menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / You sure make me feel like loving you-the 80's on the floor 2018YK, a list by pureshores

zoeken in:
avatar van Poeha
Prima album van Pauline en de haren. Ook True love is volgens mij nog op single uitgebracht. Prettige hits kwamen er van dit album. Zelfs ISHFWILF is goed te pruimen. 1-2-3 blijft mijn favoriet. Pauline had (heeft) een sterke zangstem.
Damn al bijna weer 30 jaar geleden.

avatar van pureshores
Ja True love de laatste single. Bij 1 album gebleven slechts

avatar van pureshores
34: Jellybean ft. Steven Dante-The real thing


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=he0xaJsjVkI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



Tijd voor een early houseplaatje uit de 2e helft van de jaren '80.
De naam Jellybean is onlosmakelijk verbonden met Madonna uiteraard, aangezien hij betrokken was bij produktiewerkzaamheden voor haar debuut. Maar John "Jellybean" Benitez was al voordat Madonna op zijn pad kwam werkzaam als DJ eind jaren '70, begin jaren '80 in de New Yorkse club scene, o.a. in Studio 54 en The Paradise Garage. Met een voorliefde voor disco was het niet vreemd dat hij moeiteloos overstapte naar de begin house sounds en zich ook richtte op remixes voor anderen. Pointer Sisters (Automatic), Fleetwood Mac (Little lies), Deniece Williams (Let's hear it for the boy) en heel bekend "Love will save the day" van Whitney Houston profiteerden daar van.
Hij releaste uiteindelijk 3 studioalbums en een remix-album maar de bekende singles zitten wel in de mid jaren 80 waaronder "Jingo", "Who found who" met Elisa Fiorillo en "The real thing".
Jellybean was er al vroeg bij om steeds andere vocalisten te gebruiken, iets wat vandaag de dag de norm is. Steven Dante is de man die op The real thing mag aantreden.
De Britse Dante heeft een hele rits singles en 1 album uitgebracht maar die bereikten nooit het succes van de samenwerking met Jellybean.
Op zijn 61ste is Jellybean nog steeds actief, blijkt nog af en toe te DJ-en en bracht in de 00's zelfs nog wat singles uit. Jingo WAH WAH

avatar van Poeha
Erg fijne track.

avatar van Marzipaintree
Nog even een nabrander.

pureshores schreef:
35: The Chimes-Heaven

dit nummer heb ik in mijn najeugd veel gehoord
Wat is najeugd? Ik ben het gaan nazoeken in mijn naslagwerk de Dikke van Dale maar heb het niet kunnen vinden. Is het de jeugd die je in een bad van nostalgie nog eens wilt nabeleven op Musicmeter? Of is het een nabloei van de jeugd wat ooit zijn hoogtepunt heeft gehad en nog één keer een flinke stuiptrekking heeft?
Alleen pureshores kan deze vraag beantwoorden.

In ieder geval lijken de The Chimes de klokken te luiden voor iets naderhands. Zoals "the chimes" in de tuin van de film Twister die nog zacht tokkelen voordat de hel losbarst. Of de Chimes of freedom van Bob Dylan (of the Byrds).
Of het nou negatief of positief is, er is verandering op komst.

En wat was die verandering dan?
"Disco is dead". Zo dacht men er in 1987 over aldus James Locke, één van de leden van the Chimes.
Echt dood is ze niet, je moet haar weer tot meer leven wekken. Ze verdient een soort tweede jeugd die nog beter en opwindender is dan ze was.
En daarvoor heb je een opwindende ritmische basis en een nadrukkelijke vocale "performance" nodig.

Hij ging ermee aan de slag met Micheal Peden en de ritmische basis dat lukte bijzonder goed. Maar ja, dat andere was moeilijker, ze woonden in Schotland. Daar heb je niet heel veel keus aan opwindende vocale "performance". Dus zetten ze een advertentie in diverse kranten in Londen eind 1987 dat ze een goede zangeres zochten.

In totaal 6 zangeressen werden naar Glasgow gevlogen maar geen voldeed aan hun eisenpakket.
Uiteindelijk kregen ze van iemand een telefoonnummer van Pauline Henry maar ze hadden geen geld meer om nog iemand na te laten vliegen.
Dus mocht ze over de telefoon haar kunsten laten horen.
1-2-3, this love was meant to be 4-5-6, baby, this is it.
En zo werd inderdaad zangeres nr. 7 het. Ondanks de ongunstige nagalm over de lijn bleek uiteindelijk dit nagerecht het lekkerst.

Daarna werd ze alsnog naar Glasgow gevlogen. En ze maakten een album The Chimes.
En daarop stond Heaven. Dat nummer vond volledig navolging in Amerika waar het in april 1990 de eerste plek op de dance charts haalde.

De groep werd vooral als Schotse band gepresenteerd. En Schotten zingen graag over de hemel. Om een aantal voorbeelden te noemen: Simple minds, "In every heaven"; Aztec camera, "Backdoor to heaven"; Blue Nile, "Half way to paradise"; Proclaimers, "Heaven right now".

Je hebt daar in Schotland de Keltische godin Cliodna die mannen en vrouwen probeert te verleiden tot een paringsdaad met haar. Bij Cliodna gaat het uiteindelijk om het naspel, ze wil je uiteindelijk daarna de hemel intrekken.
En die hemel blijkt gewoon in Schotland te liggen. Zoals bij oude Schotse liederen als " Down in the Glen" of "The dark Island".

