Geachte MuMers!

Soms doet bepaalde muziek je steigeren. Dat hoort bij het luisteren. Zo verfijnt zich je smaak. Dit lijkt mij een aardig topic om albums te tonen waar je écht een hekel aan hebt. Daarvoor kunnen uiteraard meerdere redenen zijn. Soms geven die bij betreffende albums op de site aanleiding voor oproer en ruis. Dit is de veilige plek om je gal te spugen zónder elkaar spreekwoordelijk de hersens in te willen slaan. Humor is van harte welkom. Gekanker en gezeur dus niet. Commentaar bij de keuze is overigens niet verplicht. Het mág natuurlijk wel! Neem het woord 'haat' niet te letterlijk. Het rijmt goed, dat is alles.

1. Lou Reed - Metal Machine Music
2. Yes - Tales from Topographic Oceans
3. Emerson, Lake & Palmer - Brain Salad Surgery
4. Neil Diamond - Jonathan Livingston Seagull
5. Van Morrison - A Period of Transition

Metal Machine Music is mijn onbetwiste nummer een, geen enkele andere plaat doet zoveel pijn aan mijn oren. Goede tweede is Yes met zijn hoogdravende muziek en pretentieuze teksten op Tales from Topographic Oceans. ELP zijn voor mij zo'n beetje de uitvinders van bombastische muziek. Aan het album van Neil Diamond kreeg ik een grote hekel, omdat een vriend van mij dat album tot vervelends toe draaide. Laatstgenoemde album is met afstand voor mij Van's minste album, het werd helaas veel gedraaid in een jongerencentrum, waar ik toen veel kwam.

1. Peter Gabriel - Scratch My Back
2. Mike Oldfield - Earth Moving
3. Dream Theater - The Astonishing
4. Emerson, Lake & Palmer - Love Beach
5. Richard Barbieri - Planets + Persona

Eigenlijk heb ik enkel een echte hekel aan platen waarop een artiest die ik hoog heb zitten hard uitglijdt. Bij Love Beach en Earth Moving is duidelijk te horen dat de artiesten totaal ongeïnteresseerd zijn. Bij de andere drie platen vermoed ik dat het ego-projectjes zijn. Pretentieuze nonsens die hoogst corrosief is voor elk muzikaal genot.

Voor mij een beetje hetzelfde verhaal als Misterfool. En ik hou het ook binnen mijn eigen genre. Ik snap dr haatstemmen bij hip-hop of metal nooit. En laat staan bij K3... dat is tenslotte kindermuziek dus wat zijn dan in godsnaam je verwachtingen? Ik concentreer me op Mislukte faalprojecten voor de commercie van door mij anders geliefde artiesten. En ik vul em ook nog even met vreselijke skyradio muziek die voor sommigen doorgaat als: ah jij houdt toch van jazz? Ik heb zelf ook een cd van Michael Bublé.... mijn tenen worden krommer van een Micheal Bublé dan van een Frans Bauer namelijk. Afijn:

1. Micheal Bublé - Call Me Irresponsibe
2 Caro Emerald - deleted scenes
3. Kenny G - Breathless
4. Gato Barbieri - Tropico
5. Herbie Hancock - Future Shock

Voor mij is het hierin ook dat ik het voornamelijk binnen mijn eigen voorkeursgenres ga houden.

1. Cliff Richard - Soulicious (2011)
2. The Beatles - Yellow Submarine (1969)
3. Queen - Hot Space (1982)
4. The Jeff Healey Band - Get Me Some (2000)
5. Neil Diamond - The Movie Album (1998)

Healey, Richard, Diamond, Queen en The Beatles slaan, wat mij betreft, de plank volkomen mis met deze albums. Nergens boeiend, opwindend of interessant en wat nog veel erger is: nergens dicht bij zichzelf en dat doet pijn, zowel aan de oren als aan het hart.
*Kleine edit gemaakt: ik had eerst Kraftwerk op plek 5 gezet, maar die valt eigenlijk toch te ver buiten mijn interessegebied om daar echt een onderbouwde mening over te kunnen geven. Deze is nu vervangen met de slechtste plaat van Neil Diamond.

Leuk topic Kuifenco! Ik heb al zo'n vermoeden welke plaat sowieso in jouw top 5 staat.

1. Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea
2. Yes - Drama
3. Yes - Heaven & Earth
4. U2 - Zooropa
5. Radio Head - OK Computer

Ik heb niet zoveel haatplaten - heel veel muziek draai ik bij voorbaat al niet omdat ik de artiest niet zie zitten - maar er steekt er eentje met kop en schouders boven de rest uit en dat ondanks de leuke hoes. Op plaats 2 en 3 staan de twee draakjes van de symfonische rockband en 'oude liefde roest nooit' YES. Ja, je leest het goed! Gelukkig vind ik de overige platen van Yes wel 'van aardig tot super'! Zooropa en ook nog wel een beetje Pop zijn zo'n beetje de meest vervelende platen van een andere zeer geliefde band.
OK Computer is een vreemde eend in de bijt. Ik heb de plaat namelijk járenlang gehaat. Met de komst van de heruitgave oknotok ben ik in zekere zin overstag gegaan en heeft het album - hoestmogelijk - 4 sterren gekregen. In hoofdzaak dan voor de bonustracks en het betere geluid. Was de heruitgave er nooit geweest, dan had OK Computer gewoon op nummer 2 gestaan. Daarom een eervolle vermelding op plaats 5.

1. James Last - My Soul. (Als fervent soulknakker altijd ruzie met mijn vader over dit wanprodukt).
2. Sid Vicious- Sid Sings. (Non-muzikant, gimmick en moordenaar. Opgeruimd staat netjes).
3. Fleetwood Mac - Rumours. (Zie mijn verspreid commentaar bij het album... Nuff said).
4. U2 - Pop. (Als frisse fan begonnen. Als blad aan de boom omgeslagen. Cross-over bagger).
5. Benny Goodman - The Real..! (Recent cadeau: jij houdt toch zo van jazz? WTF! Absolute pulp).

Ik ken het principe van 'haat' niet zo. Irritatie daarentegen ken ik zeker!! hahahaha

Ik hou niet van (valse) pretenties, artiesten die zichzelf o zo serieus nemen, of ervan uitgaan dat het publiek het toch wel slikt (onverschilligheid). Gladjakkers hou ik ook niet van, maar wel van Barry White.

Ik kan niet makkelijk een top 5 platen noemen, terwijl dat wel de opzet is. De scheidslijn is ook best dun. The War On Drugs vind ik niks, de laatste Radiohead irriteert me.
The Waterboys, Arcade Fire, ze irriteren me. De pathos, die soms lekker is, dragen ze uit op een wijze die mij irriteert.
Ayreon, ik weet dat het een vakman is, zijn muziek irriteert mij bovenmatig.

Irritatie kan na jaren omslaan in een soort humor (remember Rick Astley), maar kutplaten irriteren forever.

Met zo'n lijstje is het overbodig de Toppers te noemen. Hoewel, die irriteren me ook, en niet lekker (kan ook nog).

Kortom:
1. Radiohead - A Moon Shaped Pool
2. Ayreon - The Human Equation
3. Christopher Cross - Christopher Cross
4. Arcade Fire - Everything Now
5. The Waterboys - This Is The Sea

Verder ben ik best een vrolijke jongen

1. Bob Dylan - Triplicate (ook al is het triplex, het blijft toch zaagsel)
2. The Moody Blues - The Other Side of Life (ook wilde dromen zijn bedrog)
3. Andrew Gold - Whirlwind (best lastig een plaatje opnemen als je dronken bent)
4. Elton John - Victim of Love (idem, maar dan aan de snuif)
5. Yes - Tormato (kan er geen ketchup van maken)

Ik heb me beperkt tot artiesten waar ik normaal gesproken wel wat mee heb.
En die doen het niet altijd goed, om het zacht uit te drukken.
Geen greintje haatgevoel, wel dikke tranen om zoveel gemiste kansen
Het had allemaal zoveel beter gekund!

Morgen schijnt de zon weer.

In het verleden lukte het me niet altijd kritiek voor me te houden op platen/artiesten waar ik toch al niks mee had. Dat ga ik hier niet doen. Ik doe uit mijn hoofd even een paar platen van een paar van mijn favoriete artiesten die keihard van hun voetstuk vielen door een totaal verkeerde afslag te nemen. De nummer 1 en 2 steken er gruwelijk ver boven uit:

1. Israel Nash Gripka - Israel Nash's Silver Season: De man die zich onsterfelijk maakte met het legendarische Barn doors en concrete floors besloot zich toe te leggen op emotieloze dwarrelende pychedelica met nauwelijks hoorbare teksten en een zouteloze begeleiding. Hoop dat het ooit nog weer goed komt met Gripka, maar we wachten al weer dik 2 jaar.

