brajoapau heeft zijn bijdrage weef ingetrokken. Eigenlijk wel jammer want het was geenszins een aanstootgevend relaas.

interessante topic. Wat albums die zo in mij opkomen. Vanaf nr. 2 kan het behoorlijk variëren. Ik heb hier geen Bryan Adams genoemd, Limb Bizkit of Live. Had prima gekund. House en alles wat erop lijkt kan ik niet uitstaan. Maar dat is zo extreem ver van mijn bed dat ik dat niet ga noemen.


1. Rage Against The Machine - Rage Against The Machine

Vanaf het eerste moment dat ik dit hoorde, haat ik deze plaat. Ik vind het echt vreselijk. Dat domme agressieve gedoe, simplistische ruk. En dan al die mensen die vinden dat die teksten zo goed zijn. Ik vind het niet meer dan puberale, zie-mij-eens-boos-zijn-en-kritisch-op-de-maatschappij-zijn uitwerpselen.
Ik weet dat veel mensen dit heel anders zien, maar deze plaat haat ik echt. Zie verder daar mijn bijdragen en die van hoi123.

2. The Beatles - Yellow Submarine

Ik ben een groot Beatles fan. Maar Yellow Submarine op Revolver vind ik een absolute skipper. Om er vervolgens een heel album om heen te bouwen vanwege een tekenfilm vind ik een mispeer. En veel interesse erin hadden de fab four ook niet. Kant 1 is nog wel gevuld met (flauwe en inspiratieloze) liedjes van hun hand, maar kant 2 is volledig gevuld door George Martin. Echt een mispeer. Niet serieus te nemen. En dit zit dan qua chronologie tussen The White Album en Abbey Road in. Auw!

3. Guns N' Roses - Chinese Democracy

Een van mijn jeugdidolen, deze band. Dat het bergafwaarts ging met Axl Rose, was al een tijdje bekend. Na 1991 eigenlijk geen nummers meer uitgebracht die zelf geschreven waren, is best wel armoede. Ik geloof dat deze plaat tien jaar eerder al was aangekondigd. De overige bandleden waren inmiddels al vertrokken en toen deze uiteindelijk uitkwam... Was het niks. Dan heb je er zo lang over gedaan en dan is het nog niks. De nummers lijken echt nergens op. Echt een mislukkeling. Ook zangtechnisch is het een drama. De kenmerkende schreeuw van Axl was kennelijk weggesnoven en hij zong de liedjes maar in met een jeukende kopstem.

4. Neil Young - Tonnight's The Night

Een van mijn grotere helden. De laatste jaren staat hij bij mij niet meer zo op een voetstuk als eerder, maar nog steeds is hij een grootheid in mijn ogen. Bij dit album vind ik de muziek helemaal niet slecht. Neil heeft een bijzondere stem en hij verkent de grenzen van het acceptabele regelmatig. Soms echt vals, soms er tegenaan, maar wel met passie en zeggingskracht. We zijn best vergevingsgezind als het om de stem van Neil gaat. Ik accepteer van hem meer dan van wie dan ook als het om vocale prestaties aankomt. Maar wat hij op dit album laat horen, dat is zo extreem vals, echt onacceptabel. Veel mensen op deze site kunnen zijn stem hier goed waarderen, want de pijn voel je als hij zingt. Ik voel die pijn ook. In mijn oren. Ik kan niks met dit album. Het is gewoon te erg. Veel te erg.

5. Jeff Buckley - Grace

Dit is ook helemaal geen slechte muziek, maar ik hou er ook zeker niet van. Ik krijg jeuk van Halleluja. In welke vorm dan ook. Ik kan de stem van Jeff Buckley absoluut niet verdragen. Ik trek dat niet. Als ie opstaat, hoor je mij niet klagen als iemand het geluid zachter zet.


Best leuk om eens zo te schrijven!