En zo hebben James en Micheal zangeres Pauline destijds proberen te verleiden om naar het hemelse Schotland te verhuizen. Alleen al omdat het leven er rustiger en goedkoper is.
Pauline liet zich niet verleiden, ze vond Schotland toch teveel het Nazareth van Groot-Brittanie en bleef in Londen wonen. En uiteindelijk groeiden ze uit elkaar, kwam er geen tweede album meer en ging Pauline verder met haar solocarrière in het helse Londen.

Uiteindelijk kwamen ze nadien toch nog naderbij. James Locke vertrok enkele jaren later naar Manchester om daar met de band "Inaura" succes te scoren.
Dat werd geen succes. En Micheal Peden vertrok uiteindelijk wel naar Londen waar hij in het eerste decennium van deze eeuw producer werd.
Dat werd wel een succes. Maar the Chimes kwamen er niet meer. Ze waren uit elkaar gegroeid. We zaten inmiddels te ver na de nadagen van the Chimes.

Volgens het Nederlandse muziekblad Oor is dat eigenlijk helemaal niet zo erg. In Oor 18 van 1990 werden ze nog afgedaan als "niet echt briljant".
Daarvoor waren ze niet oorspronkelijk genoeg. De jongens kenden de Soul catalogus te goed.
Hun ritmes waren teveel gebaseerd op de ritmische patronen van Funky drummer van James Brown en het nummer "Heaven" leek te sterk op Hot Pants (I'm Coming, I'm Coming) van Bobby Byrd uit 1971.
En de zangeres was teveel een imitatie van Aretha Franklin of Chaka Khan.
Eigenlijk waren the Chimes, aldus Oor, gewoon nabootsers.

En nu lees ik in de laatste Oor (07 juli 2018) het verhaal van Abba (uit het Nazareth van Europa) onder het motto "Vrede met Zweden".
En hoe het blad tot 1992 deze groep steevast als onbelangrijk in de muziekgeschiedenis neerzette. Mooie voorkoopcijfers, dat bandje, maar niet echt briljant.
Het blad is er anno 2018 volledig op teruggekomen.
Tientallen liedjes schrijven met zoveel hitpotentie met eeuwigheidswaarde is slechts weinigen gegeven, aldus Oor nu.
Eeuwigheidswaarde? Damn slechts 40 jaar geleden als ik Poeha nagenoeg mag citeren.
Achteraf de wedstrijd nabeschouwen is gemakkelijk.

En Marzi? In 1989 proefde "Heaven" van the Chimes nog als jonge wijn. Sindsdien is het gaan nagisten.
En die nasmaak is inmiddels fantastisch.
Misschien zit ik in mijn najeugd.

avatar van pureshores
Marzipaintree schreef:
Nog even een nabrander.

(quote)
Wat is najeugd? Ik ben het gaan nazoeken in mijn naslagwerk de Dikke van Dale maar heb het niet kunnen vinden. Is het de jeugd die je in een bad van nostalgie nog eens wilt nabeleven op Musicmeter? Of is het een nabloei van de jeugd wat ooit zijn hoogtepunt heeft gehad en nog één keer een flinke stuiptrekking heeft?
Alleen pureshores kan deze vraag beantwoorden.



Pas in 1990 in de re-release heb ik dit nummer gekocht op zo'n mini 3" cd single en tig jaar later op 12" in London in een 2e hands zaak, maar ik heb Heaven tot plusminus 1996 eigenlijk regelmatig gedraaid en geluisterd zonder het zat te worden, dat bedoel ik met najeugd , stond ook vaak op cassettes tussen zelfgemaakte verzameltapes

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
34: Jellybean ft. Steven Dante-The real thing
Vaak associeer ik muziek met schijnbaar totaal andere zaken.
Mijn eerste associatie die ik heb bijvoorbeeld met Jellybean.
Het is lang geleden dat ik een jellybean gegeten heb. Deze snoepjes waren lang niet zo lekker als drop of chocola. Maar de piepjonge Marzipaintree kon er in zijn eentje wel leuke spelletjes mee spelen.
De kleuren verdeelde ik in twee kampen. Groen, blauw en rood behoorden tot het vriendschappelijke kamp. De rest was neutraal of vijandig.
Met een dobbelsteen werd bepaald welke kleur gegeten werd. Het uiteindelijke doel was om de vijand totaal te vernietigen en zoveel mogelijk boontjes uit het vriendschappelijke kamp over te houden liefst in combinatie. Uiteindelijk gingen die laatste snoepjes er dan ook nog aan onder het moto: game over.
Ik zal jullie niet teveel vermoeien met de spelstrategie maar het belangrijkste was om de volgorde strak te dirigeren.

Waarom behoorden groen, blauw en rood tot het vriendschappelijke kamp? Vanwege Star Trek. De avonturen van een ruimteschip dat eindeloos rondtrok door de ruimte.
Het waren de kleuren van de pakjes die het personeel van het ruimteschip droeg in de allereerste serie. Rood stond destijds voor het technisch personeel, blauw voor de wetenschappers en groen voor de leiders. En die rode waren eigenlijk het minst waard en gingen er in de serie het eerst aan.
De groene leider was Captain Kirk. Hij was de opperbevelhebber van het ruimteschip en eigenlijk een soort ontdekkingsreiziger. En als hij dan op een planeet terechtkwam dan was de planeet meestal onbekend maar waren de bewoners zelden vreedzaam. In ieder geval riep hij dan meestal iets in de trant van "just visiting this planet".
En daar hebben we mijn tweede associatie te pakken.

