05. TWENTY FOUR HOURS



Van al de nummers waarin Ian over zijn eigen twijfels zingt, vind ik dit het beste.
De tekst is hier gemakkelijker los te koppelen van zijn eigen verhaal en kan daarom
door de luisteraar veel soepeler op het eigen verhaal gelegd worden.

De ups en downs in de gemoedstoestand worden door zowel het verschil
in tempo, arrangement als vocale frasering van de zanger krachtig uitgedrukt.

De tekst zelf geldt voor mij ook als één van Ians zijn beste gedichten.
Hier komt de poëtische kracht van Curtis' verzen helemaal tot zijn recht.
De tekst staat volledig op eigen benen.

En ik vind dat het laatste couplet de deur nog open houdt.
Er zit nog een sprankel hoop in de laatste maten van deze song.

Ik heb het altijd een mooie woordspeling gevonden dat je Closer in het Nederlands
kan vertalen als dichter. Van Ian de ziener op UP naar Ian de dichter op Closer.

Closer betekent daarnaast ook "dichter" in de ruimtelijke betekenis.
Of je zou het kunnen vertalen als "afsluiter", maar dat lijkt me te gemakkelijk
omdat die betekenis zich laat opdringen door Ians dood. Ik hou van "dichterbij".

Die nabijheid zit ook in de beeldengroep op de hoes.
Nabij in de dood of in het sterven... of in het leven, want wat is leven anders dan traag sterven?

Het zijn die beelden op de hoezen van Closer en de 12" single van Love Will Tear Us Apart
die een oorspronkelijk instrumentaal nummer van Orchestral Manoeuvres in the Dark uit 1979
een titel hebben gegeven. Ook de in 1980 geschreven tekst werd door de dood van Curtis geïnspireerd.


Terug te vinden op Organisation (1980) dat helemaal in die donker sfeer baadt.

Zou het artwork van Closer en LWTUA ook de inspiratie geweest zijn voor deze albumhoes?

Dit soort beelden zijn ook vaak soort van trademark geworden voor talloze weinig inpirerende Gothic-acts.

04. AGE OF CONSENT



Dit is mijn favoriete New Order video op YouTube.
De band ziet eruit zoals ik ze me altijd heb voorgesteld.

Age of Consent is de opener van Power, Corruption & Lies (1983)
en de sleutel tot de raadselachtige teksten uit de sessies van het album.

I've lost you, i've lost you, I've lost you...

PC&L is de plaat van de bevrijding

Ik ben je voorgoed kwijt, mijn vriend. Maar ik ben ook het verdriet om jou kwijt.
Het rouwproces is voorbij en wie gaan met z'n drieën door met ons eigen verhaal.

PC&L is de plaat waarom Bernard zijn eigen stem vindt.
Letterlijk als zanger (en niet als murmelaar zoals op Movement), maar ook als tekstschrijver.
Het is de plaat waarom de groep haar eigen, nieuwe geluid vindt en daarmee haar naar eer aandoet.

Die bevrijding zit meer in de muziek dan in de tekst. Alle partijen spelen bevrijd.

Hook ramt vijf minuten lang onverstoord zijn onweerstaanbare riff in je ribbenkast.
Morris verslaat honderd Duracel konijnen in een wedstrijdje power drummen.
Sumner schraapt zijn keel en zijn gitaar, zoekt en vind de akkoorden.

En Gillian is daar met het heerlijke parfum van haar synthesizermelodie.

En Barney lijkt zo van de camping gelopen te zijn....

Wat je opmerking over gothic hoezen betreft, vermoed ik dat die inderdaad teruggaan op de JD hoezen.
En ik meen mij te herinneren dat de hoes van DCD zelfs uit hetzelfde beeldenpark kwam als die van JD.

Ik ben er zeker van dat Mjuman hier meer over weet.

