menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / You sure make me feel like loving you-the 80's on the floor 2018YK, a list by pureshores

zoeken in:
avatar van pureshores
En na de dance anthem lijst van vorig jaar die al een beetje prikte in de jaren 80 gaan we nu een volledige top 40 over de dansvloer van de jaren 80 aan.
Omdat ik zelf niet in de jaren 80 veel op die vloer stond, maar eerder op klassefeestjes en parties met puistige pubers, is deze lijst heel POP doordrongen, maar dat maakt niet uit.
De jaren 80 waren een ideale broedkamer waar hiphop, early house en electronische muziek het opnamen tegen het blikkerige drumgeluid van veel USA grootmachten. De grote pop acts liftten vaak mee en verwerkten veel van deze trends mee in hun muziek. Vooral in de tweede helft neemt de computer massaal produkties over die van de ene kant (de acid house en summer of love) naar de andere kant zwieren (Stock Aitken en Waterman). Europa is vaak trendsettend met de electronica, de USA zit strak in de straat met swingbeat en hiphop.

Wederom is het zo subjectief als maar kan en voor discussie vatbaar. Ik pluk er 40 uit die ikzelf wel op een compilatie zou zetten voor onwetenden.

Ben benieuwd

avatar van jordidj1
"Mijn Updates"

avatar van pureshores
40: Malcolm McLaren& The Bootzilla Orchestra-Waltz darling

Met wat koudwatervrees begin ik meteen maar achteraan de jaren '80.
Malcolm McLaren is de extravagante man die de Sex Pistols als manager begeleidde, zich met Vivienne Westwood op kleding stortte (en op haar als partner), er als de kippen bij was om hiphop naar een groter publiek te brengen met Buffalo gals en o.a. het groepje Bow Wow -do you wanna hold me-Wow op ons los liet.
Altijd snel bij de hipster trends van die periode,
wordt in 1989 het zoveelste vernieuwende album uitgebracht, Waltz darling.
Er wordt ge-experimenteerd met diverse pop en dansstromingen die gekoppeld worden aan bekende klassieke stukken. Dat levert een olijke banale hit "Something's jumpin' in your shirt" op, maar ook een uitstekende dansplaat "Deep in vogue". (fungeerde als B-kant van Waltz darling)
Het intrigerende titelnummer mag dit album introduceren. Met een mystieke sfeer en een aparte zang was Waltz darling een opvallend plaatje in de zomer van 1989. Ook hier wordt een stukje klassiek erbij gesleept, maar ook een fenomeen dat McLaren in de black gayscene heeft ontdekt: posen alsof je voor bekende modebladen gefotografeerd wordt, Vogue-en. In de video van het nummer zien we een paar pro's acte de presence geven en imaginery hiervan komt ook terug in het hoesontwerp. Het staat voorzover ik weet wel los van de muzikale kant van Waltz darling en het album en het bleef wel een incrowd dingetje vermoed ik.

Een zekere Madonna sprong ook op de trend begin 1990 en bracht met Vogue een instructie uit voor dit dansgenre al gaf zij er meer haar eigen swing aan. Waarschijnlijk zijn de meeste mensen ook niet door dit nummer wijsgeworden waar zij op doelde .

Waltz darling was al een mooi punt eind jaren 80 wat de weg wees voor de vele vernieuwing die popmuziek in de jaren '90 te wachten stond. McLaren deed nog een keer een mix van opera en dance in 1990 met het aanstekelijke Operaa house, wat in Nederland ook een hitje werd.

In 2010 stierf hij, op slechts 64-jarige leeftijd aan kanker.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=OOGX-x9UlLs

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van pureshores
39: Chic-You are beautiful

De vaandeldragers van de disco-sound van de jaren '70, Nile Rodgers en Bernard Edwards hadden gedurende de jaren '80 genoeg spirit voor een hernieuwde opleving. Naast produktiewerk voor Madonna en Duran Duran verscheen in 1983 het album Believer met de grote hit "You are beautiful".
De funky gitaarlicks en de aanstekelijke damesvocals zijn wederom aanwezig, maar de produktie is (mijn favoriete commentaarwoord) erg blikkerig en ook, zoals vaak door LucM bekritiseerd erg synthetisch, een euvel waar veel dansplaten uit de jaren '80 aan onderhevig zijn.

In de dance anthem lijst had ik Chic al uitvoeriger besproken, waar zij met My forbidden lover al een plek verwierven.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=Jea2zy6Vg2Y

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Marzipaintree
Leuk!
En er staan al twee nummers op. Het tempo ligt hoog deze keer.
Ik ga proberen of ik het bij kan benen. En dan beloof ik op elk nummer te reageren.

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
40: Malcolm McLaren& The Bootzilla Orchestra-Waltz darling
In dit artikel van Erik Quint in de Gelderlander wordt een belangrijke inspiratiebron van Malcolm Mc Laren duidelijk. Hij zag de film Back To The Future en begon met het idee te spelen om de popmuziek van 1989 te verplaatsen naar de negentiende eeuw. Dus zette hij de tijdmachine 100 jaar terug.
En hoor je in Something's Jumping In Your Shirt een aantal samples van Johan Strauss's "Kaizer Waltzer or Emperor Waltz" uit 1889. "Waltz darling" refereert ook duidelijk naar de grote koning van de wals uit de 19e eeuw.
En "House Of The Blue Danube" is een duidelijke verwijzing naar the Blue Danube van Johan. Die had Strauss nog op de wereldtentoonstelling van 1869 in Parijs gespeeld. Dat was een heel groot succes destijds.

