menu

Mijn Updates +
Muziek / Toplijsten en favorieten / You sure make me feel like loving you-the 80's on the floor 2018YK, a list by pureshores

zoeken in:
avatar van Poeha
Dat zag ik gisteren (?) ook voorbij komen.

avatar van Marzipaintree
Laat ik nog meer reclame maken, Poeha. Ik begon hier ooit met bier. Maar nu even "a break" met een lekkere lange bruine reep.

avatar van Marzipaintree
Vorige week had ik een gesprek met een vrouw die flink aan het daten is. Dat liep niet zo lekker want alle mannen die zij ontmoet zijn volgens haar alleen maar geïnteresseerd in zichzelf en nauwelijks in anderen.
Haar conclusie: de perfecte man bestaat niet want ze lullen alleen maar graag over zichzelf. Ze denkt erover om lesbisch te worden.

Had ik maar eerder het topic van pureshores bekeken. Dan had ik Breaks van Kurtis Blow laten horen.
You say last week you met the perfect guy
And he told you the story of his life
But he forgot the part about his wife! Huh! Huh!
Well, these are the breaks!

Dus misschien is het beter voor haar om even een pauze te houden. Een moment van bezinning.

Nou moet ik toegeven dat het gesprek verder van mijn kant ook al niet erg lekker liep.
Ik gaf aan dat ik lid was van Musicmeter, de muzieksite voor liefhebbers.
Zij: Daar leer je dus andere muziekliefhebbers kennen?
Ik: Niet echt. Ik leer er vooral nieuwe muziek kennen die ik nog niet ken.
Zij: Waarom luister je dan niet gewoon naar de radio?
Ik: Via Musicmeter kan ik zelf bepalen wat ik kies. En ik kan alle muziek een cijfer geven.
Zij: Wie bepaalt dat cijfer?
Ik: Ik. De hoogte wordt bepaald door wat ik leuk vind.
Zij: Dus goede muziek is wat jij leuk vind?
Ik: Nou ja, ik probeer te ontdekken wie er nog meer houdt van "mijn muziek".
Zij: Heb je die andere liefhebbers als eens ontmoet?
Ik: Nee, ik weet vaak niet eens hoe ze echt heten. Ze hebben allemaal een bijnaam. Ik weet ook niet eens hoe ze eruit zien. Ze identificeren zich met afbeeldingen van een olifantje, een poppetje op een roltrap, lege jasjes. Maar het gaat uiteindelijk om de muziek, hè.
Zij: Jouw muziek, toch? Zeker bijna alleen maar mannen op die site?

Eigenlijk had ik tijdens dit kruisverhoor een break moeten inlassen. Ik had het gevoel dat ik op een verkeerde trein was gestapt en werd meegezeuld naar een tochtig station waar ik niet wilde zijn.
Kurtis Blow zou adviseren: Brakes on a train. Break it up. Break it up.

Vandaag zocht ik daarom maar eens afleiding op het topic: Vrouwelijke leden wie zijn ze?
Kom er vooral heel veel mannen tegen. GrafGantz, herman, vigil. En meningen over wat de verschillen zijn tussen mannen en vrouwen in muziek.

Hip hop is voor mij de muziek waarin je het meest de sekseverschillen ervaart.
Bijna elke hip hop artiest wordt opgevoed door een moeder met een afwezige vader. Ook bij Kurtis Blow is dat het geval. Waar is die vader? In ieder geval op jacht in wat Grandmaster Flash de jungle van het ghetto noemt. Op jacht naar wat? Geld? Andere vrouwen? Papa is a rollin stone. He is takin' a long break.

Elke hip hop artiest heeft bovendien een bijnaam. Kurtis Walker noemde zich eerst Kool DJ Kurt. Maar Kurtis Blow klinkt veel beter. Vrouwen liegen vaak over hun leeftijd, mannen om wie ze zijn. Blow it up.

En hip hop artiesten benadrukken hun mannelijkheid: I have to be strong, I have to be tough, I have to have a lot of girls, I gotta have money, I gotta to be in control, I have to dominate other men, other people, you know if you don't pretend to be a real man, then people call you soft or weak or a pussy or a chump or a faggot and nobody wants to be any of those things.

En dus bestaan de nummers van Kurtis uit de volgende titels: Supersperm, If I ruled the world, Save your love for number one, Kingdom Blow.
En hij is uiteraard niet de enige binnen het genre.
Bijna had Kurtis Blow ook nog een nummer gezongen dat we het allemaal maar gewoon moeten accepteren, maar het ging uiteindelijk naar Run DMC: It's like that. It's just the way it is.
Met een clip waarbij vooral de vrouwen de mannen uitdagen en de mannen met hun "break" dancing de show stelen. Want een man is een man en een vrouw is een vrouw.

Qua muziek heeft dominee Blow inderdaad een geslaagde aanval op de heersende rock cultuur in Amerika gedaan. Vernieuwend. Break it up. Maar qua verschillen tussen man en vrouw is hij uiterst retro.
Break it down.

