeft inmiddels een baard in de clip en dat was niet helemaal voor niets.
Zijn ziekte had zich inmiddels geopenbaard en het laten staan van een baard was om de vlekken in zijn gezicht te bedekken, wisten wij veel toen.
Van het grote gebaar,deze onvervalste rocker. Refein is onvergetelijk. Queen kon dit goed en de speedy tempoversnelling is errug lekker.
Mwwaa....top 20 materiaal voor mij denk ik.
Fijne rocker, maar daar hebben ze er wel meer van.

10 Was It All Worth It
Afsluitend nummer van The Miracle, en WAT een nummer! Hard, vet, bombasme, over de top, maar wel even het lekkerste nummer van de plaat: wat een geweld!
Het lijkt een afscheid wat de band neemt, vooral voor Freddie natuurlijk. Op het moment van verschijnen was dat natuurlijk nog niet duidelijk, ook al gingen er al geruchten rond over Freddies gezondheid. Ik op mijn 12e kreeg daar helemaal niks van mee, en lette ook totaal niet op de tekst van dit nummer. Ik had de band net ontdekt, en liet me vooral overdonderen door de muziek. Pas (veel) later realiseerde ik me de lading van dit nummer, met zeker Freddies afsluitende ‘It was worth it!’
Memorabel nummer.



9 Bijou
In ’91 kwam Innuendo uit, een plaat waar ik naar uitgekeken had! Ik was inmiddels die-hard fan, en maakte voor het éérst mee dat een band waar ik vol van was een nieuwe plaat uitbracht! Maar eerlijk gezegd viel die me toch iets tegen... Maar in ieder geval NIET dit nummer Bijou. Wat een prachtige sfeer weet May hier uit zijn gitaar te toveren. Het mooie van dit nummer is dat de gitaarmelodie eigenlijk de coupletten speelt, en dat de zang de brug verzorgd, dus eigenlijk net andersom van wat ‘normaal’ is.
Ontroerend nummer, prachtige voorbode op het nummer wat er op volgt...
Overigens heb ik ooit ergens gelezen dat May dit nummer niet speelt op zijn Red Special, maar op een Ibanez. Ik kan er nu alleen niks meer over terugvinden. Het klinkt me wel als zijn RS, overigens...



8 The Prophet’s Song
Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, werd ik compleet van mijn stoel geblazen. Zwaar nummer, prachtig drama, lang, onheilspellend, zeer sterke opbouw. Een huzarenstukje van May.
Al eerder had May geëxperimenteerd met delays, en dit inspireerde de band blijkbaar om een soortgelijk effect toe te passen op Mercury’s zang. Niet met een delay overigens, maar is tot stand gekomen met twee opnamemachines waartussen een lange strook tape door de ruimte getrokken werd.
Het nummer is, omdat het zo complex is, niet vaak live gespeeld, maar wel in ’76 in Hyde Park. Een geweldige uitvoering, naar mijn idee.



7 Bohemian Rhapsody
Tja, wat moet ik hier nog over zeggen? Het zou bijna eerder verdedigen zijn waarom ik het nummer NIET op 1 heb gezet. Simpel gezegd: ondanks de kracht van het nummer, de enorme bekendheid, de zeer mooie losse thema’s, voelt het me toch net iets teveel als knip- en plakwerk... Neemt niet weg dat het een geweldig nummer is.



6 The Millionaire Waltz
Wat een geweldig nummer is dit toch! Heeft wel enige tijd moeten groeien bij me, eerlijk gezegd. Maar een heerlijk harmonisch samenspel tussen de verschillende instrumenten (Deacon is groots, het wordt hoog tijd dat zijn naam in deze lijst ook genoemd wordt!), prachtige melodieën, thema’s, meerstemmige gitaarpartijen, koortjes... Zoals al eerder opgemerkt: op A Day At The Races vallen alle experimenten op eerdere platen echt op hun plaats, en vinden ze echt hun functionaliteit in de verschillende muziekstukken en de verhalen die verteld worden, met als een groot hoogtepunt deze Millionaire Waltz!

We zetten voort:

10. Was It All Worth It - Crackin' rocker van The Miracle.
Het is idd bombast all over the place, maar ik hoor hier ook een gretig Queen.
Alles vet en had ongetwijfeld een livekraker van jewelste kunnen worden.
Mercury wist hier al enige tijd dat hij ongeneeselijk ziek was. Maar aangezien de songs vanaf dit album op conto van alle Queenleden zijn, weet ik niet zeker of hij de tekst heeft geschreven.
Muzikaal lijkt mij dit een echte Brian May song.