In 1889 was er een nieuwe wereldtentoonstelling in Parijs en mede dankzij het succes van Strauss zat die vol met allerlei muziek. Ik kan een ieder aanraden om het boek "Musical Encounters at the 1889 Paris World's Fair" hierover te lezen.

Volgens McLaren was de nieuwste dansrage vogueing van 1989 erg negentiende-eeuws. En ik denk dat hij helemaal gelijk heeft. De negentiende eeuw was één grote exposure om te laten zien hoe mooi en goed dingen zijn. "Deep in vogue" is daar de grote afgeleide van.

En daarom nodig ik iedereen uit te kijken naar die bierreclame die precies weergeeft wat ik bedoel. De korte komt regelmatig op TV voorbij maar ik prefereer hier de lange versie.
Een dame wordt rondgeleid door mijnheer Eiffel, de grote man achter de Eiffeltoren van Parijs die in 1889 voor het eerst "gevogued" wordt. Ze begint hem te complimenteren met zijn toren. Erg grappig want in werkelijkheid werd deze Eiffel destijds door grote groepen kunstenaars afgewezen als verschrikkelijke kitsch, een monsterlijke en onbruikbare erectie (klik). Pas tegenwoordig wordt zijn toren beschouwd als een architectonisch meesterwerk.

Vervolgens gaat die mijnheer Eiffel langs allerlei onderdelen van de tentoonstelling en kraakt ze stuk voor stuk af. De Nederlandse inzending noemt hij smalend "a doortable".
Maar er blijkt een smaakvol biertje achter te zitten dat uiteindelijk de eerste prijs wint.
En zo is het ook met Johan Strauss die tegenwoordig door de critici van Andre Rieu en consorten in de edelkitsch wordt gedrukt en heel vaak wordt afgekraakt. Voor Malcolm McLaren lijkt dat na 30 jaar ook het geval: je wordt afgeleid door een glimmerige nichtenscene met overexposure.
Maar je moet net even andere zintuigen gebruiken. Anders lijkt het slechts a "doortable" of een "onbruikbare erectie".
En daarom open die deur en kijk wat er achter zit. Bij Strauss raad ik iedereen aan het zelf te leren spelen en dan merk je hoe geniaal deze componist was. En bij Malcolm moet je de dansvloer op en het ervaren.
Wat mij betreft een smaakvolle keuze, pureshores!

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
39: Chic-You are beautiful
pureshores schreef:
de produktie is (mijn favoriete commentaarwoord) erg blikkerig en ook, zoals vaak door LucM bekritiseerd erg synthetisch, een euvel waar veel dansplaten uit de jaren '80 aan onderhevig zijn.
LucM schreef:
26. Chic - You Are BeautifulEen dance-klassieker, wat repetitief maar verveelt niet snel, zit ritmisch goed in elkaar met aanstekelijke gitaar en synths, heeft de tand des tijds goed doorstaan. Cijfer: 7,5
Mijn LucM bron lijkt de LucM bron van pureshores tegen te spreken. Maar dit nummer leidt sowieso tot paradoxen.

Volgens Nile Rodgers is elke compositie die de top 40 haalt een grote compositie. Dat betekent dat LucM en herman grotendeels wel kunnen ophouden want die beoordelen in diverse topics top 40-hits en daar wordt menige compositie afgekraakt.
Maar Nile reageert vooral op het mierzoete "Sugar Sugar" dat door veel mensen als minderwaardig wordt gezien.
LucM schreef:
39. The Archies - Sugar Sugar Ook voor mij een guilty pleasure, het is ingenieus in zijn simpelheid en grappigheid.
Cijfer: 8
En Nile heeft het uiteraard over de Engelse en Amerikaanse charts.
Maar uitgerekend zijn "You are beautiful" kreeg nauwelijks airplay en was in geen velden of wegen te bekennen in deze charts.
Ik heb nog steeds het gevoel dat dit gebrek aan succes mede heeft geleid tot het einde van Chic. En dat is jammer want het had nog zo mooi kunnen zijn.

Gelukkig hebben we de Nederlandse top 40 nog waar deze plaat wel volkomen terecht hoog genoteerd in stond en de top 10 haalde. Want het is een compositie van grote schoonheid. En alleen daarom al moeten LucM en herman doorgaan met de Nederlandse top 40.
Wat mij betreft een mooie keuze, pureshores!

avatar van pureshores
Dank Marzipaintree voor de mooie aanvullingen.

"Het tempo ligt hoog" zou ik absoluut niet willen beamen

avatar van Marzipaintree
Dat was vooral bedoeld om mijn eigen traagheid bij het ontdekken van dit topic te verdoezelen.
Ik ben benieuwd naar nummer 38.