Met alle disclaimers die andere mensen voor mij al beter tot uitdrukking gebracht hebben dan ik ooit zou kunnen...

1 Pixies - Doolittle
Ook ik laat de Frans Bauers, de Mariah Careys en de Nickelbacks van deze wereld met alle liefde buiten beschouwing voor dit topic, maar deze stompzinnige antimuziek verdient een fiere eerste plaats. Wegens te veel overlap zal ik The Sex Pistols niet meer apart noemen.

2 Ayreon - The Human Equation
Al de tweede keer dat dit album hier genoemd wordt, die Arjen Lucassen moet wel een grote zijn! Dat klopt fysiek ook. Bovenal is dit een album waar in mijn progvormende jaren vrienden van mij nogal gek van waren. En ik snapte het niet. De theatraliteit, de bomvolheid en de lelijke productie strijden om voorrang als ik zoek naar de belangrijkste reden waarom dit echt totaal niks is, toen niet en nu nog steeds niet. Die vriendschap heeft ook geen stand gehouden trouwens.

3 Transatlantic - Bridge Across Forever
Nog maar een progdingetje dan. Supergroep Transatlantic (met leden van Spock's Beard, Flower Kings, Dream Theater en Marillion) excelleerde vanaf het begin in overdaad, maar wist daar op hun debuutalbum nog wel wat aardige liedjes van vijf (of soms ook dertig) minuten aan te hangen. Op deze tweedeling strandt het luchtschip echter groots en meeslepend in een potpourri van zinloos spierballenvertoon en tijdrekkerij. En dan is een liedje eindelijk afgelopen... nee, nóg maar een reprise erachteraan! Neal Morse zou de formule nog eindeloos onder eigen en andermans naam herhalen, maar zonder mij dan toch.

Op dit punt had ik ook nog graag iets gememoreerd over hedendaagse progbands die hun helden van weleer zo nauwgezet doch zielloos plagiëren dat het 'een tikkeltje' onfris wordt (Airbag/Bjørn Riis <-- Pink Floyd; The Watch <-- Genesis, etc.), maar ten eerste zou de topvijf dan wat veel van hetzelfde worden en ten tweede kan ik daar gelukkig geen album van opnoemen dat ik vaak genoeg uitgeprobeerd heb om tot een duurzame haatplaatrelatie te komen.

Mijn nummer 4 was al beschreven.Niks aan toe te voegen. Echt, helemaal niks.

5. My Bloody Valentine - Loveless
Met dank aan aERodynamIC voor het in herinnering brengen van dit misbaksel, jammer dat ik er niks te quoten bij krijg. Soortgenoten als Ride, Slowdive en Lush gaan er hier soepel in, maar in deze vaak gememoreerde 'ultieme shoegazeklassieker' hoor ik slechts volstrekt onmemorabele liedjes, waar men een air van credibility aan toe heeft proberen toe te voegen door gelijktijdig de stofzuiger aan te zetten.

Zo. En nu maar weer terug naar de liefde voor muziek.

Bij deze mijn bijdrage dan maar weer ; in willekeurige volgorde:

1. Front 242 - 05:22:09:12 Off. Een koerswijziging ten opzichte van Tyranny >For You< die ik maar weinig kon smaken; beluister deze maar eens heel sporadisch; de opvolger 06:21:03:11 Up Evil is hetzelfde lot beschoren.

2. The Neon Judgement - Are You Real. Na twee vorige uitstekende albums kwamen de heren met deze miskleun op de proppen en heb het sindsdien nooit meer beluisterd. MBAH!

3. The Cure - 4:13 Dream. Daar waar hun voorganger enigszins nog genietbaar voor me was is dit voor mij toch wel een grote miskleun; het enige album dat ontbreekt in mijn collectie en beslist weiger er een fysiek exemplaar van aan te gaan schaffen.

4. Simple Minds - Néapolis. Was voor mij toch wel een stap achterwaarts ten opzichte van de voorganger Good News from the Next World, en meteen ook het laatste album van hen dat ik had aangeschaft.