2. Daniel Romano - Modern Pressure (2017): Met Mosey week Romano af van zijn vertrouwde sound die hij liet horen op de pareltjes Come cry with me en If I've only one time askin'. Hij moest wel veranderen, want die 2 platen zijn zo mooi, dat evenaar je niet meer. Mosey kon er prima mee door. Mijn hoop op een perfectionering van die sound werd echter door dit gedrocht keihard de grond in geboord. Goeiedag wat een puinhoop zeg. Ik weet zeker, dat dit express zo slecht mogelijk is gedaan. Puur om te shockeren. Zou het nog goed komen met Romano? Jazeker! Begin dit jaar revancheerde hij zich met het uitstekende Human Touch. Over Human Touch gesproken..........

3. Bruce Springsteen - Human Touch (1992): Nou is dit zo'n heel beroerde plaat niet hoor, maar dit luidde wel het einde van mijn interesse in de Boss in. Ondanks dat er een van zijn mooiste nummers op staat (I wish I were blind). Verder was het heel mager in combinatie met Lucky Town. Met Ghost of Tom Joad werd het nog 1 keer echt geweldig, maar daarna was ik er wel klaar mee en ging ik verder met die andere held en dat is:

4. John Mellencamp - Mr. Happy Go Lucky (1996): Mellencamp deed halverwege de jaren 90 verwoede pogingen om de trouwe schare fans weg te jagen. Na de keiharde rocker Whenever we wanted kwamen er een drietal wat mindere albums aan en deze laatste was wel het dieptepunt en dat nadat hij 10 jaar ervoor met Scarecrow, The Lonesome Jubilee en Big Daddy een trio albums maakte van een zeldzaam vertoonde kwaliteit. Maar na Mr. Happy Go Lucky kon niemand vermoeden dat Mellencamp nog een keer een stel legendarische albums zou maken met Life, Death, Love and Freedom en No Better Than This.

5. Daniel Norgren - Alabursy (2015): Scandinavische rootsmuziek blinkt nogal eens uit in ongegeneerd kopiëren van Amerikaanse grootheden en over het algemeen nog heel slecht ook. Norgren onttrok zich hier altijd moeiteloos aan. Tot hij met dit belabberde werkje kwam. Een klap in je snavel van heb ik jou daar. Wat een eentonig emotieloos niemendalletje was me dit. Maar hij had het zelf ook wel door blijkbaar, want nog in hetzelfde jaar liet Norgren zien dat Alabursy een incident was. Green Stone was weer de Norgren zoals we hem kenden. Ik wacht met smart op zijn nieuwe album.

Er zijn drie soorten meningen.
        1. Meningen waar ik het mee eens ben. Voorbeeld : "Blonde on blonde is beter dan Blood on the tracks." (Daar ben ik mee eens omdat dat namelijk zo is.)
        2. Meningen waar ik het niet mee eens ben maar waar ik de redelijkheid van in kan zien. Voorbeeld : "Blood on the tracks is beter dan Blonde on blonde." (Nietes, maar vooruit, want Blood on the tracks is óók niet slecht.)
        3. Meningen waar ik het niet alleen niet mee eens ben maar waarvan ik me eigenlijk ook in alle gemoede afvraag hoe iemand die mening in godsnaam met droge ogen kan uitdragen. Voorbeeld : "Nashville skyline is de beste plaat van Bob Dylan." (Geen commentaar.)

Ik heb over het algemeen een hekel aan het begrip "overgewaardeerd", want dat suggereert dat de spreker (die kennelijk niet erg gecharmeerd is van de plaat in kwestie) toegang heeft tot een soort hogere bron van objectieve wijsheid waar anderen (klaarblijkelijk behorend tot het klootjesvolk dat de plaat in kwestie wèl mooi vindt) van verstoken zijn. Als 40 miljoen mensen Thriller mooi genoeg vinden om er in de platenzaak hun zuurverdiende centjes voor neer te tellen, wie ben ik dan om te zeggen dat ze het mis hebben met die waardering? Als ze Thriller mooi vinden, dan waardéren ze hem, een meetbare waardering van 40 miljoen mensen van vlees en bloed, en hoe zou dat een óverwaardering kunnen zijn?
        Dergelijke morele overwegingen zet ik nu maar even opzij, want er zijn een paar platen die ik echt al tientallen malen met de beste intenties heb gedraaid in een poging erachter te komen wat andere mensen er nou precies zo mooi aan vinden, en het is me nog steeds niet gelukt – en er ontbreekt niet alleen een klik, maar ik kan gewoon ook niet verzinnen over welke klik andere mensen het hebben wanneer ze zo'n plaat met loftuitingen overladen.