avatar van pureshores
38: Robbie Nevil-Back on holiday

We gaan even op vakantie met deze funky plaat uit 1988.
Robbie Nevil is het meest bekend van de hit "C'est la vie", een vlot popnummer uit 1986 dat in de UK tot 3 kwam en in Nederland tot 18 en in thuisland Amerika de nummer 2 haalde, een single waar je of vrolijk door wordt of juist je irriteert aan het gegil wat er in is gekomen, wat bij mij meer op de lachspieren werkt.
Het was de opmaat voor een carriere die zich blijkens wat speurwerk gewoon tot heden voortzet.
Nevil bracht drie volwaardige studioalbums uit waarvan de laatste in 1991 uitkwam. Daarna legde hij zich toe op produceren en schrijven voor anderen en dan komt er toch wel een hele rits namen voorbij die iedereen kent: Destiny's Child, The Pussycat Dolls, de serie Hannah Montana met Miley Cyrus, maar ook de Oosterbeekse zangeres Esmee Denters heeft een nummer op haar debuutalbum staan waar Nevil credits voor krijgt.
Nu lijkt Nevil op een cleane versie van Keith Richards maar in de 80's zag hij er wel opvallend uit met zn lange rockachtige haren en dan die contrasterende soulvolle stem waarmee hij zowel krachtig zingt als kermt, knijpt en venijnig uithaalt.
Back on holiday komt van het tweede album "A place like this" en was een redelijke hit in 1988.
Ik heb deze lekkere extended version in de lijst gezet, omdat ondanks dat het de 80's zijn, deze funky plaat al erg neigt naar kenmerken van langere clubmixen voor housier platen uit de 90's, het draaft en kabbelt vrolijk de 9 minuten vol met een steady tempo en nog zonder allerlei lelijke synths, maar wel met subtiele toeters en bellen en wat blazers en wat gefreak met de vocals.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=d0_GZvjHMDM

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van herman
Heel fijn topic dit, leuke muziek en aangezien het grotendeels net voor mijn muzikale bewustzijn afspeelt valt er ook vast genoeg te ontdekken. Ik ga dit volgen en meeluisteren, dit topictempo is voor mij wel bij te houden.

40: Malcolm McLaren& The Bootzilla Orchestra-Waltz darling
Deze is destijds wat langs me heen gegaan, ik haakte net te laat aan in de top 40. Een jaar later was ik wel weg van Operaaa House en Something's Jumping is een van mijn favoriete top 40 hits uit deze periode. Deze is ook tof. Lekker creatief, alle kanten uit en gewoon catchy. Geinig dat Vogue niet alleen een nummer van Madonna was, maar een bredere trend. Kwam ik ook pas jaren later achter.

39: Chic-You are beautiful
Deze kende ik nog niet, maar ik vind dit wel een fantastisch nummer. Okay, de productie is wel wat gedateerd en soms zijn er wat overbodige lickjes en foefjes, maar het is ook weer niet zo erg dat iets als klinkt naar zijn tijd vind ik. En in de basis swingt dit als de neten. Hele fijne band toch Chic, ik luister er veel te weinig naar.

38: Robbie Nevil-Back on holiday
Hier had ik nog nooit van gehoord, al ken ik C'est La Vie wel. Maar daar ben ik nooit enthousiast over geweest. Deze groovet wel lekker door op mid-tempo en daar houd ik wel van. Heeft wel iets 'balearic'. Qua zang doet het me wel wat aan George Michael denken ook.

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
38: Robbie Nevil-Back on holiday
Hier was ik aanvankelijk niet enthousiast over.
Dit is inderdaad de man van C'est la vie. Zeuren, zeuren, zeuren over het werk en je er dan bij neerleggen want zo is nou eenmaal het leven.
En dan "Back on Holiday (extended version)". Deze plaat begint met lekkere hele snelle beats. Het tempo ligt boven de 200 bpm. Je springt veelbelovend de dansvloer op.
Maar dan klinkt pesterig: "Na, na, na, na, na, na" en wordt het zangtempo naar 100 gebracht.

Okay, deze plaat heeft een beter thema dan C'est la Vie. Zeuren, zeuren, zeuren over het werk en tot actie komen en op vakantie gaan. Robbie is in die paar jaar toch met een beter actieplan gekomen.

Mijn aanvankelijke antipathie nam steeds meer plaats voor stijgende bewondering. Want wat hij doet met "Back on Holiday" is interessant. Ik moet dat uitleggen.

Laat ik beginnen met zijn eerste debuuthit Ce'st la vie. Die kwam uit in november 1986. Tegelijk met zijn eerste album. Dat was een maand voordat wij in Nederland ons allereerste dominoprogramma op TV hadden.
Robbie heeft ons al een hint gegeven op dat album met het nummer: Dominoes.
Laten we kijken naar de video van dat allereerste dominoprogramma uit december 1986, de eerste de beste domino.
Rond 1 minuut 50 komen ze op een interessant onderwerp.
Interviewer: Hoe hard gaan die steentjes eigenlijk? Projectleider: Het gaat hard, een meter per seconde. Interviewer: Zo hard? Projectleider: Ja dat is vrij rap.
En de projectleider laat een rijtje van een meter omvallen. Zo hard gaat het dus.

Hard? Een meter per seconde is 3,6 km per uur. Mijn opa ging in zijn laatste dagen net zo snel met zijn rollator en dat vond ik allesbehalve hard.
Dat het zo snel lijkt te gaan ligt aan de omvallende steentjes. Daar richt zich de aandacht op.
Maar uiteindelijk gaat het helemaal niet zo hard en kan de camera de steentjes rustig volgen.

Maar hiermee wordt wel de kern van de muziek van Robbie weergegeven. Daar gebeurt precies het omgekeerde als met de steentjes. Het tempo lijkt langzaam. Vakantie vergt een loom tempo. Je gaat letten op de zang en een paar instrumenten die eruit springen en die hebben een laag tempo. Maar de rest van het instrumentarium funkt het vuur eruit en heeft een hoge snelheid. Net als die omvallende steentjes. Je krijgt haast om snel op reis te gaan. I'm busy taking it slow zing Robbie dan ook in "Back on holiday".

