HOW DOES IT FEEL WHEN YOUR HEART GROWS COLD?

Een vers uit New Orders Blue Monday
dat een link legt met het Joy Division verleden.
Het was ook de werktitel van NO's tweede album.

Ik beperk me tot de Factory Years omdat de latere New Order
lang niet zo diep in mij ziel is gekropen als die uit de Factory jaren.

En als ik alles optel vanaf Joy Divisons An Ideal for Living EP
tot aan New Orders voetballiedje World in Motion, dan tel ik
iets meer dan 100 nummers... ideaal voor een top 100.

EZELSBRUGGETJE

Ik kan geen top 100 lijsten maken.
Een vijfde van de songs die hier zullen passeren vind ik prachtig.
Een andere vijfde erg goed, nog een vijfde best aardig en een ander vijfde wat minder.
Slechts één vijfde van de tracks vind ik niet zo best, nummers die ik doorgaans skip.

Ik heb daarom een lijst van 45 Joy Division en 55 New Order songs gemaakt.
De beste vijf JD songs staan samen met de beste vijf NO songs in mijn top 10 gerangschikt.
En zo daalde ik af met telkens setjes van 10 songs (5 van JD en 5 van NO) tot aan nummer 90.

De nummers 91 tot 100 zijn de 10 minst leuke New Order tracks.
Al heb ik ook een handvol nummers op voorhand in de prullenbak gegooid.
Je zal de volgende songs dus niet terugvinden in deze top 100.

Van Joy Division ontbreken de vijf oudste demo's.
Dus geen Inside the Line, Gutz, At a Later Date, The Kill of You're No Good for Me.
Ook The Drawback (van het onuitgegeven Warsaw album) is niet van de partij.

Van New Order heb ik de voetbalsingle meteen in de vuilnisemmer gegooid.
Ook de b-kanten van de Technique singles en de track Murder zijn niet van de partij.
En zelfs misbaksels als Weirdo, Broken Promese en Love Less ga je hier niet terugvinden.

100. EVERLY LITTLE COUNTS



Afsluiter van mijn minst favoriete album Brotherhood (1986).

New Order fabriceert hier erg laconiek zijn eigen Walk on the Wild Side.
Best een grappig nummer waarin de hoog zingende basmelodie wordt ondersteund
door akoestisch gitaarwerk. Bernard Sumner heeft de slappe lach in een wat slappe song.

Met het doododoodo doodo wordt er naar Robert Smith van The Cure geknipoogd.

Door de verrassende outro werkt dit nummer eigenlijk enkel als afsluiter.
Het staat dus niet zo stevig op eigen benen en daarom gebruik ik het ook in die context.
Als afsluiter namelijk, om mijn top 100 mee te beginnen.

099. MR DISCO



Toen ik Brotherhood en Technique nog eens draaide om me de wat mindere nummers
voor de geest te halen, verbaasde ik me over het feit dat ik de songs minder goed vond dan vroeger.

Mr Disco van Technique (1989) is er zo eentje.
Het nummer heeft een lekkere groove, maar de vocalen zijn me te vluchtig.
Ik zocht ook naar een refrein, maar dat verheft zich nauwelijks boven de groove.

En van een groove alleen kan ik niet leven, zelfs al wordt er kwistig met disco effecten gestrooid.

098. DENIAL



Als Denial voor ontkenning staat, dan heeft dit nummer alvast een goed gekozen titel.
Zo wordt er door fans van het eerste uur wel eens vergeten dat het New Order debuut
Movement (1981) wel vooruit wil, maar muzikaal niet goed weet welke richting te kiezen.

Denial is het laatste nummer op die eerste plaat zonder Ian Curtis.
En het lijkt wel of New Order zichzelf in een draaikolk richting de uitgang mixt.
Producer Martin Hannett was een meester in het creëren van een illustere sfeer.

Maar Denial blijft maar om zichzelf heen duizelen en kan mij daarom niet echt bekoren.

097. ALL THE WAY



Een song van bassist Peter Hook hoor je van bij de eerste seconde.
Meestal te lui om een intro te bedenken en zijn riffs zijn vaak onderling inwisselbaar.
Het is pas als toetseniste Gillian Gilbert de compositie overgiet met elektronische klanken
dat een wat potiger nummer als All the Way iets meer op een song gaat lijken.