Ik was vroeger, in mijn voorjeugd, dol op Star Trek. Maar ik had een tante die het maar niets vond. Het was namelijk Science Fiction. En fiction betekent niet echt. Je kunt beter kijken naar films die het echte leven weergeven. Zij hield het meest van romantische films. Want die zijn echt.
We kregen discussie maar uiteindelijk kreeg ik mijn tante zover dat zij een aflevering met mij mee ging kijken op voorwaarde dat ik dan haar serie (Peyton Place) ging zien,.

Aanvankelijk had ik met mijn tante pech. Want samen zaten we naar hele rare zwakke absurde aflevering van de serie te kijken: Platos Stepchildren.. In deze aflevering waren de hoofdrolspelers behoorlijk onder invloed en gingen ze vreemde dansjes doen.
Dit was het perfecte voorspel op de dansmuziek die jaren later komen gaat. En eigenlijk dansen ze hier weer op muziek die inmiddels al weer eeuwen oud is.
En daar hebben we mijn derde associatie te pakken.

Uiteindelijk vond mijn tante het ook nog leuk worden. Want in de aflevering zat ook een romantische scene met captain Kirk. Op zich opmerkelijk omdat het lange tijd als de eerste scene gold waarin een blanke man op TV een zwarte vrouw zoent. Volgens critici was de kus niet echt omdat ze hun hoofden wegdraaiden. Maar tot op de dag van vandaag beweren Captain Kirk en zijn tegenspeelster dat "the kiss was the real thing".
En inmiddels zijn er heel wat zaken uit Star trek die vroeger fiction leken "real things" geworden. Op deze site kunnen we 15 star trek real life gadgets terugvinden.
En daar hebben we mijn vierde associatie te pakken.

En zo werd Jellybean voor mij de perfecte captain Kirk. De dansvloer het heelal. De discobollen de planeten. Zijn draaitafel het commandocentrum van het ruimteschip.
Hij probeert zijn publiek een juiste volgorde van zijn snoepjes voort te schotelen. En laat niemand het wagen de volgorde van de snoepjes te doorbreken. Want hij is de baas. En je moet uiteindelijk zoveel mogelijk mensen te vriend overhouden. En dat doe je zolang ze maar dansen, dansen en nog eens dansen.
En voor wie mij niet gelooft moet deze video maar eens bekijken.

avatar van pureshores
33: Elbow Bones-A night in New York


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=xpgQRnTulqY

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



jaja, dat willen we allemaal wel, een nacht doorhalen in New York (of niet).
Een gelegenheidsgroep bestaande uit zangeres Debbie Clarkin', songwriter Ron Rogers en August Darnell, oprichter van Kid Creole and The Coconuts (Oh Annie) deed dat in 1983.
De volledige act heette Elbow Bones and the Racketeers en op het enige album dat werd gereleased kwamen nog een aantal andere "Racketeers" voorbij.
"A night in New York" haalde in de UK de 33e plaats, in de USA een 24ste plaats in de Dance charts en in de Nederlandse Top 40 schopte het nummer het tot een 15e plek, niet gek.
Het album bracht nog twee minder succesvolle singles voort waarna ieder zijn/haar weg kon gaan.
De grote hit raapt wat stijlen bij elkaar en doet ietwat theatraal en Broadway-esque aan in mijn oren, met wat jazzy invloeden en een vleugje soul en nu ik de video net heb gezien zijn gelijk weer allerlei beelden die ik erbij had NIET bevestigd zoals vaak

avatar van pureshores
en weer even een naast de boot gevallen nummer, deze zal bij velen wel een hoge positie hebben gehad, maar op de 1 of andere manier heb ik het nooit echt top gevonden, al klinkt de toekomst wel heel duidelijk in de beats.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=_-0sUuGufmw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
De grote hit raapt wat stijlen bij elkaar en doet ietwat theatraal en Broadway-esque aan in mijn oren, met wat jazzy invloeden en een vleugje soul en nu ik de video net heb gezien zijn gelijk weer allerlei beelden die ik erbij had NIET bevestigd zoals vaak
Dan ben ik toch wel heel benieuwd welke beelden NIET bevestigd zijn hier. Want ik vind de beelden best wel ietwat theatraal en Broadway-esque met wat jazzy invloeden en een vleugje soul.

avatar van Poeha
Elbow Bones - A Night in New York...lang niet meer gehoord, zeg. Klinkt toch wel weer lekker.

Bij Shannon - Let the Music Play heb ik altijd een "net niet" nummer...TOT ik het hoor. Typisch de klanken die ik graag terughoor vanuit de 80's met die synthdrums erbij.

avatar van Poek
Ik vind Let the music play meer 90's klinken, in een rijtje met Rozalla en Gala. Al heeft het ook wel iets van Italo.

avatar van pureshores
Marzipaintree schreef:
(quote)
Dan ben ik toch wel heel benieuwd welke beelden NIET bevestigd zijn hier. Want ik vind de beelden best wel ietwat theatraal en Broadway-esque met wat jazzy invloeden en een vleugje soul.


Ik had een beeld voor me van een meisje dat achter in een taxi zat en naar nachtelijk New York wordt gereden, dat verlicht werd door alle clubs en theaters.

avatar van Marzipaintree
Ah, natuurlijk, een roadtrip.