Een ander voorbeeld. Kennen jullie Peter Pan's flight van Disneyland Parijs? Het lijkt hard te gaan als je in het karretje stapt. Maar het gaat maar zo'n 3,5 km per uur. Net zo hard als dominostenen. Toch lijk je heel snel te vliegen door het snel wisselende landschap en die opflikkerende lichtjes.

En zo zet ook Robbie ons met Peter Pan op het verkeerde been. Uiterlijk heeft Robbie alles weg van Captain Hook, de zeerover. Lang haar en altijd een jasje aan. Zijn gitaar is zijn zwaard. Deze man wil je niet in een donker steegje tegenkomen. Maar net als met de lome hooks in zijn muziek wordt je hier ook weer misleidt.

Robbie is innerlijk gewoon Peter Pan.
Hij wil je wegnemen op vakantie naar Nooitgedacht land. Net als Peter.
Hij lijkt zich als producer vooral op meisjes te richten. Conform de Griekse Mythologie waar de oorspronkelijke Panfiguur een grote rokkenjager was, echter dat valt wat minder op in de Disney klassieker uit de jaren 50. Maar Tinkelbel, Wendy Darling en die zeemeerminnen bewijzen het tegendeel.
En met Destiny's Child, The Pussycat Dolls, Hannah Montana annex Miley Cyrus, Esmee Denters haalt Robbie toch ook een heel meisjeslegioen binnen.
Hij wil dat die meisjes nooit echt volwassen worden. Net als Wendy. Dus al die meisjes hebben de suggestie dat ze voor altijd jong willen blijven.
Hij laat je vliegen als Peter Pan. Fly on The Wings Of A Dream. Toepasselijkere Peter Pan muziek is nauwelijks denkbaar. Door Robbie gecomponeerd en uitgebracht in 2009, het jaar dat Domino Day zijn recordhoogte bereikte met de meeste vallende steentjes ooit.
En uiteindelijk neemt hij je mee op vakantie naar Nooitgedacht land. Want dat ik " Back on holiday" leuk zou gaan vinden had ik nooit gedacht.

Waar Nooitgedacht land ligt? Bijna overal. Volgens mij laat Pureshores ons hier genieten van de Ibiza mix (klik). Ja, herman, dat klinkt balearic, dat heb je goed gehoord.
Maar je hebt ook de Montego bay mix. En je hebt de Caribbean Mix (klik).
Nooit gedacht land kan ook Disneyland Parijs zijn want dat is zo triviaal dat je dat nooit zou denken. Of thuis in het Arnhem van Pureshores want daar werd de allerlaatste dominoday (klik) vorig jaar gevierd. Ik had in 2009 nooit gedacht dat die bijna 4,5 miljoen steentjes in 2017 terug gebracht zouden worden naar 150.000.
Uiteindelijk kun je bijna overal vakantie vieren. Zolang je maar niet op je werk zit.

avatar van pureshores
Dan is Esmee Denters uit Oosterbeek zeker de link met Arnhem? Dan is de cirkel weer rond.

Ik moet Wot's it to ya nog luisteren, in de context van midden jaren 80 is dat een intrigerende titel die erg Arrenbie achtig klinkt

avatar van pureshores
37: Loose Ends-Hangin' on a string

De nummer 37 is meer een soul classic dan een echte dansvloerplaat, al is ie wel lekker funky.
Het is vooral een mooi nummer naar mijn mening. Hangin' on a string is jarenlang een "oja die" plaat geweest tot begin jaren 90 toen ik wel de act en de plaat eindelijk bij elkaar had. Het nummer kwam toch wel regelmatig voorbij in mijn jeugd maar heb ik altijd geassocieerd met "muziek die in London veel gedraaid zal worden"en niet paste bij mijn eigen puberwereld.
De backcatalogue van Loose Ends is mij dan ook niet bekend, ik ken verder alleen de clubhit "Don't be a fool" uit 1990, toen was ik wel actiever met dansmuziek bezig en Loose Ends was toen van soul/funk ook erg aan het opschuiven naar gebruik van hiphop en electronische grooves.

Bandleden zijn Carl McIntosh, Steve Nichol en zangeres Jane Eugene. De groep bracht in de jaren 80 4 albums uit waar Hangin' on a string zowel op het album So where are you (1985) staat als op het album A little spice (1984 USA versie), verwarring alom dus.
In 1990 verandert de samenstelling van de groep na onenigheid over de muzikale richting en vertrekt zangeres Jane Eugene en wordt vervangen door zangeres Linda Carriere, ook Steve Nichol vertrekt en wordt vervangen door Suney Suleyman. Maar het succes van die eerste hitsingle wordt nooit meer gehaald.
Hangin' on a string haalde in Engeland de 13e plaats en in Nederland slechts een 33e plaats in de Top 40.
Het nummer komt bij mij een beetje dualistisch over, aan de ene kant tijdloos en zwoel, aan de andere kant toch gedateerd als hoe soul in de 80's klonk met de tot dan toe beschikbare produkties.
Ik laat Marzipaintree er zijn ei over kwijt. Ik denk dat Poeha dit nummer ook wel kan waarderen


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=Ti1ptP2tsLk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Poeha
Dat dacht ik wel. Vooral die van Loose Ends en Chic passen helemaal in mijn straatje.

Waltz Darling blijft ook geweldig. Het door herman genoemde Something's Jumpin' is zelfs nog ietsje beter.

Van Robbie Nevil ken ik ook slechts C'est La Vie. Back on Holiday zal ik nog even moeten beluisteren.

