Muziek is ook een vorm van gerucht

Nog een gerucht: toen New Order de best verkopende act van Factory was - en ze ongeveer het pakhuis van Oom Dagobert hadden kunnen vullen - besloot Wilson dat het een goede zaak was om die inkomsten te investeren in The Haciënda en in ruil daarvoor de band voor 50% mede-eigenaar te maken. Toen Bernard ooit eens om privéredenen informeerde naar een ruimer "advance" van hun inkomsten kreeg hij dat verhaal te horen om het bericht vervolgens aan de rest van de band mede te delen. Hook ging zowat door het lint.

14. THE PERFECT KISS



De zilverkleurige 12" single van The Perfect Kiss wordt hier als een schat gekoesterd.

FAC123 en precies dat catalogusnummer bracht Peter Saville op een idee.
Als de band 3 tracks zou leveren kon hij daar in het hoesontwerp mee spelen.

1. The Perfect Kiss
2. Kiss Of Death
3. Perfect Pit

Uiteraard is Kiss of Death de obligatoire dubversie van The Perfect Kiss.
Perfect Pit is een korte impressie van de stuiterende sequencers die de hits schragen.

Hoewel The Perfect Kiss zich hoorbaar vastklampt aan het succes van Blue Monday,
vind ik het nummer toch voldoende op de eigen benen staan om me mateloos te boeien.

En daarvoor moet je bij de rijk gearrangeerde 12" single zijn.
De oerversie, want de album- en 7" versie zijn duidelijk derivaten van de 12" versie.

Het begint voor mij al met die slimme percussielijn in de intro en het eindigt
pas op het moment dat de song 9 minuten later crasht in zijn eigen onstuimigheid.

Ik heb van zowel de 7" als de 12" versie in de Factory Benelux uitvoering.
Het is pas een paar maanden geleden dat ik ontdekte dat de 7" single twee versies kent.
Eentje met Morris en Gilbert op de hoes (volgens het bekende design van het Low Life album).
En die heb ik. Maar er is er ook eentje met Sumner en Hook op beide kanten van het hoesje.

13.???

Ik had een JD titel tweemaal in mijn top 30 staan, waardoor mijn top 100 maar 99 songs telt.
Laat ik daarom The Drawback ergens onderaan de lijst bijschuiven zodat de rekening klopt.

Ik laat jullie bij wijze van intermezzo op nummer 13 graag zelf even aan het woord.

Er zijn nog een twaalftal songs te gaan en wie goed heeft opgelet, weet om welke titels het gaat.

1. Om welke 12 titels gaat het?
(Het gaat dus om mijn 6 favoriete JD songs en mijn 6 favoriete NO songs.)

2. In welke volgorde denk je dat ze gaan langskomen?

3. In welke volgorde zou jij ze rangschikken of anders geformuleerd...
Welke nummers had jij nooit zo hoog verwacht? En welke tracks mis je bovenaan?

Morgenavond plan ik de ontknoping. Laat ons zeggen vanaf 20.00u.

In ieder geval nog die kerst-flexi van NO die heb ik nog niet gezien

Maar als ik dan toch op 1 favoriet mag rekenen, gok ik gezien de tijdslimiet (20.53u - 20.00u.) op Twenty-Four Hours
En dan gooi ik er mijn NO-favoriet Everything's Gone Green op nr.2 er achteraan!

dazzler's nummer 1 zal of Decades of Atrocity Exhibition zijn. Die van mij is al eerder langsgekomen, The Eternal.
Volgorde is bijna onmogelijk, mijn top 5 is nu:
1. The Eternal
2. Truth
3. The Him
4. Autosuggestion
5. Shadowplay

't Zal wat later worden vanavond... interland voetbal.

Een top 6 van Joy Division zou er vandaag de dag zo ongeveer uitzien. Ik geloof dat je de laatste nog niet hebt gehad. Wat die andere 5 dan zijn ben ik wel benieuwd naar.
Novelty
Ceremony
Execise One
These Days
Dead Souls
Decades

New Order interesseert me niet.

