They Walked in Line zou bij mij ergens onder aan in de lijst bungelen. Weinig bijzonder nummer.

Procesion is m.i. een van New Order's fijnste. Weer met een hypnotiserende flow gevormd door het strakke drumwerk en de eenvoudige stuwende baslijn van Hook. Bepaald geen stug nummer en m.i. veel beter dan Dreams Never End.

Emotionele tekst ook waar ik i.p.v bovenstaand citaat (zoals idd op internet te vinden) de volgende tekst meende te horen:

"A mass of harmless attitudes Attack them or subside. No matter what they say you do. Your heart meets you, late at night."

De tekst zoals die door Mark Johnson in het boek An Ideal for Living wordt geciteerd.

Maar bij herbeluistering twijfel ik. En ik zie op internet verschillende varianten voorbij komen.

Procession scoort ook bij mij hoog, zeker top 20 materiaal. Ik merk al waar de verschillen tussen Dazz en mij liggen. Ik hou juist van lange songs met een hypnotiserende krautrockachtige flow en dazzler meer van echte songs met kop en staart...

Het is me wat met de teksten van zowel JD als NO waarvan verschillende varianten bestaan.
Zo heb ik ze jaren lang van buiten geleerd op basis van een door fans getypt boekje vol fouten.



Laten we het erop houden dat de band in koor zingt, alsof ze hier samen een punt willen zetten.
Achter het verhaal van JD. Is ook nodig om weer in beweging te komen, vooruit te kijken.
En dat gebeurt in Procession. Een song die een nieuw hoofdstuk aankondigt.
Ceremony had het oude hoofdstuk waardig afgesloten.

De nummers uit de Movement sessie weten me innerlijk erg te ontroeren, te bewegen.
Maar die ontroering is eerder een empathisch medeleven met de rouwende bandleden.

Op PC&L en LL rekent de groep af met haar verdriet op een manier
die mij heeft leren afrekenen met mijn persoonlijke demonen en verdriet.
Dus komt die muziek ook nu nog steeds heftiger bij me binnen.

Wat Promition schrijft klopt, maar slechts ten dele.
Langere, flowachtige songs zal je ook hoger wel aantreffen, voorspel ik.
Maar met een lekkere riff of een geniale melodie maak je bij mij inderdaad meer kans.

En de emotionele lading van het nummer wordt subtiel kracht bij gezet door de eenvoudige synthtonen en de vlakke zang van Bernard.

Waardoor er een plechtige, haast sacrale sfeer ontstaat die passend is bij de titel.

66. FROM SAFETY TO WHERE



Het zusje van Autosuggestion (beide uit de UP sessies en nadien uitgebracht op Earcom 2).
En tegelijk ook het broertje van de albumtrack Candidate. Wellicht is de vocale gelijkenis
de reden waarom slechts één van beide nummers Unknown Pleasures (1979) haalde.

Eigenlijk is dit een heel mooi voorbeeld van hoe een wereldlijke beschouwing
zich ook griezelig sluitend legt op de persoonlijke zielenroerselen van de dichter.

Op die manier draagt From Safety to Where een zekere kwetsbaarheid in zich
waardoor de song door de meer urgente stukken op UP zou worden weggedrumd.

De persoonlijke twijfel zal later sterker terugkeren op het Closer gerelateerde werk.

Erg interessant vormgegeven ook met een haast jazzy insteek.

Nooit live gespeeld. Wel zet Hook bij het laatste optreden van de band (te horen op Still) de begintonen in. Maar daar blijft het bij...

65. THE HIM



Ik ben me bewust van de mogelijke ontgoocheling, want ik meen me te herinneren
dat dit sfeerstuk van het onvolprezen Movement (1981) een haast heilige status heeft.

The Him klinkt ook als een zerk of een grafmonument.
Alsof New Order nog een afscheidswoord beitelt op de steen.

Maar opnieuw heeft Hannett een belangrijk aandeel in het eindresultaat.
Hij weet voldoende sfeer te creëren rond een track die eigenlijk uit één riff bestaat.
Een eruptie die middels de juiste omkadering een zekere schoonheid openbaart.

