Ja, Blue, helemaal amen, hoi123. Eigenlijk opmerkelijk dat iemand met zó'n (laat ik het netjes zeggen:) apart stemgeluid niet al eerder genomineerd is bij dit topic.

Dan heb je dus gewoon een k-smaak

Jij noemt dan weer twee 5* albums van mij (R.E.M. en Joni) en RATM vind ik lekker.

Nog niemand dEUS, alt-J of Arcade Fire genoemd hier? Bij deze en met liefde: de zogenaamde meesterklasse van deze alom gewaardeerde acts ontgaat mij nagenoeg volledig. Neutral Milk Hotel en Radiohead kunnen mijn top-5 vervolledigen. Ideal Crash, Funeral, An Awesome Wave, In an Aeroplane en OK Computer, ik heb ze tig maal een kans gegeven en evenzovele keren lieten voldeden deze platen ruimschoots niet aan lofzangen van leden die in de regel nochtans hoog heb zitten. En verweesd bleef ik achter.

Merkwaardig dat hoi123 uithaalt naar Joni Mitchell maar Joanna Newsom wel kan waarderen. Haar debuut (vernoemd door aERodynamic) vind ik ook overroepen tov. haar volgende albums maar een eigenzinnig talent is ze zeker.

Ik vind het inderdaad ook raar, maar jij kan (de vroege) Joanna weer niet zo waarderen volgens mij, dus dan staan we quitte.

titan heeft gisteren in zijn bericht van 15:50 zijn liefde voor My sister = my clock beleden.

Die vind ik ook niks, maar dat beschouw ik als tussendoortje. Beetje rare fratsen ding, geen volwaardig iets.

hoi123
Geweldig lijstje! Ik heb ook niks met Joni Mitchell en in het bijzonder Blue. War on drugs en RATM vind ik ook compleet waardeloos. Gewoon Fuck zeggen, omdat dat goed verdient. Dat is hun goed recht, maar dat velen daar intrappen is tamelijk zielig. Maar omdat deze artiesten sowieso niet in mijn straatje passen heb ik ze niet genoemd. Automatic for the people had ik echter ook zeer goed in mijn lijstje kunnen hebben. Ik was een redelijk fan van REM, maar met dit album was het direct klaar. Wat een ijskoud en klinisch album. Alles wat REM daarvoor maakte was op zijn slechtst nog steeds acceptabel. Op Automatic for the people was het beste nog maar krap aan acceptabel. Beetje jammer dat ik vervolgens REM's topalbums van daarvoor vervolgens nauwelijks nog gehoord heb. Apart wat 1 minder album soms doen kan.

Blue van Joni Mitchell had ik ook kunnen nummer. Snap werkelijk niet wat mensen zo goed vinden aan dat album. Het ook vaak genoemde Loveless vind ik daarentegen één van de betere albums van de jaren 90.

Toen ik het topic opstartte had ik zo mijn twijfels. Zou het gaan lopen? Maar kijk eens aan: grondig werk, goed geschreven en met de nodige ironie. Aan de hijgerige waan van alledag voorbij. Bovendien worden de zinnige bijdragen gedebiteerd zónder egomaan en/of infantiel gezeik. Dat is bij de op MuMe besproken albums wel eens anders... Ik hoop dat dit topic in dat opzicht besmettelijk werkt. Ik heb alweer een nieuwe in mijn koker. Daarover later meer. Om de vrolijke Antilliaanse sprinter Churandy M. te citeren:

Churandy Martina - 'Ik ben zo blij...' - YouTube

Leuk topic en gelukkig geen gemakkelijke afzeikerij, maar over het algemeen goed onderbouwd met prima standpunten.
Ik ben persoonlijk meer van het positieve stukje schrijven, omdat een album die je echt past meer vreugde geeft om daar iets over kenbaar te maken - mogelijk om ook andere users er mee kennis te laten maken.
Zo heb ik het in ieder geval wel ervaren de bijna 10 jaar dat ik hier al rond hang.
Veel mooi werk via de anderen leren kennen en nuttige tips opgepikt.
Echter is kritisch zijn en je hart even flink te luchten, therapeutisch ook erg fijn.