Drummer Stephen Morris kan niet anders dan achter de baslijn aanhollen.
Zanger Bernard Sumner doet zijn best om er een stevige tekst tegenaan te zingen.
Maar het zou niet slecht zijn mocht Hook op zijn bas soms eens de diepe tonen benutten.

Afkomstig van New Orders vijfde langspeler Technique (1989).

096. LONESOME TONIGHT



Lonesome Tonight zal je niet op een New Order album terugvinden.
Het nummer zit nog in zijn ontwikkelingsfase als de groep de wereld inpakt met Blue Monday.
Uiteindelijk zal het een plaats krijgen op de minder succesvolle 12" single van Thieves Like Us (1984).

Ik koos voor deze vroege live versie waarin de groep het nummer nog volop vorm geeft.
Een vals zingende Benard Sumner maakt voor mij deel uit van de charmes van New Order.

095. SENSES



Senses is één grote effectenmolen. Een nummer dat de studio nodig heeft om je te treffen.
Eén grote roffel met hier en daar wat bas- of synthesizeraccenten. Noem het gerust experimenteel.

De reden waarom ik Senses zo laag zet is omdat de song het album nodig heeft.
In de flow van Movement (1981) zit deze track als gegoten, maar uit zijn context stelt hij niet veel voor.
Eigenlijk is Senses een jam die door Martin Hannett tot een albumwaardige song is omgetoverd.

094. FACE UP



Ik heb deze set van 10 minder favoriete New Order songs
gerangschikt tot een draaibaar album van nummer 91 tot 100.

Voor Senses de eerste virtuele plaatkant mag afsluiten zet ik Face Up.
Het mag opvallen dat dit al het derde nummer is dat een New Order album afsluit.
Face Up werkt als de uitsmijter op Low Life (1985), maar is op zich geen groot nummer.

Face Up flirt een beetje met New Orders eigen Temptation.
Eerst even een OMDtje in de intro en dan slaan de sequencers op hol.
Alsof Blue Monday en The Perfect Kiss door de gehaktmolen worden gedraaid.
En Bernard zingt dan ook nog eens alsof zijn hand mee in het toestel zat.

93. TOUCHED BY THE HAND OF GOD



Zou dit nummer over het doelpunt gaan waarmee Maradonna Engeland uitschakelde op het WK?

Ik vind het de minst sterke single uit New Orders Factory jaren.
Aanvankelijk was het nummer aan een film gelinkt, maar omdat de groep in 1987
met Substance en de bijhorende hitsingle True Faith in een succesvolle periode vertoefde,
moet men gedacht hebben dat het geen kwaad kon om er een reguliere single van te maken.

Commercieel verantwoorde Pet Shop Boys met een berenklauw van Hook erdoor heen.
Al bij al toch een beetje een New Order pastiche: een New Order aapt New Order na song.

92. ECSTACY



Ik wilde bij de laatste 10 van mijn top 100 minstens één song uit elke New Order album.
Dus ook uit mijn favoriete langspeler Power, Corruption and Lies (1983) moest ik selecteren.
Het lag voor de hand dat ik met deze creatieve instrumental de meest bizarre song zou kiezen.

Eigenlijk is dit het beste nummer uit mijn setje van 10,
hoewel het nummer zeker niet tot mijn New Order favorieten hoort.
De botte baslijn begint na een tijdje namelijk lichtjes te irriteren.

Je hoort wel hoe geniaal beats en snaren verweven zijn op de tweede NO LP.

91. MESH



Al van bij zijn eerste release op de Factory Benelux 12" single Everything's Gone Green (1981)
worden de beide leftovers van de Movement LP (Cries and Whispers en Mesh) met elkaar verward.
Reden daarvoor is dat de beide titels worden omgewisseld, ook op latere releases van New Order.

No reason ever was given...

Zo is de track op Substance met de titel Mesh eigenlijk Cries and Whispers.
Mesh is het meer neerslachtige nummer van de twee en leek me een ideale opener
van de laatste 10 nummers uit mijn top 100: New Order songs die ik niet zo denderend vind.

Al twee nummers van Movement en Mesh bij de laatste 10, smaken verschillen!

Ik volg!

Senses is top-20 werk en Mesh voor mij top 10 of mss wel top 5...

Er zijn twee nummers waarvan ik na herhaaldelijk beluisteren van mijn laatste 10 (in volgorde)
toegeef dat ze wat laag staan en dat zijn Touched By The Hand Of God (toch) en vooral Senses.