9.Bijou - Natuurlijk een prachtig stukje gitaarwerk van May. Maar ik hoor Queen liever met alles er op en er aan.
Mooie song, maar dat individuele vind ik meer iets voor soloalbums of op de buhne.

8. The Prophet's Song - Geweldig epic van A Night At The Opera.
Komt voort uit een droom van Brian May en het is een perfect uitgewerkte song. Fraai uitgebouwd.
Vaak lees ik dat users moeite hebben met het overdubde zangstuk, maar ik vind het prachtig.
Technisch perfect geregistreerd.
Live was het amper te doen. In 1977 stond het nog op de setlist in combi met White Man. Met name het bewuste zangstuk werd met allerlei effecten gebracht, om dan te eindigen in dat stevige stuk.
Terecht in de top 10.

7. Bohemian Rapsody - Even afgezien dat het enorm doodgedraaid is, is dit uiteraard een geweldige vondst, al is het niet eens hun beste song. Maar wel de definitieve doorbraak.
De geschiedenis is overbekend. Queen ging niet akkoord met een verkorte versie en ze kregen gelijk. Overdonderend en uniek. Niet gek dat dit nog steeds omarmt wordt.
Mercury schreef het en zijn collega's moesten aanvankelijk lachen om het opera stuk.
Ze bleven lachen en terecht.
Hele precieze ritmesectie en May gaat echt los in het hardrock gedeelte.
Het opera gedeelte deed Queen nooit live, maar Bo Rap werd altijd gespeeld live.

6. The Millionair Waltz - Briliant stuk van Races en zeer creatief.
Het begin is wat musical achtig met een gezellig walsje als begeleiding, maar de song vliegt uiteindelijk alle kanten op.
Deekie als speciale vermelding is volkomen terecht. Want zijn spel hier is zeer inventief.
Live ook razend moeilijk te brengen.
In "77" live gespeeld, maar verdween snel van de setlijst.
Ik vind dat Freddie zijn beste composities op A Day At The Races staan. En deze hoort daar bij.

En zo komen we aan bij de top 5! Om het nog wat spannender te maken naar de ontknoping toe, verdeel ik deze in 2 partjes ipv alles in één keer prijs te geven...

Ivm vakantie volg ik wel maar zal ik mijn bijzonder interessante beschouwingen volgende week plaatsen

enjoy!

Bij nader inzien deze keer slechts 2 nieuwe nummers:

5 The Show Must Go On
Laatste nummer op de laatste plaat met Freddie. Groots nummer, waarin Freddie voor zo’n beetje laatste keer ècht uitpakt. Regel voor regel ingezongen, omdat hij schijnbaar echt niet meer kon, zijn lichaam trok het niet meer. In de opname is dat desondanks nagenoeg niet te horen: zijn power is nog steeds enorm, hoewel zijn stem wel iets ieler van toon is t.a.v. de vorige albums.
Het nummer is natuurlijk enorm beladen, hoewel ik ook dat (bij het voor het eerst horen en vervolgens het verschijnen van de single) compleet niet door had. Het nieuws van Freddies overlijden kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel. Op het schoolplein. Wat pesterig door klasgenoten. Ach...
Fantastisch nummer, zeer goed opgebouwd en overdacht, werkt nog altijd als een trein.
'My make-up may be flaking but my smile still stays on.'



4 Brighton Rock
Terug naar 1974! Queen aan de vooravond van hun doorbraak en grote succes! De openingstrack van album Sheer Heart Attack, is een echt rocker van May, waarbij hij zijn eerdere live experimenten met een delay (?) op plaat zet. Geweldig nummer, humoristische tekst, fijn gezongen, wereldsolo.
Live zou de solo in de één of andere vorm regelmatig terugkomen. Wat me daarbij opvalt is dat de solo die te horen is op Live Killers eigenlijk weinig verschilt van die van Live at Wembley. Je zou denken dat zo’n solo in de loop van de jaren meer zou ontwikkelen. Maar ach, lekker blijft hij wel.