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
33: Elbow Bones-A night in New York
Kijk maar uit met dit nummer.
Je lijkt te kijken naar super romantische beelden die ons terug lijken te brengen naar de jaren 20 / 30.
Zo herinner ik mij de historische website die tijdreizigers vooral adviseert om langs het New York van die tijd te gaan. Die andere Elbow uit Manchester noemt het in New York Morning "the modern Rome". Kortom je hebt daarmee feitelijk ook de nummer 1 uit de lijst te pakken. Dus als je van plan bent ooit met de tijdmachine te gaan is dit "the place to be".
Over de ambiance uit die tijd heeft zelfs Toppop een hele uitzending gewijt onder de naam "Swing is the thing" met "Take me for a night in New York" in de hoofdrol.
Het kost ook weinig moeite om muziek te vinden over deze fantastische stad. Er is geen stad waar meer over gezongen is. En dan staat op wikipedia dit nummer er ook nog niet eens bij.
We zien in de clip romantische beelden van een soort slanke versie van Caro Emerald die het ook weer over haar "night like this" heeft. En veel andere fraaie dames met eveneens mooie bloemen in hun haar.

Maar laat u niet belazeren!!!
Want dit is jaren 80 en we zien vreemde dingen in de clip.
Er wordt halverwege een vrouw weggedragen. Bezopen? Of vormt dit onderdeel van de dans?
Ik vertrouw het niet.
Daarnaast zien we een donkere man witte melk drinken. Ik herken de symboliek. Het is bedoelt om een "freaky situation" te scheppen en het herinnert ook aan enge horrorachtige films als A Clockwork Orange, No Country for Old Men, Hitchcock’s Suspicion, and Inglorious Basterds. En niet alleen de beelden zijn alarmerend.

We worden op alle mogelijke manieren gewaarschuwd. Neem de artiestennamen. Elbow bones is helemaal geen talentvolle musicus of charmeur. Hij moet het vooral van zijn ellebogenwerk hebben en dat gaat altijd ten koste van anderen. Het orkestje noemt zich "the Racketeers". Afpersers dus. Dit bandje is één grote zwendel.

En al die vrouwen met hun getoupeerde haar en matjes in hun nek? Ook hier waren we al op onraad voorbereid. Want bij de vrouwen van August Darnell wordt je altijd bedonderd. Je wordt aangespoord er behoorlijk naar zoeken (Cherchez La Femme) en dan blijken ze onvindbaar. Of ze zijn heel lastig te kraken (Coconuts) maar blijken uiteindelijk Annie te heten, de dochter van een wel zeer ontrouwe hoerige moeder.

Maar laten we het over deze zangeres hebben. Debbie. Wat lijkt ze schattig.
Maar ondertussen heeft ze een jurkje aan waaruit twee duivelse hoorntjes uit haar schouders opdoemen. Wie op internet googelt op het woord "duivel" ziet in kleur en vorm grote gelijkenis met haar outfit.

En wat zingt ze eigenlijk? Prachtig poëtisch zingt ze over tientallen mannen ( a thousand eyes) die het bij haar geprobeerd hebben. En dan laat ze hun ook nog kaviaar en limousines beloven.
En wat was het gevolg? "At least a hundred times they almost lost their minds". Kortom een heel slagveld heeft deze duivelin inmiddels op haar geweten.

Deze vrouw lijkt nu het ware recept te geven van hoe je haar moet veroveren. Ze wil met je naar New York.
Ik zie Pureshores lekker romantisch met haar wegzwijmelen achter in de taxi. En ik zie mezelf met haar in de lift omhoog in de allerhoogste wolkenkrabber om daar horizontaal met haar New York van de bovenkant te bekijken totdat de ochtend aanbreekt. Zoals onze Engelse Elbow het ongeveer bedoelde.

Debbie brengt ons dan ook helemaal in de stemming met: A street serenader's guitar. Sings the stars out just where we are. Daar houden wij musicmeter-boys van. Hoe romantisch!

Maar waar gaan we naar toe dan? Ze geeft het al aan:
Once we're at Central Park, Is guaranteed to win a heart!

En daar valt ze uiteindelijk door de mand. Je raakt niet alleen je hart aan haar kwijt. Want het Central Park in de jaren 80 bezoeken zonder daglicht is een garantie dat je in het beste geval je portemonnee verliest en in het slechtste geval je leven.

Dit is wel een hele grote femme fatale, muziekvrienden.
En zeg niet dat je het niet van te voren al bevestigd hebt gekregen, zoals zo vaak!

avatar van pureshores
32: BB & Q Band-On the beat

De Brooklyn, Bronx and Queens Band oftewel de BB & Q Band mag op nummer 32 prijken.
"On the beat" roept bij mij een beetje dezelfde associaties op als bij Elbow & Bones als in "het gebeurt allemaal in de grote stad" en het leven is 1 groot feest. Ook instant herkenbaar en niet meteen de act kunnen noemen hoort er weer bij.
De BB &Q band bestaat uit een hele trits sessiemuzikanten, die als gemeenschappelijke kenmerk hadden dat ze allemaal uit de New Yorkse wijken Brooklyn, the Bronx of Queens kwamen.
De hoofdpersonen zijn de Italiaanse Maura Malavasi en Jacques Fred Petrus, die al een eigen band had in de 70's, de Peter Jacques Band. Ook had hij al succes gehad met de act Change.
BB &Q's debuut album werd in 1981 uitgebracht en zou het 1e van 4 studioalbums worden.
Het debuut bevat single On the beat, dat in Nederland een nette 13e plaats bereikte in de top 40.

