82. ANGEL DUST



Een song van Brotherhood (1986) met een bloedmooie en veelbelovende intro.
New Order slaagt erin om oriëntaalse accenten te leggen in hun door sequencers gestuurde sound.
Dat zou een boeiend schouwspel kunnen opleveren: het organische versus het mathematische.

Maar de song laat me op een bepaalde manier wat op mijn honger zitten.
Ik vind het arrangement beter dan het eigenlijke lied, dat onvoldoende uit de verf komt.

Laten we echter afspreken dat ik vanaf nu vooral de positieve elementen belicht.

81. EXERCISE ONE



Het is geen toeval dat mijn tweede setje van 10 songs met Exercise One begint.
Ik heb namelijke alle nummers in tien niveaus van telkens 10 songs ondergebracht.

Ik plaats Exercise One dus in dezelfde categorie als de negen stuks die erop volgen.
Maar de ladder 81 tot 90 starten met Exercise One is dus gewoon een handigheidje.

Net zoals bij Sound of Music kies ik voor de naakte Peel Session versie.
Niet te veel opsmuk, maar een band die vanuit een sterke groove kan musiceren.

En de Peel-versie is vooral veel beklemmender dan de Hannett productie...Geldt ook voor de uitvoering van Colony.

Altijd vreemd gevonden dat Exercise One nooit op een regulier album of EP is verschenen tijdens hun muziekbestaan. Een van de betere vroege JD nummers.

Ik denk dat het met de tekst kan te maken hebben.
Sommige van hun oudere nummers missen wat poëtische diepgang.
Ik kan me voorstellen dat Ian sommige teksten te zwak of achterhaald vond.

Ik kom er straks nog even op terug.

80. HURT



In tegenstelling tot de meeste NO 12" singles
heeft Temptation een b-kant die geen dubversie is.

In plaats daarvan krijgen we het acht minuten lang durende gedreutel van Hurt.

Maar begrijp me niet verkeerd:
ik lust er wel pap van, hoewel het om een vrij minimalistische song gaat.
Net als de A-kant danst men minutenlang om dezelfde ritmes en akkoorden heen.
We noteren een aangename gastrol voor de speelse melodica.

Een nog pril zelf geproduceerd product dat daarom eerder dof door de speakers knalt.

79. THE ONLY MISTAKE



Avenues all lined with trees...

The Only Mistake is een behoorlijk door New Order voor Still overdubde demo uit de UP sessies.
Dat de song door Ian was afgeserveerd kan je merken aan het feit dat hij het vers hierboven
een nieuwe kans geeft in het dan weer onafgewerkt gebleven Ceremony.

Sluipt hier voor de eerste keer de wroeging binnen die een scheve schaats rijdende Ian
tot op de dag van zijn wanhoopsdaad zal blijven achtervolgen? Een tweestrijd die hij later
in andere songs, zoals het overbekende Love Will Tear Us Apart, beter zal uitwerken.

Ik zet hier mijn joker in en degradeer de song tot de onderste liga 91-100.
Op die manier kan ik het te streng beoordeelde Senses twee levels omhoog hijsen.
Ondertussen heb ik dergelijke schoonheidsfoutjes uit mijn top 100 weggewerkt.

78. RUN



Run schopte het enkel in de UK tot derde single van Technique (1989).
En we zouden niet eerlijk zijn als we de hitpotentie van het nummer niet hoorden.
Britpop avant la lettre, want de song past wonderwel in het muzikaal landschap van de 90's.

Toch weegt het nummer tegelijk ook licht.
Een song waar de concurrentie best jaloers op mag zijn,
maar van New Order verwacht ik toch een wat donkerder geluid.

77. LEADERS OF MEN



Een tweede vertegenwoordiger van de Ideal for Living EP (1978).
Ik noem hem wel eens de "help wat is er met Ians stem aan de hand"-song.
Je hoort hier die kenmerkende bariton niet. Curtis schreeuwt mee me de anderen.

Toch horen we hier een song die de drager wordt van een tekst.
De woorden primeren op de muziek. Misschien heeft deze band wel een boodschap.

76. CRIES AND WHISPERS



De opmerking die ik bij Mesh las, geldt voor mij bij Cries and Whispers.
Dat is de andere leftover uit de Movement sessies op de 12" van Everything's Gone Green.
Een NO song die vanuit de JD spelonken opborrelt en flirt met dansbare popmuziek.

Het is de zachte roffel die het nummer aan Movement linkt.
Maar ik begrijp dat hij er omwille van zijn haast vrolijke timbre niet op thuishoorde.

Volgens mij is Cries and Whispers één van de eerste New Order nummers die ze gecomponeerd hebben.
Tijdens de eerste live optredens in 1980 stond dit nummer steevast op de setlist naast Ceremony en In a Lonely Place

Ik heb in mp3 het volgende vroege live concert uit 1981.