5. The Show Must Go On - Natuurlijk zaten er achteraf wat boodschappen in Innuendo en deze hoort er bij.
Freddie al erg ziek, maar dat is niet terug te horen.
Dat het regel voor regel ingezongen werd, wist ik niet, dus die info is voor mij nuttig ( dank FrodoK.)
Majesteus werk, al heb ik het inmiddels teveel langs horen komen.
In ieder geval een typisch Queengeval, met bombast en een superherkenbaar refein.
De tekst is natuurlijk heel beladen, zeker na het overlijden van Freddie.
Om die reden al terecht hoog, maar voor mij geen top 5.

4. Brighton Rock - Ook een favo hier.
Zeer boeiend rockepic, catchy als hell en May gooit er geweldig gitaarvuurwerk aan toe.
Live werd het uitgebouwd tot een spotlight voor May en ook een poosje voor Taylor, die zich uitleefde op 2 timpani's.
Ik hoor zelf liever de compactere liveversies uit de periode 74/75, toen was het Maystuk nog verrassend.
Later werd het alsmaar langer en voorspelbaarder, en kwam slechts de solo spotlight van de gitarist/ componist voorbij.
Maar een klassebak van een song natuurlijk.

10 Was It All Worth It
Het prijsnummer van The Miracle. Het nummer gaat all over the place en komt erg dicht bij het randje van over de top maar blijft wat mij betreft op het juiste pad. Het nummer is grotendeels geschreven door Mercury en hij doet ook muzikaal een duit in het zakje (het (synth)toetsenwerk is van zijn hand). Het lied is gedeeltelijk auto-biografisch maar of het echt een beschouwing op zijn eigen leven is vraag ik me af. Ik denk zelf dat Mercury in 1988/1989 nog geheel in zijn eigen levensstijl dacht dat hij onoverwinnelijk was en nog gewoon beter zou worden. Een Top 10 notering is wellicht wat aan de hoge kant maar dat het een sterke song is lijkt mij duidelijk

9 Bijou
Een verrassende maar zeer zeker terechte keuze. Geschreven door Mercury waarbij May zijn gitaarpartij zelf mocht invullen, gezien het aandeel kan je het dus wel als een duosong zien. Het schijnt in een sessie van een uurtje opgenomen te zijn, prachtig om te zien dat ze vroeger dagen en dagen bezig waren om laagje voor laagje op te nemen dat zo'n geweldige emotioneel nummer in 60 minuten op band stond. May had als inspiratiebron voor dit nummer Jeff Beck (wellicht daarom een andere gitaar?) en voor Mercury was dit een ode aan Pink Floyd waarvan vooral The Wall een favoriet voor hem was.

8 The Prophet’s Song
Misschien wel het pronkstuk van hun bekendste album. Een epic die laat horen wat Queen allemaal wel niet in huis had. Aan de hand van de schrijver en muzikaal aanjager Brian May gooit Freddie met ziel en zaligheid zijn lappen tekst door de kamer. Muzikale kunststukjes volgen en het begrip koortjes kreeg een nieuwe dimensie. Heeft u deze plaat ook in stereo? Zeer terecht in de Top 10.

7 Bohemian Rhapsody
Is de Top 2000 al begonnen? Een onwaarschijnlijke hit en evergreen geworden. Natuurlijk terecht want de mannen hebben hier topwerk verricht maar ja het komt toch wel vaak voorbij en misschien denk ik dan ook wel ow jee daar hebben we die weer... Maar daar door heen luisterend ontkom je toch niet aan de genialiteit al vind ik wel dat de vele jaren later uitgebrachte part 2 een stuk beter is. Maar goed wellicht komt die nog

6 The Millionaire Waltz
Wederom een liedje over een manager (John Reid), een soort musical dan wel balletvoorstelling. Het gitaarwalsje van rond de drie minuten is even geniaal als hilarisch. Ik vind het een geinig lied waarin je moet blijven opletten maar een zesde plaats vind ik toch wel wat erg hoog.