Ik weet niet precies wat allemaal is geweest, maar mijn top 12 zou er vandaag zo uit zien:

1. True Faith
2. Decades
3. Love Will Tear Us Apart
4. Your Silent Face
5. Blue Monday
6. Atmosphere
7. Ceremony
8. Bizarre Love Triangle
9. The Village
10. Transmission
11. Isolation
12. Shadowplay

Heb iets meer met NO, dus in een top 12 zou NO er waarschijnlijk 8 hebben en JD 4, maar heb nu maar 6-6 aangehouden.

Omdat dit topic ook gaat over de gedichten van Ian en de betekenis voor de poezie neem ik de vrijheid om de mooie posts van Dazzler te larderen met enkele gedichten van andere grote meneren.

Voorwaarden waaraan...

Voorwaarden waaraan een
gedicht moet voldoen

Het moet pijnlijk zijn:
altijd, hoe dan ook.

Ik moet het er nooit mee eens
zijn.

Met een lantaarn en een vergrootglas moet ik -
op mijn knieen en vervolgens op mijn buik -
de logica zoeken,
die het telkens laat vallen.

Het moet zich verheffen - daar mag geen twijfel over zijn -
het moet zich altijd verheffen uit zijn nederige stoel,
de ramen opendoen
en zingen - luidkeels, schor en onzinnig -
over de liefde en over mij,
de geur van rozen en onsterfelijkheid, bijna geloofwaardig,
om zich heen,

en nog pijnlijker moet het zijn, nog veel pijnlijker.

Toon Tellegen

Ik heb eerst een feestje, doe maar rustig aan....

Huid en beer? Donderdagse feestjes vergen meestal hun tol op vrijdag, tenzij er weinig collages op je lip zitten, dan kan je gewoon work mode -/-1 doen

Overigens is het T-woord al gevallen in een post (techno), al is dat imo op die release zeker niet van toepassing. Bij andere remixen - bijv van Someone Like You (zowel in enkele als in dubbele 12"mix - o.a. Gabriel en Dresden-Voco Tech Dub) en Crystal (beide in minimalistische zowat monochrome hoezen) lijkt het meer van toepassing; al zegt de consensus "club-mixen"; al staan die versies niet op de CLUB-cd van Retro, samengesteld door Mike Pickering.

Het is een feestje van het werk, dus geen problemen morgen.....

Van Joy Division zijn deze nog niet geweest (denk ik):
Twenty-Four Hours, Decades, New Dawn Fades, Disorder, en Love Will Tear Us Apart (van mij mogen ze in die volgorde met 24 op 1). Dan mis ik nog 1 Joy Division nummer.
Bij New Order geraak ik niet verder dan Everything's Gone Green en Blue Monday. (Misschien Too Late van de Peel-sessie?)
Ik ben alvast erg benieuwd.

Ah, Too Late. Idd een fraaie parel. Hoort zeker in de lijst thuis. Maar ik denk dat hij niet langs komt...

Die en Turn the Heater On heb ik inderdaad niet in rekening gebracht.

Ik doe er nog twee voor de aftrap van België - Gibraltar.

12. SHELLSHOCK



Deze heeft in de loop der jaren de grootste sprong in mijn NO lijst gemaakt.

Ik leerde het nummer kennen via de 12" single die bij de film Pretty in Pink hoort.
Op die NO 12" staat de zogenaamde US remix van de song, die je ook op Substance vindt.

Pas toen ik een twintigtal jaren geleden mijn NO 12" collectie vervolledigde,
ben ik op de originele 12" single van bijna 10 minuten gestoten en ik geloofde mijn oren niet.
Niet dat die versie zo drastisch verschilt van de US remix, maar plots viel alle stukjes samen.

Dit is met stip het meest soulvolle nummer uit de NO catalogus.
NO heeft wel vaker geprobeerd om een likje soul toe te voegen aan hun sound.
Op de 12" remixen van Sub-Culture en Stame of the Nation bijvoorbeeld.

Maar op Shellshock klopt alles als een bus. Sterk refrein en heel wat lekkers in de mix.
Zelfs de percussieve toetsten van Arthur Baker die ik te opdringerig vond op Confusion
maken nu beheerst deel uit van het totaalgeluid. Ik luister en geniet op dit moment weer.