Die eerste zou ik in de volgende liga onderbrengen (81 tot 90), die laatste nog één trapje hoger.

Een vraag voor Chameleon Day en Premonition:
Is jullie adoratie voor Mesh mee ingeven door de tekst van het nummer?
En zou CD hem werkelijk opnemen in zijn top 10 met beste JD en NO nummers?

90. [UNTITLED]



Het eerste Joy Division nummer in de top 100 is niet echt een song.
Aanvankelijk een titelloze annex op de b-kant van de Komakino / Incubation flexidisc.

Opgenomen tijdens de Closer sessies, maar de vraag is
over hoeveel % Joy Division en hoevel % Martin Hannett het hier gaat?

Later werd de elektronische vingeroefening "As You Said" gedoopt.
Hij zou in 1997 op de B-kant verschijnen van NO's beperkte Video 586 release.
Op de A-kant staat de demo-oefening waaruit NO Blue Monday en 586 zou tappen.

En in die categorie hoort As You Said ook helemaal thuis.
Als een indicator die doet vermoeden dat Joy Division met Curtis ook het elektronische experiment
zou hebben opgezocht waarvoor New Order na Ians dood wereldberoemd is geworden.

In dezelfde categorie en altijd leuk om nog eens terug te horen: ♪ New Order - Perfect Pit - YouTube.

89. CONFUSION



Het heeft nooit echt goed geboterd tussen Confusion en mezelf.
Misschien was het niveauverschil met de voorganger Blue Monday te groot?
Misschien zijn vier remixen van hetzelfde nummer op één 12" EP te veel van het goede?

Ik plaats hier bewust de ingekorte videoversie van Confusion
omdat je dan producer Arthur Baker in actie ziet die volgens mij
ook compositorisch een behoorlijke stempel op het nummer drukte.

Vergelijk bijvoorbeeld maar eens met de 12" versie van deze tijdgenoot
uit de studio van Arthur Baker: Freeez - I.O.U. - Original 1983 Extended Remix.

De laatste vraag moet Chameleon Day maar beantwoorden, maar zowel Senses als Mesh markeren de overgang van van het typische beklemmende JD-geluid naar de meer lichtvoetige synthwave van PC&L en vormen imo het beste van beide werelden.

88. FAILURES



Failures is afkomstig van de EP An Ideal for Living.
Het betreft hier het eerste wapenfeit van Joy Division op vinyl.

Je hoort goed dat deze groep haar wortels in de punk heeft.
Van de vier tracks van die EP de ene die het minst laat vermoeden
dat we met een icoon in wording te maken hebben.

Tegelijk hoor je dat de bandleden flink geoefend hebben.

87. CHOSEN TIME



Ik denk dat het album Movement het breedst verspreid in de lijst zal terugkeren.
De twee opvolgers alsmede de beide JD langspelers staan veelal in de hogere regionen.
Brotherhood, Technique en Still staan vooral in de onderste helft van deze top 100.

Het heeft vooral te maken met het feit dat Movement een zoekend album is.
Sommige nummers werken prima in de context van dat ondefinieerbare verdriet.
Maar de twee afsluiters van elke plaatkant lijken mij de meest haastige composities.

Bij Chosen Time kan je dat ook letterlijk nemen.
Ik hou van het gedreven tempo, maar haak af bij het pruttelen van de elektronica.
Hier wordt net iets te veel op effecten gejaagd om de banaliteit van de song te maskeren.

Jammer, ik vind Technique net hun beste album, samen met PC&Lies.
Maar leuk om dit te volgen sowieso!

Het fraaie van Mesh zit hem voor mij in die desolate, grijze, licht mistige novemberdag sfeer van het nummer.

En ja, het is imo een van New Order's beste nummers. En ik bedoelde overigens de top 5/10 van NO. In een gecombineerde JD/NO lijst zou het nummer ergens in de top 20 staan, denk ik.

Oei, wat zeg je hier nu weer...banaliteit?

Weer zo'n fijn nummer dat fraai de ontwikkeling laat horen van het JD-geluid naar de latere New Order sound. Heerlijk nummer en nog beter dan Senses!

86. SOUND OF MUSIC



De tweede helft van deze denkbeeldige set met de nummers 81 tot 90
begint met de hakbijl van Sound of Music, een wat vergeten JD nummer
dat ik het liefste hoor in zijn snedige en dreigende Peel Session versie.