En die Nederlandse Top 40 heeft toch wel iets met de groep, tenminste met een album track van debuutalbum The BB & Q Band. Het nummer Starlette zal bij heel veel mensen meteen een vrijdagmiddag gevoel aanwakkeren en herinneringen aan Erik de Zwart en Jeroen van Inkel oproepen en nieuwe binnenkomers, zittenblijvers, stip en superstip associaties oproepen.
B.B. & Q. Band - Starlette (LP Version) - YouTube

Kort door de bocht heeft de groep met een mengeling van disco, funk, pop en rnb een succesvolle periode tot ver in de jaren 80 doorgemaakt, waar wel werd gewisseld van platenmaatschappij Capitol naar Elektra, omdat het 2e album nogal achterbleef bij het succesvolle debuut.
Helaas voor Jacques Fred Petrus eindigde het gebeuren heel zwart en bitter, in 1987 werd hij vermoord in Guadeloupe.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=tB5SB1uVhD8

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


On the Beat, lekker nummertje

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
32: BB & Q Band-On the beat
Pureshores zorgt ervoor dat mijn verhaal dit keer begint waar het vorige stopte. Met een misdaad.

Want de dood van JF Petrus is een mysterieus verhaal. Je zou er een spannend boek over kunnen schrijven. En als dat succesvol is, verfilmd kunnen worden, en uiteindelijk wat mij betreft moeten leiden tot een musical.
Je hebt momenteel allerlei musicals. Over Jezus, over een leeuwenkoning, over soldaat van Oranje. En deze genoemde musicals zijn allemaal eerder verfilmd en bevatten allemaal minstens een moord. Maar niet allemaal even fantastische muziek.

Het verhaal zou bij Petrus moeten beginnen waar het eindigde. Met de moord.
En vanaf dat moment volgt de reconstructie zoals PR de Vries dat zo mooi kan formuleren.

Eerst komt de vraag of er wel een lijk was? Er zijn mensen die het maar wat graag wilde controleren of dat waar was. Was JF Petrus wel echt dood? Want hij was niet bepaald bij iedereen geliefd.
Ja, hij bleek echt dood.

Toen kwam het mysterie waar het lijk was. Was die gedood in Mexico stad op het vliegveld?
Of op het zuiden van Barbados in de buurt van waar een moeder met een dikke buik rondliep in verwachting van Rihanna. Waar is Rihanna eigenlijk gebleven in dit topic, Pureshores? Ook een mysterie.
Wat de echte plaats van het delict van Petrus is? Hij bleek vermoord te zijn op Guadeloupe.

En dan komt het grootste mysterie. Wie vermoorde JF Petrus? Dat bewaren we voor het eind.

We blijven met de musical op Guadeloupe waar het ook eindigde. We gaan chronologisch naar het begin, want op Guadeloupe groeide Petrus op.
We horen de Galypso, een zeer populaire muziekstijl in the fifties. Het zal met zijn ritmes de populaire muziek van die tijd en van later gaan beïnvloeden.

Daarna gaan we naar Parijs. Waar Petrus als 17-jarige plaatjes draaide als DJ in een plaatselijke discotheek.
We horen 60’s motown soul en Jimmy Hendrix voorbij komen. Deze musical bevalt mij wel.

Vervolgens gaan we naar Milaan Italië. Daar verdient Petrus geld met het importeren van plaatjes. We horen 70’s soul en de eerste discomuziek.

In Italië ontmoet Petrus Mauro Malavasi waar hij de conservatorium studie voor financiert. Nota bene in een klassiek geschoolde opleiding. Samen gaan ze daarna discoplaten maken. Mauro als componist en producer, Petrus als producer in naam.
We horen the Peter Jacques Band. Van het nummer Fire Night dance is wel mooi theater te maken. Het is Italo disco maar toch ook weer net even anders. Op Musicmeter nog nauwelijks ontdekt.

Dat alles resulteert uiteindelijk in een succesvol imperium.
Belangrijk daarbij is ook Change. We horen uiteraard “On top” want na elke top volgt een nieuwe top. En er volgen nog meer succesvolle producers. Davide Romani, Paolo Gianolio, etc.

Het imperium moet blijven groeien. Dus gaan we ook naar New York. Want dat is de bakermat van de disco. Het is waar een eenvoudige jongen Anthony "Tony" Manero vandaan komt, uit Brooklyn om precies te zijn. Daar is ook al een film en een musical over geweest. Saturday Night fever. Met Italiaanse Amerikanen die in New York wonen en dansen. Het kan qua imago niet beter.
Dus helpt het zeker om een groep te starten die zijn afkomst uit de bakermat van the disco benadrukt.
We horen the Brooklyn Bronx & Queens band.
“On the beat” is een heel goed nummer wat mij betreft. Het haalde in 1981 in mijn weeklijstjes die ik destijds maakte de eerste plek. On the beat moet daarom centraal staan in de musical, sterker nog, zo zou de musical moeten heten. En op het punt waar we nu staan kunnen we in de musical daarnaast ook nog kiezen voor "Starlette", "Time for love" of het zeer toepasselijke “Mistakes”.

Want het ging fout. We zien het rijk van Petrus daarna vervallen door interne en externe oorzaken. Van intern uit zien we de Italianen vertrekken en helaas weet Petrus niet zulke sterke vervangers aan te trekken.
Extern zien we dat er ook nog een ander soort moord plaats vond die mogelijk verklaart waarom Petrus imperium ten onder ging. De moord op de disco. Het komt er op neer dat de disco van verschillende kanten dusdanig geridiculiseerd werd dat het publiek er afstand van ging nemen.
Er zijn maar liefst zeven verdachten / daders die allemaal met messen op het slachtoffer insteken.
In feite kan je hier ook de Nederlandse boer Harms aan toevoegen die met zijn hoempamuziek de indruk wekt een fan te zijn. Ook hij deelt een ferme dolksteek uit in 1983.