I couldn't agree with you more! En voor mij persoonlijk staat dit topic ook in zekere zin in het verlengde daarvan, want in plaats van het kiezen van platen uit genres die ik verafschuw (zinloze oefening) staan mijn "haat"platen in het teken van "Hoort nou helemaal niemand dat dit eigenlijk...?" Maar, toegegeven, dit topic werkt ook goed als symbolisch ontluchtingsventiel wanneer de interne irritatie-CV weer eens loopt te borrelen... (Zo, en nu ga ik boodschappen doen in een supermarkt waar momenteel DE GODGANSE DAG EEN PAARD IN DE GANG STAAT)

Platen haten vind ik vooral verspilde energie. Er is zoveel moois te vinden in de wereld van muziek. Waarom je tijd verdoen met albums die je toch niks vind. Voor wie de bal in wil koppen. De marathons die ik met Lennert doe, zie ik wel als iets anders.

Bad Company – Stories Told & Untold
Creatieve zelfmoord van deze ooit best leuke band. Enerzijds een stel nieuwe songs die zo glad zijn dat het zelfs de commerciele insteek voorbij schiet. Mierzoete liefdesliedjes waar ik een teiltje voor wilde zoeken. Aan de andere kant heropgenomen klassiekers die nog niet eens in de schaduw van het origineel mogen staan.

Emperor - In The Nightside Eclipse
Destijds aardig wat speurwerk gedaan om deze black metal klassieker te vinden. Aangezien veel mensen er zoveel lof voor hebben, moest het eigenlijk wel goed zijn. In mijn oren is dit album met vier vijf verschillende stofzuigers opgenomen. Een slechte productie kan soms zijn charmes hebben, maar dit gaat me echt te ver. Wel een prachtige hoes trouwens

Klaus Schulze – Irrlicht
De lp kreeg ik een paar jaar van mijn vader, samen met de rest van zijn vinyl collectie. Elektronische muziek heeft niet mijn voorkeur, om het netjes uit te drukken, maar de oervaders kan ik soms best goed hebben. Dit album heb ik na een kwartier afgezet omdat ik er letterlijk hoofdpijn van kreeg. In dat stuk ook echt niets boeiends gehoord.

Testament – Demonic
Deze plaat luisterde ik nog in de tijd dat ik nog fan was. Kan me nog steeds niet voorstellen dat dit van de band komt die ooit twee erg toffe thrash metalplaten afleverde. Demonic staat vol met fantasieloze death metal met een ontzettend lelijk geluid. Ik snap er nog steeds niets van. Misschien een goede voor een marathon.

The Velvet Underground - Velvet Underground & Nico
Nog een klassieker, en wat voor een! Ik kan wel uit de voeten met sixties rock en psychedelische muziek. En wordt dit album ook nog gerekend tot een van de beste aller tijden. Kat in een bakkie, dacht ik zo. Zelden zo van een koude kermis thuisgekomen. Inmiddels weet ik dat psychedelica een heel breed begrip is. The Rolling Stones maakte ook ooit een psychedelisch album en die is ook nooit bevallen. Wat TVU hier doet, snap ik geen seconde. Ik kan niet echt in de details treden, omdat ik dit album zeker al 5-6 jaar niet meer gehoord heb, maar de ontgoocheling staat me nog goed bij.

Ik zit me op dit topic toch erg te vermaken. Even lekker van je afschrijven, met vaak de nodige humor, een dikke knipoog en creatieve teksten. Heerlijk!

