Muziek / Toplijsten en favorieten / Haat-Plaat Top 5.
1
ohmusica
geplaatst: 15 oktober 2020, 11:07 uur
Mssr Renard schreef:
Wat persoonlijke grieven van mij.
Ik ga niet platen opsommen van artiesten die ik niet goed vind. Door ze niet te draaien hoef ik die ook niet te horen en blijft mij irritatie bespaart. Onderstaande plaat heb ik echter zo vaak een kans gegeven en ik wilde ze ook echt goed vinden.
Nu houd ik op, want er is zoveel goeds te luisteren!
Wat persoonlijke grieven van mij.
Ik ga niet platen opsommen van artiesten die ik niet goed vind. Door ze niet te draaien hoef ik die ook niet te horen en blijft mij irritatie bespaart. Onderstaande plaat heb ik echter zo vaak een kans gegeven en ik wilde ze ook echt goed vinden.
Nu houd ik op, want er is zoveel goeds te luisteren!
Ik ken deze muziek niet maar ik kan me er wel iets bij voorstellen, bekoelde liefde, teleurstelling, tegenzin en een diefinitieve afkeer. He t leven van een muziekliefhebber gaat niet altijd over rozen.
0
Mssr Renard
geplaatst: 15 oktober 2020, 11:10 uur
ohmusica schreef:
Ik ken deze muziek niet maar ik kan me er wel iets bij indenken, bekoelde liefde, teleurstelling, tegenzin en een diefinitieve afkeer. He t leven van een muziekliefhebber gaat niet altijd over rozen.
(quote)
Ik ken deze muziek niet maar ik kan me er wel iets bij indenken, bekoelde liefde, teleurstelling, tegenzin en een diefinitieve afkeer. He t leven van een muziekliefhebber gaat niet altijd over rozen.
Saga = progrock / pop
Lynyrd Skynyrd = southern rock
Marillion = progrock / pop
Annihilator = thrash / speedmetal
Uriah Heep = classic hardrock
Geen van allen jouw stijlen, denk ik. Maar dit zijn wel bands die ik vroeger écht volgde. Vroeger kocht ik graag alles van een band, met de missers erbij. Nu doe ik dat niet meer.
1
geplaatst: 15 oktober 2020, 11:10 uur
ohmusica schreef:
Ik ken deze muziek niet maar ik kan me er wel iets bij voorstellen, bekoelde liefde, teleurstelling, tegenzin en een diefinitieve afkeer. He t leven van een muziekliefhebber gaat niet altijd over rozen.
(quote)
Ik ken deze muziek niet maar ik kan me er wel iets bij voorstellen, bekoelde liefde, teleurstelling, tegenzin en een diefinitieve afkeer. He t leven van een muziekliefhebber gaat niet altijd over rozen.
Kom jij ook met een lijstje, ohmusica?
Wel leuk als dit geinige topic weer nieuw leven wordt ingeblazen!
1
ohmusica
geplaatst: 15 oktober 2020, 11:14 uur
Rogyros schreef:
Kom jij ook met een lijstje, ohmusica?
Wel leuk als dit geinige topic weer nieuw leven wordt ingeblazen!
(quote)
Kom jij ook met een lijstje, ohmusica?
Wel leuk als dit geinige topic weer nieuw leven wordt ingeblazen!
Ik ga het proberen, ik heb een iemand al in het vizier.
1
geplaatst: 15 oktober 2020, 12:59 uur
Deze staat bij mij op 1,2,3,4,5. De volgende komt pas bij 6.
Ik vrees dat ik het podium opgelopen was bij eventuele aanwezigheid van mijn persoon . Daarna had ik die Blaudzun aan zijn smerige baard getrokken , vervolgens de viool,klokkenspel en andere instrumenten helemaal kapotgeslagen en de drummer tot slot op zijn zelfgenoegzame smoel gemept.
