Het had weinig gescheeld of ik had hier binnen deze count down 40 nummer 19 niet meer gered

Maar ik lees ook dat ik de zaak hier zit op te houden.
Op naar nummer 19

Dit nummer is al bijna 5 jaar geleden geplaatst. Dat is inmiddels zo lang geleden dat de link van youtube verdwenen is. Soms kunnen dingen verdwijnen.

Als ik toen had gereageerd dan was dit een ander verhaal geworden. Dat werd een volledig eerbetoon aan de piano. Want ik ben dol op dat instrument. Ik kan het bespelen en het is leuk om het te bespelen. Ik ben over het algemeen ook dol op piano-nummers. Vier jaar geleden had ik allerlei pianomeesterwerken erbij gehaald. Van Elton John tot Mozart. Want: “I love the piano”.

Maar we zijn nu bijna 5 jaar later en het verhaal wordt net even anders.
Dan denk je aan romantische films die passen bij de nocturnes van Chopin of de moonlight sonate van Beethoven. Of aan een mooie lichte pianosonate van de Italiaanse componist Scarlatti. Maar ik heb die films even doorgenomen. Dat begon al in de jaren 70 met Claudias prog rock bandje Goblin. Al die films zijn horror: Profondo Rosso in 1975, Suspiria in 1977, Dawn of the dead in 1978, etc., etc. Het is allemaal bloed, zombies, doorkliefde lichamen en dood.

Op 4 mei vorig jaar was ik zelf ook een nummer aan het oefenen op de piano dat op dat moment nummer 1 stond in mijn weeklijstje van 1980 (zie dit topic). A forrest van the Cure. Eigenlijk niet echt een pianonummer maar mijn rechterhand bootste de melodie na, à la de stem van Robert Smith en mijn linkerhand de bas van Simon Gallup. Sommige noten vulden het nummer aan met het keyboard van Matthieu Hartley en de pedalen werden beroerd op de vierde tel van de drums van Lol Tolhurst. Dan krijg je ongeveer dit.

Het nummer gaat uiteindelijk naar een horrorachtige climax. Lost in a forrest. All alone. Op het eind lijkt er een zombie uit de duistere achtergrond op te duiken die je lichaam doorklieft. Na deze climax ebt het nummer langzaam weg. Het einde lijkt op een hart dat langzaam stopt met kloppen.

S’ avonds keek ik naar de dodenherdenking. Een moment van bezinning. Twee minuten stilte om de grootste horrorperiode uit onze vaderlandse geschiedenis te herdenken. Zouden die twee minuten onderbroken worden door die andere horror die zelfs nu nog altijd voortduurt? Israel versus Gaza. Het gebeurde niet.

Vlak daarna werd ik plotseling ziek. Duizelig en grieperig moest ik naar de spoedeisende hulp. Ik voelde mij daar ter plekke als een doorkliefde zombie. Mijn hart bleek langzaam te stoppen met kloppen. Na onderzoek bleek ik een beroerte te hebben.

De maanden daarna raakte ik in een onzekere periode die ik het best kan omschrijven als verdwaald in een bos. Verlaten door mijn eigen lichaam. Hoe kan ik weer terugkeren naar het oude?

Langzaam aan heb ik geprobeerd de uitgang uit dat horrorbos te vinden, dankszij allerlei revalidaties, oefeningen, medicijnen en tijd. Ik kan mij ook weinig meer herinneren van die periode, alleen dat het een hele Cure was. Herdenken is goed maar herinneren in dit geval niet.

Uiteindelijk mag ik van geluk spreken want ik kan bijna weer alles. Mijn geheugen is weer goed. Ik kan weer hardlopen. Ik heb geen moeite met praten. Misschien dat het allemaal wel wat langzamer gaat, maar dat heeft iedereen die ouder wordt. En het belangrijkste is: ik leef nog.

Er is echter één ding dat ik duidelijk minder kan……: pianospelen. De coördinatie tussen mijn linker en rechterhand is verdwenen. Ik probeer het af en toe maar het lukt niet meer. Vooral een combinatie van complexe ritmes tussen linker- en rechterhand is te lastig, vooral ook als de voeten er op de pedalen dan ook nog bij komen. Het lukt niet.
Door het verdwijnen van mijn coordinatie in het pianospel is ook de liefde voor de piano verdwenen.

Soms kunnen dingen verdwijnen. Het kostte mij dan ook veel moeite om op deze nr. 19 te reageren. Maar ik zag ook dat vanaf de 18e deze film overal te zien is (de link zal wel snel verdwijnen, dus dat wilde ik sowieso voor zijn).

Uiteindelijk heb ik gezocht naar een nieuwe link van "I love the piano" en geluisterd naar de keuze van Pureshores. Vrolijk, zonnig en optimistisch, de horror die kleeft aan Simonetti is volledig verdwenen. Op een bepaald moment komt in dat nummer een vrolijke pianoriedel plotseling tevoorschijn, daar waar je in zijn andere werk een zombie zou verwachten.

Ik luister naar de riedel. Dat lijkt niet heel complex. Ik krijg een verlangen om het mee te spelen. Met alleen mijn rechterhand beroer ik de pianotoetsen op een lichtvoetige manier: B-G-Fis-E-B, B-G-Fis-E-C. Het blijkt de ideale oefening om het ritme terug te vinden. Na de rechterhand volgt ook de linker.
Het lichtvoetige ritme geeft mij het gevoel dat mij definitief naar de uitgang van het bos leidt. Dit lijkt de ideale Cure om straks weer aan the Cure te kunnen beginnen. Mijn piano blijkt de ideale dansvloer en ik krijg een gevoel van: you sure make me feel i’m loving the piano!