Leuk topic inderdaad. In eerste instantie had ik er weinig verwachtingen van, laat ik daar eerlijk over zijn. Zelf moest ik echt zoeken om met vijf kandidaten te komen binnen de genres die ik graag beluister. En haten is dan ook weer een groot woord. Maar haat-plaat bekt gewoon lekker. Het herinnerde me ook een beetje aan de vermakelijke rubriek klote-plaat van het vroegere VPRO radioprogramma Ron Flon Flon met Jacques Plafond van Wim T. Schippers. Later schoot me nog wel een enkel teleurstellend album te binnen maar het is een beetje mosterd na de maaltijd om daar nu nog mee te komen. Het voegt niks toe. Wel hoop ik dat andere MM'ers hun lijstjes nog bekendmaken. Het levert toch interessante gezichtspunten op.

Even een pm naar de users die je nog mist is wellicht een idee. Heb ik ook gedaan na de opstart. Maar ik kan niet aan de gang blijven. Zet 'm op!

Dat Rage Against the Machine zo vaak langskomt snap ik niks van.

http://78.media.tumblr.com/b630f176d0780de97fb184e74d90cb2b/tumblr_mmda6gNWJY1qex3uso1_500.gif

Precies daarom.

5. Red Hot Chili Peppers - By the Way
Matige plaat van een band waar veel mensen om begrijpelijke redenen erg weg van zijn: toegankelijk, soms kun je er op zwijmelen, soms luchtgitaar spelen, enzovoort. Ik hoor vooral oerconservatieve, saaie rockmuziek die nog heel slecht gezongen is ook.

4. Mahalia Barnes & The Soul Mates featuring Joe Bonamassa - Ooh Yea! The Betty Davis Songbook
Ik kan blues en soul erg waarderen, maar hoe er hier mee om wordt gesprongen, nee, echt niet. Vrijwel alles ergert me: van het aanstellerige gitaarspel – dat is geen blues, dat is gewoon rock, en slechte rock ook nog –, tot de dito manier van zingen à la ‘vingertje op en neer bewegen door de lucht tijdens de uithalen, want anders haal je de hoge noten niet. De zang is echt té Voice of Holland, terwijl alle rockliefhebbers die normaal The Voice haten dit blijkbaar opeens wel leuk vinden.

3. Ryan Adams - 1989
Ryan Adams maakte van een briljante popplaat een moeizame, vervelende plaat voor mensen die zichzelf te cool voor Taylor Swift voelen en doen alsof haar liedjes alleen tot hun recht komen als je er een dodelijk saaie kruising tussen Bruce Springsteen en Oasis van maakt. Dat Adams oprecht fan is geloof ik wel, maar hij weet echt niets, maar dan ook niets over te brengen van wat het origineel zo onweerstaanbaar maakte.

2. Jacqueline - Good Life
Ik wil graag even van de gelegenheid gebruik maken dat ik alles van Krezip heel erg kut vind, met dat afschuwelijke ‘ik wil mijn puberemoties even uiten, maar daar heb ik wel een woordenboek Nederlands-Engels bij nodig’, maar op die leeftijd is dat nog enigszins te begrijpen (of je het uit moet brengen is een tweede). Jacqueline Govaerts eerste soloplaat verdient echter een speciale vermelding. Ze is dan al 28, roept de hele tijd dat ze Carole King en Tom Waits supergoed vindt, kiest voor een ander muzikaal palet, maar het blijft bloedirritante kindermuziek – ditmaal met onverteerbare refreintjes die keer op keer herhaald worden. Joepie!

1. My Chemical Romance - The Black Parade
Net zo puberaal en kinderlijk als Krezip, maar dan met Queen-pretenties (overigens, ik he been hekel aan Queen), en een belachelijk concept over een kankerpatiënt wiens lijden symbool staat voor Gerard Ways diepste gevoelens, of iets dergelijks. Er zijn prachtige nummers en films gemaakt over kanker, die mij emotioneel zeer raken, maar om die nare ziekte als vehikel voor allerlei opgekropte puberemoties, dat vind ik veel te ver gaan – het is ronduit smakeloos.