5. U2 - All That You Can't Leave Behind. Ook bij dit album het gevoel dat het een stap achterwaarts was ten opzichte van de voorganger Pop, en dus ook alhier het laatste album dat ik van hen had aangeschaft.

* De recente albums van 4 en 5 kunnen me ook nu ook weer niet voldoende genoeg blijven boeien; helaas...

Leuke bijdrages allemaal, uiteraard niet allemaal mee eens maar wel erg vaak voorstelbaar. Veel nadruk op bands die tot een bedenkelijk niveau zijn afgezakt (Chinese democracy heb ik niet eens meer aangedurfd) of op desastreuze wijze het roer hebben omgegooid (niemand nog Land of confusion of Owner of a lonely horror genoemd!), hetgeen de vraag van kuifenco van gisteren nog steeds actueel maakt:

Invisible Touch had eventueel ook wel in mijn topvijf gepast, 90125 zeker niet. Ik denk echter wel dat deze albums symptomatisch zijn voor de grote(re) invloed die platenmaatschappijen indertijd op bands hadden. Wellicht vonden de leden van Genesis het zelf ook wel prima om hun muziek de jaren '80 in te stroomlijnen en te vereenvoudigen. Wellicht vonden de leden van Yes (toch al een weinig constant gegeven) dat ook wel. Maar dat nagenoeg alle jaren '70 progbands onafhankelijk van elkaar richting de jaren '80 die behoefte voelden, komt toch minder aannemelijk voor.

Maar goed, een band mag zich sowieso ontwikkelen. En dat noemen we dan 'dapper'. Allicht kan dat fans van het eerste uur kosten, anders was dat labeltje 'dapper' ook zo gratuit geweest...

Dat dus! En ik ben toch echt gek op die andere shoegaze bands.



Dat dus niet. Voor mij weer één van de beste albums die ik ken

Andere benadering: albums van enorm grote favorieten die me minder of helemaal niet bevallen:

1. Sigur Rós - Ba Ba Ti Ki Di Do
2. Prince - Rave Un2 the Joy Fantastic
3. Marc Almond - Ten Plagues
4. Sufjan Stevens - Enjoy Your Rabbit
5. The Smashing Pumpkins - Machina / The Machines of God

1. Lou Reed - Metal Machine Music

Lou heeft wat mij betreft één van de beste albums ooit gemaakt (Berlin), maar ook één van de allerslechtste en dat is toch een knappe prestatie. Niet doorheen te komen.

2. dEUS - My Sister = My Clock

Op dit tussendoortje verliezen de heren zich in freakerige Beefheartiaanse moeilijkdoenerij.

3. The Sisterhood - The Gift

De doorstart van The Sisters of Mercy. Gelukkig zouden ze het daarna onder eigen naam weer goed maken, maar dit is een gedrocht van een album vol saaie lange nummers.

4. Rage Against The Machine - Rage Against The Machine

Het zal wel aan mij liggen, maar ik geloof deze heren gewoon niet. Het klinkt mij allemaal gemaakt en geforceerd in de oren.

5. Manic Street Preachers - The Holy Bible

Ik heb bijna alle albums van deze band in huis, maar deze beslist niet. Dit is pretentieus met een hoofdletter P. Een holle sloganplaat.

NB: Grappig dat ik al twee keer het één-na-beste album aller tijden voorbij heb zien komen.

Ja, hier is niemand bevooroordeeld, we haten alle albums even erg...

Nog veel grappiger dat jij dat album die betiteling durft te geven (of je bent gewoon dol op je stofzuiger, dan heb ik niks gezegd)

Gelukkig is je nummer 1 wel een juweeltje.