Ik vrees dat ik het podium opgelopen was bij eventuele aanwezigheid van mijn persoon . Daarna had ik die Blaudzun aan zijn smerige baard getrokken , vervolgens de viool,klokkenspel en andere instrumenten helemaal kapotgeslagen en de drummer tot slot op zijn zelfgenoegzame smoel gemept.
1
Mssr Renard
geplaatst: 15 oktober 2020, 13:15 uur
Ik kreeg een gratis kaartje van iemand. Dit is het enige optreden ooit, waarbij ik echt ben weggelopen.
Ik kende het niet, en men verzekerde mij ervan dat het gaaf zou zijn. Ik had nog nooit zoiets vreselijks gehoord.
En wat gek is? Toen (aantal jaren terug) was iedereen die ik zo een beetje kende idolaat van deze band.
Ik snap mensen niet meer.
Ik kende het niet, en men verzekerde mij ervan dat het gaaf zou zijn. Ik had nog nooit zoiets vreselijks gehoord.
En wat gek is? Toen (aantal jaren terug) was iedereen die ik zo een beetje kende idolaat van deze band.
Ik snap mensen niet meer.
0
ohmusica
geplaatst: 15 oktober 2020, 15:03 uur
Michiel Cohen schreef:
Deze staat bij mij op 1,2,3,4,5. De volgende komt pas bij 6.
Ik vrees dat ik het podium opgelopen was bij eventuele aanwezigheid van mijn persoon . Daarna had ik die Blaudzun
Deze staat bij mij op 1,2,3,4,5. De volgende komt pas bij 6.
Ik vrees dat ik het podium opgelopen was bij eventuele aanwezigheid van mijn persoon . Daarna had ik die Blaudzun
Ik vind dat dit thuis hoort bij de afdeling amusement, entertainment en festivals, goed voor de omzet, iedereen blij.
0
geplaatst: 15 oktober 2020, 15:15 uur
Michiel Cohen schreef:
Deze staat bij mij op 1,2,3,4,5. De volgende komt pas bij 6.
Ik vrees dat ik het podium opgelopen was bij eventuele aanwezigheid van mijn persoon . Daarna had ik die Blaudzun
Deze staat bij mij op 1,2,3,4,5. De volgende komt pas bij 6.
Ik vrees dat ik het podium opgelopen was bij eventuele aanwezigheid van mijn persoon . Daarna had ik die Blaudzun
ohmusica schreef:
Ik vind dat dit thuis hoort bij de afdeling amusement, entertainment en festivals, goed voor de omzet, iedereen blij.
Ik vind dat dit thuis hoort bij de afdeling amusement, entertainment en festivals, goed voor de omzet, iedereen blij.
Een beetje gymnasiast weet dat het het hier gaat om de zgn irrealis
Nog een voorbeeld: hadden ondergetekende en mattie Slowgaze in het publiek gestaan, hadden we linke Mike al ras gejonast
0
geplaatst: 15 oktober 2020, 18:18 uur
Mssr Renard schreef:
Ik kreeg een gratis kaartje van iemand. Dit is het enige optreden ooit, waarbij ik echt ben weggelopen.
Ik kende het niet, en men verzekerde mij ervan dat het gaaf zou zijn. Ik had nog nooit zoiets vreselijks gehoord.
En wat gek is? Toen (aantal jaren terug) was iedereen die ik zo een beetje kende idolaat van deze band.
Ik snap mensen niet meer.
Ik kreeg een gratis kaartje van iemand. Dit is het enige optreden ooit, waarbij ik echt ben weggelopen.
Ik kende het niet, en men verzekerde mij ervan dat het gaaf zou zijn. Ik had nog nooit zoiets vreselijks gehoord.
En wat gek is? Toen (aantal jaren terug) was iedereen die ik zo een beetje kende idolaat van deze band.
Ik snap mensen niet meer.
Komt uit 2013. Er is geloof ik ook een Paradiso versie. Net zo erg.