In A Londely Place
Dreams Never End
Cries And Whispers
Truth
Mesh
Homage *
Ceremony

2 songs uit de JD erfenis, 2 die op Movement belanden en 2 op Everything's Gone Green.

* Homage is dus met andere woorden een onuitgegeven nummer.
Het heeft een drumloop die aan Frontier van Dead Can Dance doet denken.
Qua sfeerzetting en titel lijkt het misschien een voorloper van The Him.

Over de eerste nummers van New Order, inclusief Homage, deze interessante link: The Power of Independent Trucking: homage: New Order - Western Works 9/80 - thepowerofindependenttrucking.blogspot.nl

75. AUTOSUGGESTION



Een leftover van de UP sessies die later samen met From Safety to Where toch het levenslicht zag.
Productioneel situeert het nummer zich tussen de lift van Insight en de kelder van I Remember Nothing.

In de tekst debiteert Ian een soort van handleiding bij de songs.
Hij legt als het ware uit wat de rode draad is doorheen zijn teksten.

Wat binnenin de mens schuilt verkennen en ontleden.
Dissecteert Ian op UP nog "de mens", dan wordt dat naar C toe zichzelf.

De song is lang en ontwikkelt zich traag waardoor hij de flow van een album dreigt te verstoren.
Begrijpelijk dat hij het om die en wellicht nog andere redenen Unknown Pleasures niet haalde.

Vooral de quote Lose some sleep and say you've tried kon in mijn studentenjaren op bijval rekenen.

74. THIEVES LIKE US



Ik koos resoluut voor de instrumentale versie van deze losstaande single uit 1984.
Hij verscheen op een Factory Benelux 12" single, samen met de instrumental Murder.

Die laatste track zit niet in de top 100 en is opgebouwd uit samples uit favoriete films van NO.
Daarom is het ook een leuke tegenhanger van Thieves Like Us dat in zijn dubbelzinnige titel verwijst
naar bands die NO samplen, maar uiteraard ook naar het samplegedrag van NO zelf.

Waarom de instrumentale versie? Omdat Bernard hier zingt met pijn in de poep.
En zijn vocalen verneuken voor mij dit keer wel de track die er best wel mag wezen.
Het basgeluid doet me telkens aan The Human League denken.

En ik vind dat "come in" in de intro grappig omdat Bernard in deze versie zijn bek zal houden.

Nou, da's nog steeds een indrukwekkend einde van dit topnummer, "Say you tryyyyyyyy". Een van mijn favoriete JD-nummers. Natuurlijk veel te laag gepositioneerd, dazzler!

73. ICE AGE



Laat ik eens voor een versie kiezen van het onuitgegeven Warsaw album.
Ice Age is één van de vlugge vroegertjes die nog de sessies van UP zullen halen.

Maar een nieuw nummer als Wilderness klinkt minder punk en meer JD nieuwe stijl.

En eigenlijk was die "ice age" metafoor misschien toch wat te triviaal en te weinig poëtisch.
Postpunk bands zat natuurlijk die de onderkoelde menselijke samenleving aldus beschreven.

72. GLASS



Eerste wapenfeit van Joy Division voor Factory Records.
Er is wat aan de hand met deze song als je hem naast de Ideal for Living EP legt.
Hij is productioneel namelijk zwaar onder handen genomen door ene Martin Hannett.

Naar mijn mening een beetje te veel onder handen genomen.
De meest ingrijpende verandering is wel het stemgeluid van Ian Curtis.
Dat komt dreigender en urgenter dan ooit naar voren in de complexe mix.

Fail... Young hearts fail...

Een programmaverklaring.

71. PARADISE



De albumopeners van JD en NO behoren niet zelden tot hun beste nummers.
Ook de vuist die Paradise maakt, kan me bekoren, ook al gebeurt er niet veel opwindends.
De kracht van de song zit voor mij in de uptempo beat en het opbeurende shalalala la refrein.

Brotherhood (1986) telt negen tracks en daarvan zijn er nu al vijf de revue gepasseerd.
Twee songs haalden zelfs de top 100 niet. Ik vind het een te rommelige plaat
waarin de geniale symbiose tussen beats en snaren vaak afwezig is.

Het is ofwel rock, ofwel (en in opvallend mindere mate) techno avant la lettre.
Die opmerking geldt deels voor Technique, al is het geluid van dat album meer bij de tijd.

Mooi overzicht Dazzler! en hoewel niet altijd eens met je beschouwing ben ik zeker geinteresseerd naar je overwegingen en waarnemingen. Ben benieuwd naar de weg richting nummer 1!

Leuk topic. Ben benieuwd of we ook nog wat van de 90s/00s/10s New Order krijgen.
Laatste album had een aantal fantastische singles.