Ik moet ook plots aan mijn oud-leraar Latijn denken.
Die man kende niets van rock, maar was wel heel formeel over de volgende anekdote.
Volgens hem zou het dragen van zwarte kledij door jongeren teruggaan op de zelfmoord
van een zanger van een groep waarvan hij niet op de naam kon komen. Als teken van rouw.

Ik weet niet of daar enige waarheid in schuilt of dat dit in 1985 al een broodje aap verhaal was.

Ach, First and Last and Always, The Head on the Door en Low Life
waren onze favoriete platen van het moment. Dat was het belangrijkste.

Ik doe mee. Wat schenk je in? Dan drinken we samen..

...evenals ik in 1993 in Leuven - daar zat ik voor een jaartje - ongetwijfeld meerdere malen wat LP's bij je heb afgerekend, waaronder wat platen van JD-labelgenoot Durutti Column.

Na al dat bier op de BBQ van het werk, schenk ik me een Chileense Carmenere in...

Gelukkig het Nederlands Elftal gemist...

Meen je dat nou? Heb je me dat ooit verteld dan? Ik wist dit niet.
Ik wist zelfs niet dat jij wist dat ik in Leuven de Sax openhield op maandag.
En tijdens vakantieperiode soms een paar weken.

1993 kan heel goed kloppen, want dat jaar was ik daar zeker actief.

En Durutti Column kan ook, want ik herinner me dat we die platen in voorraad hadden.
Alle New Order vinyl albums die hier achter mij in de kast staan heb ik daar gekocht.

Ik schonk mezelf een cola light in, want morgen is het 1 september.
Ik drink eigenlijk nooit alcohol omdat ik anders niet over muziek kan schrijven.

Dus we zouden elkaar toen kunnen ontmoet hebben? Ik moet even bekomen.
Waarom wist ik dit niet? Ik was misschien dronken toen je het me vertelde?

Ik was frequent bezoeker van de Sax. Dus kans is groot dat onze wegen elkaar toen al gekruist hebben. Onwetend van een gedeelde muziekliefde. Al had je dat natuurlijk kunnen vermoeden toen ik met die DC-platen aan kwam zetten ...en ACR trouwens ook.

En dat ik dit weet, komt omdat jij me dat toch echt eens hebt verteld...tijd voor een biertje Dazz!

Cheers!!

Père-Lachaise begraafplaats in Parijs

03. NEW DAWN FADES



We vertoeven al een paar dagen op heilige grond.
Maar nu bevinden we ons in het centrum van het heiligdom.

Als iemand me zou vragen waarom Joy Division pioniers van de postpunk waren,
dan antwoord ik met deze quote die helemaal niet bedoeld is als muzikale definitie.

A change of speed, a change of style
A change of scene, with no regrets

Joy Division vertraagt het ritme van de punk omdat de aandacht naar de teksten zou kunnen gaan.

En als men dan zou vragen waarover die teksten dan wel gaan, dan antwoord ik met deze quote.

A chance to watch, admire the distance
Still occupied, though you forget…

De vervreemding, de maatschappelijke afstand tussen mensen die ontstaat
als overheden je als een nummer behandelen en je alle toekomstperspectief ontnemen.

We'll share a drink and step outside,

Hoe kon Chameleon Day raden wat mijn nummer 3 zou zijn?

New Dawn Fades is bloedmooi in de akkoorden en in het ritme.
In zijn productie en in de manier waarop Ian het nummer zingend opbouwt.
The Sisters of Mercy ripten de akkoorden voor Some Kind of Stranger.

New Dawn Fades is voor mij de postpunk song boven alle postpunk songs.
Het nummer dringt zich zelfs op als een rockklassieker pur sang en overstijgt
daardoor zelfs het label new wave. Een song die zich goed leent om te coveren.

En toch staat hij niet op 1.

De foto op Closer is meen ik door Barney gevonden in een of ander boekwerk, waarna hij voorstelde de afbeelding voor het artwork te gebruiken....niet wetende wat zou volgen.

Die van DCD bedoel je dan?
Want die beelden van JD komen uit Italië, dacht ik.