5 The Show Must Go On
De laatste single van Queen die uitkwam tijdens Freddie zijn te korte leven. Normaal zeg je hoe kan je het zo regisseren maar in dit geval is dat natuurlijk wel bewust gedaan. De clip is gemaakt met beelden vanuit andere (eerdere) videoclips van Queen. Freddie kwam als hij het kon opbrengen naar de studio om zijn partijen in te zingen. Iets wat met de opname van de liedjes die uiteindelijk op Made in Heaven kwamen ook zo gebeurde. Dit was qua vocalen het moeilijkste nummer, ze waren bang dat het niet ging lukken maar zoals je kunt horen klinkt het echt fantastisch. Een mooi en beladen nummer. Top 5 is erg hoog, bij mij waarschijnlijk niet zo hoog maar op zich verdiend deze compositie het ook wel.
Hieronder het laatste live optreden ooit van John Deacon ooit met dit nummer in 1997, de zanger is Elton John die het eigenlijk verrassend goed brengt vind ik.
Queen & Elton John :: The Show Must Go On (Live from Paris, 1997) - YouTube

4 Brighton Rock
Het is kermis in de stad en dan is Queen nooit ver weg. Na het dreigende intro ontstaat er een boeiend samenspel met de diverse stemmen van Freddie, de metal riffs van May, de catchy loopjes van Deacon en de donderslagen van Taylor. Live een knaller (en terecht) en een terechte Top 10 notering.

Typeert het karakter van de betreurde frontman betreft Innuendo en er na.
Hij bleef inzingen tot hij echt niet meer kon.
"Schrijf zoveel mogelijk, ik zing het wel." was zijn verzoek.
Daarom kon ook Made In Heaven nog uitgebracht worden.
In die fase was hij nog zieker.

Het is triest dat hij in zijn party periode zich te veel liet gaan en niet wat zuiniger was op zichzelf.
Altijd achteraf. Maar het karakter om door te gaan sierde Mercury.

10 Was It All Worth It
Zoals ik al eerder liet blijken ben ik niet echt gecharmeerd van The Miracle, maar dit nummer is daarop wel een uitzondering. Ik heb het pas leren kennen ná Mercury's overlijden, dus ken het alleen inclusief de lading die het voor mij heeft. Ik vermoed dat als dit nummer op bijvoorbeeld The Works had gestaan, dat het me dan nauwelijks was opgevallen.

9 Bijou
Prachtig stukje muziek, misschien wel May's mooiste gitaarsolo. Innuendo valt uiteen in enkele toppers (vier wat mij betreft) en veel vullers. Deze staat duidelijke aan de goede kant van die scheidslijn.

8 The Prophet’s Song
Ook weer een prachtig stukje muziek. Redelijk overschaduwd door dat andere complexe nummer van A Night at the Opera. In een recalcitrante bui wilde ik nog wel eens zeggen dat deze beter is, maar dat meen ik nou ook weer niet.

7 Bohemian Rhapsody
Tja, niet voor niets een klassieker. Zo verschrikkelijk vaak gehoord dat het me lange tijd redelijk tegengestaan heeft, maar daar kan zo'n nummer an sich natuurlijk ook niets aan doen. De laatste jaren zeer gedoseerd gehoord dus nu kan ik ook weer echt horen hoe waanzinnig knap dit aan elkaar geplakt is.

6 The Millionaire Waltz
Deze vind ik verrassend hoog staan, maar ook dit is een erg mooi nummer dat Queen op zijn theatraalst toont. Ik zet A Day At The Races eigenlijk maar zelden op, maar als ik dit dan weer hoor dan vraag ik me af waarom...

5 The Show Must Go On
Dit zou bij mij nog net even hoger staan. Ook hier weer die extra lading. Ik leerde Queen echt kennen in 1991 en in geen tijd was het mijn favoriete band. Begin november ging het allemaal snel. The Show Must Go On vond ik meteen al geweldig, maar de lading had ik nog niet door. Min of meer tegelijkertijd verscheen Greatest Hits II (waar dit nummer op stond, terwijl het dus nog helemaal geen hit was, maar dat terzijde) en weer een week later was Freddie er niet meer. Moeilijk deze single en het bericht van zijn overlijden los van elkaar te zien.
Innuendo had ik toen nog niet, Greatest Hits II wel en die heb ik grijsgedraaid. Achteraf bezien vind ik daar niet veel meer aan, maar door GH2 (en GH1, die ik met kerst kreeg) is een solide basis gelegd voor vele jaren van fanatiek fandom.

4 Brighton Rock
Ja, wel lekker gitaarspel, maar ik vind het toch niet echt ten dienste van het nummer staan (in tegenstelling tot Bijou). Eerder iets voor op het podium dan voor op plaat. Verder is het best een prima nummer, maar bij mij zou het veel lager staan.