Veel beter dan jouw nummer 1

Ja, dat krijg je als je je stofzuiger te vaak gebruikt... ga je kwaliteit niet meer herkennen. Best jammer

Zo jammer dit, jouw reacties zuigen tegenwoordig nog beter dan de beste stofzuiger

Wel leuk dat mensen hier geen voorspelbaar lijstje droppen met BZN, Jan Smit enz. Maar dat veel heilige huisjes worden geveld. Weliswaar inclusief een paar van mijzelf, dat dan weer wel

 mijn top 5 haat lijst is:

1. The Clash - Cut the Crap (1985)
Fantastische band natuurlijk, The Clash... maar dat het met dit gedrocht moest aflopen... geen enkele memorabele song (nee, ook This is England niet), geen enkel geïnspireerd moment... jammer jammer... ik blijf graag Combat Rock zien als echte zwanenzang van (tenminste de originele) The Clash.
2. Chris Cornell - Scream (2009)
Chris Cornell is en blijft een van mijn grootste muzikale helden waarvan ik zo'n beetje elke opgenomen noot wel in huis heb... behalve deze... Prachtig als artiesten uit hun comfortzone treden en iets anders proberen... maar dit is een wel erg mislukt project...
3. Red Hot Chili Peppers - I'm with You (2011)
Het is niet persé het ontbreken van John Frusciante... het is ook niet persé  de wat rustigere, minder funkie koers van de laatste jaren (Stadium Arcadium vind ik wel prachtig)... het zijn gewoon geen goede liedjes... deze plaat is met zijn veel kortere speelduur veel slechter door te komen dan zijn dubbele voorganger... saaie plaat vooral.
4. Judas Priest - Turbo (1986)
Judas Priest heeft wel meer mindere platen gemaakt. Eigenlijk is er sinds het meer dan 25(!) jaar oude Painkiller geen fatsoenlijke  Priest plaat meer verschenen (dat was trouwens dan ook wel een killer van jewelste). Maar deze op de Amerikaanse markt mikkende jaren 80 AOR troep vind ik ook gewoon echt verachtelijk.
5. Metallica - St. Anger (2003)
In tegenstelling tot de algemene mening hier op MuMe vind ik de laatste 2 worpen van Metallica best genietbaar,  waarbij ik Death Magnetic zelfs gewoon goed durf te noemen, jammer dat de songs wat te lang zijn... maar deze St. Anger is een ander verhaal. Dit geluid irriteert me werkelijk... niet beluisterbaar gewoon... hoe verzin je Dit? Er staan nog wel een paar tracks op die enig potentieel zouden hebben als ze fatsoenlijk zouden zijn uitgevoerd en opgenomen... helaas...

Verder wil ik nog noemen: OK Computer van Radiohead,  MuMe's persoonlijke heilige graal ... prima plaat natuurlijk maar o zo overschat... zoals meer van Radiohead trouwens.... en Neil Young... en Oasis.... en....

O ja, St. Anger. In de aanloop naar mijn lijstje wel overwogen, maar op het moment suprême toch weer over het hoofd gezien.

Ik laat de makkelijke grotendeels buiten beschouwing, iedereen weet nou wel dat ik geen jaren '80-liefhebber ben dus dat ga ik er hier niet bovenop leggen.

1. Guns 'n Roses - Appetite for Destruction
Ik wacht eigenlijk nog steeds op de dag dat deze band inziet dat de grap nu wel mooi is geweest, maar begin toch steeds banger te worden dat het geen grap is. Heb deze ooit geprobeerd in de tijd dat ik dacht nog redelijk onbevooroordeeld naar platen te kunnen luisteren, maar het komt op mij over als een poging zo overdreven mogelijk te doen. Ik ben verstandig genoeg geweest de rest van deze band links te laten liggen, anders had ik vermoedelijk mn top5 hier snel vol gehad.