1. Pet sounds van de Beach Boys. Toegegeven, hierop staan vijf onsterfelijke nummers : de ijzersterke singles Wouldn't it be nice, Sloop John B (vier weken op nummer 1 in de Nederlandse top-40) en God only knows (sinds Love actually een kerstklassieker) en de fraaie albumtracks Don't talk (put your head on my shoulder) en het subtiel-erotische Let's go away for awhile, maar de overige acht nummers zijn zowel melodisch (That's not me ! I'm waiting for the day !) als tekstueel (You still believe in me ! I just wasn't made for these times !) van een dergelijke leeghoofdige nietszeggendheid dat ik me gewoon niet kan voorstellen hoe iemand z'n gezicht in de plooi zou kunnen houden wanneer hij beweert dat dit één van de beste platen aller tijden is. Laat ik het nou gewoon maar eens zeggen : Pet sounds is de meest overschatte plaat uit de popgeschiedenis, waarvan buiten de vijf mooie nummers de enige waarde hierin gelegen is dat hij de Beatles schijnbaar tot Sgt Pepper geïnspireerd heeft. O kijk, een mooi bruggetje naar

2. The Beatles aka The white album. Natuurlijk is dit niet een plaat die zó slecht is dat ik (of wie dan ook) hem zou kunnen haten (hoewel ik iemand ken die ABBA hoger aanslaat dan "altijd weer die Beatles"), want daarvoor staat er eenvoudigweg teveel moois, ontroerends, aangrijpends en opzwepends op, naast de filler van kant 4. Maar...
        Ik ben geen bijzondere grote fan van of expert op het gebied van de Beatles : ik ken al hun platen, ik heb de biografie van Philip Norman gelezen, en ik heb echt grenzeloze bewondering voor hoe hun liedjes qua melodie en akkoordenstructuur zelfs in de handen van een krukkige amateur-slaggitarist als ik nog moeiteloos overeind blijven, maar een plek in mijn hart hebben ze nooit echt veroverd. Wel is het zo dat ik op met name hun vroege werk (het debuut, A hard days night, Help!, drie albums die ik echt geweldig vind) zóveel spelplezier en energie en symbiose hoor, dat het gewoon pijn doet om met de kennis die ik over de latere periode heb te horen hoe op dat witte album de ideeën alle kanten op gaan en de nummers hun brille behouden zonder dat er sprake is van een echte band met muzikanten die géven om elkaar.
        Zo hoor ik het althans. Ik kan er niet naar luisteren : deze jongens hadden álles en kónden alles, en hier hoor ik hoe de grootste band aller tijden bezig is uit elkaar te vallen. Mooi dat ze voor Abbey Road nog één keer de handen in elkaar konden slaan en een laatste keer met een absoluut meesterwerk voor de dag konden komen, maar The white album stemt mij ondanks het ontegenzeggelijk hoge niveau gewoon droef vanwege de emotionele "backdrop".

3. Jaren geleden zag ik de melige tekenfilm Tarzoon – shame of the jungle. Geen artistiek hoogstandje, maar ik herinner me nog goed het moment waarop de titelheld zijn teen (of een ander kwetsbaar lichaamsdeel) stoot en prompt begint te jammeren : "Tarzoon hurts!..."
        Vele jaren later kwam Everybody hurts van R.E.M. uit, en wat was dat een mooie parodie op zogenaamd gevoelige ballades! Dat suffe 1-2-3-4-3-2-gitaartje, die goedkope ritmebox die aan het einde van het refrein gewoon door blijft lopen, die tekst vol supercliché's ("Sometimes everything is wrong... now it's time to sing along!"), en kijk, bij het tweede refrein komen de strijkers, en even later vallen de drums in, en daar is de gitaar met lekker volle en doorklinkende akkoorden, precies volgens het boekje. En dan aanstekers aan, armen in de lucht, zwaai maar mee : "So hold on! hold on! hold on! hold on! hold on! hold on! hold on! hold on!" Geweldig grappig. En die knullige titel – zou Michael Stipe die Tarzoon-film gezien hebben?
        En toen hoorde ik (naar ik me herinner) Richard Janssen van de Fatal Flowers zeggen dat hij van een bepaalde plaat van R.E.M. niet stuk was, maar ja, dat het een goede band was stond verder buiten kijf, "als je een nummer als Everybody hurts kunt schrijven heb je natuurlijk wel wat in je mars." Toen begreep ik pas dat je dat nummer gewoon serieus kunt nemen, en dat Michael Stipe het misschien ook wel serieus bedoeld had, en dat het dus mogelijk is om met een stroperig en saai en langdradig nummer zowel in de top-40 als in de jaarlijkse top-2000 een grote hit te scoren zonder dat mensen zich achter de oren gaan krabben en zich beginnen af te vragen waar ze nou eigenlijk naar zitten te luisteren. Brrr... ik doe er verder maar het zwijgen toe. (En voor alle duidelijkheid, ik ben een groot liefhebber van R.E.M. – maar niet van dít nummer.)
        (Overigens, een vergelijkbaar geval, ik dacht vroeger altijd dat Neil Youngs versie van Oh lonesome me op After the gold rush een parodie was. En ik ben eigenlijk nog steeds niet van het tegendeel overtuigd.)