Dus toch geen match. Maar ik kan me vergissen.

Familiegraf van familie Raspail (Vincent), uit 1854. Closer is ook foto van een familiegraf, in Genua, uit 1910 - Italiaanse beeldhouwer. Zowel Factory als 4AD besteedden tijd en geld aan ontwerp en uitvoering ervan.

Perry was/is een groot liefhebber van JD en sommige DCD-nummers bevatten ook verwijzingen naar JD

..the processsion moves on, the shouting is over...

Horen jullie in Dead Can Dance - Opium - YouTube ook de baslijn van New Dawn Fades?

Toeval of eerbetoon?

Realm of a Dying Sun was Parijs, Closer een begraafplaats in Genua volgens mij

Ah, Mjuman was mij voor...

02. BLUE MONDAY



De postpunk song boven alle postpunk songs staat niet op 1
omdat ik net iets meer een synthesizerfan ben dan een postpunker.
En dan is het mogelijk dat je deze topknaller een trapje hoger zet.

How does it feel when your heart grows cold...

De werktitel van Power, Corruption & Lies blijkt een vers uit Blue Monday te zijn.
De 12" single hoort dan ook bij het album, zoals de Peter Savilles kleurencode aangeeft.

We waren bij Leave Me Alone gebleven.

For these last few days, leave me alone...

- Laat me dit weekend een paar dagen met rust, Barney.
+ Goed, Ian, dan zie ik je maandag wel als we inschepen voor de trip naar Amerika.

Now I stand here waiting...

En dan krult Hooky iefdevol een basmotiefje om dat desolate zinnetje heen.

Blue Monday gaat over uitgaan, flirten en op je donder krijgen.

How does it feel when your heart grows cold...

Maar Blue Monday gaat ook over verlies en de schok die ermee gepaard gaat.

Blue Monday is de best verkochte 12" single aller tijden.
Blue Monday zat in een te gekke floppy disc hoes en was alleen al door het artwork een statement.
Muziek uit de computerchip. Chriet Titulaer in zijn nopjes en niemand kon de beat weerstaan.
Blue Monday heeft een sample van Kraftwerk en de sequencers van Donna Summer.
Blue Monday was overal in de zomer van 1983. En ik krijg er nooit genoeg van.

Geen Blue Monday zonder The Beach overigens.
Vandaar de dubbele traktatie in de clip hierboven.

Mijn tweede keus was dus goed....

En naar verluidt was de productie van de hoes die Saville voor de 12" ontworpen had zo kostbaar, dat het enorme succes van Blue Monday tot een verlies heeft geleden. Factory en commercie.....dat ging niet samen.

01. DECADES



En dan sluiten we de deuren om in de sneeuw te verdwijnen.
Elk woord dat ik hier nog zou schrijven doet afbreuk aan de schoonheid van dit lied.

The Carnival is Over als ik mij niet vergis....

Dank Dazz voor deze mooie lijst, de fraaie notities en beschouwingen en een paar mooie muziekdagen!

Van mijn kant post ik ter afsluiting een ander indrukwekkend lied, geschreven als ode aan Curtis, van die andere getroebleerde ziel die met veel emotie zijn muziek bracht en helaas ook niet aan zijn demomen wist te ontkomen. Met die treffende frase:

...You showed me that silence, that haunts this troubled world...

Chameleon Day, ik wacht in spanning op een Sound aflevering van dit topic...

Dat is toch niet echt jou favoriete band?....

Nee, maar ik kan enthousiasme voor een band zeker waarderen...

Btw: heb de link even vervangen voor de live-versie waarin Borland de ode ook echt uitspreekt...

Doen! Ik luister mee.

Ik ben een enorme fan van From the Lions Mouth, maar durf de rest niet goed aan.
Kan het nog beter, vraag ik me dan af? Angst om teleurgesteld te worden verlamt me.

En nu hoor ik Silent Air dat ik niet kende en toch wel kende. Hoe kan dat nu weer?