2. Motorpsycho & Stale Storlokken - The Death-Defying Unicorn
Neem het beste van Motorpsycho en het beste van Storlokken en je krijgt waarschijnlijk een briljant album. Neem het beroerdste van beide en je krijgt dit. Oeverloze nummers die net niet hard, net niet verrassend en net niet catchy genoeg zijn. En daardoor slaat het helemaal de plank mis, en dan moet het ook nog weer bijna 1,5 uur duren.

3. Arcade Fire - Everything Now
Funeral vind ik niets minder dan geniaal, maar nu vraag ik me zelfs af of ik het volgende album (als dat er komt) uberhaupt wil gaan luisteren. Het feit dat ze dat in 4 albums voor elkaar hebben gekregen zegt toch wel iets.

4. Tord Gustavsen Trio - Being There
Eigenlijk niet eens zo zeer om de plaat op zich, want er zijn vast veel slechtere in deze richting te vinden. Maar deze heb ik in bezit en deze is toch vrij representatief voor de 60-jarige-vrouwen-theekrans-jazz die in dit lijstje niet mag ontbreken. Er mag geen seconde ook maar aan een geluid gedacht worden waar ook maar iemand aanstoot aan zou kunnen nemen. Er was een tijd dat ik nogal onder de indruk was van dit soort muziek (vandaar dat ik deze ook bezit), maar dat kan ik me toch steeds moeilijker voorstellen

5. Pink Floyd - The Wall
Ik durf mezelf best een Pink Floyd fan te noemen. Maar hier slaan ze toch echt de plank mis, terwijl de gedachte best logisch is... Want wat doe je als je niet echt veel inspiratie voor nummers vindt? Dan maak je de plaat veel langer, zodat de totale hoeveelheid inspiratie nog enigszins op peil blijft... oh wacht, zo werkt het niet. Have One On Me lijdt hier ook wel enigszins aan, alleen daar is de inspiratie die er was wat ongelijk verdeeld, wat leidt tot nog wel een aantal fascinerende nummers. Het fascinerende aan The Wall vind ik dat er sommige mensen zijn die het in zijn geheel uit kunnen zitten.

Heiligschennis! Heiligschennis is 't!

Niks disclaimers, ik haat deze muziek met heel mijn kille hart.

5. Marvin Gaye - What's Going On (1971)
Ik vind dit album saai. Te veel gekir en gekerm, nummers die een beetje in het rond kabbelen, ingedutte instrumentatie. Maar prima op de achtergrond, met name het titelnummer.

4. The Notorious B.I.G. - Life After Death (1997)
Biggie is een geweldige rapper. Schrap de helft van dit dubbelalbum, en er bijft een topper over. Dat is niet gebeurd. Nu zitten we met een plaat waarbij je de skipknop voortdurend onder je wijsvinger moet houden. Als onvoorstelbaar dieptepunt zingt hij in Playa Hater zelfs minutenlang over aalgladde R&B (en geloof me, aalgladde R&B komt wel vaker voorbij).

3. DuvelDuvel - Aap-O-Theek (2004)
Dit is een Nederlandstalige hiphopklassieker. Snap ik niet. Leuke beats, een enkel aardig nummer zelfs, maar vooral veel heel zwakke raps. In het bijzonder van de mensen om Duvel heen. 'Die gasten zijn zo groen dat de hulk lijkt op een oen' - je weet dat dit werd opgenomen toch, Jawat? Van Duvel zelf - autoritaire brombeer, lompe teksten, lompe flow - snap ik de charme ergens wel, maar ik vind hem vooral tamelijk zwak, met name als hij een album lang de hoofdrol speelt.

2. Muse - Origin of Symmetry (2001)
Waarom ik Thom Yorke prima vind en de zanger van Muse niet kan hebben weet ik eigenlijk niet. Misschien zou ik Yorke ook niet moeten als hij over deze bombast moest zingen. Het moet allemaal heel serieus, heftig en misschien zelfs wanhopig klinken, maar bij mij komt het niet binnen. De young adult dystopia van de rockmuziek.