Komt idd in de buurt. Na Truth de beste track van Movement.

Dan zijn we het gelukkig wel over één ding eens.

64. SOONER THAN YOU THINK



Ingetogen albumtrack van Low Life (1985).
Ik hou van de manier waarop de song zich ontwikkelt.

De live in studio versie in de YouTube clip toon ik vooral
omdat de beelden een goede inkijk geven de rolverdeling binnen de band.

Als ik me niet vergis vind ik je ook versies van In a Lonely Place,
Blue Monday, Age of Consent en Thieves Like Us terug uit diezelfde sessies..

63. GUILTY PARTNER



Het is steeds opletten met de twee songs die elke een plaatkant van Technique (1989) afsluiten.
Ik vind ze beide de beste vertegenwoordigers van het meer rock gedreven materiaal op dat album.

Maar het mooiste nummer van die twee heeft de minst coole titel (en is voor later).
De coolste titel is Guilty Partner. Dit keer geen song die zich wat krampachtig vastklampt
aan een sterke riff van Hook, maar een lied met kop en staart en voldoende body tussenin.

De bas wordt hier ook minder in your face opgediend.
Akoestische gitaren in de achtergrond zorgen voor een meer intieme sfeerzetting.

New Order voor bij een knappend kampvuur ging ik haast schrijven

62. DIGITAL



De eerste song voor Factory zou de laatste worden die JD ooit live speelde.
Die versie is samen met de rest van het concert terug te vinden op Still (1981).

Ik krijg altijd kippenvel als Ian van het murmelen overschakelt op die intense schreeuw.
Vooral op A Means to an End met "I put my trust in you" en in het maniakale Digital.

Het verhaal wil dat Ian even uitviel en een tijdje moest recupereren
voor hij zijn definitieve zwanenzang op dit aardse podium kon aanvatten.
Van die kortsluitingen had de door epilepsie geplaagde zanger steeds vaker last.

Ik stel me hier Ian voor die als een overstuurd duracel konijn zijn hoekige dans brengt.
Met de ogen wijd open. Het ritme van Digital lijkt speciaal op maat van die dans gefabriceerd.

En dan de echo op die laatste verzen...

I see you fade away
Don't ever fade away
I need you here today
Don't ever fade away
Don't ever fade away
Don't ever fade away
Don't ever fade away
Fade away, fade away
Fade away, fade away
Fade away, fade away
Fade away

Alsof Ian Curtis al zingend opging in zijn tekst en vervolgens letterlijk verdween in het lied.

61. WARSAW



Als in de beste Ramones traditie telt een jonge groep uit Manchester af
voor de song die haar eigen naam draagt: Warsaw. Een titel die naar Bowie wijst.

Maar bovenal een titel (en aanvankelijk dus ook bandnaam) die de intenties samenvat.
Ian Curtis profileert zich als ooggetuige doorheen de eeuwen van het menselijk leed.
Ik zag de oorlog, maar ook de innerlijke strijd van de mens met zijn demonen.

I saw the war. War-saw.

Ian is verslaggever van de donkere kant van het bestaan
de schaduwzijde waar een mens zelden woorden voor vindt.
Ian verwoordt scherp waar wij enkel over kunnen stamelen.
In die schaduwkant zal hij uiteindelijk zichzelf ontmoeten.

Dan zal de geobserveerde strijd van de mens parallel lopen met de persoonlijke tragedie van Curtis
die niet toevallig een tijdgenoot was van de jong gestorven Belgische dichter Jotie T'Hooft.

Schuldbekentenis

Ja, ik geef het toe, ik beken het openlijk:
mijn lichaam was altijd een toren zonder uitkijk.
Ik heb hem steen voor steen in folianten gepend
ik heb mij geplooid naar de tijd en de trend.

De stenen die ik uit de wand verwijderd heb
zijn de woorden waar ik dit gedicht mee schep:
ik kijk naar de wereld waarin gij woont
en al zie ik onscherp en ben ik vreselijk stoned

er is iets dat mij niet ontgaan kan
mijn toren is gebouwd in mijn eigen toren.
Ik weerhield mijn lijf niet in de groei tot man
maar ik zaag geduldig aan de pijlers die mij schoren.