Maar welke nummers staan nu eigenlijk in de Top 3, zijn het de misschien wel logische keuzes zoals Innuendo en In the Lap of the Gods of juist nummers met sentimentele redenen bv It's a Beautiful Day, Too Much Love Will Kill You en No One But You (Only the Good Die Young) of gaan er nog hits als You Don't Fool Me, Hammer to Fall, A Kind of Magic of I'm Going Slightly Mad voorbij komen?

We gaan het zien

Verder hoop ik dat Casartelli de handschoen weer oppakt

Ik zie hem liggen!

Too Much Love Will Kill You zal in elk geval niet in de topdrie staan, want die kwam eerder al langs.

De volgende 2 blijken 'onlogische keuzes' te zijn:

3 You Take My Breath Away
Prachtig gevoelige parel van mijn favoriete album A Day At The Races. Wordt, in vergelijking met het voorafgaande album, wat als part2 van Love Of My Life gezien, maar ik vind deze een stuk indrukwekkender. Waar Love of My Life wat lichter van toon is, is YTMBA een stuk zwaarder.
Qua productie is dit voor mij een schoolvoorbeeld van functioneel inzetten van de complexe studiotechnieken die Queen zich inmiddels had eigengemaakt. Enkel daar waar nodig, en waar het niet nodig is niet. Wat ontstaat, is een zeer mooi uitgebalanceerd, gedoseerd dynamisch nummer, waar het gewicht precies op de juiste plek ligt, om het gevoel op het juiste moment meer diepte te geven. Als ik echt meega in dit nummer, schieten de tranen me in de ogen... Voor sommigen wellicht melodramatisch en over-de-top, voor mij in één woord: prachtig...



2 White Queen
Nòg een ouwetje (1968!) die op mij grote indruk maakt, misschien zelfs op een vergelijkbare manier als nr 3. Volgens velen waarschijnlijk véél te hoog in deze lijst, maar ik vind dit echt een geweldig nummer.
Erg gevoelig nummer, iets donkerder wel dan YTMBA. Zeer mooie melodielijnen, en een forshadowing van de productionele hoogstandjes die op later albums tot volle wasdom zouden komen. Ik heb dit nummer altijd enorm bijzonder gevonden, maar misschien ben ik het wel NOG meer gaan waarderen toen ik de versie op Rainbow hoorde. Ontdaan van alle studiotrucs blijft het nummer volledig overeind, en weten de heren er zelfs een extra rauwe dimensie toe te voegen. Dit instrumentale middenstuk: grandioos! Dat ze DAT ZO konden brengen.

Haha, nee hoor White Queen had ook zo bij de logische keuzes kunnen staan (er was ook nog plaats voor eentje )

Take My Breath had ik niet meer verwacht en daarom (voor mij althans) verrassend

Reken vooral niet op een nummer van Made in Heaven nog, overigens hoor! Dat album kan me niet echt bekoren... De ontknoping zal verrassend, en toch ook weer niet zijn...

3. You Take My Breath Away - Dit is min of meer de Love Of My Life van A Day At The Races.
Het is idd een prachtig miniatuurtje.
Een volledige zangpartij van Freddie ( dus ook coirtjes) en weer prachtig pianospel.
Ondanks dat Races nog niet uit was, werd het gespeeld in Hyde Parc ( September 1976.)
Over deze 3e plek kun je discusseren, maar FrodoK geeft duidelijk aan wat dit nummer met hem doet. Dus tja, waarom niet.

2. White Queen - Machtig Epic van het 2e Queenalbum en heeft praktisch alles in huis wat een song nodig heeft.
Mystiek, beladen, maar ook duister en progrockend.
Terecht in de top 3. Ik kan niet anders zeggen.
Ergens jammer dat de band dit soort werk niet meer maakte na 1975.

Dank je FrodoK voor je mooie lijst en persoonlijke uitleg.
Ga nog een keer de nummers herluisteren.

We zijn er bijna!