4
geplaatst: 2 december 2020, 19:40 uur
Seizoensgebonden haat : het totale gebrek aan logica in de opbouw van de tekst van het refrein van dat meest afschuwelijke aller Kerstnummers dat op de één of andere manier de populariteit van White Christmas naar de kroon lijkt te steken.
Het gebeurde al meteen de eerste keer dat ik het hoorde:
Last Christmas I gave you my heart
But the very next day...
Aha, dát rijm voel ik aankomen: heart / part, dus
...you tore it apart
zing ik nog steeds automatisch mee, elke keer dat ik het niet kan vermijden om dit weerzinwekkende nummer te horen. Maar nee,
...you gave it away!
O, wacht even, day / away, er zit binnenrijm in die regel, spannend! Benieuwd hoe het verder gaat.
This year, to save me from tears
Kijk, alwéér een regel met binnenrijm! (Dat de laatste medeklinker van tears geen pendant heeft bij year zie ik grootmoedig door de vingers.) Dan moet het rijmwoord voor heart dus op het einde van de vierde en laatste regel komen – werkelijk een leuk en origineel rijmschema. Maar wordt het lange wachten beloond en de verwachting ook ingelost?
I'll give it to someone special
Hè?!? Waar komt dát nou weer vandaan? Dat special rijmt toch helemaal nergens op? Niets makkelijker dan dat heart uit de eerste regel ergens op part of start of desnoods fart te laten rijmen, maar in plaats daarvan komen we uit op een rijmschema
A
B / B
C / C
D
Met andere woorden, twee binnenrijmen in een refrein dat verder nèrgens rijmt. En het heeft miljoenen mensen er niet eens van weerhouden om dit nummer een warm heart toe te dragen – dát is pas ongerijmd. (Zie je wel hoe beroerd dit nummer is, ik ga er spontaan woordspelingen van opboeren.)
Het gebeurde al meteen de eerste keer dat ik het hoorde:
Last Christmas I gave you my heart
But the very next day...
Aha, dát rijm voel ik aankomen: heart / part, dus
...you tore it apart
zing ik nog steeds automatisch mee, elke keer dat ik het niet kan vermijden om dit weerzinwekkende nummer te horen. Maar nee,
...you gave it away!
O, wacht even, day / away, er zit binnenrijm in die regel, spannend! Benieuwd hoe het verder gaat.
This year, to save me from tears
Kijk, alwéér een regel met binnenrijm! (Dat de laatste medeklinker van tears geen pendant heeft bij year zie ik grootmoedig door de vingers.) Dan moet het rijmwoord voor heart dus op het einde van de vierde en laatste regel komen – werkelijk een leuk en origineel rijmschema. Maar wordt het lange wachten beloond en de verwachting ook ingelost?
I'll give it to someone special
Hè?!? Waar komt dát nou weer vandaan? Dat special rijmt toch helemaal nergens op? Niets makkelijker dan dat heart uit de eerste regel ergens op part of start of desnoods fart te laten rijmen, maar in plaats daarvan komen we uit op een rijmschema
A
B / B
C / C
D
Met andere woorden, twee binnenrijmen in een refrein dat verder nèrgens rijmt. En het heeft miljoenen mensen er niet eens van weerhouden om dit nummer een warm heart toe te dragen – dát is pas ongerijmd. (Zie je wel hoe beroerd dit nummer is, ik ga er spontaan woordspelingen van opboeren.)
1
geplaatst: 2 december 2020, 22:23 uur
BoyOnHeavenHill schreef:
(Zie je wel hoe beroerd dit nummer is, ik ga er spontaan woordspelingen van opboeren.)
(Zie je wel hoe beroerd dit nummer is, ik ga er spontaan woordspelingen van opboeren.)
Leuke uiteenzetting, maar waarom zou dit moeten rijmen dan? Is zeker geen zwaktebod voor mij. Ik ben het dus totaal niet met je eens. Sterker nog; Guilty pleasure onder de kerstnummers is dit voor mij. HA!