8.808 State-Pacific 707

Veel spannende ontwikkelingen gebeurden in de periode 1987 tot 1989 waar dansmuziek duidelijk een ommezwaai maakt met hoe Europa en dan specifiek de Britten de acid house tot zich maken en er naast toonaangevende DJ's ook allerlei acts ontstaan die een dikke stempel drukken op de pioniersperiode.
Manchester wordt omgedoopt tot Madchester en allerlei indie bands gaan house invloeden door hun gitaarpop mengen. 808 State heeft meer een hiphop achtergrond en shopt vrolijk rond uit veel meer snoepbakjes. De pre-act voor 808 State heette de Hit Squad Manchester, opgericht door Martin Price, Graham Massey en Gerald Simpson. Samen met MC Tunes wordt er in 1988 een 12" uitgebracht "Wax on the melt".
In 1988 wordt de naam veranderd in 808 State. Het debuutalbum Newbuild verschijnt in dit jaar waar een vrij rauw geluid op te horen is en de band hun interpretatie van acid house met hun hiphop achtergrond vermengt. Op musicmeter krijgen de eerste drie albums sowieso veel goede reviews.
In 1989 verschijnt dan de signature track Pacific. Hierin speelt een sopraan saxofoon de absolute hoofdrol over een atmosferisch synth-tapijt. Graham Massey bespeelt de sax zelf. Die sax wordt lichtelijk hysterischer over de helft van het nummer, maar dit speelt het nummer geen parten, de Britse BBC radio 1 pikt het nummer op en mede hierdoor en door de dansscene die het nummer al meteen oppakt, wordt een nette top 10 (nummer 10) bereikt in de charts. De single versie staat bekend als Pacific 707. In Nederland wordt geen notering gehaald.
Gerald Simpson vertrekt na Pacific en begint voor zichzelf als A Guy Called Gerald en scoort zelf een klassieker met Voodoo Ray in 1989.
Massey and Price recruteren 2 nieuwe bandleden, Andrew Barker en Darren Partington. Deze jongens hebben een DJ achtergrond, wat voor 808 State een nog breder pakket oplevert, met in 1989 het album Quadrastate. Het werktempo ligt hoog want aan het eind van 1989 verschijnt het album 90, net voor de jaren 90 beginnen. Pacific figureert op beide albums.
In 1991 wordt wederom een grote clubhit gescoord met Cubik en in 1992 wordt hun bewerking van het UB40 nummer One in ten een hit.
De 90's zijn vooral de floreerperiode en in 1998 verschijnt een verzamelaar waarop een prima versie van Pacific met een drum 'n bass randje voor de nieuwe tijd staat en als single uitgebracht wordt.
808 State heeft nooit een spotlight positie gehad zoals de Chemicals, The Prodigy of Underworld, maar wel ontzettend veel grondwerk verricht waar deze acts van hebben kunnen profiteren.
Het album 90 gaat maar weer eens een herluisterbeurt krijgen.

7.Princess-Say I'm your number one

De 2e helft van de jaren 80 mainstream wordt in (aanvankelijk vooral) de UK gedomineerd door het producerstrio Stock, Aitken & Waterman.
Zij helpen Rick Astley aan een wereldhit en nemen o.a. Bananarama onder hun hoede en produceren aan de lopende band hits voor Donna Summer, Dead Or Alive en een parade aan flutartiesten die vooral op gezicht en marketing worden geselecteerd.
Voor dit massasucces losgaat testen de producers diverse stijlrichtingen en willen ze oa. iets doen met populaire US soul. Ze werken aan een demo voor de Britse zangeres Dee.C.Lee die al succes had samen met Paul Weller in The Style Council. De oerversie van "Say I'm your number one" belandt in 1e instantie op een probeersel sessie stapel, totdat Princess alias Desiree Carole Heslop op een dag de demo en tekst onder ogen krijgt. Tot dat moment was Princess een studiosessie zangeres, die voor diverse projecten werd ingehuurd, en werkte met de groep Osibisa. Ook verzorgt ze vocalen voor de act Brilliant op het album "Kiss the lips of life". Door dat album komt ze op de radar bij de drie mannen van SAW.
Princess gaat aan de bak met de ruwe versie, samen met haar broer Donovan. Volgens verscheidene bronnen werd de tekst wel geschreven door SAW, maar Princess zelf geeft aan dat zij haar stempel op de uiteindelijke melodie en versie heeft gedrukt.
In 1985 wordt Say I'm your number one uitgebracht en het wordt vooral in Europa een flinke hit met een reeks top 10 noteringen (ook Nederland) en in thuisland Engeland wordt de 7e plaats bereikt. Het is het startschot van een snelle vluchtige hitperiode met een handvol hits, waarvan After the love has gone ook nog redelijk bekend is. Say I'm your number one was overigens niet de 1e single voor haar, een flopsingle "Let the night take the blame" gaat nog vooraf.
Na de succesperiode volgt een enorm lange muzikale tijdlijn met af en toe een single met weinig successen, diverse albumprojecten en een bescheiden loopbaan in de muziek, maar voor de mainstream is Princess alleen een jaren 80 ster met die hit (en ze heeft in tegenstelling tot wat misschien lijkt door haar naam, niets met Prince van doen).