Dat herken ik wel, misschien ga ik soms iets te ver daarin, maar ach... als bandjes uit de UK daar een contract aan over houden en op het vasteland kunnen gaan spelen mag het (en pas op: wederom persoonlijk contact met een artiest, uit Zuid-Afrika, waar ik mijn best voor ga doen)

Velen zullen het niet eens zijn met mijn beschrijving, het is maar een mening, hier en daar wat aangedikt ?

1. The Beach Boys - Pet Sounds

Deze band scoorde met mooie, snelle surfmuziek.
Opeens moesten ze zo nodig met winterjas aan en ijsmuts op in de studio zitten en moeilijke, overgeproduceerde hippiemuziek maken.
God Only Knows vind ik alles behalve geniaal, gewoon saaie grijze muziek, waarbij het openhaardvuur terecht weigert om te gaan vlammen.

2. Depeche Mode - Ultra

Dave Gahan is aan de dood ontsnapt, maar zijn stem is wel naar de klote.
Martin Gore probeert het gevoel van de zanger te verwoorden, maar slaagd daar niet in.
Alan Wilder had de boel nog enigszins kunnen redden, maar besluit om zich er niet meer in te mengen.
En het aandeel van Andrew Fletcher is altijd al een groot vraagteken geweest.
Ze hadden beter kunnen stoppen, echt goed werd het nooit meer.

3. U2 - Zooropa

U2 was de weg kwijt, disco en country.
Bono in zijn midlifecrisis waar hij nooit meer uit zou komen.
Vanaf heden de sigaren rokende zakenman met Edgar Davids bril, ik sta er niet van te kijken als hij ooit nog Jan Smit zal opvolgen als Pearle boegbeeld.
Later probeerde U2 het nog verschillende keren met echte muziek, maar echt overtuigend klonk het niet meer.

4. Nick Cave - The Boatman's Call

Het minst spannende album van Cave, wel brak hij hiermee door bij het grote publiek.
Weg is de boosheid, het manische, demonische.
Hij lijkt het leven onder controle te hebben.
Pantoffel plaat voor op de zondagochtend.
Als ik een rustige plaat van hem wil horen dan zet ik de oversentimentele kerstplaat The Good Son wel op, want die klinkt een heel stuk puurder.

5. Radiohead - OK Computer

Creep was een heerlijke klap in mijn gezicht, een huwelijk tussen Britpop en Grunge.
Het lelijke eendje dat met zijn hoge engelen stem de frustraties van zich af zong.
The Bends was het perfecte popalbum, echt elk nummer was geschikt om als single uitgebracht te worden.
Vanaf OK Computer ging het om de kunst, muziek was bijzaak.
Bij schilderij wil ik ook graag in een keer zien wat het voorsteld.
Ik ben niet iemand die in een museum een uur lang naar de muur gaat staren, zijn hoofd alle kanten op beweegt en vervolgens met een vermoeide moeilijke omschrijving van het geheel komt.
Muziek is voor mij voornamelijk vermaak, en ik ben geen voorstander van om elke kunstenaar subsidie te verlenen, naar kwaliteit zal altijd vraag zijn, verkoopt het niet, dan is er blijkbaar geen belangstelling voor.
Yorke is tegenwoordig net als Bono een slimme zakenman, Radiohead is een commercieel massaproduct.
Het kunstzinnige is verworden tot een houding, gericht op de verkoop.

5 geweldige albums

Ik kan je helemaal volgen voor wat betreft The Beach Boys - Pet Sounds, maar daarna raak ik het spoor bijster deric raven.....

(en meestal kan ik je aardig volgen)

Ik erger me weinig aan muziek, kan Django Wagner prima velen zolang hij maar niet op me gaat zitten, maar deze 5 platen zijn toch de moeite om hier te benoemen:

1. Sigur Ros - Kveikur

Vele malen geprobeerd, nooit goed gevonden. Hij blijft zijn gitaar maar tegen zijn versterker duwen. Te rammelig, te industrial, te weinig feeëriek ofzo... Oprecht een onprettige plaat om naar te luisteren. Sigur Ros hoort snoezeliger te zijn, verdorie!