En een 80's topic gaat bij mij steevast in de updates. Zeker deze

avatar van Bakema NL
Kind van de 80's hier....nou ja tiener dan.
En toen zeker niet into metal maar juist dance/electro.

Loose ends hoort hier zeker in thuis! En zo standaard vind ik het nog geeneens, dit sprong er qua zwoelheid wel bovenuit vind ik. Eerste 4 platen zijn heerlijk.

Gekke Malcolm is altijd leuk, Chic uiteraard ook en Neville heb ik helemaal niks mee, kende deze geeneens, alleen die draak van een plaat C'est la vie....sorry.

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
37: Loose Ends-Hangin' on a string
pureshores schreef:
Ik laat Marzipaintree er zijn ei over kwijt
Laat ik niet te lang broeden. Dualisme dat is inderdaad de interessante rode draad. En uiteraard is Loose Ends weer zo dualistisch bezig dat ze met een blauw touwtje komen. https://img.discogs.com/60SYA1bfXT7ljS9GIULYWRgU5sc=/fit-in/500x500/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-217851-1139775333.jpeg.jpg

Eerst maar eens kijken naar de koe die een ei legde (klik). Het dualisme tussen de kippen en de koeien in dit filmpje leidt tot een prachtig fusionproduct. Een ei waaruit een kip lijkt te komen maar dat kuiken zegt keihard: boeoeoeoeoe.
Aan de hand hiervan kun je uitleggen dat uiterlijk niet is wat het lijkt. Uitgerekend in het midden van de jaren 80 kwam de blue eyed soul op. De artiesten zagen er niet erg zwart uit maar de muziek klonk zwoel en vol soul. Simply Red, Style Council, Sade.
Loose Ends legt ook van dat soort eieren. Want wat is Loose Ends nou eigenlijk, soul, disco, r&b, popjazz, dance of souljazz?

Loose Ends maakt net als veel andere bands halverwege de eighties gebruik van een drumcomputer.
Ik was een twiener in de eighties. De meesten van mijn generatiegenoten hadden het helemaal gehad met al die muziek geproduceerd door drumcomputers zoals dat van Loose Ends. De drummers die zo expliciet aanwezig waren in de muziek van de jaren 70 leken helemaal overbodig te worden. Alles leek een saaie herhaling. Wat een schande. Die generatiegenoten van mij riepen dan ook, als er een nummer met een drumcomputer voorbij kwam, keihard: boeoeoeoeoe.

Het is dan ook bijna provocerend dat Loose Ends er aan meedoet om het dualisme nog meer te vergroten. Niet voor niets zetten ze op het album "A little spice" een nummer neer met de titel "Let’s rock". Het lijkt weer op de koe die een ei legt. Maar uiteindelijk doet het nummer weinig onder voor de jazzy soulpop van bijvoorbeeld Steely Dan.
Overigens is het album "A little spice" in 1984 alleen in de UK uitgebracht. In Amerika brachten ze het in 1985 pas uit en vervingen ze het nummer "Feels So Right Now" voor het nieuwe nummer "Hangin'on a string" (in een lange uitvoering) omdat dat beter zou verkopen. "Feels So Right Now" werd later de b-kant van de single "Tell me what you want".

Het dualisme tussen Amerika en Engeland is altijd leuk. Er zijn weinig Engelse artiesten die nr. 1 hebben gestaan op de R&B lijst. Het lukte "Hangin' on a String" in 1985 wel. Ja, George Micheal ook maar dat was veel later.
Ook het dualisme tussen de nationale hitparade en de Nederlandse top 40 kun je goed terugvinden in "Hangin' on a String". Het nummer ging in de Nederlandse top 40 van 38 naar 34 naar 32 naar 35. Zoals wel vaker met die lijst in een saaie curve. In de Nationale Hitparade kwam die op 33 binnen zakte naar 37 en daarna naar 39 om vervolgens weer naar 38 te stijgen.

Muziek die in London veel gedraaid werd paste niet in de puberwereld van Pureshores? Dat moet hij me nog eens uitleggen. Komt het omdat hij meer had met de muziek die op het platteland gedraaid werd?
Dat "Hangin' on a String" 1985 klinkt dat kan ik wel verklaren, daarover straks meer. Maar je zou even goed kunnen stellen dat ze qua titels hun tijd tien jaar vooruit liepen. Hebben de Spice girls uit London hun naam niet te danken aan de naam van het album "A little Spice"? En wat dachten we van "Tell me what you want"?
Dat girl power heeft uiteraard alles met het platteland te maken. Al die dieren daar (kippen en koeien) zijn toch nagenoeg allemaal meisjes.

Mijn opa hield ook niet van de grote stad. Hij ging bijna elk jaar op vakantie naar het platteland van Zuid-Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. Nou ja, platteland, als je de Alpen zo mag noemen.
Elk jaar naar een ander gebied. Hij nam dan altijd een koebel mee terug als souvenir. Op een gegeven moment had hij wel 12 koebellen in de gang hangen met losse eindjes aan elkaar geknoopt. Elke bel kwam uit een ander gebied. Dan zei die tegen mij: elke bel klinkt anders omdat die uit een andere streek komt.