En het is wrang dat nota bene Petrus die eerder met Change en de slogan “I am change” furore maakte niet in staat was voldoende mee te veranderen.
Petrus ging daardoor steeds minder platen maken en hij probeerde steeds meer de popkant op te zoeken. Maar deze verandering was niet goed genoeg, hij verdiende steeds minder en hij moest geld lenen om zijn luxueuze levensstijl te kunnen behouden. Dat geld leende hij van de Maffia. Ondertussen maakte hij met zijn niet al te diplomatieke opvliegende karakter steeds meer vijanden. Althans volgens sommigen die hem kenden, de meningen daarover zijn verdeeld.
Drummer Terry Silverlight, Kevin Robinson, een van de vele leden van the B. B. & Q. band zijn positief over Petrus, Michael Brauer technicus en Bobby Douglas, zanger zijn negatief.
We horen Change met Lets go togheter maar inmiddels denken we wat anders.

En uiteindelijk kwam Petrus fysiek aan zijn eind op slechts 39-jarige leeftijd. Maar door wie eigenlijk? De maffia die geld terugeiste? Een lid van het aftakelende muziekimperium die Petrus een keertje de les wilde leren?
Bijna 20 jaar later werd de officiële lezing hiervan pas vrijgegeven. De familie gaf pas in 2006 aan dat een Zwitserse toerist hem vermoord heeft omdat hij niet werd toegelaten tot de discotheek van Petrus.
We horen uit die discotheek in 1987 de klanken van Stock, Aitken en Waterman, de nieuwe “dance kings”. En we moeten wennen aan de moord door een onbekende kwade dronken man die Petrus die avond voor het eerst ontmoet heeft.

En daarmee wilde de familie aan alle geruchten een eind maken? Maar waarom hebben ze daarmee zo lang gewacht? Wilde ze de mythevorming rondom JF versterken? Of juist omdat die steeds groter werd ontkrachten? En wie is die Zwitser en waarom kunnen we vrijwel niets over hem vinden? Geen rechtszaak, niets.

Het plot roept teveel vragen op. En daarom kunnen we elk goed verhaal met een flinke dosis fictie opleuken. Nee, moeten we. Dat doen ze ook met al die andere musicals.
Zo kunnen we van Petrus een mythisch figuur maken die net als Jezus Christus door een compleet arsenaal aan complotten ten onder is gegaan. En Petrus was gewoon een hele leuke aardige man die door jaloezie van een paar mensen zwart is gemaakt.
En we gooien er flink wat lekkere vrouwen doorheen. Die Charlotte in Soldaat van Oranje heeft ook nooit bestaan en heeft nota bene een hoofdrol. Desnoods maken we er alsnog een “crime passionel” van.

De disco is ook door een crime passionel omgekomen. De liefde van ridicule passanten die de disco om zeep hielpen. En het publiek werd weer verliefd op een nieuwe liefde dat ze wat mij betreft new disco of discohouse hadden kunnen noemen. Oude wijn in nieuwe zakken.
En zo krijgen we altijd weer een nieuw begin en onze musical toch nog een happy end. Want het publiek moet wel met een goed gevoel naar huis. Forever on the beat.

avatar van pureshores
Marzipaintree schreef:

Toen kwam het mysterie waar het lijk was. Was die gedood in Mexico stad op het vliegveld?
Of op het zuiden van Barbados in de buurt van waar een moeder met een dikke buik rondliep in verwachting van Rihanna. Waar is Rihanna eigenlijk gebleven in dit topic, Pureshores?


Die zie je op subpagina 1 van dit topic als 80's diva als je even scrollt


edit: ik zie net dat die link niet meer bestaat, geen wonder
was een 80's remix van This is what you came for

avatar van Poeha
On the Beat en Starlette, beiden nog steeds erg fijn. Ook Change of Heart van Change hoort zeker in dat rijtje thuis.

avatar van pureshores
van On the beat weer de andere kant van de jaren '80 op met

31: Dr. Robert/Kym Mazelle: Wait

Robert Howard van The Blow Monkeys maakt een hip uitstapje in 1989 samen met de house diva Kym Mazelle. Hun "Wait" is een perfecte melange van pop met de inkleuring van de acid house sound en slaat een leuke brug voor mensen die opgewarmd moeten worden voor de house sounds die de blikkerige dance beats van de jaren '80 ernstig verdringen aan het eind van de 80's.
Voor de remixen worden kosten nog moeite gespaard met Kevin Saunderson en Juan Atkins, 2 van de 3 grote technoboys uit Detroit.
Voor Robert Howard was dit wel andere koek dan the Blow Monkeys die o.a met It doesn't have to be this way en Digging your scene meer in een andere hoek bivakkeerden van de pop draaimolen.