11. ATROCITY EXHIBITION



De opener van Closer is de pendant van de opener van Unknown Pleasures.

Take my hand and I'll show you what was and will be...

De ziener en zoeker is zelf de gids geworden
en neemt ons mee in de spelonken van zijn eigen ziel.

Meer hoef ik er eigenlijk niet over te zeggen.

De man die in de tekst op leven en dood vecht in de arena
is een metafoor voor de mens in een door vervreemding geteisterde wereld
en een metafoor voor de door epilepsie geplaagde zanger met het malle dansje.

Het muzikale arrangement van Atrocity Exhibition is outstanding.
Bas en roffel verwijzen naar the law of the jungle, de wet van de sterkste.
En de gitaar zorgt zes minuten lang voor een niet te temperen koortsachtigheid.

Hoe sterk is de eenzame... mens...
Hoe sterk is de dansende zanger in het middelpunt van de mallemolen van het succes?

De zanger herinnert ons nog eens in goede UP traditie aan de gruwel die hij zelf heeft gezien.
Over de pijn die hij zelf heeft ervaren, zal hij het in de volgende acht songs hebben.

This is the way, step inside...

Voor mij is Ian Curtis altijd de dichter geweest die zijn talent ahw bewees door erin te slagen triviale ervaringen te koppelen aan existentiële angst en onrust en op grond daarvan zijn positie als existentieel dichter kan claimen. Sartre (bijv Huis clos) is het eerste dat bij me opkomt.

The Eternal: getriggerd door een regelmatig voorbij zijn huis lopende jongen (lijdend aan het syndroom van Down); die ogenschijnlijk niet ouder leek te worden, alsmede in de ogen van velen (niet Ian) altijd vrolijk was (een common misunderstanding: lijders aan het syndroom van Down zijn altijd vrolijk) - Ian vroeg zich misschien af in hoeverre en waarin ben ik "eternal"?

She's Lost Control - idem door een meisje met epilepsie wier casus Ian, als gemeentelijk ambtenaar (bijstand/welzijn?) in behandeling had. Ongetwijfeld zal hij een geestesverwantschap (mentale solidariteit) hebben gevoeld - wanneer ben ik aan de beurt?

Colony: triggert bij mij de sterkste associaties: de vakantiekolonie - moet meteen denken aan de vakantiekolonie die in de filmversie van Tommy werd gerund door een personage dat werd gespeeld door Ian Dury. Vraag kinderen in het Hilversumsche naar hun ervaringen met een vakantiekolonie en je hoort ongetwijfeld volop verhalen over ***land - een vakantiekolonie waar veel omroepcoryfeeën hun kinderen parkeerden tijdens de vakantie. Vraag ik mijn Engelse vrienden naar hun ervaringen daarin/daarmee krijg ik vragende blikken - "wat mot je daar nou mee, zo leuk was het niet" - nee the colony leidde vaak tot trauma's - georganiseerde leut en tuchtiging als je aan de activiteiten wilde onttrekken - de overbekende Britse "now be a good sport" attitude.

Atrocity Exhibition (US: freak show): het rariteitenkabinet, het spinhuis,"this is the way step inside" - komt dat zien, komt dat zien: voor een paar stuivers mocht je de dropouts gaan bekijken zoals de vrouw met de snor/baard, de vrouw met de 4 borsten, de sjeik die de toekomst kon voorspellen, de messenslikker of de ex-prostituees die door de stad in het spinhuis werden ondergebracht om wol te spinnen en/of te weven.

Niet moeilijk om te raden hoe Ian zijn rol zag. Alhoewel ik soms denk dat ie zichzelf daarmee ernstig tekort deed en obv zijn teksten ook wel iets van de ziener Teiresias in zich had.

Waarom Too Late niet?? Geweldige track toch? Die dreiging die het in zich heeft...

Mag ik mijn joker inzetten en Too Late op (de vrijgevallen) plaats 13 zetten? Zowel de titel van het nummer als plaats 13 is uitermate passend voor de prestaties van het NL-elftal deze avond...☹️

Bespeeld door Hook, als ik het goed heb.