"Hangin' on a String" is naar mijn mening een van de mooiste nummers uit de geschiedenis van de popmuziek gemaakt met een kunstmatige koebel. Dankzij zo’n mooie zwarte Roland 808 met van die prachtige knopjes in allerlei kleuren. En juist dankzij die gekleurde knopjes kan je een prachtig palet aan klankkleuren creëren. En dat is dankzij de creatieve producer Nick Martinelli uitstekend gelukt.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Roland_TR-808_%28large%29.jpg/1200px-Roland_TR-808_%28large%29.jpg Want die zwarte werd al snel vervangen door een beter exemplaar, die saaie blanke 909.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Roland_TR-909_%28large%29.jpg/1200px-Roland_TR-909_%28large%29.jpg
Maar die had geen koebel meer. Aanvankelijk riep ik boeoeoeoe. Maar ik ben hem later toch wel meer gaan waarderen.
Mijn boe-roepende generatiegenoten uit het begin van mijn betoog kregen ongelijk. Niet de drummer verdween maar juist het geluid van de zwarte 808 is verdwenen inclusief de koebel.
En daarom is "Hangin' on a String" inderdaad heel erg 1985. En dat is juist zo leuk.

Gelukkig hebben we tegenwoordig internet en kunnen we weer met de geluiden van "Hangin on a string" van de 808 spelen (klik), of als app bijvoorbeeld op een iPhone of iPad. Of je kan de originele Roland 808 op ebay kopen.

Maar de echte koebel dreigt wel te verdwijnen. Die was bedoeld om "loose cows" terug te vinden. Veel dierenactivisten kunnen het niet aanzien dat zo'n koe een koebel ("hangin on a string") aan zijn nek heeft (klik). Veel te zwaar voor zo'n beest.
Mijn opa heeft dit allemaal niet mee hoeven maken. En anders had ik hem een Roland 808 cadeau gedaan om in de gang op te hangen. Kijk opa, dit is een diervriendelijke ouderwetse Londense koebel. Die klinkt weer net even anders omdat die uit een heel ander gebied komt. En je moet niet kijken naar het uiterlijk, het gaat om het geluid. Net als bij de koe die een ei legde.

avatar van pureshores
Ook nu weer nummers die niet de lijst halen, in dit geval een super uitzondering, ik kende dit fenomeen niet maar geniaal gedaan:


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=QJe8Tub4-_g

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van pureshores
36: The Quick-The rhythm of the jungle

Even culinair muzikaal bezig zijn: wat krijg je als je Tears for Fears, Kajagoogoo, Off the wall en een mespuntje Level 42 in de blender gooit? Dan krijg je de nummer 36 uit de lijst.

Dit zeer vrolijke nummer was voor mij jarenlang er ook weer 1 uit de categorie "Help ik zoek een nummer". Het zat altijd ergens in mijn hoofd maar ik wist nooit de uitvoerende en ik kon het ook niet correct in de jaren 80 plaatsen, bovendien is als je de clip eenmaal gezien hebt ook alle suspense en (verkeerde) aanname weg.

The Quick is een duo dat bestaat uit zanger Colin Campsie en basgitarist George McFarlane die ook het toetsenwerk doet. "The rhythm of the jungle" combineert een keur aan stijlen zoals pop, funk, disco en ook wel wat New Romantics als toefje er bovenop, is afkomstig van The Quick's 2e officiele album, "Fascinating rhythm" waarop ook een andere (USA) hit prijkt, "Zulu".
De heren begonnen al in 1979 met de pogingen op succes met de debuutsingle "Sharks Are Cool, Jets Are Hot" en maakten uiteindelijk drie volwaardige studioalbums. Bij het derde album "Wah wah" was de funk er wel volledig uit en domineerde de gitaar, dit album (interessant voor luigifort werd geproduceerd door The Cure bassist Phil Thornalley.
Net als Robbie Nevil is George McFarlane gewoon doorgestoken door de 90's en de 00's en houdt hij zich bezig met het schrijven van muziek voor o.a. Two and a half men en CSI New York, zo zie je maar weer dat een hoop van het 80's volk uiteindelijk heel goed terecht komt. Ik kan dit nummer zomaar ook weer als een favoriet van Poeha zien. Het echoot ook wat van "Don't stop till you get enough" met de blazerssectie.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=8NEXFKy3k0w

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van vigil
Ja Nick Beggs hoor je hier wel in terug en dat is positief

avatar van Poeha
pureshores schreef:
36: The Quick-The rhythm of the jungle

Even culinair muzikaal bezig zijn: wat krijg je als je Tears for Fears, Kajagoogoo, Off the wall en een mespuntje Level 42 in de blender gooit? Dan krijg je de nummer 36 uit de lijst.

Dit zeer vrolijke nummer was voor mij jarenlang er ook weer 1 uit de categorie "Help ik zoek een nummer". Het zat altijd ergens in mijn hoofd maar ik wist nooit de uitvoerende en ik kon het ook niet correct in de jaren 80 plaatsen, bovendien is als je de clip eenmaal gezien hebt ook alle suspense en (verkeerde) aanname weg.
Vooral Kajagoogoo ja, maar dat zei vigil ook al

En ja, nu ik dit nummer weer eens hoor, na heel wat jaren, zou dit er ook voor mij eentje uit het "Help ik zoek een nummer"-topic zijn geweest. Toen je dit nummer hier postte, zeiden zowel de artiestennaam als de titel me totaal niets. Maar nadat ik de eerste 20 seconden had beluisterd overviel me dat gevoel zeker ook. Erg leuk om weer eens te horen.

Moest trouwens tijdens het beluisteren van het deel tussen de 7 en 17 seconden (om en nabij ) meteen denken aan het Seinfeld thema. Zouden die hier goed naar geluisterd hebben?

avatar van pureshores
Poeha raar is dat he, hoe je nummers toch onbewust ergens in je brein hebt opgeslagen.
Dat had ik dus ook met Drum Theatre-Eldorado wat ik in het 1987 topic door jou kon rijmen na jaren

avatar van Poeha
Ben blij dat ik je onbewust van dienst heb kunnen zijn

Mogelijk volgen er in dit topic nog wel meer van dat soort voorbeelden. Ben benieuwd.