Kym Mazelle daarentegen zat wel al in de dance scene en kwam eind jaren '80 veel in Europa waar de house scene explodeerde. Met "Was that all it was" werd er een dikke clubhit gescoord maar "Wait" is voor haar ook wel de topper. Ze verleende wel veel gastvocalen tijdens de 90's, zoals op "Love me the right way" van Rapination in 1993 en zat tijdens de 2e album periode van Soul II Soul veel bij die act, om in 1990 ook mee te toeren.
Een beetje jammer is dat iemand van dit kaliber dan bij The Voice in 2013 belandt als kandidaat en er niet door komt
[FULL] Kym Mazelle - Ring Of Fire - The Voice UK Season 2 - YouTube



Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=W04yrwgTfeQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
van On the beat weer de andere kant van de jaren '80 op met
31: Dr. Robert/Kym Mazelle: Wait
Een beetje jammer is dat iemand van dit kaliber dan bij The Voice in 2013 belandt als kandidaat en er niet door komt
Ik blijf eerst nog even aan de vroege kant van de jaren 80 hangen. In Nederland hadden we begin jaren 80 Spargo. Zwart en wit, klein en groot, Amerikaans en Europees dat was de combinatie van Lilian Day Jackson en Ellert Driessen binnen deze groep. Een lekkere passende combinatie.

Net als die andere kant van de jaren 80: zwart en wit, klein en groot, Amerikaans en Europees, de combinatie van Kym Mazelle en Robert Howard. En eigenlijk ook binnen een groep: the blow monkeys.

Het stond op het album Whoops, there Goes my neighbourhood. Op Musicmeter hebben ze geloof ik de Japanse release van het album geplaatst want Wait ontbreekt geheel ten onrechte hier. Misschien vond de moderator het geen passende combinatie maar het nummer was wel degelijk track nr. 2 van dat album in vrijwel alle westerse landen (zie bijvoorbeeld discogs). Een album wat op allmusic stevig wordt afgekraakt als humorloos, geen soul, eentonig, niet verrassend, etc. Maar Wait negeren ze daar bij de reviews op allmusic. Geheel ten onrechte want dat nummer heeft wel degelijk soul en humor.

Even terug naar Spargo. Lilian Day was de dochter van jazzdrummer Art Blakey. Herman had nog een nummer van hem laten beoordelen in de 50smeter: Nicca's tempo.
herman schreef:
Ik ga dit volgen en meeluisteren, dit topictempo is voor mij wel bij te houden.
herman onderschat geheel toepasselijk Pureshores's tempo hier.
Het wordt weer eens tijd dat herman de nummers van Pureshores weer gaat beoordelen. We hebben nu wel lang genoeg gewacht.

You and me van Spargo was een grote hit en werd nr. 1 in Nederland, IJsland en Chili. Het deed helemaal niets in Engeland en de Verenigde Staten. De reden waarom is gissen. Maar het was denk ik net niet vernieuwend en goed genoeg voor deze landen.

Wat dat betreft bevallen mij ook een aantal zaken beter aan de latere house combinatie. De sterkere beats van "Wait" die de blikkerige beats van de Spargo disco inruilen. De pianoriedel van Robert die de orgelriff van Ellert doet verbleken. En de stem van Kym is ook indrukwekkender dan die van Lilian.

De tekst van "Wait" komt opvallend overeen met die van Spargo en vind ik minder clichématig. Dr. Robert wil namelijk housemuziek combineren met "goede" teksten.
Dat kan maar dat vind ik bij dancemuziek niet echt een vereiste. Als ik met een meisje op de dansvloer sta dan is een eindeloze herhaling van Don’t you want my love voldoende. Dan hoef ik niet niet te horen:
Every day I'm like a child at Christmas time waiting for mine
But it never seems to come in time, I can well imagine losing you now, baby
All you ever say is: Wait!
Knappe tekst en fraai ingepast in het nummer maar meer herhaling van waar het echt om gaat mag van mij ook. Deze tekst komt de danspasjes niet ten goede en zo duurt het even met "you sure make me feel like lovin you" op de dansvloer. Maar ondanks dat vertelt "Wait" ons uiteindelijk op een wel degelijk humoristische wijze dat je niet te hard van stapel moet lopen. Als jij roept: "Wacht!" tegen mij dan zullen we samen ooit gelukkig worden.

Om gelukkig te worden kan je uiteraard ook bepaalde middelen innemen. We kennen Dr. Robert van the Beatles. Eigenlijk was Dr. Robert daar een gelegaliseerde drugsdealer. Die bracht je de juiste dosering en combi wat maakt dat je gelukkig wordt. En dat is voor iedereen anders. Een verkeerde dosering kan dodelijk zijn. Daar zijn genoeg voorbeelden van in de muziekgeschiedenis.

En zo blijft het bij onze housedokter Robert bij woorden. Maar ook woorden kunnen heel dodelijk zijn. Donna Summer was begin jaren 80 de ongekroonde First lady of disco. Maar Donna bekeerde zich al snel tot een tamelijk fundamentalistisch christelijk geloof. En ze schijnt toen gezegd te hebben dat AIDS een straf van God was om homoseksuelen aan te pakken. Donna ontkende later dat ze het gezegd had maar Dr. Robert was het er ondertussen erg mee oneens en had zijn beroemde liedje "Digging Your Scene" al geschreven. Over de dodelijke homoseksuele liefde in het AIDS tijdperk.

In 1997 zong Kym, de ongekroonde First lady of house, over Romeo en Juliet. De dodelijke heteroseksuele combinatie van een onmogelijke liefde. Young Hearts Run Free.

Wat zal Dr. Robert geschrokken zijn toen hij hoorde dat in 2003 ook Kym tot een tamelijk orthodox geloof bekeerd was. Op haar website zie je een merkwaardige combinatie van beelden en woorden. Haar belangrijkste levensmotto is hier: Het geloof is het bewijs van dingen die je niet ziet.
Voor mij persoonlijk is dit een dodelijke cirkelredenering, een soort ring van vuur.