1. Editors - An End Has a Start (2007)
Opgeblazen en gladgestreken discopostpunk. En dan is er nog de poging tot melancholie die vooral geforceerd aandoet. Lekker extatisch meezingen met het hele stadion.

Ik snap (en deel) het merendeel van je irritaties. Maar juist deze Marvin?

Ga koken vrouw.

Er zijn natuurlijk nog veel meer slechte albums uitgebracht maar deze ergeren mij zowat het meest.

1. Lou Reed - Metal Machine Music
Hier al twee keer genoemd. Lou Reed heeft met Berlin en het debuut van Velvet Underground 2 albums die tot het beste van de pophistorie gerekend kunnen worden maar dit is onbeluisterbare pokkeherrie dat door een select groepje werd opgevist als 'onbegrepen meesterwerk' maar mij enkel zenuwachtig maakt. Ideaal geschikt als martelinstrument.

2. John Lennon & Yoko Ono - Two Virgins (en ook Life with the Lions en Wedding Album)
Zogezegd kunstzinnige avant-garde maar enkel achtergrondgeluiden met kattengejank van Yoko Ono. Dat een artiest die in die tijd met The Beatles zo geweldige albums maakte met zulke gedrochten op de proppen kwam, daar kan ik niet bij. En dat Yoko Ono totaal niet kan zingen kan ik begrijpen maar dat ze dit op plaat moet zetten ...

3. Limp Bizkit - Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water
Rage Against the Machine werd hier eerder genoemd, ik ben ook niet gecharmeerd door deze band maar dit is zoveel erger. Niet meer dan een plat aftreksel ervan, geen melodie of emotie te bespeuren maar pure puberale aanstellerij. Nog erger was dat die band gehyped werd op Studio Brussel en dit album is tevens tekenend voor de malaise in de rock anno 2000-2001 toen nu metal meuk en postgrunge drek overheersten (ook Papa Roach bv. vind ik vrijwel even erg). Uit die tijd had ik ook een album van Kane en Nickelback kunnen vernoemen maar dat is te voor de hand liggend.

4. Neil Young - Landing on Water
Neil Young is één van de grootste artiesten ooit maar hier slaat hij de bal totaal mis. Dit album is een schoolvoorbeeld van de slechte producties waar veel albums rond die tijd (1986-1988) te lijden hadden. Steriele syndrums, dichtsmerende synths, een blikkerige sound, zogezegd hippe maar nu gedateerde productie die het gebrek aan inspiratie en goede songs moest camoufleren.

5. U2 - Songs of Innocence
U2 is hier eerder genoemd met Pop, Zooropa, All That You Can't Leave Behind en No Line on the Horizon. Nu zijn Pop en Zooropa ook niet mijn favoriete U2-albums en wat onevenwichtig maar U2 durfde hier te vernieuwen en er staan ook een aantal sterke songs op. All That You Can't Leave Behind is wat veilig (terug de oude U2-sound) maar bevat ook een aantal prima songs. No Line on the Horizon is gewoon een uitstekend U2-album waar ze niet kozen voor bonafide hits maar met behulp van Bryan Eno en Daniel Lanois nieuwe invalswegen insloegen en tevens de passionele U2-sound handhaafden.
Songs of Innocence is de échte U2-stinker: platgeproduceerd waaruit de bezieling is gefilterd met een stel matige, weinig geïnspireerde songs. Waar dat ik The Killers (een overroepen band) steeds een 2e-rangs U2 heb genoemd klinkt U2 hier als een 2e-rangs Killers.

Metallica - St. Anger en Guns N' Roses - Chinese Democracy waren ook stinkers van formaat wat ik in mindere mate kan zeggen van The Smashing Pumpkins - Machina / The Machines of God. Van My Bloody Valentine - Loveless heb ik de status ook nooit begrepen (Ride en vooral Slowdive vind ik veel beter).

