Dit lees ik nu pas. Beide werken zijn inderdaad in mineur geschreven. Ideaal om overwerk te relativeren.

Het lijkt mij wel eens leuk om alle 102 Abba-songs eens aan een diepere analyse te onderwerpen. Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met die groep.
Dat zal dan ook zeker blijken.

The day before you came is ook niet mijn favoriete ABBA-nummer maar ik begrijp de algemene liefde wel voor deze plaat.

De analyse van Dazzler klopt maar is eenzijdig en past eerder bij een vrolijk nummer. De somberheid die dit nummer uitstraalt raakt mensen. Het is in c mineur geschreven. Traditiegetrouw passen componisten deze toonsoort toe om weemoedigheid te suggereren.

Tekstueel vind ik dit één van de beste ABBA-nummers. "Turning out the light" en "the sound of rain". Er hangt een dichterlijke deken met metaforen over dit nummer en stemt tot nadenken.
De eenstemmige Agnetha versterkt de eenzaamheid. De ritmebox en koele synthesizer passen juist goed bij deze treurigheid en grauwheid.

Melodisch vind ik de dalende muzieklijn interessant in wat misschien wel de sleuteltekst is van het nummer. It's funny, but I had no sense of living without aim, The day before you came. De melodielijn is dalend en dat vinden muziekliefhebbers vaak mooi. Came eindigt in mineur.

In de videoclip zien we Agnetha flirten met een onbekende man. Maar die man vertrekt ook weer. ABBA zit er daarna eenzaam en verlaten bij. De laatste beelden die we zien is een trein die vertrekt.
The day before you came roept vragen op. Wie komt er morgen? Het is volgens mij als in de liederen van Heine bij Schubert.
De dood komt.
ABBA is dood.
De trein is al vertrokken.

Ik ben het eens met bovenstaande mening en zal de analyse nog even voor me houden. Want dat betreft is het jammer dat ik alle meters en andere top-topics rondom ABBA gemist heb.

Ik vraag mij bij deze quote vooral af welke clip we destijds in Toppop zagen.

Ik geef graag een voorbeeld van een weemoedige ABBA song die wel voldoet
aan de door mij aangehaalde criteria waar The Day Before You Came niet aan voldeed.



Ik zeg er nog bij dat ik Andante Andante een van hun meest onderschatte nummers vind.
Voor mij een parel van hun beste album waarop ze hun mooiste vocale harmonieën arrangeerden.

En dat Mike Oldfield gitaartje is de kers op de taart.

Wat mij betreft ook onderschat met een 65e plek in de ABBA-meter en een 79e plaats in de Voulez Vous Abba top 100. Bij mij zou die zeker top 30 zijn, mogelijk zelfs top 20.

Een nummer met een mooie toonsoortwisseling van F majeur naar Bes majeur.
Met een 8e maat, dus een wals. Allebei toch wel relatief zeldzaam in de popmuziek.
Dat zijn zaken waar ik een zwak voor heb.

Agnetha en Annefrid spelen hier alsof ze een instrument zijn die zich op een rustig tempo willen laten bespelen.
Please don't let me down zingen ze uiteindelijk en met down gaan ze juist een aantal tonen up en die toon houden ze fraai lang aan.
De muziek eindigt uiteindelijk met een hoge bes. Dit is ABBA op hun best.

Abba? Love it , hate it or both?

Ik heb alleen gekeken naar Top 10 en ik had zeker de volgende nummers er ook in staan, los van de positie : Dancing Queen, Summernight City en Eagle.

The Visitors vind ik een verrassende nr.1 overigens,
een minder bekend nummer op zich.