De ontknoping... Toen ik een aantal weken geleden de selectie maakte voor deze lijst en ik alles op een rijtje zette, was ik ervan overtuigd dat ik goed geteld had. Toen ik alles op volgorde gezet had, en alle nummers nummerde, bleek echter dat ik 50, maar 51 nummers verzameld had... Logisch, ik zou gewoon nummer 51 eruit gooien, maar... ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om ‘My Baby Does Me’ uit de lijst te laten vallen... Vandaar:

1,5 Somebody To Love
Misschien voor de hand liggend, maar ik vind dit wel zo’n fijn nummer! Zeer makkelijk in het gehoor liggend, maar het zit zo fijn in elkaar! Prima koortjes, weer geheel in functie van het nummer. Ja, het gaat over-de-top, en ja: het is kitsch, maar wel zó goed gedaan dat je er (naar mijn idee) alleen maar respect voor kan hebben!
Het begint met een heerlijk stukje a-capella van Freddie, overgenomen door het bekende gospelkoor, waarna de pianointro volgt, en dan zijn we vertrokken! Wat volgt: een heerlijke samenzang tussen Freddie alleen en het studiokoor, waarbij Freddie zijn enorme bereik tentoon spreidt. Dat doet hij met het grootste gemak, en volledig in dienst van het nummer.
Zo gaan we heerlijk naar de gitaarsolo van May (niet te ingewikkeld, maar ook weer zeer functioneel), waarna het koor de solo weer overneemt. Door naar de climax, en als je denkt dat het nummer naar het eind toe gaat: gaat het gewoon vrolijk nog 2 minuten door.
Freddie zelf vond dit nummer, vanuit songwriting-perspectief, een veel beter nummer dan Bohemian Rhapsody.
Live is dit nummer een grote uitdaging gebleken, met name de zangpartijen van Freddie en de koortjes. De vertolking op Rock Montreal mag in die context absoluut een hoogtepunt genoemd worden. Het nummer wordt vol overtuiging (uiteraard: het betreft Queen) gebracht, en Freddie is uitzonderlijk goed bij stem. Het nummer klinkt daarnaast muzikaal een stuk steviger.
De vertolking van George Michael tijdens het Tribute Concert is daarnaast van grote wereldklasse en mag hier natuurlijk niet onbesproken blijven. George was eigenlijk de enige zanger die dag die echt overtuigde in zijn vertolking van Queen-materiaal (hoewel een band als Extreme het eigenlijk ook wel enorm goed deed! Enorm inventief in hun muzikale benaderingen, maar dat is voer voor een andere lijst. )





1 Innuendo
Het laatste grote werk van Queen. Een nummer wat eigenlijk alleen Queen kon maken, en wat, bij de gratie van Bohemian Rhapsody, een succesvolle hit werd. Prachtig dreigend nummer, wat qua opbouw eigenlijk helemaal niet zo complex is, maar qua arrangement gewoon enorm divers en dynamisch is. Het herhaalt thema’s op verschillende momenten en verkrijgt zo de nodige consistentie/samenhang. Erg gedurfd, maar zoals gezegd: Queen is eigenlijk de enige band die dat kan maken. Bij elke andere band was het in een commerciële flop ontaard.
De flamenco-solo wordt gespeeld door Steve Howe van Yes, die toevallig langskwam toen Queen het nummer opnam. Leuk dat zo’n grote naam uit de muziekwereld gewoon ook vereerd is dat hij daarvoor gevraagd werd.
Geweldig nummer, en ik denk: de terechte afsluiter van mijn lijst. Het voelt alsof de cirkel rond is. Ik twijfelde even tussen Somebody To Love en Innuendo voor de nummer 1, maar Innuendo heeft nu eenmaal alles in zich wat Queen Queen maakte, het lijkt alsof alle muziek die ze vóór 1991 maakte in dit nummer terugkomt. Iets wat ook de videoclip lijkt te willen onderstrepen.

Bon! Dit was het! Mijn 50 (+1) beste nummers van Queen! Leuk om dit eens allemaal bij elkaar te tikken en de catalogus van mijn jeugdband nog eens goed door te spitten! Het zorgt ervoor dat ik ze nogmaals herwaardeer om de enorme impact die ze gehad hebben op de muziek, om hun inventiviteit, durf, schijt-aan-alles-hebben, muzikaliteit, maar ook hun falen en weer overeind krabbelen. Een band die in de jaren 80 als beste band ter wereld werd bestempeld, met een enorme erfenis aan materiaal en inspiratie voor latere bands, muzikanten en zangers. Een band die in hun live performances een voorbeeld was voor vele (grote) bands die daarna kwamen.