Het is de Engelse rock cultuur die binnen enkele jaren weer terugslaat. These are the breaks.
Maar de hip hop heeft er tot op de dag van vandaag geen enkele boodschap aan.
Don't lose your head and don't act like a pussy. Een Amerikaanse rocker krijgt een lange bruine reep in zijn mond gedouwd.
These are the breaks.

avatar van Poek
Lees je mee jordidj1? Anthem alert!

avatar van GrafGantz
Marzipaintree schreef:
Ze denkt erover om lesbisch te worden.


Goh, nooit geweten dat dat zo werkt. Ik leer hier elke dag weer wat nieuws.

avatar van vigil
GrafGantz schreef:
(quote)


Goh, nooit geweten dat dat zo werkt. Ik leer hier elke dag weer wat nieuws.

Ah, jij bent dat poppetje op de roltrap

avatar van GrafGantz
vigil schreef:
(quote)

Ah, jij bent dat poppetje op de roltrap


Oh, is dat wat het is!

avatar van Poek
En de olifant staat bovenaan de pagina, en nu zie ik pas wat de avatar van Marzi[paintree voorstelt... maar dat is toch 1 jas?

avatar van herman
Marzipaintree schreef:
Het wordt weer eens tijd dat herman de nummers van Pureshores weer gaat beoordelen. We hebben nu wel lang genoeg gewacht.

Ja, those are the breaks...

Even teruggeluisterd en teruggelezen. Wat een fijn topic dit. Leuk om zo de 80s onder de loep te nemen. Het merendeel van de nummers ken ik niet, maar de productie is soms alleen genoeg om weer een beetje terug te komen in die tijd.

Ik was gebleven bij 37: Loose Ends -Hangin' on a string
Dit nummer voelt veel langer als 6 minuten, maar ik vind dat helemaal niet erg. Aan het instrumentarium en de samples hoor je gelijk in welk jaar dit ongeveer gemaakt moet zijn, maar dat gedateerde geluid vind ik juist wel leuk, zeker verderop in het nummer als de schwung er helemaal in komt. Een lekkere soul slow jam dit.

Bij 36: The Quick - The rhythm of the jungle las ik iets over echo's naar Michael Jackson in de blazerssectie. Ik hoor ze ook wel in de baslijn. Verder een sterk nummer, al heb ik een klein beetje moeite met de gitaarriff. Dat valt me vooral op als deze even wegvalt zo rond 5:30. Wat een fijn stuk is dat.

35: The Chimes - Heaven is een single die nog wel een belletje deed rinkelen, al kwam dat nog vooral door de latere U2-cover die ook in Nederland een hit werd. Die vond ik niet zo sterk (hoewel veel beter dan die van Badesalz uit dezelfde periode), maar deze Heaven is wel een hele positieve verrassing. De coupletten en het refrein zijn prima, maar het nummer moet het toch vooral hebben van de fijne ritmesectie (die vast leunt op Funky Drummer, maar mij ook erg doet denken aan Fools Gold). Ik vind het nummer op zijn best in de instrumentale stukken als er wat percussie bijkomt en de ene groovende baslijn de andere groovende baslijn afwisselt.

34: Jellybean ft. Steven Dante -The real thing kan ik dan weer iets minder mee. Hij was er inderdaad vroeg bij met gastvocalisten, maar verder vind ik dit een wat saai vroeg housenummer. Als tiener heb ik trouwens ook wel een jellybean-fase gehad, nadat een vriendin een zak had meegenomen uit Engeland. Ik heb ze toen een maand veel gegeten, maar daarna nooit meer... Oorlogje voeren deed ik er dan weer niet mee.

avatar van pureshores
29. S'Express-Hey music lover

Het bekendste nummer van S'Express is uiteraard Theme from S'Express dat in 1988 een dikke hit was, in Engeland haalde het de 1e positie en zelfs in Nederland kwam het tot de 2e plaats. Dit nummer was grotendeels gebaseerd op Rose Royce's "Is it love you're after?" en S'Express kon zo een plek voor zichzelf verwerven in de voorhoede van alle house crossoveracts, met een dikke popvinger in de acid house sound. De hoofdpersoon bij S'Express was DJ Mark Moore. Hij had een baan bij Rhythm King Records en DJ'de daarnaast al. Een kleine opstap dan om een act eromheen te verzinnen. Vanuit een vaste draaiplek in club Heaven's Asylum nights leerde hij diverse mensen kennen waaronder producer Pascal Gabriel, samen met hem werd S'Express opgericht. Het werd een bont gezelschap zangers en zangeressen, producers en like minded mensen en in 1989 werd het debuutalbum "Original Soundtrack" gereleased. De 2e single "Superfly guy" werd ook een groot succes en Mark Moore kon zich door deze naamsbekendheid ook verder profileren als remixer voor onder andere Malcolm Mc Laren, Erasure en zelfs Prince, vaak samen met William Orbit, die ook met Moore bevriend was.

ik heb hier 3e single "Hey music lover" uitgelicht, deels omdat die wat minder bekend is en ook omdat die goed het eind jarig 80 geluid van de versmelting tussen pop en early house laat horen. In de video zien we o.a. Billie Ray Martin (Your loving arms) en Eric Robinson, die een klein hitje had in de zomer van 1989 met Good good feeling.