Omdat ik die dan ergens niet als officiële kandidaat beschouwde: The Factory Years.
Je kan natuurlijk tegenwerpen dat An Ideal for Living etc... niet op Factory zijn verschenen.
Aanvankelijk niet, maar uiteindelijk wel (zelfs The Drawback op de Heart & Soul box).

Ik lul me er een beetje uit. Hoewel dat de reden was waarom ik Too Late en ook The Drawback wegliet.
Maar als ik The Drawback van de reservebank mag halen, dan mag jij echt wel voor Too Late gaan.

Klopt, Hook op gitaar en Bernard op bas net als op Sound Of Music (gelijkaaridge baspartijen)

Weet iemand trouwens waarom Too Late nooit regulier is uitgebracht? Zijn er nog andere opnames van, behalve de Peel- versie?

10. EVERYTHING'S GONE GREEN



Movement haalde te top 20 niet (eigenlijk moet ik top 10 zeggen, want de helft bestaat uit JD songs).
Maar Everything's Gone Green is voor mij het meest sublieme nummer uit die eerste NO periode.

Kennelijk hadden ze het zelf niet helemaal door
omdat de song eerst in een kortere versie op de B-kant van Procession werd geparkeerd.
De volledige versie werd kort daarna doorgeschoven naar Factory Benelux.

Ik vind het zinderen van de elektronica op Everything's Gone Green beter dan op Temptation.
Op Temptation probeert New Order bewust het Donna Summer gevoel op te roepen.
Everything's Gone Green kom meer vanuit de buik, heeft meer bezieling.

Na Blue Monday en True Faith de NO song die het bij ons het beste deed op new wave fuiven.
Wel met stroboscopisch licht natuurlijk en daarna dan Our Darkness van Anne Clark.

09. SUNRISE



Ik schrik er zelf een beetje van dat ik dit het beste nummer van Low Life (1985) vind.
Het kan niet anders dat Sunrise me mettertijd toch behoorlijk in de aderen is gekropen.

In een aantal Cure songs hoor je duidelijk JD of NO invloeden.
En het is bekend Robert Smith ook opkeek naar de helden uit Manchester.
Ik begon op nummer 100 met een NO song die op zijn beurt knipoogt naar Smith.

Wie op Sunrise A Forest niet hoort doorschemeren, is een beetje van kwade wil.
De manier waarop Sunrise met akkoorden schuift is duidelijk door The Cure beïnvloed.

Maar Sunrise is veel meer dan dat:
het is een song die mijn nachtmerries weet om te zetten in voorzichtig zonlicht.

Ik heb de tekst ervan ooit willen kiezen voor een examen exegese, waarvoor de prof ons vroeg
om een Bijbelse psalm naar keuze te ontleden. De tekst van Sunrise heeft alle kenmerken
van een klaagpsalm. Ik ga er hier nu niet verder over uitweiden, maar Bernard zingt
het nummer ook heel overtuigend als een soort smeekbede.

Die orkaan van bas en gitaar lijkt wel op een bewolkte donderhemel uit het Oude Testament.
Alsof die sadistische God er plezier in schept op de mensheid met zijn plagen te treffen.

Genoeg.

Ik koos uiteindelijk voor 40 van U2 omdat je die tekst (en die van Sunday Bloody Sunday)
letterlijk naast psalm 40 kan leggen en ik wist dat de prof in kwestie mijn thesis zou beoordelen.
Ik wilde hem dus al even warm maken... en met succes.

08. LOVE WILL TEAR US APART



Net als dat het geval was bij Transmission
struikel ik ook nu weer over de productie van Hannett
die Joy Divisions bekendste hit veel te vet op band heeft gezet.

Ik probeer te begrijpen waarom de beide JD singles een soort wall of sound geluid hebben,
terwijl de albums juist veel meer diepte laten horen in het geluid. Enfin, voer voor audiofielen.