4. Saturday night fever (OST). Okee, ik zal dan niet kiezen voor (platen uit) vermaledijde genres (hiphop, r&b, het Nederlandse levenslied), want ik zorg er toch wel voor dat ik daar zover mogelijk van blijf, en ik probeer me af te sluiten als zulke muziek onverhoopt in de supermarkt of bij de buren klinkt (hoewel het momenteel vooral carnavalskrakers zijn). Met Saturday night fever heb ik echter warempel toch een heel genre te pakken, want disco heb ik altijd verschrikkelijk gevonden, en je hoort soms weleens mensen op vergoelijkende toon zeggen "ach, tóén vonden we het afschuwelijk, maar nú kunnen we toch wel toegeven dat we het eigenlijk stiekem toch wel heel erg leuk vinden?" Nou, voor sommige soorten muziek gaat dat wat mij betreft inderdaad op, ik had me in mijn jeugd niet kunnen voorstellen dat ik Al Green en Iron Maiden leuk zou vinden, maar bij de disco zoals gebracht door de drie Gibb-castraten trek ik de grens, niks guilty pleasure of post-moderne ironie. "Ah, ah, ah, ah, stayin' alive..." Nog altijd weerzinwekkend.

5. De eerste CD-versie van No parlez van Paul Young. Ik had de elpee op een cassette, en ondanks de gruwelijke koekblikdrums en de overdadige eighties-fretloze-bas heb ik dit altijd een ontzettend leuke plaat gevonden, met frisse nummers, enthousiaste arrangementen en boven alles een geweldige stem. Halverwege de jaren tachtig kon mijn zwager ergens heel goedkoop de CD op de kop tikken, en vol verwachting klopte mijn hart toen ik hem in de lade legde. Toen klonken de eerste noten van dat fantastische Come back and stay – in de 12" mix, één van de grote muzikale vloeken van de jaren tachtig. Come back and stay werd opgerekt van 4:57 naar 7:56, Wherever I lay my hat (that's my home) van 5:18 naar 6:02, Iron out the rough spots van 4:47 naar 7:29 en Sex van 4:49 naar 6:53, in totaal 8 minuten en 29 seconden waar ik duidelijk niet om gevraagd had. Ik draaide de CD één keer met nauwelijks verholen walging, daarna ging hij de kast in, en een paar jaar later heb ik hem weggegeven – ik draaide hem toch nooit, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om te beluisteren hoe zulke mooie nummers op de pijnbank uitgerekt werden. Zelfs voor die paar guldentjes was dit nog een grandioze miskoop die mij met een vieze smaak in mijn mond achterliet.

Zo, en nu weer terug in de "geen gezijk want iedereen heeft gelijk"-modus. Dat zal nog niet meevallen... (Overigens valt over smaak wel degelijk te twisten, daar is MusicMeter nou juist voor.)

Tsja, iedereen heeft gelijk natuurlijk. Ieder zijn favoriete haatlijstje. Over haat valt niet te twisten.
Maar dat je nou Pet Sounds moest .... ach nee, dat zal misschien een misverstand zijn, ik heb het vast niet helemaal goed gelezen. Die andere vier, natuurlijk. Ik haat met je mee. Van harte. Ook wat die witte van de Beatles betreft. Over het paard getild dingetje. Maar tsja, die nummer 1, de meest gehate dus, o, wacht, ik zie het al, verkeerd gelezen toch: “Vijf onsterfelijke nummers”. Ja, dat loopt toch nog goed af. Onsterfelijk! Het is maar een klein haatje gelukkig. Komt goed, komt goed ...