Het 2e album van S'Express deed het beduidend minder, dit album werd door Moore met DJ Sonique (It feels so good) gemaakt en bevatte o.a. de hitjes Nothing to lose en Mantra for a state of mind.

In 1996 werd Theme from S'Express in een pittige Tony de Vit remix nogmaals een hit maar verder is het erg rustig gebleven.

link naar website Mark Moore met onder andere complete discografie
Mark Moore, S'Express Official Website & Blog - markmoore.com


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=4VWgTCxJ3tQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Poek
Het is een soort mashup van I wanna take you higher en Dance to the music geloof ik?

avatar van vigil
Hier heb ik de single van, wel wat later gekocht hoor. Dat tussenstuk is nu wel erg cheesy en heeft het niet zo veel eeuwigheidswaarde als de mega hit maar toch blijft hij wel lekker

avatar van pureshores
Poek, je hebt wel gelijk, het is een cover/interpretatie van Sly & The Family Stone

avatar van Poeha
Iets mindere dan de eerdere 2 singles, maar voor mij nog zeker een 9 scorend. Gewoon alledrie vette tracks, nog steeds.
Ook dat nummer van Eric & the Good Good Feeling is nog goed te pruimen, maar wel beduidend minder sterk dan die van S'Express.

avatar van Marzipaintree
Poek schreef:
En de olifant staat bovenaan de pagina, en nu zie ik pas wat de avatar van Marzi[paintree voorstelt... maar dat is toch 1 jas?
En ik maar denken dat het opstel veel te lang was. Goed gelezen Poek, je hebt gelijk.

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
29. S'Express-Hey music lover
De eerste muziekopname op mijn computer was van S-Express in 1988. Dat was op een Atari ST. Hoe dat ging zie je hier op youtube.
Het was "a whole new thing" want geluid kostte toen veel opslagruimte op een 3 en een half inch floppy disk. MEG's heette dat toen. En wellicht interessant voor vigil, de trein rijdt pas echt na 3 minuten en The Pet Soft Boys zijn er ook bij betrokken.

De eerste geluidsopname op mijn computer was van een blaffende hond in 1981. Dat was op een CPM computer. Ik heb helaas geen voorbeeld op youtube kunnen vinden.
Je tikte achter een oplichtend streepje Dog en enter. En wat je daarna hoorde was een nauwelijks hoorbaar: waf, waf.
Sensationeel, het eerste interactieve geluid uit een computer. Het was "a whole new thing" want geluid kostte toen heel veel opslagruimte op je 5 en een kwart inch floppy disk. KB's heette dat toen. Ik moet nu spontaan denken aan "the Pet Shop boys" die kwamen nog voor 1988 met "I want a dog because I want to hear somebody bark".

Dat "waf, waf" was weer gebaseerd op "His Master's Voice". Een hondje dat zijn kop bij de hoorn van een oude grammofoon houdt.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2d/His_Master%27s_Voice.jpg
Dat was in 1899 "a whole new thing" toen ze geluid wisten vast te leggen op een 7 inch schellak disk. RPM's heette dat toen en als je flink draaide aan de lier dan kon je de 120 halen.
Inmiddels behoort "His Master's Voice" tot EMI en daartoe behoorden in de jaren 80 ook S-Express en de Pet Shop Boys.

De indruk bestaat dat de echte "music lover" een hond is. En dat is ook zo want wie luistert er nou beter dan een hond?
Daarom kunnen muziekliefhebbers nu de soundhound downloaden. Een app die perfect alle muziek kan herkennen. Inmiddels allang geen "whole new thing" meer.

Vanaf 1996 heb ik mij vermaakt met de serie boeken van music hound. Vooral dankzij die boeken heb ik Sly and the Family Stone nog beter leren kennen. Zij zijn de inspirators voor "Hey Music lover" van S' Express.
Sly kende ik tot 1996 alleen van twee verzamel lp's van na 1980. Maar daar stond "Hey Music lover" niet op. Het was de MusicHound Essential Album guide die mij terugsleepte naar de oorspronkelijke albums die je helemaal moet luisteren.

In juni 1967 nam Sly het album "a whole new thing" op. Dat was in "the summer of love", een zomer vol met LSD die het hele jaar 1967 duurde.
Het album kende als eerste nummer "underdog" en als laatste nummer "dog". Geniaal gevonden.
De Music hound wees mij op de religieuze invloeden op Sly. De pre jaren 60 Gospel van the Swan Silvertones bijvoorbeeld met Jesus never fails. Jezus de volmaakte mens.
Het album kent daarom in totaal 12 nummers: het volmaakte getal. En zo doet het ons denken aan Jezus die met zijn 12 discipelen door het land trok. Evenveel als de zonen Jacobs waar de Joodse stammen vanaf stammen. En moeten we denken aan de 12 werken van de mythische Hercules.