Ik heb Glass altijd een beetje een atypische JD-song gevonden. Een buitenbeentje met een heerlijke drive dat tegen buitencategorie aanschurkt. Een relatief vroege song toch? 1978 dacht ik. Staat m.i. wat straf laag in de lijst...

Cool, heerlijk wat jeugd(zondes) te beluisteren... o

Altijd de eerste berichten van een topic lezen.
In dit geval volstond het om de titel aandachtig te lezen.

Ik doe dus alleen de Factory jaren en dat komt omdat ik met de latere albums
bijlange niet die emotionele binding heb als met het Factory werk (dat integraal in de kast staat).

En omdat ik een top 100 een verschrikking vind om in elkaar te knutselen (dat rangschikken),
heb ik het mezelf niet nodeloos moeilijk gemaakt. Want hoe positioneer je songs die je objectief
gaat beluisteren tussen songs waarmee je ook een wezenlijke band hebt? Lijkt me heel erg lastig.

70. VANISHING POINT



We zitten alweer een level hoger,
en bevinden ons nog steeds tussen songs die ik wel goed vind,
maar die ik niet tot het voor mij levensnoodzakelijke werk van de bands reken.
Laat ons afspreken dat we daar vanaf de top 50 meer over zullen horen.

Uiteraard zijn er al songs voorbij gekomen die wel die betekenis hebben voor de volgers.
Dat respecteer ik dan ook ten volle. En ik blijf daarom blij met elke oprechte commentaar.

Van de nummers 61 tot 70 zijn heb ik een denkbeeldig album gemaakt.
Nummer 61 is dan de opener, tussen track 65 en 66 draaien we de plaat om.

Dat helpt me om een rangschikking te verkrijgen.
Of anders gezegd: nummer 61 had ook nummer 70 kunnen zijn.

Ondertussen heb ik nog met geen woord gerept over de nummer 70.
De titel Vanishing Point verraadt eigenlijk al waarom ik deze hier gezet heb.

Eén van de vier op techno beats stuiterende tracks van Technique (1989).
Twee van de andere (Round and Round en Mr Disco) zijn al aan de beurt geweest.

Vanishing Point vind ik muzikaal de meest interessante van de drie.
Wellicht omdat er meer zorg is besteed aan de melodie en omdat er weer
sprake is van de symbiose tussen de beats (de basis) en de snaren (strofes en refrein).
Het refrein zit echter dicht bij dat van True Faith aan (categorie Pet Shop Boys dus).

69. THESE DAYS



Ook het "these days" fragment uit The Only Mistake wordt nieuw leven ingeblazen.
En wel op deze vreemd door de speakers rollende b-kant van Love Will Tear Us Apart.

Een song die een krachtig gevoel oproept, maar waar muziek en tekst niet echt bij elkaar horen.
Het lijkt me een in de studio gefabriceerde basistrack waarmee Hannett aan het stoeien ging.
Ian heeft er dan een tekst bij gezet die door het arrangement dreigt onder te sneeuwen.

Misschien hoort hij wel naast Glass in de categorie buitenbeentjes met heerlijke drive.

68. PROCESSION



Waarom werd Procession de eerste, volwaardige NO single in plaats van Everything's Gone Green?
Waarom het stugge Procession en niet het panklare Dreams Never End, wat qua titel ook een optie was?

Want Procession heeft een drumpatroon dat dicht bij Heart and Soul van JD aanleunt.
Het mist een soliede strofe / refrein structuur en moet het vooral van zijn atmosfeer hebben.
Procession komt uit de mist en verdwijnt er tenslotte ook weer in.

Het antwoord moet in de tekst gezocht worden waar de verweesde band in koor zingt.

No matter what they say
Remember your heart beats you day at night

En in de titel. Ian wordt ten grave gedragen
en een processie is etymologisch ook een soort Vooruitgang.
En dan zitten we semantisch dicht bij de albumtitel Movement die contrasteert met Still.

Toch zal Procession vooral overeind blijven
als een therapeutische schakel tussen Ceremony en Temptation.

67. WALKED IN LINE



Eén van de oudjes die in de weegschaal lag naast Interzone voor inclusie op UP.
Hierin in de versie van het Warsaw album, maar er is ook de behandelde Still versie
die op zijn beurt weer teruggaat op de versie uit de UP sessies (zie Heart and Soul box).

De sterkte van de song zit in de match tussen het strakke ritme en de hypnotiserende kracht
van de uniformen die de mens tot op heden blind in het gelid doen lopen. Je hoort als het ware
de laarzen van de soldaten hun verwoestend spoor trekken door de levens van hun slachtoffers.

Ik heb het nummer ooit al eens in een bezinning tegen radicalisering gebruikt.

These Days heeft een fijne flow. Ook een beetje buitenbeentje idd. Maar geen buitencategorie.