0
geplaatst: 3 december 2020, 07:44 uur
BoyOnHeavenHill schreef:
Seizoensgebonden haat : het totale gebrek aan logica in de opbouw van de tekst van het refrein van dat meest afschuwelijke aller Kerstnummers dat op de één of andere manier de populariteit van White Christmas naar de kroon lijkt te steken.
Het gebeurde al meteen de eerste keer dat ik het hoorde:
Last Christmas I gave you my heart
But the very next day...
Aha, dát rijm voel ik aankomen: heart / part, dus
...you tore it apart
zing ik nog steeds automatisch mee, elke keer dat ik het niet kan vermijden om dit weerzinwekkende nummer te horen. Maar nee,
...you gave it away!
O, wacht even, day / away, er zit binnenrijm in die regel, spannend! Benieuwd hoe het verder gaat.
This year, to save me from tears
Kijk, alwéér een regel met binnenrijm! (Dat de laatste medeklinker van tears geen pendant heeft bij year zie ik grootmoedig door de vingers.) Dan moet het rijmwoord voor heart dus op het einde van de vierde en laatste regel komen – werkelijk een leuk en origineel rijmschema. Maar wordt het lange wachten beloond en de verwachting ook ingelost?
I'll give it to someone special
Hè?!? Waar komt dát nou weer vandaan? Dat special rijmt toch helemaal nergens op? Niets makkelijker dan dat heart uit de eerste regel ergens op part of start of desnoods fart te laten rijmen, maar in plaats daarvan komen we uit op een rijmschema
A
B / B
C / C
D
Met andere woorden, twee binnenrijmen in een refrein dat verder nèrgens rijmt. En het heeft miljoenen mensen er niet eens van weerhouden om dit nummer een warm heart toe te dragen – dát is pas ongerijmd. (Zie je wel hoe beroerd dit nummer is, ik ga er spontaan woordspelingen van opboeren.)
Seizoensgebonden haat : het totale gebrek aan logica in de opbouw van de tekst van het refrein van dat meest afschuwelijke aller Kerstnummers dat op de één of andere manier de populariteit van White Christmas naar de kroon lijkt te steken.
Het gebeurde al meteen de eerste keer dat ik het hoorde:
Last Christmas I gave you my heart
But the very next day...
Aha, dát rijm voel ik aankomen: heart / part, dus
...you tore it apart
zing ik nog steeds automatisch mee, elke keer dat ik het niet kan vermijden om dit weerzinwekkende nummer te horen. Maar nee,
...you gave it away!
O, wacht even, day / away, er zit binnenrijm in die regel, spannend! Benieuwd hoe het verder gaat.
This year, to save me from tears
Kijk, alwéér een regel met binnenrijm! (Dat de laatste medeklinker van tears geen pendant heeft bij year zie ik grootmoedig door de vingers.) Dan moet het rijmwoord voor heart dus op het einde van de vierde en laatste regel komen – werkelijk een leuk en origineel rijmschema. Maar wordt het lange wachten beloond en de verwachting ook ingelost?
I'll give it to someone special
Hè?!? Waar komt dát nou weer vandaan? Dat special rijmt toch helemaal nergens op? Niets makkelijker dan dat heart uit de eerste regel ergens op part of start of desnoods fart te laten rijmen, maar in plaats daarvan komen we uit op een rijmschema
A
B / B
C / C
D
Met andere woorden, twee binnenrijmen in een refrein dat verder nèrgens rijmt. En het heeft miljoenen mensen er niet eens van weerhouden om dit nummer een warm heart toe te dragen – dát is pas ongerijmd. (Zie je wel hoe beroerd dit nummer is, ik ga er spontaan woordspelingen van opboeren.)
Kunt u ook een analyse maken van de track zonder de zang/tekst?
2
geplaatst: 4 december 2020, 14:12 uur
BoyOnHeavenHill, je vergeet helemaal de ergerlijke manier waarop George Michael 'gave' zingt; niet 'gééjf' maar 'gèèf'. Gadverdamme.