Het album daarna "Dance to the music" nam Sly in september 1967 op. Uiteindelijk kende dit album 12 titels. Het nummer waar het echt om gaat staat op dat album. Het is "Dance to the medley" en dat duurt (uiteraard) precies 12.12 minuten. Het derde deel van dit nummer heet "Hey Music Lover" en dat deel gebruikte Mark Moore voor zijn versie van S Express. Op de Amerikaanse 12 inch disk stond: Dedicated with L•O•V•E to Sly.

Het nummer van S Express ontstond in de Second summer of love in 1988. A whole new thing? Men liet in deze nieuwe zomer de LSD links liggen. Ecstasy was de nieuwe keuzedrug. Mark Moore, zei erover:
It definitely took ecstasy to change things. People would take their first ecstasy and it was almost as if they were born again.
Mark Moore hield ervan om opnieuw geboren te worden. Toch is hij er trots op dat hij de allereerste keer geboren werd uit een Koreaanse moeder.

En in Korea hebben ze al jaren hun eigen XTC of LSD. En daarmee kan men zich ook opnieuw geboren voelen.
In het Koreaans heet het 'Bosintang' en volgens Wikipedia betekent het letterlijk 'stimulerende soep'.
Maar ik zou het hondensoep willen noemen. Je schijnt er uren op te kunnen dansen maar wat vooral voor Koreaanse mannen belangrijk is: je wordt er een stuk potenter van. Of je er ook beter van gaat luisteren is mij onbekend.
Koreaanse restaurants hebben het nog steeds op hun menu en ik ben benieuwd of je dan eventueel ook een "doggy bag" meekrijgt.

In het Westen kijken we heel anders tegen honden aan. Uiteraard zijn er ook bij ons culturele verschillen zoals tussen het redelijk atheïstische Engeland en het godvruchtige Amerika. Deze week zag ik in dit interview Stephen Colbert versus Ricky Gervais. Ricky gelooft niet in God, Stephen wel.
Op 7.35 ontstaat een merkwaardig gesprek:
Stephen Colbert : So, God doesn't give you comfort, wat does?
Ricky Gervais: Dogs. I believe in Dogs. Dogs are amazing.
Stephen Colbert: Their unconditional love?
Ricky Gervais: Yeah. Same as your God. But if you don't love dog back, it doesn't burn you in hell. It still loves you, it licks you.
En vlak daarna gaat Stephen helaas over op "a whole new thing" wat uiteindelijk niet nieuw blijkt te zijn.

Jammer want, oh God, wat zou ik graag samen met Ricky Gervais mijn dagelijkse fietstrip willen rijden. We komen dan langs de hel, een boerderij met twee Rottweilers die als ze de kans krijgen je de stukken uit je lijf bijten. Je moet er daarom in een sneltreinvaart voorbij zien te komen.

De sneltrein waar S Express haar naam aan ontleent is de 42nd Street Shuttle trein van de Subway in New York. En het is geheel terecht dat ze in de S Express sinds vorig jaar honden verbieden om in te stappen. Want medepassagiers kunnen zich ergeren aan honden. Ze kunnen je namelijk likken of bijten.

Je mag ze wel meedragen. Dus hebben de hondenliefhebbers daar ook al weer wat op gevonden: a doggy bag.
A whole new thing?

avatar van pureshores
28: Diana Ross-Swept away

Wat grote namen moet ook kunnen en La Ross is 1 van de diva's waarvan sommig materiaal uiteraard moet losgaan op de dansvloer.
Inmiddels 74 maar al zo erg lang bezig, met The Supremes en Motown sound, de poppy soul van Upside down en My old piano en suikerzoete ballads als Endless love en When you tell me that you love me.

Zoals medepopartiesten als Michael Jackson en Madonna ook voortdurend (op hun eigen wijze) zich aanpassen aan de sounds van de tijd werd La Ross in 1984 met haar album Swept away ook de blikkerige danshoek ingegegooid. Klinische drums met af en toe een jengelende gitaar zoals op het titelnummer Swept away. Ik moet zeggen dat ik het nummer eigenlijk niet kende tot kort geleden tijdens het kiezen van een track, omdat ik wel een plek voor haar in deze lijst wilde.
Dus geen al te bekende single hier op nummer 28. Swept away werd geproduceerd door Arthur Baker en Daryl Hall (van Oates) en klinkt al erg eind 80's met zijn pre-house sound, deze club mix doet me denken aan de sound van Shep Pettibone.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=GT1u_eoNKPI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Poeha
Sooow, da's nog eens een lekker mixie. Kan hier wel van genieten. Graag meer van dit soort mixen

pureshores schreef:
deze club mix doet me denken aan de sound van Shep Pettibone.
En Shep was in die dagen god voor opgroeiende Poeha.