Mijn hemel, het topic slaat blijkbaar aan en ontwikkelt zich rap en beloftevol! Bovendien in een richting waarvan ik alleen maar kon dromen. Mij zelf quoten doe ik aarzelend, vergeef het me. Een herhaling van de oproep met bescheiden commentaar op de tekst, is echter wel op zijn plaats. Neem de beladen termen als 'haat' en 'hekel' en 'gal spugen' alsjeblieft met een flinke korrel zout. Die waren nodig om - enigszins provocatief - de aandacht te vestigen op het topic bij de aftrap. Ook van belang, vooral voor nog aarzelende MuMers: laat je niet afschrikken en/of wegjagen door de omvang van de reacties. Ieder zijn meug en motieven. Ook een kaal lijstje volstaat en is evenveel waard.

Merci...Go for it!

1. Bruce Springsteen - Live 1975-85. Wat was ik blij en opgelucht toen ik dit album uit mijn collectie
had verwijderd. Hier hoefde ik gelukkig niet meer naar te luisteren.

2. U2 - No Line On the Horizon. Terwijl ik het allereerste werk van U2 zo sfeervol vond... Het ligt voor
mij ook aan de stem van Bono, die mij hier stevig tegenstaat. Met dit album heb ik definitief afscheid
van U2 genomen.

3. Pearl Jam - Ten. Dit album te moeten aanhoren is voor mij een ware marteling. Ik ken evenwel
verstandige mensen die ik hoogacht, die dit een schitterend album vinden.

4. The Allman Brothers Band - At Fillmore East. Ik houd over het algemeen van compacte muziek
(behalve dan als bijvoorbeeld Coltrane soleert). Hier gaat het echter maar door, zoals ook bij heel veel
moderne bluesrock. Hier kan ik niet naar luisteren, sorry.

5. Taylor Swift - 1989. De liedjes mogen dan wel enige kwaliteit hebben (hoewel, niet overdrijven),
het geluid van dit album is voor mij zum kotzen. Helaas klinkt (in mijn oren) heel veel
tegenwoordige popmuziek even leeg en afstotend.

Lang geaarzeld en uiteindelijk met veel moeite binnen de stijlen die ik graag beluister een vijftal albums gevonden waarvan ik me elke keer weer afvraag waarom ik ze niet verwijder uit mijn collectie. In een paar gevallen is dat uiteraard omdat mijn collectie van die artiest dan niet meer compleet is. De volgorde is willekeurig:
1. Bob Dylan - Love & Theft. Ik kan er met goed fatsoen niet naar luisteren.
2. John Fogerty - Deja Vu All Over Again. Op het titelnummer na een kutplaat.
3. Bruce Springsteen - Born In The USA. Iedereen ging ervoor en je moest 'm goed vinden. En qua singles werd de plaat uitgemolken. Dan ben ik weg.
4. Dire Straits - Brothers In Arms. Ook zo'n plaat waar iedereen zo mee wegliep. Ik dus niet. Mijn afscheid van Dire Straits.
5. The Byrds - Byrdmaniax. Superzwak songmateriaal gecamoufleerd met overdadige arrangementen.

Oef, Bruce Springsteen moet wel gaan oppassen nu. 3x mis.

En dan zat ik nog te twijfelen over Darkness on the edge of town...

Lees hier eigenlijk alleen maar leuke en interessante berichten. Iedere muziekliefhebber kent dus zeer irritante albums (goed gezegd zaaf). Dat te mogen lezen hier geeft mij een geval van opluchting. Daarom: geslaagd topic.

Het eerste wat in me opkwam was spul als Yes (Heaven & Earth) ,Dream Theater (The Astonishing) of een album van ELP zoals Love Beach of In The Hot Seat maar na enig zoeken kom ik daar makkelijk overheen
5. Hawkwind - Bring Me The Head Of Yuri Gagarin . Hier van is de geluidskwaliteit zo slecht dat je amper kan horen wie of wat er speelt
4. Chicago - XXXIII o Christmas Tree . Een kerstalbum vind ik in December al gruwelijk laat staan nu
3. Earth & Fire - In A State Of Flux . Luister gerust even naar het nummer Jack Is Back en denk daarna even aan Song Of The Marching Children ,veel dieper kan je niet zinken en dat beest op de hoes is ook opgelucht als die het kokende water in gaat
2. Ozzy Osbourne - Under Cover . Hier worden nummers van oa King Crimson en de Rolling Stones vakkundig verkracht maar het ergste is dat dit geen grap is
1. Wishbone Ash - Trance Visionary . Bij dit soort geluiden mag je kiezen a) Het gaat uit b) Ik sla heel het huis kort en klein en daarna gaat het uit ,mijn voorkeur gaat uit naar het laatste dan heb ik nog een beetje lichaamsbeweging

Even tussendoor. Na het lezen van de genuanceerde reacties tot op heden vraag ik me af: waarom 'kiest 'een band of solo-artiest voor een koerswijziging die (niet zelden) teleurstellend uitpakt voor de liefhebbers van hun voorafgaande albums. Is het een artistieke keuze, een wisseling in de bezetting van de band, een verandering van geluid om de markt te bedienen? Of zou de smaak van hun minnaars plots veranderd zijn? Meer redenen kan ik even niet verzinnen. Heeft iemand een andere idee en/of sprekend voorbeeld?