0
geplaatst: 4 december 2020, 14:19 uur
Heb nu het nummer in mijn hoofd gezongen, heb ik nu de Whamageddon verloren Poek
1
geplaatst: 4 december 2020, 14:23 uur
Hangt er vanaf. Als je toevallig George Michael bent, dan denk ik wel (complimenten voor je Nederlands!) Anders kun je het wel onder regel 3 laten vallen.
BoyOnHeavenHill, doe je mee?
0
geplaatst: 4 december 2020, 15:27 uur
Ook een lijstje. Volgorde is min of meer willekeurig. Het gaat mij vooral om extreme teleurstellingen of afhaakplaten.
1. Orbital - The Altogether
Ik ontdekte Orbital ten tijde van Insides. Voor mij rekende Orbital af met alle vooroordelen die ik had over elektronische muziek. Ik ontdekte het oudere werk en ook opvolger The Middle of Nowhere draaide ik suf. Ik zat echt uit te kijken naar dit album. Bleek het vooral en luie plaat te zijn met flauwe gimmicks en halve studio-experimenten en suffe pogingen tot popliedjes. Frustrerend slecht album.
2. Oasis - Be Here Now
Onbegrijpelijke val naar beneden waar Oasis nooit meer echt van herstelde. De eerste twee albums waren heel erg goed. Elke single had bovendien nog een stel b-kanten van niveau. En dan komen ze met deze doorgesnoven cokeplaat waar werkelijk niet doorheen te komen is. Nummers van 7,8 minuten en een draak als All Around the World laat een band horen die in heel korte tijd van heel erg goed naar een parodie op zichzelf gegaan is. In de Britse pers waren ze zo onaanraakbaar dat het lovende recensies regende. Ik dacht even dat het aan mij lag. Maar later heeft ook deze plaat daar een andere reputatie gekregen.
3. Counting Crows - This Desert Life
Het debuut van Counting Crows was voor mij in die tijd waarschijnlijk de CD die ik het meest draaide.( Ik heb hem inmiddels achter me gelaten en het hoort wel echt bij de SB van toen). De tweede was al een stap achteruit, maar met deze kon ik helemaal niks meer. Ineens waren ze een suffe betekenisloze band geworden.
4. The War On Drugs - Lost in a Dream
Het leek wel of echt iedereen die ik serieus nam dit echt fantastisch leek te vinden in 2014. Ik kende de band toen niet. Ik ging luisteren en hoorde vooral een saaie brij neuzeligheid. Later nog een of twee keer geluisterd, hetzelfde resultaat. Komt dichtbij onbeluisterbaar voor mij.
5. The Cure - 4:13 Dream
The Cure was wel vaker wisselvallig. Maar een album zo kut als dit hadden ze nog nooit gemaakt. Stamt uit de tijd dat ik in een CD-winkel werkte. Ik zette dit in de winkel aan en heb hem van ellende uitgezet. Thuis nog een paar keer geprobeerd. Maar het werd er niet beter op. Vooral door de productie echt niet te harden.
1. Orbital - The Altogether
Ik ontdekte Orbital ten tijde van Insides. Voor mij rekende Orbital af met alle vooroordelen die ik had over elektronische muziek. Ik ontdekte het oudere werk en ook opvolger The Middle of Nowhere draaide ik suf. Ik zat echt uit te kijken naar dit album. Bleek het vooral en luie plaat te zijn met flauwe gimmicks en halve studio-experimenten en suffe pogingen tot popliedjes. Frustrerend slecht album.
2. Oasis - Be Here Now
Onbegrijpelijke val naar beneden waar Oasis nooit meer echt van herstelde. De eerste twee albums waren heel erg goed. Elke single had bovendien nog een stel b-kanten van niveau. En dan komen ze met deze doorgesnoven cokeplaat waar werkelijk niet doorheen te komen is. Nummers van 7,8 minuten en een draak als All Around the World laat een band horen die in heel korte tijd van heel erg goed naar een parodie op zichzelf gegaan is. In de Britse pers waren ze zo onaanraakbaar dat het lovende recensies regende. Ik dacht even dat het aan mij lag. Maar later heeft ook deze plaat daar een andere reputatie gekregen.