Edit: Die full extended version is ook erg tof, trouwens.

avatar van pureshores
even eentje die de lijst niet haalde om warm te blijven, strakke Italo piano house zoals het hoort


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=2tPQD2DUo20

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Poeha
Dat is natuurlijk een vergissing van je geweest, kan gebeuren Die had er gewoon in moeten staan. Heerlijk nummer. Piano en house dan zit je al snel gebeiteld bij mij.

avatar van vigil
Toppertje!

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
deze club mix doet me denken aan de sound van Shep Pettibone.
De mix is afkomstig van The Latin Rascals. Dat zijn Tony Moran and Albert Cabrera.
Als ik iets meer over deze heren wil weten dan kom ik op allerlei homo-sites terecht.
Deze bijvoorbeeld. Daar geeft Tony Moran in ieder geval aan dat hij veel geleerd heeft van Shep Pettibone. Muzikaal gezien uiteraard.
En noemt ook Jellybean

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
28: Diana Ross-Swept away
Zo rond 1984 had ik een bijzonder negatief beeld van Diana Ross. Ze was voor mij niet meer dan een secretaresse die haar hoogste baas bij Motown besprongen heeft om hoger op te komen. Daarna kon ze zelf zangeres worden en via the Supremes wist ze haar oneindige ambities te verzilveren. Uiteraard moest na een aantal jaren haar eigen naam voorop worden getoond en werd het Diana Ross and the Supremes. Het groepje werd daarmee min of meer haar achtergrondkoortje. Daarbij moest nog wel een lastig persoon worden verwijderd want enige concurrentie kon ze niet gebruiken. Dus werd Florence Ballard uit de band gegooid.

Uiteraard was dat nog niet genoeg en begon ze solo en werd ze filmactrice. Want iedereen moest en zou weten hoe goed ze was. En om de kassa te laten blijven rinkelen zong ze naar Marvin Gaye dat hij alles was, beloofde Lionel Richie haar eindeloze liefde en wilde ze ook nog van alles met Julio Iglesias. Begin jaren 80 werkte ze haar narcistische inborst bot op nummers als "Work that body" en "Mirror, Mirror".

Muzikaal gleed ze als een na-aper alle succesvolle trends achterna. Van philly soul tot disco. Neem de clip die hoort bij Swept away. Dit is toch een schaamteloze variant op Pat Benatar’s Love is a battlefield die een drie kwart jaar daarvoor een wereldhit had.
Het punky karakter van Pat werd zelfs overgenomen en dus stond Ross met hanekam als een soort rare vogel op de hoes van Swept away.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/6/6e/Diana_Ross_-_Swept_Away.png/220px-Diana_Ross_-_Swept_Away.png
Uiteindelijk eindigt die clip bovenop een vuurtoren. De beste metafoor om Ross haar platform te geven. Altijd maar weer in de schijnwerpers en op grote hoogte neerkijkend op alles en iedereen.
Kortom het zoveelste ***-nummer van een ***-wijf. Bedankt pureshores voor jouw keuze, volgende nummer graag!

Toen ik las dat Pureshores met deze keuze kwam moest ik aan Odysseus denken. Odysseus wist hoe gevaarlijk de Sirenen konden zijn. Sirenen waren mythologische wezens, half vogel half vrouw die ook een beetje de toekomst konden voorspellen. Zij zongen zo betoverend mooi dat elke zeeman die met hun stem geconfronteerd werd schipbreuk leed.
Maar Odysseus wist te ontsnappen aan hun gezang door de oren van zijn bemanning af te schermen en zichzelf vast te laten binden aan de mast van het schip. Hij kon op deze wijze de liederen van de nimfen horen terwijl zijn bemanning door de kunstmatige doofheid zich niet liet verleiden te dicht in de buurt van de rotsen te varen. Want ook die rotsen zijn betoverend mooi daar waar de Sirenen wonen. Dat zijn de "pure shores" en die moet je vermijden.

https://www.artsalonholland.nl/uploads/lightbox/c8636119-0e95-437e-8118-ebae301a808e/3012939066/John-william-waterhouse-odysseus-en-de-sirenen-ASH.jpg

Odysseus wilde maar één ding toen hij de Sirenen hoorde. Hij wilde losgemaakt worden en naar ze toe. Maar zijn bemanning van het schip negeerde de lokroep van de Sirenen en ze voeren verder.
De bronnen verschillen over wat er precies met je gebeurd zou zijn als je toch aan de lokroep van de Sirenen toegeeft. Sommigen zeggen dat de vrouwen prostituees zijn die ervoor zorgen dat je in armoede sterft. Anderen zeggen dat je zo betoverd wordt door hun muziek dat je voor altijd bij hun wilt blijven maar omdat ze je geen eten bieden (het zijn mythologische wezens die zelf niet eten) sterf je. Maar globaal komt het op hetzelfde neer, je wilt voor altijd bij die vrouwen blijven en je kan niet meer weg. Een soort Hotel California, dus. En die vrouwen zijn een soort Eagles.