2. The Violet Burning - Faith and Devotions of a Satellite Heart

Voor velen een onbekende plaat en geloof me, dat wil je zo houden. Alles wat aan christelijke muziek tenenkrommend kan zijn zit in deze plaat. Sentimenteel hallelujagewauwel, eindeloos herhalen, platte arrangementen en goedkope teksten. Deze plaat zal u niet bekeren, vrees ik. Nochtans hadden de mannen een hele toffe debuutplaat.

3. The National - Sleep Well Beast

De hosannastemming rond dit album ontgaat mij volledig. De mannen blijken, op een elektronisch bliepje en en aardig nummer na, dezelfde koers bewandelen. Alles wat ze tot een goede band maakt stond wat mij betreft al op Boxer. Ze moeten eens en schop onder hun hol kriigen en ballen tonen.

4. Villagers - Darling Arithmetic

Het begon zo leuk als origineel en eigenzinnig bandje, maar deze plaat druipt van clichés. Nietszeggend folky gedreutel. Conor, scheer in hemelsnaam je baard af en doe iets leuks met je talent.

5. Adele - 21

Oké, Adele bashen is makkelijk, maar zelfs mijn kinderen weten het: als deze kwijlebal langskomt onstaat er een agressieve sfeer - en er zijn maar heel weinig artiesten die dat voor elkaar krijgen (vooruit, eervolle vermeldingen voor Chef Special en Racoon). Het is de manier waarop ze sommige woorden uitspreekt: turning teebaowwws, brrrr.

Goed, en nu ga ik iets leuks opzetten...

Ik heb het in muzikaal opzicht ook met gefronste wenkbrauwen zitten lezen (behalve Nick Cave dan toch), maar niettemin...

Leuk topic!
Haat is wat overdreven, maar het is door velen hiervoor al netjes gekaderd. En voor mij is een negatieve plaat ook vaak een album dat een flow van een band doorbreekt, zo'n stap waarvan je denkt: jongens, waarom nu weer dit, het ging net zo goed. Dus ipv haat zou ik het eerder mijn teleurstellings-top-5 noemen...

1. Duran Duran - Red Carpet Massacre
Waren ze eindelijk terug bij elkaar met de originele 5, hadden ze net een middelmatig album (astronaut) gemaakt, dan waren ze nu toch wel klaar voor nog eens een echte klassieker... ach nee, blijkbaar lagen er ergens op het schap van de platenfirma nog wat restjes Timberlake & co, naast de doos halfmuffe cornflakes, krijgen we dus een plaat vol pogingen-tot-meezijn-met-de-tijd blipjes die hopeloos over-datum zijn. Zwaar teleurstellende plaat, zeker omdat ze erna met All You Need Is Now bewezen het echt wel nog te kunnen.

2. Arcade Fire - Everything Now (en ook wel alles van hen)
Je hebt zo van die groepen waar alles zegt dat het in je straatje zou moeten passen. Zo ook op deze site: altijd lovende commentaren, van users die je ook wat volgt om zaken te ontdekken. Alle albums echt geprobeerd maar het blijft bij mij altijd steken in middelmatigheid. En dit album bevestigde dat nog maar eens: jawel hoor, mooie abba-riff in het titelnummer, maar dan luister ik gewoon wel abba als ik pop wil. Bij Arcade Fire heb ik altijd zo'n 'kijk-eens-hoe-intelligent-wij-muziek-maken' gevoel, en daar hou ik niet van.