Een wisseling in de bezetting van een band kan ook positief uitdraaien uiteraard; neem nu bijvoorbeeld Depeche Mode; toen Vince Clarke na het uitbrengen van hun debuutalbum "Speak & Spell" en de daarop volgende tour de band verliet bleven de overige drie bandleden gelukkig nog wel verder gaan; ze brachten als trio hun tweede album "A Broken Frame" uit; via een advertentie te lezen waarin er gezocht werd naar een nieuw groepslid kwam een zekere Alan Wilder zich daarvoor aanmelden; onder de indruk van zijn muzikale kwaliteiten vroegen ze hem om voltijds lid te worden van de band; en het werd vrijwel meteen ook een koerswijziging qua sound voor de band met het verschijnen van hun derde album "Construction Time Again".

Hierna was hij nog mede verantwoordelijk bij de vijf volgende albums; waaronder "Violator", mijn meest favoriete album van de band; weten jullie ook meteen waar mijn avatar naar refereert.

Toen Alan de band in juni 1995 verliet was dat een grote aderlating voor de overige drie bandleden, maar ze bleven toch nog wel vrij solide albums uitbrengen naar mijn bescheiden mening, en hebben ze inmiddels lang bewezen dat ze dit verlies te boven zijn gekomen; al zullen andere fans wellicht dan weer van mening zijn dat ze niet meer dezelfde band waren zoals voorheen.

Lekker makkelijk en infantiel, 3 van die emoticonnekes. Mijn voorstel is om dat bij betreffende artiest en/of album te doen. Liefst niet bij dit topic. Lijstjes en tekst, mijn waarde...daar draait het hier om.

Haha, ik moet echt lachen om sommige lijstjes. Ik haat geen artiesten of albums, ik ben lief.

Je weet dat ik dit niet van je hoef te pikken? Ik heb een masterdiploma en een bibliografie.
Maar goed punt wel.

Ik heb geput uit de categoriën "kloteplaten van artiesten waar ik fan van ben" en "platen die je destijds moést hebben of die je vrienden je wilden opdringen"

Tool - Ænima
Klinisch, klinischer, klinischt, Tool. Rotband met een naar mannetje.

Pearl Jam - Ten
Oh, wat geweldig. Oh, Wát een zanger, ja echt, en dan dat optreden op Pinkpop! Zo vol van passie!
Nu ff serieus... ik hoor een makke seventiesrockband met een overijverig frontmannetje.

Bruce Springsteen - Human Touch/Lucky Town
Had ik hem net een beetje ontdekt, brengt hij vijf jaar geen één plaat uit en dan komt ie uiteindelijk met twéé platen vol aalgladde rotzooi.

Smashing Pumpkins - Adore
De pompoenen werden per plaat minder. Mellon Collie werd me al te verdacht en anno Adore kon ik ze afschrijven. Want: krampachtig op zoek naar een modern geluid, geen goede songs en te gotiek.

Motorpsycho - Behind the Sun
Deze band staat bij mij zeer hoog aangeschreven, maar een helemaal perfecte discografie gaan ze niet meer hebben met deze plaat ertussen. Hier waren ze even helemaal de weg kwijt, een gezichtsloze plaat waarvan ik nooit ook maar één seconde kan onthouden.

Voel jij je wel goed, itchy? Adore is hun beste plaat, met straatlengten voorsprong. Hoe kun je een plaat die Adore heet nu haten?

Ik voel me prima, thx

1. Roxette - Joyride

In mijn tijd als platenboer had ik twee collega's met een nogal foute smaak. Aardige gasten, maar ik stond lijnrecht tegenover de acts die zij goed vonden en ook nog meenden te draaien in de winkel.
Roxette trek ik dus slecht en dan met name dit album. Het klopt allemaal, slimme melodietjes, maar het is allemaal zo bedacht en gericht op de charts. Dat is niet eens zo erg, maar alles irriteert mij feitelijk. Vooral dan ook als die als hardrocker verkleede gitarist/zanger vocale bijdragen gaat leveren. Ik heb het niet heel snel, maar dit wil ik het liefst nooit meer horen.