Inmiddels snap ik dus waar Diana Ross die vogelkop vandaan heeft en heb ik mij overgegeven aan de lokroep van pure shores. Ik ben niet alleen opnieuw naar Ross gaan luisteren, ik heb mij volledig gestort op diverse biografieën, sites en boeken rondom haar.

Mijn visie op haar is compleet gedraaid. Kunnen we het een destijds arm 16-jarig meisje kwalijk nemen dat zij door een rijke veel oudere platenbaas wordt verleid? Nee natuurlijk niet, je krijgt medelijden met haar uiteindelijk moeizame huwelijk met Berry Gordy. En de biografie van Florence Ballard laat vooral ook duidelijk de zwarte kanten van Florence zien. En wat heeft Diana niet inmiddels een enorm oeuvre opgebouwd met diverse stijlen en artiesten!

Diana Ross is een mythe. Haar nummer Swept away is vooral in de mix bijzonder fraai en bovenstaande clip is geniaal en profetisch. In 1986 trouwde ze Arne Næss Jr., een Noorse scheepsmagnaat, die niet alleen veel met vuurtorens had maar haar baken in het leven bleek te zijn. Hij was de grote liefde van haar leven. Maar net als in clip werd hij verleid door een blonde vrouw, Camilla Astrup. Het huwelijkschip met Ross strandde. Opnieuw bleek een Diana het te verliezen van een Camilla.

Was hij maar bij haar gebleven. Hij was als bergbeklimmer voor haar gevallen door het nummer Ain’t no mountain high enough. En uiteindelijk viel hij een paar jaar na hun gestrande huwelijk van een hoge berg. Die berg bleek net iets te hoog op dat moment. Net als de man in de clip Swept away viel hij te pletter.
Profetisch blijken haar woorden: Nothing last forever. Diana probeerde hem te vergeten door enorme hoeveelheden alcohol weg te werken. Ze had een afkickkliniek nodig om daar weer een einde aan te maken. Ze was compleet Swept away.

En zo heeft deze vrouw alles uit het leven gehaald wat erin zit. Voor diverse kwetsbare groepen is zij een voorbeeld. Ze heeft verstoten kinderen geholpen tijdens haar huwelijk met Arne.
En haar album Diana uit 1980 bleek destijds al een enorme steun in de rug voor homoseksuelen die nog uit de kast moesten komen. Vooral het nummer "I’m coming Out".
Nog altijd bezoekt Diana homoclubs waar diverse figuurlijk gevallen mannen op haar muziek dansen: Ain’t no mountain high enough. Zie hier de beelden van het nieuwjaarsfeestje van 2018.

Ik wil eigenlijk nooit meer bij Diana weg. Zij is mijn Sirene, mijn muze. Ik ga de komende weken haar volledige repertoire doornemen.
Ik zie dat Pureshores inmiddels al numero uno gedraaid heeft.
Ik denk dat ik voor altijd blijf steken bij nummer 28.

avatar van pureshores
27: Cybotron-Clear

Een futuristisch geluid begin jaren '80 aangeboden door Cybotron, een samenwerking tussen een Godfather of Techno, Juan Atkins en Richard Davis.
Juan Atkins is 1 van de grote 3 uit Detroit, naast Kevin Saunderson en Derrick May.
Begin jaren '80, gevoed door de nieuwe sound van synthesizers en acts als Kraftwerk en George Clinton was "Clear" de 3e single van het debuutalbum "Enter". Met zijn repeterende bliepriedeltje en strakke drumritmes is het een typische brugplaat die op de splitsing tussen links hiphop en rechts house staat.
Atkins sloeg rechtsaf en zou de stroom techno opgaan, via een ander project, Model 500.
Enter heeft een hoop referenties naar Detroit, de stad waar Ford begon en waar de (auto) industrie floreerde in vooral de 1e helft van de 20e eeuw. Titels als Enter, Cosmic cars en Industrial lies lijken hierop te slaan.
Een latere track uit 1984 heet zelfs Techno city
Cybotron - Techno City - YouTube

Juan Atkins DJ't nog steeds en heeft een enorme invloed gehad op een keur aan artiesten, net zoals dat Clear een voedingsbodem voor tal van hiphop en electro nummers zal zijn geweest.
Het nummer klinkt ook niet echt super gedateerd, en erg vooruit voor de tijd waarin het uitkwam


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=fGqiBFqWCTU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Marzipaintree
Een prachtige keuze pureshores. Dit heeft veel met auto's en met opruimen te maken.
Die auto's heb je al een beetje duidelijk gemaakt in jouw verhaal.
Dat opruimen wordt ook wel duidelijk. Bijvoorbeeld aan de hand van de lyrics van "Clear": Clear all this space, Clear today, Clear your mind.
Dat Juan Atkins "Clear today" nog steeds hanteert dat blijkt wel uit zijn toernee die hij binnenkort eindelijk weer onder de naam Cybotron gaat doen, voor het eerst in 35 jaar: The future has arrived. Daar zal die eerst door diverse Europese steden gaan toeren voordat die de rest van de wereld aandoet: Londen. Berlijn, Amsterdam, Barcelona, Parijs. Een soort Trans-Europa expres.