3. A-ha - Stay On These Roads
Als je spreekt over evolutie en een knak naar beneden, dan is dit wel het topvoorbeeld. Ook omdat het botst met mijn eigen muziekevolutie. Het debuulabum was pop, goed gemaakte pop met een prachtige stem. Het 2de album was geen bank vooruit maar een heel continent, Scoundrel Days is een meesterwerk. Nog altijd pop, maar met zoveel laagjes en diepgang... ideaal ook voor een jong gastje om wat dieper in muziek te kunnen duiken. En op het moment dat ik wat meer richting R.E.M./grunge/gitaren ging qua smaak, komt A-ha dan met een mierzoet, aalglad pop-vehikel met een aantal vullers ook. Met als hoofdpunt 'Touchy', waarvan ik dan nog een 12"-remix had waar ik bij het draaien echt dacht 'dit is 1 van mijn favoriete groepen, maar god wat is dit rommel in het kwadraat'.

4. Radiohead - Hail To The Thief
Ik ben Radiohead fan, maar ik ben de 'oude' fan, die het begintrio Pablo/Bends/Computer als het beste ziet. De periode Kid A/Amnesiac vond ik al lastig, maar je blijft proberen, want 1 van je favoriete bandjes is wel plots iedereen's favoriete bandje geworden. En dan had je dus deze 'Hail To The Thief', met wat marketingcampagne errond die heel slim het album als een huwelijk tussen oude & nieuwe radiohead voorstelde. Zou het dan toch nog... nee dus, niet voor mij. ja, er staat hier en daar wat moois op, maar algemeen is het voor mij slaapverwekkend. En mijn god, ik hou niet van het woord pretentieus, maar hier durf ik het toch wel eens uithalen... moeilijkdoenerij om moeilijk te doen, laten we gewoon alle nummers ook nog een tweede titel geven. je weet wel, dit album heet eigenlijk 'The Gloaming'. En een extra persoonlijke ergernis: dit vreselijke album heeft dan wel weer een supermooie hoes.

5. R.E.M - Reveal
R.E.M: zoveel veelzijdigheid, zoveel mooie albums, nog meer topnummers. Hier en daar ook wel eens een stinker (Everybody hurts doet het ook niet bij mij, I'm Gonna DJ is een echte haat-plaat...), soms eens een halfgrappige vuller. Maar het raakt je altijd wel. Dit album is anders, deze kabbelt gewoon voorbij... ik kan er eigenlijk niet veel over schrijven, want ongeveer elk nummer klinkt hetzelfde voor me, niks blijft hangen, deze plaat beluisteren is werk voor mij, en dan vooral nutteloos werk. Vermoeiend, moe, saai... da's zowat het gevoel bij dit album. 'Imitation of life' is heel toepasselijk op dit album, de titel zou 'Imitation of REM' moeten zijn ipv 'reveal'.

01 Radiohead - Kid A
02 Radiohead - Amnesiac
03 Radiohead - Hail to the thief
04 Radiohead - In rainbows
05 Radiohead - A moon shaped pool
06 U2 - Achtung baby
07 U2 - Zooropa
08 U2 - Pop
09 U2 - All that you can't leave behind
10 U2 - How to dismantle an atomic bomb

Ik was na The Bends een fan van Radiohead, maar toen het roer om ging, begon de stem van Yorke mij enorm tegen te staan. Van U2 heb ik de eerste drie albums stuk gedraaid. Bono is sinds zijn zgn. engagement met de wereldpolitiek een sigaar rokende, narcist, die vooral heel slechte platen maakt. Weet je waar ik dan vrolijk van word? De hitsingles van The Hollies uit de jaren '60.

Wat persoonlijke grieven van mij.

Ik ga niet platen opsommen van artiesten die ik niet goed vind. Door ze niet te draaien hoef ik die ook niet te horen en blijft mij irritatie bespaart. Onderstaande plaat heb ik echter zo vaak een kans gegeven en ik wilde ze ook echt goed vinden.