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
36: The Quick-The rhythm of the jungle. Dit zeer vrolijke nummer was voor mij jarenlang er ook weer 1 uit de categorie "Help ik zoek een nummer". Het zat altijd ergens in mijn hoofd maar ik wist nooit de uitvoerende en ik kon het ook niet correct in de jaren 80 plaatsen, bovendien is als je de clip eenmaal gezien hebt ook alle suspense en (verkeerde) aanname weg.
Welke clip moeten we hebben gezien? Ik vermoed deze (klik).
Ik weet nog dat ik die clip rond 1982 heb bekeken met een dame. Niet één van "You sure make me feel like loving you", integendeel.
Veel te veel het zeurderig type. Ze stond bij mij destijds bekend als feministe van socialistische komaf. Femke heette ze (toevallig niet Halsema van achteren) en ze studeerde culturele antropologie.

Het begon al met haar opmerking dat "videoclips" zo enorm afleiden van de muziek. Goede muziek heeft dat niet nodig. Alleen het platte commerciële werk.
Daarna constateerde ze dat er wel heel veel wellustige dames in de clip voorkwamen die zich als wilde dieren gedroegen. Stereotypes werden hier weer eens bevestigd.
De inhoud van de muziek was ook twijfelachtig. Dat je terugkomt uit Afrika kan als je op een of andere humanitaire hulpmissie bent geweest. Maar de heren hebben het duidelijk over Johannesburg en ook nog het kapitalistische business town. Ze zullen er eerst wel flink geld hebben verdiend en daarna op Jungle Safari zijn geweest. Zuid-Afrika was begin jaren 80 voor haar duidelijk een "no go gebied".
Ook de opmerking "shuck and jive" in het nummer was volkomen misplaatst en refereerde naar negerslaven die zich welwillend lijken op te stellen maar ondertussen niet deden wat ze beloofden te doen. Moeilijk om hier een passende Nederlandse term voor te vinden maar "draaikonten" komt wel wat in de buurt.
Kortom we hebben het hier over een commercieel, seksistisch en racistisch wanproduct.

Aldus Femke.
Ik weet nog dat ik toen niet gereageerd heb. Of dat kwam omdat ik met stomheid was geslagen of dat ik de discussie op dat moment niet aanwilde weet ik niet meer. Maar dit voorval is wel altijd in mijn hoofd blijven hangen. Een mooi voorbeeld, naar mijn mening, van suspense en (verkeerde) aannames na het zien van een clip.

Het nummer ken ik nog goed. Het was een top 10 hit in Nederland. In de Nationale hitparade haalde het zelfs nummer 6.
Dat kwam vooral door Frits Spits. Hij stond bij mij destijds bekend als radiopresentator van socialistische komaf. Hij had dan ook geheel in stijl een steunfonds voor plaatjes die wel wat "hulpmissie" konden gebruiken. En dat kregen ze dan ook. Rhythm of the Jungle werd steunplaat en werd een week lang met veel bravoure elk uur door Frits gedraaid.
Frits was in 1982 nog een held van mij. Dat veranderde in 1986 volledig toen hij het nummer "Jeanny" van Falco ging boycotten omdat hij dat nummer verwerpelijk vond. Ik heb er al eens over geschreven in dit topic en duidelijk proberen te maken waarom ik dat verwerpelijk vind (klik).

Laat ik niet de indruk wekken dat dit soort boycotten alleen vanuit linkse hoek kwamen.
Uit hetzelfde jaar dat de "Rhythm of the Jungle" een hit was werd het nummer "Gijzelaar" van het Goede Doel door TROS-coryfee Ferry Maat geboycot. Henk Westbroek werd kort daarna presentator voor de VARA en is nooit meer maatjes met Ferry geworden.

Ferry Maat was voor mij de grote man van "the 70's on the dancefloor": the Soulshow. Een van de allereerste plaatjes die ik bij hem hoorde was Kool and the Gang en Jungle Boogie.
Wat had ik die clip (klik) uit 1974 van Soul Train graag met Femke willen bekijken.
Die wellustige zanger die als een wild dier allerlei oerwoudgeluiden maakt en de "aparte" dansvloer waarop je alleen maar mensen toelaat die echt kunnen dansen. Kijk ook naar deze geweldige line-up (klik).
Boogie is een term die oorspronkelijk komt uit de jungle van Afrika en ik citeer Wikipedia:
from the West African term "bogi", which means "to dance"; as well, it may be akin to the phrase "hausa buga", which means "to beat drums. De "Boogie" is een echte "Rhythm of the jungle" dus.