3. Counting Crows - This Desert Life
Het debuut van Counting Crows was voor mij in die tijd waarschijnlijk de CD die ik het meest draaide.( Ik heb hem inmiddels achter me gelaten en het hoort wel echt bij de SB van toen). De tweede was al een stap achteruit, maar met deze kon ik helemaal niks meer. Ineens waren ze een suffe betekenisloze band geworden.
4. The War On Drugs - Lost in a Dream
Het leek wel of echt iedereen die ik serieus nam dit echt fantastisch leek te vinden in 2014. Ik kende de band toen niet. Ik ging luisteren en hoorde vooral een saaie brij neuzeligheid. Later nog een of twee keer geluisterd, hetzelfde resultaat. Komt dichtbij onbeluisterbaar voor mij.
5. The Cure - 4:13 Dream
The Cure was wel vaker wisselvallig. Maar een album zo kut als dit hadden ze nog nooit gemaakt. Stamt uit de tijd dat ik in een CD-winkel werkte. Ik zette dit in de winkel aan en heb hem van ellende uitgezet. Thuis nog een paar keer geprobeerd. Maar het werd er niet beter op. Vooral door de productie echt niet te harden.
0
Mssr Renard
geplaatst: 24 augustus 2022, 13:04 uur
Een aantal platen van (voor mij) zeer gewaardeerde bands, waarvan ik denk dat ze het dieptepunt vormen uit hun oeuvre:
1. Molly Hatchet - The Deed is Done
2. Jethro Tull - Under Wraps
3. Wishbone Ash - Trance Visionairy
4. Marillion - F.E.A.R.
5. Goldie - Saturnz Return
1. Molly Hatchet - The Deed is Done
Hatchet stond voor spierballen-southern rock, en dat deden ze goed. Op deze plaat staat (bijna) geen enkel zelf geschreven nummer, heeft elk nummer lagen en lagen achtergrondvocalen (om te verdoezelen dat Danny Joe Brown niet kan zingen). De plaat is opgebouwd uit lagen synths, geprogrammeerde drums en basloopjes. Het label en de producer duwden de rednecks recht de hitparade in, maar dat lukte niet, en de band was direct al haar geloofwaardigheid en fans kwijt. Pas in 1995 lukt een redelijke come-back.
2. Jethro Tull - Under Wraps
Feitelijk een Ian Anderson soloplaat, waar hij probeert te moderniseren en een new waveplaat neer te zetten. Of hij dit zelf wilde of het label, weet ik niet. Dat het nergens naar klinkt, met die overdonderende synths en geprogrammeerde drums dat weet ik wel
3. Wishbone Ash - Trance Visionairy
Hoe dit heeft kunnen plaatsvinden is mij een raadsel. De pioniers van de twin-lead-gitaar maken een slappe trance-plaat. Geloof me, ik houd ook van een goede trance-plaat, maar dat is dit niet.
4. Marillion - F.E.A.R.
Hier ben ik definitief afgehaakt. Vanaf deze plaat duikelde de band een diepe bodemloze emo-put en is het nooit meer goed gekomen tussen mij en mijn jeugdhelden.
5. Goldie - Saturnz Return
Goldie is onsterfelijk doot het weergaloze Timeless, maar hier overschatte hij zichzelf enorm. Een uur durende drum&bass epic, dat nergens heen gaat en niets om het lijf heeft. Wat een wereld van verschil met het fabuleuze Inner City Life. Ja hij weet KRS-One, David Bowie en Noel Gallagher nog voor een nummer te strikken, maar dat is too little too late. Echt een enorme tegenvaller, deze plaat.
* denotes required fields.