De song komt moeilijk los van zijn ritme, ook al blijven de gitaren aan de poten van je stoel zagen.
Het is wel een verademing om de band te horen zonder de studio opsmuk van Martin Hannett.

Ik kan nu op elke notering gaan reageren, maar dit is natuurlijk een zeer persoonlijke lijst van dazzler. Valt mij wel op dat Movement vaak het stiefkindje is van New Order, zeker van de bandleden zelf. Alleen Hooky kan tegenwoordig de schoonheid van het album waarderen (vooral omdat hij alles in zijn voordeel aan het uitmelken is met zijn livetours). Ik vind Movement een sterk album zeker gezien de context qua tijdsperiode (verwerking en opkrabbelen) en impact (op mij, dus dat is persoonlijk).

Ik vind de eerste drie NO albums de beste, maar dan staat Movement op drie.
PC&L en LL zijn albums die me persoonlijk dieper raken, voor M heb ik respect.
Tel ik daar de beide JD albums bij op, dan staat Movement uiteraard op vijf.

Dat wil dan zeggen dat in deze top 100 enkel Brotherhood
en Technique (en Still) het slechter zullen doen dan Movement.

Laten we vooral niet vergeten dat er in de top 100 geen slechte songs staan.
Enkel toppers, goeie en (naar mijn mening) minder goeie nummers.

Denial behoort zeker tot die laatste categorie.
Met banaliteit bedoelde ik een zekere eendimensionaliteit.
Het nummer zit (vind ik) minder spectaculair in elkaar dan het klinkt.

Ik moet wel toegeven dat Movement in de luistersessies in mijn achting gestegen is
Het is vooral een heel oprechte plaat en de bandleden geven zich behoorlijk bloot.
Misschien daarom dat ze zelf wat terughoudend zijn geworden tegenover die LP.

Daarnaast zijn Brotherhood en Technique in diezelfde achting een beetje gedaald.
Daarom dat ik drie nummers van deze LP's niet aan de start liet verschijnen (zie eerste post).

Ik vind het niet erg als men zijn teleurstelling uiten als de favoriete songs het minder goed doen.
Doe ik zelf ook. Maar het is dan wel interessant om te weten waarom die tracks beter verdienen.
Dus hoe je zeker niet in om te vertellen waarom jij je favorieten goed vindt. Doe ik zelf ook.

85. AS IT IS WHEN IT WAS



Ik was aanvankelijk aangenaam verrast toen ik deze terug hoorde.
Hij stond geboekstaafd als een skipnummer, maar ik bleef luisteren
naar de akoestische opbouw en de heel fraaie strofes.

Eens wat anders dan de clevere beats van Morris en de potige riffs van Hook.

Ondertussen weet ik echter weer waar het fout liep met deze track van Brotherhood (1986).
En dat is in het refrein dat een beetje knelt, maar vooral in de wat te weerbarstige outro.
Daardoor geraakt het nummer dat zo mooi begon uit balans.

Aangezien ik de single Touched by the Hand of God uiteindelijk wat laag vond staan,
stuur ik in plaats daarvan As It Is When It Was naar de etage met de nummers 91 tot 100.

84. ROUND AND ROUND



Dit was één van de tegenvallers na het opnieuw beluisteren van de albums.
Eigenlijk blijft het nummer maar overeind bij gratie van het slimme arrangement.
Het Pet Shop Boys refrein weegt te licht en de strofes komen uit het handboek.

Terug te vinden op Technique (1989), maar de meeste 7" en 12" remixen hebben meer pit.

Het predicaat PSB klinkt in mijn commentaren negatiever dan ik het bedoel.
Maar het is er ingeslopen vanaf True Faith dat door PSB producer Stephen Hague werd aangepakt.
Gestroomlijnde pop-refreinen hebben wat meer body nodig om indruk op me te maken.

83. THE KILL



Van de korte maar vinnige songs uit de beginperiode vind ik dit de minste.
Ik vermoed dat precies de vingervlugheid waarmee hier gemusiceerd werd
de reden was waarom dit nummer naast het album Unknown Pleasures viel.

Positief vind ik de vocalen van Ian Curtis die zich in de diepere regionen situeren.
Daaraan kan je horen dat deze opname al in handen van Martin Hannett was.
Al werden het voor de Still release nog een opnieuw door hem gemixt.