Cybotron klinkt Frans en de Fransen zijn gek op het nummer "Clear". Het komt vaak terug in diverse best of lijstjes.
Zo staat "Clear" in de lijst "Les Inrockuptibles" uit 2015 met de allerbeste 1000 nummers aller tijden. En hij staat in de lijst van Volume uit 2008, "200 disques qui ont changé le monde. 200 platen die de wereld hebben veranderd.
In het eerste lijstje worden de 1000 nummers thematisch ingedeeld naar emoties. Dan valt "Clear" onder de emotie "extase" in de betekenis van "heftige emotie". En als je beide lijstjes combineert (heftige emotie, wereld verandering) dan moet je toch anno nu aan de gele hesjes in Frankrijk denken waar ze heftig protesteren tegen de hogere benzineheffingen.
Interessant is dat de Franse regering deze maatregel heeft genomen omdat ze de wereld willen veranderen i.v.m. het klimaat. Benzine en dieselauto's moeten daarvoor zoveel mogelijk verdwijnen voor een opgeruimdere wereld. Maar de mensen die de auto's bezitten voelen alsof zij worden opgeruimd. Je kunt er hier meer over lezen.

Ik heb het nummer Clear eind 1983 - begin 1984 leren kennen en in dezelfde periode kwam ook de film Christine uit die ik toen gezien heb.
Christine is een film die gaat over een oude auto die gekocht wordt door een beetje schlemiele jongeman. De auto blijkt Christine te heten. Auto en jongeman worden verliefd op elkaar en de jaloerse Christine ruimt daarna iedereen op die haar geliefde en haar dwars zitten. En vervolgens proberen de mensen die echt om die jongen geven Christine op te ruimen.

Christine was van het merk Plymouth. Ik heb zelf 1 keer, dat was 15 jaar geleden, in dat Amerikaanse merk mogen zitten naast de eigenaar die mij achter het stuur meenam. De auto was van 1981 of daaromtrent. De eigenaar, een collega van mijn werk, beweerde dat het de laatste was die van de productielijnen uit Detroit kwam. Daarna ging de fabriek naar goedkopere oorden.
Klimaatneutraal was die zeker niet. Er moest loodhoudende benzine in die auto want daarop reed ie beter. Je zag de benzinemeter echt bewegen als die reed. De benzinewijzer ging harder dan de grote wijzer van de tijdklok in de auto.
Mijn collega kende ook de film Christine. Zijn auto had nog geen naam dus besloten we er één te bedenken. Maar we durfden haar geen Christine te noemen. We doopten haar tot Corinne, dat klonk net even anders en we hadden een associatie met een mooie secretaresse op ons werk die ook zo heet.

We zijn met die auto naar Duitsland gereden. Hij had er een Tom Tom in laten zetten. Destijds een vrij nieuw navigatiesysteem genoemd naar bepaalde onderdelen van een drumstel. Want de oprichter van Tom Tom is heimelijk een muziekliefhebber.
We hadden naar Dusseldorf willen rijden maar zijn in Emmerich blijven hangen. Aan de Tom Tom lag het niet want die bleek uiterst betrouwbaar op de Duitse autobaan. Corinne bleek te dorstig die dag.

In Emmerich zijn we naar de plaatselijke platenzaak gegaan. Daar had ik "Autobahn" van Kraftwerk willen kopen. Op vinyl. Die was ik per ongeluk kwijt geraakt. Waarschijnlijk bij het opruimen thuis toen ik in de jaren 90 een stapeltje platen wegdeed die ik minder vond of toch al op CD had. Daar was die blijkbaar per ongeluk tussen gekomen en daarna bleek die snel weg om een flauwe woordspeling te gebruiken.

Ik kan mij de beelden van Toppop nog goed voor de geest halen. Allemaal oude auto's en lekker rijden op de snelweg tot het avond wordt. Zo krijg je een opgeruimd hoofd.
Maar ze hadden geen "Autobahn" meer in de platenzaak. Ze hadden alleen maar "Trans Europa Expres". Die had ik ook nog niet dus die kocht ik. En die was nog in de opruiming ook.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/c/c5/Trans-Europe_Express_American.jpg/220px-Trans-Europe_Express_American.jpg

Die jongen rechts heeft wel wat weg van die jongen die destijds Christine kocht in de film.
Anno nu weet ik dat Juan van Cybotron ook Trans Europa Expres heeft gekend. En dan vooral het nummer "showroom dummies" wat inspiratie was voor zijn LP "Enter". Let vooral op het begin 1-2-3-4 wat overeenkomt met het begin van "Clear".

Toen ik weer thuis kwam was ik toch wat teleurgesteld. De LP bleek een Duitse versie te zijn. "Showroom dummies" bleek "Schaufensterpuppen" te zijn.
"Nou, dan doe je hem toch weer weg". zei mijn vrouw toen ik ermee thuis kwam. "En dan kun je meteen de rest van het huis opruimen met al die LP's. Je hebt toch een ipod voor jouw muziek? Naar de kringloop ermee. Een opgeruimd huis leidt tot een opgeruimd hoofd".
Clear all this space. Clear your mind.