De Peel Session versie laat het nummer veel beter swingen.
En de beat is ook veel directer. De single versie trekkebeent een beetje.
Je voelt het pas echt als je op de dansvloer staat.

Love Will Tear Us Apart weet zich toch in de top 10 te hijsen
omwille van die ongelooflijk rijpe tekst die de bijna 24jarige Curtis heeft neergepend.
En omwille van de heldere melodielijn die de sombere muziek plots wat ademruimte gunt.

Op Atmosphere en Ceremony hoor je dat laatste ook goed, vind ik.

Everything's Gone Green dankt zijn titel overigens aan het feit dat de band zich na dagen van opnames in het voorjaar plotseling realiseerde dat het groen buiten ontloken was...

07. YOUR SILENT FACE



Vreemd dat deze niet meer voorspeld werd. Ik zou mijn synthipop reputatie
oneer aandoen door "The Kraftwerk One" niet in mijn JD/NO top 100 te plaatsen.
Zo werd het nummer in de ontwikkelingsfase genoemd omdat de basis een rip off is
van het dartelende ritme dat je onder meer op Kraftwerks Europe Endless kan horen.

Vooreerst hou ik van de Kraftwerk link die zich nergens opdringt.
Daarnaast ben ik dol op die zware synthesizers die wat aan Vangelis doen denken.
Het nummer heeft in dat zuivere synthipop genre dan ook nog eens een geweldige melodie.

Plus een wat sippe tekst.

Ian, luister, als je niet praat, als je niet zegt wat er scheelt, dan kan ik je niet helpen, motherfucker.

Zoiets dus. Het schuldgevoel dat elke nabestaande na een zelfdoding bekruipt van zich afschudden.

Bernard heeft het wellicht nooit met die bedoeling geschreven, maar ik vermoed dus
dat je onbewust wel tot zulke verzen kan komen als je een zwaar verlies te verwerken hebt.

Ik denk dat de kracht van Power Corruption & Lies voor mij in de eerlijkheid zit waarmee Sumner
zichzelf durft te zijn in de teksten. Niet Ian gaan nadoen, maar gewoon schrijven wat hij voelt.
En daar borrelen dan van die zinsneden op die je als luisteraar erg goed kan plaatsen,
als je ze op je eigen verdriet durft leggen. PC&L is een geneeskrachtige plaat.

Nog een kleine anekdote. Het moet midden jaren '80 geweest zijn toen Lutgart Simoens
(dat is op radiogebied de Vlaamse Willem Duys) weer een volgende arbeidsvitamine aankondigde.
Tot mijn en haar verbazing hoorden we Your Silent Face in alle glorie voorbij komen.

Beste luisteraars, dit was dus niet Lalala van Huppeldepup, maar...
en dan werden band en titel netjes van een kaartje afgelezen.
Een grap van de plugger? Ik heb me wel geamuseerd.

06. DISORDER



Waarom staat Disorder zo hoog?

Omdat de openingstrack van Unknown Pleasures (1979)
het eerste Joy Division nummer is dat ik ooit hoorde.

Ik was een fan van Blue Monday (1983),
leerde over het verband met het illustere Joy Division dat het origineel
van de Paul Young top 10 hit Love Will Tear Us Apart (1984) had geschreven
en keerde van de fonotheek naar huis met de zwarte LP van Joy Division (1985).

Toen de naald aan de typische beat van Disorder begon, hoorde ik het meteen.
Dit waren de jongens van Blue Monday. Ik wist het niet, maar voelde een verwantschap.
Misschien eerder tussen mij en de muziek van beide bands dan tussen beide songs, wie weet.

En vooral omdat Disorder voor mij het meest essentiële vers van Ian Curtis bevat.

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand.

Welke puber herkent zich niet in dit vers? En wat voor een gids zou Curtis worden!
Als ik echt diep zit, grijp ik naar Joy Division en New Order. The Cure is ook een goed medicijn.

En dan die kreet in de outro... I've got the spirit! But lose the feeling!! Kippenvel overal.

Het lijkt me ook een goed nummer voor Ian om zijn maniakale dans op los te laten.
Ik weet niet of er beelden bestaan van Ian die Disorder doet?