En zo kom ik bij the Voice. Daar geloofde men niet in Kym. En niemand die haar wilde zien zingen om een bewijs te krijgen hoe goed ze is.
Terwijl Kym haar liedje zingt zie je ze allemaal denken: Wait! Don’t push. Don’t turn around.
En hier geef ik de juryleden gelijk.

Kym koos ervoor de countrysong Ring of Fire op een soulwijze te zingen. Dat is een dodelijke combinatie. Country en soul combineert als haring met slagroom, als water en vuur, als kut op Dirk.
En dan nog een karaoke versie met dezelfde marimba in het begin. Ik zie menig jurylid fronsen. Aan haar voice ligt het niet, maar waarom die choice!

En dan heb ik nog niet eens het ergste genoemd. Want de ex van Johnny Cash, Vivian Liberto, had enige jaren voor the Voice haar biografie uitgebracht. En daarin had ze aangegeven dat Johnny en niet June Carter het nummer Ring of Fire had geschreven. En ze wist het zeker. Als Johnny het over the Ring of Fire had dan was dat met zekerheid de vagina.
Uiteraard heeft ze ermee gewacht totdat Johnny overleden was. En zo leek ze een niet gepaste sneer uit te delen aan Johnny en June. Johnny die niet alleen "voor" maar ook "in" de verkeerde vrouw gevallen was. En de vrouw in kwestie, June Carter kreeg de royalties want die had het geld zo hard nodig. Kortom, dit brandt behoorlijk, dit lijkt een persoonlijke afrekening.

Niet alle juryleden zullen de biografie kennen. Maar Sir Tom Jones kent hem zeker. Hij is de man die op het podium tientallen slipjes kreeg toegeworpen en daar vervolgens aan ging ruiken. Hij is een topexpert op het gebied van Ring of Fires. Blindelings herkent hij menig vrouwelijk geslacht.

En je ziet hem denken tijdens het optreden van Kym: Wacht! hier wordt niemand gelukkig van. Een zangeres die in een brandende kut valt. Een dodelijke combinatie. Dat past hier niet, dit is een overdosis.
Is er misschien ook een dokter in de zaal?

avatar van pureshores
Marzipaintree schreef:

You and me van Spargo was een grote hit en werd nr. 1 in Nederland, IJsland en Chili. Het deed helemaal niets in Engeland en de Verenigde Staten. De reden waarom is gissen. Maar het was denk ik net niet vernieuwend en goed genoeg voor deze landen.



Klopt, ik heb het pas in de 90's leren kennen, maar we hebben er in Engeland niets aan gemist, klinkt naar mijn mening niet al te bijzonder

avatar van pureshores
voordat de top 30 begint (het tempo ligt weer laag) 1tje die de lijst niet heeft gehaald

categorie snol van Prince stal Paisley Park
erg funky vs industrieel met typische lelijke 80's drums uit de computer vermoedelijk


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=wvcnl6LMxEg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Poeha
Ga zelf lelijk zijn.

Lekker nummer: 8

avatar van GrafGantz
pureshores schreef:
snol van Prince stal Paisley Park


Best knap, waar laat je zo'n landgoed?

avatar van pureshores
Op het label Paisley Park, blijkbaar wel door Prince geschreven. Maar geen duidelijke connectie zoals Vanity of Martika of Lois Lane

avatar van pureshores
Poeha schreef:
Ga zelf lelijk zijn.

Lekker nummer: 8


Dan geef ik een 8 voor totaalplaatje want de vermaakwaarde ligt wel hoog
Incl die opera gilletjes

avatar van pureshores
30: Kurtis Blow-The breaks

We gaan via een hiphop shortcut de top 30 openen.
Een hiphop pionier die nog boodschaploze niet moralistische party hiphop liet doorknallen ook naar een wit publiek dat net de hiphop zijn eerste aanvallen ziet doen op de heersende rock cultuur in Amerika.
Met een Chic achtig gitaartje en funky claps is The breaks een 5 minuten durend feestje dat ook degenen die de titel niets zegt, waarschijnlijk toch wel dit nummer zullen kennen.
De heer Blow (echte naam Kurtis Walker) begint in 1979 met een platencontract aan een loopbaan in hiphop die tot op de dag van vandaag voortduurt. De eerste successen zitten wel meteen in die startperiode, als in 1980 The breaks een groot succes wordt, net vooraf gegaan door een andere succesvolle single, "Christmas rappin'".
Het is de opmaat naar 12 albums over de periode 1980-2010 waarin Blow uiteindelijk een transformatie van rapper naar dominee maakt.
Uit de diverse bronnen op wiki en google licht ik even eruit dat Blow de originele versie van Nas-If I ruled the world al in 1985 opnam.
Oordeel zelf
Kurtis Blow - If I Ruled The World - YouTube

Christmas rappin' zit dan weer in gesamplede vorm in Next's 1998 hit "Too close"


Clap your hands and party!!!

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=qzl-2g5HhaI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
Klopt, ik heb het pas in de 90's leren kennen, maar we hebben er in Engeland niets aan gemist, klinkt naar mijn mening niet al te bijzonder
Ze hebben in Engeland minstens 1 fan van "You and me".
Maar dat blijkt de dochter van de zanger te zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:21 uur

geplaatst: vandaag om 13:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.