Een woordje van dank is op zijn plaats: dank voor jullie reacties, belangstelling! Leuk om te lezen hoe jullie mijn keuzes ervaren en het soms compleet niet eens zijn. Zoals ik aan het begin al zei: mijn lijst is ongelooflijk subjectief, en is volgende maand waarschijnlijk alweer anders... Tot slot ook een woordje van dank aan mijn vrouw, die me, tijdens mijn tikken, zuchtend maar weer alleen achterliet in mijn werkkamer: ‘Het is ook nooit vakantie…’

Simpelweg twee briljante nummers 1! Bedankt FrodoK voor je lijstje, en ook een dikke thumbs up de mede-recensenten die voor extra stukjes/meningen/leven in de brouwerij zorgden. Was een leuk topic!

03. You Take My Breath Away
Zoals eerder gemeld een verrassende keuze, op zich best een mooi nummer maar deze komt niet in mijn lijst voor laat staan de Top 3

02. White Queen
Deze had ik wel in de lijst verwacht, 2 is natuurlijk erg hoog maar terecht, het is dan ook wel een heel erg mooi nummer. Schitterend gitaarwerk en de zanglijnen zijn briljant. Deze live versie is prachtig

1,5 Somebody to Love
Het meest gebruikte statement om aan te geven dat George Michael toch echt wel een goede zanger was is uiteraard de live versie van dit nummer met uncle George op zang. Zonder de overleden Wham! zanger is het natuurlijk ook best een fijn liedje waar je lekker op los kan gaan maar tot de absolute top van Queen reken ik dit niet al zit het zeker als stadionrocker goed in elkaar.

01. Innuendo
Ook mijn nummer 1! Wat een track, wat een track. De opvolger van de Bo Rhap, niet alleen een opvolger ook een flinke verbetering. De dreiging die in Innuendo zit is ongeevenaard en dat intro jongens toch dat intro!

Ik heb het regelmatig gehad over "mijn lijst" of "bij mij zou deze..." dan moet ik dus ook gewoon even de verantwoording nemen en zelf die lijst gaan maken. Ik heb de afgelopen dagen dus mijn Queen huiswerk gedaan en ik heb een Toplijst gemaakt.

Zoals wellicht bekend werd de stergitarist van dit Britse bandje afgelopen gisteren 70 jaar. 18 juli is de dag na mijn verjaardag. Ik werd dan geen 70 maar ik mocht toch ook een hoop kaarsjes uitblazen, 42 om precies te zijn. In navolging van FrodoK kom ik hier met mijn eigen lijst:

vigil's Queen Top 42

01. Innuendo
02. White Queen
02. The March of the Black Queen
04. My Fairy King
05. The Prophet's Song
06. Ride the Wild Wind
07. Brighton Rock
08. Spread Your Wings
09. Is This the World We Created?
10. Bijou
11. Jealousy
12. Great King Rat
13. Tie Your Mother Down
14. Let Me Entertain You
15. All Dead, All Dead
16. Flick of the Wrist
17. Death on Two Legs
18. Now I'm Here
19. Save Me
20. White Man
21. Dragon Attack
22. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)
23. One Vision
24. The Show Must Go On
25. Seven Seas of Rhye
26. I Can't Live with You
27. Play the Game
28. It’s Late
29. In The Lap Of the Gods..Revisited
30. Bohemian Rhapsody
31. '39
32. Scandal
33. Killer Queen
34. Under Pressure
35. Was It All Worth It
36. Keep Passing the Open Windows
37. Mustapha
38. Mother Love
39. Funny How Love Is
40. Sail Away Sweet Sister
41. Hammer to Fall
42. Gimme the Prize

Ik heb dit topic stilletjes gevolgd en ook stiekem een beetje gehoopt dat Innuendo de eerste plek zou gaan behalen.

Fantastisch! Een van de zeldzame nummers die ik als de buitencategorie beschouw; beter dan dit wordt het voor mij niet.

Mooie lijst ook, vigil. Met de meeste kan ik prima mee, hoewel er een aantal tussen staan waar ik heel weinig mee heb: Ride The Wild Wind is voor mij bijvoorbeeld echt niet boeiend... Toch ook wel opvallend dat een aantal nummers waarvan ik dacht dat mijn voorkeur misschien wat uniek zou zijn, die toch wel gedeeld wordt!