Het lijkt niet erg duidelijk misschien
mijn keel snoert dicht en mijn tong heb ik gebroken
toen ik spreken leerde. Ik heb niemand ontzien.
Ik ben wereld, in mij is onstuitbaar de doodsbloem ontloken.

Jotie T'Hooft

Super topic alweer, al volg ik het nu even van een afstand. Maar <I put my trust in you> komt toch van A Means Tot An End en is idd kiekenvel.

Klopt natuurlijk. Ik pas het even aan.

Kiekendiefvel, pygmydanny?

Zie dat je de afgelopen maanden een behoorlijk aantal vergeten wavealbums hebt gewaardeerd, die ik daardoor weer op het spoor ben gekomen

Mooi dat je Jotie 't Hooft hierbij betrekt. Ik heb vanaf het moment dat ik JD leerde kennen (1979) verwantschap tussen de twee dichters gevoeld

In NL volgens mij volslagen onbekend...

Ik meen die parallel toch ook ooit in OOR te hebben gelezen.

T'Hooft is eigenlijk al begraven als Warsaw zijn eerste stappen zet.
Maar beide dichters verwoorden op een gelijkaardige wijze eenzelfde soort vervreemding.

Vervreemding met de wereld om je heen levert vaak de mooiste muziek (en proza) op, kijk maar naar mijn nummer 1 ook een album waar de vervreemding met de wereld centraal staat.

Niet volslagen, maar is zeker geen bekende dichter. Jeroen Brouwers heeft ook nog over hem geschreven in 'de laatste deur' en dat boek is bekend bij een wat ruimer gezelschap.

Ik hoor hier geen wereldlijke beschouwing, maar inderdaad heel veel "persoonlijke twijfel". De levensangst van een vroege twintiger die een pad van het leven op moet nu hij op eigen benen kan staan (het 'ticket' dat hem zo maar is toebedeeld), maar geen idee heeft waarheen en bij god niet weet of hij eigenlijk wel aan de levenswandel wil.

From Safety to Where raakt aldus beschouwd de kern van de thematiek van Closer:

No, I don't know just why
Which way to turn
I got this ticket to use
The best possible use
Just passing through but the break must be made
Should we move on or stay safely away?

...in the shadowplay, acting out your own death, knowing no more...

Just passing through but the break must be made
Should we move on or stay safely away?

Gaat dit eigenlijk over Ian, zijn relatie of gaat het (ook) over de band. Wie is "we"?

Het spoor over de toekomst van de band lijkt me eigenlijk ook wel erg plausibel.
Van de veilige, locale pubs naar het wereldpodium... doet Ian het of doen ie het niet?

Luister maar naar deze flarden...

I got this ticket ot use.

of nog duidelijker en bijna letterlijk...

Just passing through, 'till we reach the next stage.

Edit: ik heb mijn vorig bericht kennelijk overschreven ipv het te quoten.
Maar Chameleon Day rakelt in zijn reactie de essentie ervan nog even op.

Ik moest ook meteen denken aan Something Must Break. Wellicht een sleutelnummer. Daarnaast kwam bij de tekst van From Safety to Where ook Passover bij me op.

...this is the crisis I knew had to come...

60. WAY OF LIFE



De eerste plaatkant van Brotherhood (1986) is voor mij hun zwakste uit het Factory tijdperk.
En met Weirdo en Broken Promise tel ik zelfs twee draakjes die je niet in mijn top 100 zal vinden.
Ik hoor vooral een viriele riff waar jammer genoeg verder weinig mee gedaan wordt.

Dan is het arrangement op Way of Life gelukkig een pak avontuurlijker.
En de song heeft gelukkig een refrein dat wat langer blijft plakken.

Een stevig en avontuurlijk rocknummer dat goed in de smaak valt. Meer hoeft dat soms niet te zijn.

Passover is dan ook een nummer die qua thematiek en muziek meer op UP had gepast.

Is this the role that you wanted to live?
I was foolish to ask for so much.
Without the protection and infancy's guard,
It all falls apart at first touch.