Ik heb Borland nog eens ontmoet in Amsterdam in een cafe, moet eind jaren tachtig zijn geweest....

Vertel alles....

...ik heb hem heel, heel kort gesproken na een van zijn laatste optredens met The Sound in Venlo...Augustus 1987.

...was meer een korte monoloog van mijn kant...weet niet meer wat...

Ik liep naar de wc, behoorlijk aangeschoten, en viel tegen Borland aan, omdat ik het opstapje niet opmerkte. Hij was nog verder heen dan ik, dus behalve excuses is niet meer uitgewisseld. Mijn broer, een groot Sound-fan, attendeerde mij dat ik tegen Adrian B. aan liep. Wie? Zei ik. Geen beste beurt....

Precies. Ook door Dazz gepost.

Ondertussen schenk ik nog even bij, morgen toch vrij...
De laatste dagen veel nagedacht (en geluisterd naar) over Movement en het feit dat dit album behoorlijk verguisd is door de band zelf. Ik heb zelf een emotionele klik met dit album, veel meer dan met het oeuvre van Joy Division. Vergelijkbaar met het gevoel dat Dazz met JD heeft. Bij mij zit dat ten dele in de introspectieve teksten, maar meer nog in de sfeer van de muziek. De worsteling met het omgaan van verlies en de toenemende vervreemding met de wereld om je heen, vind ik op dit album indrukwekkend. Daarnaast vind ik, in tegenstelling tot Hooky en Barney, dat de productie van Hannett top is.

Dat Movement verguisd is door de band zelf begrijp ik niet zo goed. Waarom?

Anders dan wel (door velen) beweerd wordt is het album een duidelijke stap voorwaarts in de muzikale ontwikkeling van de band. Zeker niet een herhaling van het geluid van Closer. De muziek wordt al meer dansbaar. Meer experimenten met elektronica. Het strakke bas- en drumwerk. De vlakke zang van Barney werkt uitstekend. Onderkoeld en juist daardoor emotioneel. Mooie muzikale verbeelding van het verdriet.

Mijn euvel met het album is toch......de productie van Hannett. Vlak, vaak te schel in het klankbeeld. Ik had het geluid graag wat volvetter gehoord. Soms ook een teveel een brei aan geluid - soms alles vanuit het midden, goed te horen op Denial. Maar om het album daarom te verguizen, gaat wat ver.

Ik vind zelf New Order - Taras Shevchenko (Live in New York, 1981.11.18) - YouTube nog altijd fraai om te luisteren en vooral ook om te aanschouwen. Zo geconcentreerd als de band speelt. Met de nodige spanning ook, zo lijkt wel.

Lief

Mijn lief, wees alsjeblieft
heel lief voor mij, nu God
mij denkelijk heeft uitgewist.
Mijn lief, blijf alsjeblieft
heel dicht bij mij. Misschien
word ik door God gemist.

Mijn lief, vertrouw ook
nu op mij. Ik ben niet weg.
God ademt mij. Mijn lief,
wees alsjeblieft heel lief
voor mij. Misschien heeft God
Zich in mijn dood vergist.

Joost Zwagerman

Van zodra ze wat dikker in de centen kwamen te zitten, verdween die toewijding, vind ik.

Tussen Low Life (1985) en Regret (1993) (albumtitels die voor zich spreken)
is het party time en komt de muziek mijns inziens te vaak op de tweede plaats.

Heel dat gedoe met de Hacienda (goed voor de plaatselijke muziekcultuur, minder voor de band).
Het viel me tijdens de top 100 op hoe sterk ik de eerste drie albums vind in tegenstelling tot later werk.

Over de band en Movement. Is het werkelijk zo'n verguisd album?
Artiesten doen dat wel vaker, pochen met hun nieuwste en neerkijken op ouder werk.
Ik kan wel begrijpen dat ze wat gegeneerd terugluisteren naar die plaat omdat ze zelf horen
dat ze er met vallen en opstaan hun eerste stappen zetten en omdat ze hun ziel zo bloot leggen.

Dat doet Sumner op PC&L ook, maar hij heeft daar een manier van tekstschrijven ontwikkeld
waarmee hij maskeert, niet rechtstreeks in zijn ziel laat kijken... die titel ook: Power, Corruption & Lies.

Ik vind Movement een indrukwekkend album (weinig bands krijgen dat in die omstandigheden
voor mekaar), maar de twee opvolgers gaan veel dieper, wellicht omdat ik ze bewust meemaakte.

Ik ben ze niet blijven volgen (heb zelfs niets van hun post Factory periode in de kast, wel op mp3).
Maar heel die Factory periode van de band wordt hier met de nodige eerbied gekoesterd.

Alleen die voetbalsingle kan zo het raam uit.

Dat de band zelf niet tevreden was had te maken met de dominante rol van Hannett. Hij liet duidelijk merken dat hij de zang van Barney en Hooky in vergelijk met Curtis maar niks vond en hij veranderde tegen de zin van de band continue de mix van de opgenomen nummers. Vorig jaar heeft Hooky in een interview toegeven dat Hannett toch "a hell of a job" heeft geklaard, met een band die na het verlies van Curtis vol vertwijfeling en onzekerheid verslagen achter bleef. Ik ben het daar mee eens.

Over dat laatste, als je frequent airplay van Wij houden van Oranje hebt moeten dulden, is dit nummer het purgatorium

Verder is je opmerking over de periode na Low Life t/m Republic voor een groot deel begrijpelijk: consistentie, thematiek (waar gaat het album over), creativiteit en kwantiteit (aantal releases) lieten na. Zou je willen kijken naar de creatieve sprongen voorwaarts, is het zinvoller om af te gaan op de 12"s en de kwaliteit daarvan en de verankering in het tijdsgewricht is daar een onlosmakelijk onderdeel van. Ik noem bijv de gelaagdheid van The Perfect Kiss, de contrapunten in Round and Round, de syncopés. De trouvailles op gebied van geluid verbaasden me telkens weer.

Soms vind ik het jammer dat studioman Bernard niet meer richting drum & bass durfde te gaan.
Het rare is dat ik ooit tijdens een lange autorit alleen een NO compilatie bij me had (geen idee meer of het nu "Best of...", "Substance" of "Retro" was), maar op dat moment ervoer ik de muziek als behoorlijk eenvormig, maar dat is natuurlijk een heel specifieke context.

Opmerkelijk: ooit trendsetters, door de combi dance/pop/rock, zette NO zichzelf met Music Complete imho toch wel neer als trendvolgers