2. Yes - Tales Of A Topographic Ocean

Alleen de titel is al over de top, evenals veel van de muziek op dit tripalbum.
Bedacht tijdens de Close To The Edge Tour op hotelkamers door Jon Anderson en Steve Howe.
Een stap te ver. Close To The Edge is een fraaie plaat die muzikaal en thematisch helemaal klopt.
Hier maakt Yes voornamelijk stomvervelende muziek die spiritueel moet overkomen, maar vrijwel alleen maar voortborduurt op interessantdoenerij.
De veel meer down to earth zijnde toetsenist Rick Wakeman vond het ook een dramatische onderneming. Hij deed voornamelijk spelletjes met leden van Black Sabbath meen ik. Die waren er ook aan het opnemen, of hij zat in de pub.

3. Golden Earring - Keeper Of The Flame

Misser van jewelste. Ooit Neerlands hoop voor de Nederlandse rockmuziek.
Hier gaat het behoorlijk mis met vooral een produktie die van geen kant deugt.
Man man, wat een klinische bedoening.
Drummer Zuiderwijk had het even gehad en schittert hier meestal door afwezigheid.
Een vette drumcomputer mag het opknappen.
De ook al niet al te beste liedjes worden compleet om zeep geholpen door overmatigheid die in "89"
al erg veel verziekte.
Gelukkig kwam men tot inkeer en zijn de volgende albums levendiger en is de soul in de muziek weer enigzins terug.

4. Oasis - Be Here Now

Hoogmoedswaanzin.....de broertjes Gallagher hadden er een handje van.
De stomvervelende zgn competitie met Blur...bah.
Zo goed en memorabel ( What's The Story) Morning Glory is, hier gaat het voor mij helemaal mis.
Volgepropte langdradigheid en waarschijnlijk met de gedachte gemaakt om een soort Beatlesque epic te maken.
Dat is dan niet gelukt, verre van zelfs.
Kill your darlings , had hier beter op zijn plaats geweest.
Je bent geestelijk volkomen uitgeput als de cd eindelijk tot zijn einde is gekomen.
Jammer, want in potentie zijn er songs die wat meer uitgekleed, zonder meer de moeite waard zijn. Too much.

5. Freddie Mercury - Mr. Bad Guy

Had Freddie de ruimte gegeven en hij had zo een Queenplaat vol gestouwt met kitscherige dance/pop en zuikerzoete ballads in deze periode, en dat was 1984.

Gelukkig was de groep democratisch, dus kon de extravagante frontman het ff lekker uitzoeken en zijn verzinsels als soloplaat aan de man brengen.
Ik heb het aangehoord en gelijk genezen.
Ik kan Freddie goed hebben bij Queen ( in de latere periode ook wel eens minder) maar dit is te veel van het goede.
De sounds zijn fout, zijn voordracht irriteert mij zelfs en het is mij allemaal veel te oppervlakkig en te popie.
Geheel duidelijk dat hij in de band Queen veel beter tot zijn recht kwam.

Haatplaat is een nare term. Als ik iets niet mooi vind zet ik het af en ken ik het dus niet. Mijn echt lage stemmen zitten in de hoek 'staat in de kast van mijn partner en vind ik niet te doen' ' idolen die er een potje van maken' of 'jeugdzondes'.

Deze albums zouden echt wat voor mij moeten zijn maar het wil maar niet lukken (toch een nuance verschil). Ook begrip ik de enorme waardering op deze site voor deze albums niet zo goed. Een 3* voor de nummer 5 zou misschien niet in aanmerking moeten komen in dit topic, maar hoort wel in het rijtje 'moeizame albums' voor mij.

De nummer 1 is al sinds release zo'n album waarvan ik weet dat het in mijn straatje zou moeten passen maar doet dat niet, en Joanna... ach, hierna kwam het al snel helemaal goed. Slint? Die snap ik gewoon niet zo goed denk ik

1. My Bloody Valentine - Loveless
2. Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea
3. Slint - Spiderland
4. Joanna Newsom - The Milk-Eyed Mender
5. Wilco - Yankee Hotel Foxtrot

Oh ja: Pet sounds van de Beach Boys... krijg ik ook wel een beetje de rillingen van af en toe.
En grote favoriet Prince bakte er weinig van op Rave Un2 the Joy Fantastic.