Dat ben ik met je eens. Toch beschouw ik die van The Pumpkins als erger omdat dat mijn lievelingsbandje was. Van Guns N' Roses zagen we het vooraf een beetje aankomen en bij die van Metallica kon ik makkelijker mijn schouders ophalen.

Ja, dat van The Pumpkins is tenslotte erger omdat ze voordien 4 prima albums hebben uitgebracht en dan komen ze ineens met het zwakke Machina / The Machines of God. Eigenlijk hetzelfde als U2 die t.e.m. No Line on the Horizon alleen goede albums hebben uitgebracht (ook het door sommigen verguisde Pop heeft vooral sterke momenten) en dan met Songs of Innocence een miskleun uitbrachten.

Ik voel me persoonlijk aangevallen, 4 van deze 5 platen staan in mijn top-10 of net daarbuiten, en Wilco vind ik ook geniaal.

Eindelijk bijstand! Dacht dat ik gewoon niet verfijnd genoeg was om deze muziek een beetje spannend te vinden.

Dat ben je ook niet, en Niels ook niet .

Oeh leuk, op muziek haten:

1. R.E.M. – Automatic for the People
Sinds ik me heb geregistreerd op MuMe is mijn mening over veel artiesten en bands compleet omgeslagen, vooral in het jaren '80-departement. Mijn gruwelijke haat voor dit album is echter constant gebleven: slijmerig en klinisch gezeik dat vakkundig is ontdaan van ieder scherp randje. Nightswimming is de absolute gefermenteerde kers op de beschimmelde taart: als je nummer kitscheriger klinkt dan die muziek die de automatisch gemaakte collages van je vakantiefoto's begeleidt, weet je dat je wat fout doet.

2. Rage Against the Machine – Rage Against the Machine
De perfecte muzikale representatie van mensen die onironisch plaatjes zoals deze maken. Het enige wat genanter is dan deze veertig minuten aan pijnlijk stompzinnig geschreeuw, zijn de liefhebbers die je voor oppervlakkig uitmaken als je de intelligente maatschappijkritiek in een minuut lang "FUCK YOU, I WON'T DO WHAT YOU TELL ME" blèren niet ziet.

3. The War on Drugs – Lost in the Dream
Ik had me voorgenomen om me met deze top-5 te beperken tot albums die eigenlijk in mijn straatje zouden moeten vallen, en deze zit daar misschien net op het randje op. Ik kan het alleen jammer genoeg niet laten om nogmaals even op het internet te vereeuwigen hoe ontzettend nietszeggend deze plaat is. Lost in the Dream is het soort plaat waar het type mens dat wegrent zodra muziek niet door 70-jaar oude witte mannen is gemaakt, mee rechtvaardigt dat er tegenwoordig ook nog wel goede muziek wordt gemaakt. Het is een magnifieke samenvatting aan alles wat er in de afgelopen halve eeuw allemaal saai is geweest aan muziek.

4. Joni Mitchell – Blue
Het muzikale idool van mijn muzikale idool, en bovendien een favoriet van best wel wat mensen op deze site wiens smaak ik heel erg waardeer. Jammer genoeg is de overheersende emotie die ik beleef bij het beluisteren van dit album een brandend verlangen naar dat ze stopt met zingen. Waar ik grenzeloos verliefd ben op de meanderende stijl van haar geesteskind Joanna Newsom, ergeren de constante uithalen van Mitchell me iets meer dan ik durf toe te geven. Een stuk of tien keer geprobeerd, dit album, en vervolgens jammer genoeg moeten opgeven.

5. Gil Scott-Heron – Pieces of a Man
In tegenstelling tot bij Rage Against the Machine kan ik het politieke element van deze plaat wel waarderen. Jammer genoeg is de kwaliteit van de liedjes voor mij gewoon nog steeds kut. Home Is Where the Hatred is bijvoorbeeld heeft een prachtige tekst, maar melodisch boeit het nummer gewoon totaal niet. De rest van de nummers ben ik eigenlijk al vergeten.