En dus proef ik duidelijk een flinke eetlepel "Boogie" in de culinaire verrassing die uit de blender van pureshores komt. . "I'm your boogie man" bijvoorbeeld van KC and the Sunshine Band (klik). Let op die trompetjes. Of heel toepasselijk, "Blame it on the boogie" van the Jacksons (klik) met Micheal Jackson. Opnieuw trompetjes. En dat hebben The Jacksons weer uit de Engelse keuken gejat van Mick Jackson (klik). Weer trompetjes.
En zo moeten we het nummer "Rhythm of the Jungle" ook proeven in samenhang met de rest van de maaltijd die ons in 1982 werd opgediend. Een nummer dat eigenlijk een vervolggerecht is op Zulu van the Quick (klik). En toen "Rhythm of the Jungle" de Nationale Hitparade binnenkwam zagen we het beroemde Zululied Mbube in de uitvoering van Tight Fit als "The Lion sleeps tonight" op nr. 1 in Nederland staan. In het jaar 1982 waarin Afrika sowieso in de spotlights stond dankzij Toto. En waarin the Jungle voor mij een dubbele betekenis kreeg in het nummer "the Message" van Grandmaster Flash. Het nummer over de Jungle van the Bronx waar ook de ritmes van Africa Bambataa ook uit 1982 hun oorsprong hadden. En uiteindelijk zal George McFarlane van the Quick met een dame uit the Bronx 10 jaar later zijn allergrootste hit scoren: Robin S en Show me love.

Rhythm of the jungle vind ik waarschijnlijk van alle gerechten die hier tot nog toe voorbijkwamen het lekkerst smaken. Het tempo, de trompetjes, het gebruik van de uitersten in een octaafinterval. Heerlijk.
De clip vind ik wel wat aan verbetering toe. Zo had ik graag gezien dat de heren nadat ze door de vrouwen zijn aangevallen uitsluitend in Tarzan kostuum waren doorgegaan. De clip is net iets te preuts of wellicht hadden deze mannen te weinig tijd voor de sportschool.
Waarom ik aan het begin vroeg welke clip pureshores bedoelde zal ik uitleggen. Deze Toppop clip is namelijk ook nog de moeite van het bekijken waard (klik) met schaars geklede witte vrouwen en schaars geklede zwarte mannen. Maar waarschijnlijk ook veel te stereotiep om met Femke te bekijken.

Aan iedereen die muziek wil boycotten zou ik tenslotte " Kool And The Gang - What Would The World Be Without Music /Let The Music Take Your Mind" willen laten horen (klik) van de geweldige Live-LP "Live at the Sex machine" uit 1971.
Het maakt hier niet uit of je de uitvoerenden onthoudt, als de boodschap uiteindelijk maar voor altijd in je hoofd blijft hangen. Dat blazen die trompetjes er wel in.
Maar dan wel met die Nederlandse hoes. Die laat ik zeker niet zien aan Femke. (klik).

avatar van Marzipaintree
En als pureshores het niet kan laten om zelfs hier Robbie Nevil er weer bij te halen gooi ik er weer Disney tegenaan. Mickey Mouse met Jungle Rhythm (klik) en Disneyland Parijs met "Rhythm of the Jungle" (klik).

avatar van pureshores
die eerste clip was het inderdaad. Mijn eerste aanname was een donkere soulzanger want onderbewust denk ik aan die stem van Ray "Ghostbusters" Parker Jr. Ik had zeker geen heren in maatpak verwacht zoals de eerste halve minuut van de clip

avatar van Marzipaintree
Die associatie had ik niet. Ik heb "the Quick" voor het eerst bij Frits Spits gehoord en die steunde destijds zelden donkere soulzangers. Dus ik was bevooroordeeld toen.

Wat de culinaire ingrediënten betreft: Tears for Fears en Kajagoogoo werden eigenlijk pas later dan the Quick bekend.
Limahl was eigenlijk nog kelner bij de London's Embassy Club toen the Quick hun hitje scoorden. Ik ben ook benieuwd welke culinaire verrassingen hij destijds opdiende.

Ook Tears for Fears (Change) en Kajagoogoo (Too Shy) scoorden hun eerste hits dankszij het steunfonds van Spits. Tears for fears in de week van 07-02-1983 en Kajagoogoo een week later.
Level 42 werd eigenlijk meerdere jaren gesteund door Spits omdat hij hun "Heathrow" als uitgebreide jingle gebruikte.
En tenslotte steunde Frits ook nog "Gijzelaar" van het Goede Doel.

avatar van vigil
Marzipaintree schreef:

En tenslotte steunde Frits ook nog "Gijzelaar" van het Goede Doel.

Nou inderdaad...
Wat te denken van Falco met Jeanny

avatar van pureshores
35: The Chimes-Heaven

Een (club) hit uit 1989 die een re-release kreeg in 1990.
The Chimes was een dance trio bestaande uit James Locke, Mike Peden en een zangeres met een enorme strot, Pauline Henry.
In Nederland zijn ze voornamelijk bekend/berucht geworden door hun downtempo soulvolle cover van U2's "I still haven't found what I'm looking for" maar het gros van de nummers waar deze groep zich mee bezig hield was wel voor de clubs bedoeld. Muziek die typisch klinkt voor de periode 1989-1991 en paralellen heeft met acts als (daar zijn ze weer) Soul II Soul, Innocence en ook Loose Ends eind jaren 80.
De debuutsingle 1-2-3 brak niet echt potten in de sales charts maar zette de naam vast op de kaart, Heaven mocht daarna ronde 1 in. Deze 12" versie hieronder met de toegevoegde piano vind ik zelf veel meerwaarde hebben, al is het nummer wel lichtelijk niemendallig. Het gaat echter om de vette produktie, dit nummer heb ik in mijn najeugd veel gehoord en werd erg vaak gemixed met The Stone Roses Fools gold.

Zangeres Pauline Henry ging zelf nog even door en had een klein hitje tussen verscheidene releases met een Diano Ross cover van Love hangover halverwege de 90's.
Heaven is een goed voorbeeld om de evolutie van dansmuziek van 80's naar 90's te horen.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=85PJebRyXKs

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:27 uur

geplaatst: vandaag om 13:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.