1. Saga - Pleasure and the Pain

In de jaren 90 kwam Saga terug in de oorspronkelijke bezetting, en wisten zich geen raad met het veranderde muzikale landschap. Alternatieve rock, dance en hiphop hadden de hitlijsten overgenomen. Geen symfo, geen new-wave, geen AOR-pop of hardrock meer te bekennen in de hitlijsten. Na een mislukte arenarockplaat (Security of Illusion) een soort soundtrack van een serie die niet liep (Steel Umbrellas) en een erg geslaagde megaconceptplaat die niet onderdeed voor Operation Mindcrime of Streets, besloten de bandleden een 'moderne' plaat te maken, inclusief housebeats en U2-achtige riffs. Er staat zelfs een Beatles-cover op!. Ik ken niemand die deze plaat goed vind. Zelfs de die-hard Saga-fans vinden deze plaat niets.

2. Marillion - F.E.A.R.

Deze plaat staat symbool voor alles wat ik niet mooi vind aan moderne 'progrock'. Het is wat mij betreft veel te somber, en in plaats van muziek, hoor ik gewoon heel lange popliedjes met erg saaie muzikale omlijsting. Ik hoor geen spanning, ik hoor geen bezieling, geen muzikale uitdagerij, geen instrumentale spannende stukken. Deze versie van Marillion en alle bands die hier op voortborduren lijken een beetje afgekeken te hebben bij Radiohead en daar waar Radiohead tenminste korte songs maakt en niet claimt een progband te zijn, is Marillion schijnbaar nog steeds erg prog en zoals gezegd: de songs duren maar en duren maar zonder spannend te zijn. Mijn liefde voor Marillion en Hogarth stopte abrupt en zelfs alles ná Holidays in Eden ging mij tegen staan.

3. Lynyd Skynyrd -1991

Een plaat met saai artwork, saaie nummers en absoluut geen bezieling. Dit is de comeback-plaat? Niemand die deze plaat uberhaupt kent. Dit is toch wel de grootste teleurstelling van een band die met zoveel poeha de draad weer oppikte. Het zou ook jaren duren eer de draad een beetje was opgepikt, maar toen was er al helemaal geen bandlid meer over. Deze 1991 heeft heel veel originele leden, maar is de saaiste rockplaat die ik ken.

4. Annihilator - Remains

Oh wat was ik gek op deze band, en zelfs ná de grunge-revolutie, waarbij thrash echt niet meer mocht, ging Waters stug door. Als éénmansband. Er dat ging twee platen lang toch nog redelijk goed. Samen met drummer Randy Black kwamen King of the King en Refresh the Demon. Twee redelijke thrashplaten die wat simpel klinken, maar genoeg vuurwerk bezitten om eens lekker los te gaan.

Remains klinkt als een plaat waar op leftovers stonden, maar de plaat zou eigenlijk Human Remains heten. De plaat zelf is saaie industrial metal (welke thrashband is niét in die val gestapt?), met alleen Tricks and Traps als lichtpuntje. Dit is precies wat ik niet mooi vind in metal.

5. Uriah Heep - High and Mighty

Hier was de band echt helemaal de weg kwijt. Ik wilde eigenlijk Different World of Raging Silence aandragen, maar die platen vind ik tenminste nog dapper en gedurfd.

High and Mighty is een soloplaat/samenwerking van Wetton en Hensley, waar de rest van Heep aan mocht mee doen. De songs zijn saai, overbodig en melig. Er staat misschien 1 of 2 leuke songs op, en dan is het klaar. Op één nummer mag Byron niet eens meedoen (Wetton en Hensly zingen de leads).
Deze plaat had nooit hoeven te verschijnen. Dit is de laatste plaat met Byron en er had veel meer in kunnen zitten dan dit.

Een plaat die ik echt nooit opzet, ook als is Footprints in the Snow zo mooi.



Runners up:
Barclay James Harvest - Face to Face en Caught in the Light
Allman Brothers Band - Brothers of the Road
Molly Hatchet - Lightning Strikes Twice
Lynyrd Skynyrd - Gods and Guns
Gentle Giant - Giant for a Day
Yes - Union
Wishbone Ash - Raw to the Bone
Eloy - The Vision, the Sword and the Pyre: Part I en II
Black Sabbath - Forbidden

Nu houd ik op, want er is zoveel goeds te luisteren!