Maar door mijn hoofd schoten op dat moment minder vrouwvriendelijke kreten. "Bitch" en termen die ik vooral uit de hip hop ken.
Gelukkig wist ik het iets genuanceerder uit mijn mond te krijgen maar een kleine ruzie bleek toch niet te vermijden. Sindsdien weet ik dat de hip hop rechtsaf is en niet linksaf, pureshores. Daar heb ik geen Tom Tom bij nodig.

Maar laat ik ook nu voorzichtig zijn. Want wisten jullie dat er geruchten zijn dat onze Harold de beroemde Harold is, de oprichter van Tom Tom?
Harold is dol op lijstjes, hij staat zelf in de quote 500.
Dat hij de grote man is van Tom Tom verklaart meteen waarom hij zo tergend langzaam doet over zijn top 40. Hij heeft veel te weinig tijd. Hij moet met zijn helicopterview een groot bedrijf leiden (dat verklaart zijn avatar). En hij is bezig met een grote opruiming binnen zijn bedrijf. Daar kun je hier alles over lezen. Etalageverkoop heet dat. Want zo is hij weer klaar voor de toekomst.
Harolds vrouw heet Corinne. Een Franse bitch die iedereen die haar en haar man dwars zit aanpakt. Lees maar.

avatar van pureshores
26: Hithouse-Jack to the sound of the underground

Op 26 een samenraapsel van zowat alle bekende kreetjes, gillen en geluidssamples uit de begintijd van Turn up the bass met een refrein wat iedereen kent door toedoen van The Prodigy.
Hithouse was een project van de Rotterdamse producer Peter Slaghuis. Net als Ben Liebrand hield Slaghuis zich veel bezig met mixen en remixen in de jaren 80 en het bewerken van bekende dansvloerhits van de jaren 70 en 80. Via wat projecten als Video Kids-een early Italo house act- en een residentie in de Rotterdamse discotheek Bluetiek-Inn ziet Peter de opkomende house zijn intrede doen in Nederland. Jack to the sound of the underground is een prima visitekaartje om een veel breder publiek te bereiken, iedereen lijkt te "Jacken" van Chic tot Steve 'Silk' Hurley en terwijl Belgie snel zich manifesteert met New Beat, gebruikt Peter meer de Britse acid sound en polijst dit met dat bekende You're no good for me refrein tot een bescheiden top 40 hit in Nederland. Maar in de UK wordt gewoon de top 10 gehaald met de single. Buiten alle kreetjes om zit de baslijn en de melodie heel sterk in elkaar. De video is overduidelijk niet al te serieus te nemen.

De carriere van Peter zit vol met mensen die later in de 90's furore zullen maken. In zijn Bluetiek-Inn tijd neemt Slaghuis Paul Elstak onder zijn hoede en helpt hij die met een groepje anderen om de act Holy Noise op te zetten, een pre-"hardcore" act die een reply nummer maakte op "James Brown is dead" van L.A.Style in 1991, het nummer "James Brown is still alive". Elstak zou verder gaan in de hardcore scene en later in de 90's volledig losgaan met happy hardcore.
Voor het succes van Jack to the sound of the underground doet Peter ook nog een hiphop project, die andere stroming die ook snel aan populariteit wint in de 80's. Hiervoor maakt hij de muziek voor "Milkshake rap" van Extince, die pas in 1995 echt doorbreekt voor het grote publiek.
Helaas voor Peter Slaghuis maakt hij niet meer mee hoe house dominantie opeist in de 90's en volledig opgaat in de popcultuur van de 21e eeuw. Hij verongelukt in september 1991 (op wiki staat op weg naar huis in Appeltern, ligt niet al te ver van Nijmegen, een heel klein dorp wat hier in de omgeving wel bekend is, opmerkelijk dat hij daar woonde) Vlakbij Appeltern zat vroeger ook discotheek de Kikvorsch, ik vermoed dat Slaghuis daar ook vast wel opgetreden heeft, daar kwamen heel veel early 90's eurohouse acts.

Voor het vergelijk heb ik ook hier het origineel van Kelly Charles, leuk om te horen hoe de boel verdraaid is
KELLY CHARLES - You're No Good For Me / 12" Club Mix (STEREO) - YouTube



Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=g21md1o3TYc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van vigil
Een goed verhaal bij een echte classic!

avatar van Poeha
Bondiger dan Sander kan ik het niet samenvatten. Nog steeds een kractige track. En eeuwig zonde van Slaghuis.

"O wee you bugger"

avatar van pureshores
Wat vonden jullie van het origineel van Kelly?

avatar van Marzipaintree
pureshores schreef:
Wat vonden jullie van het origineel van Kelly?
Kelly maakt gebruik van dubbele ontkenningen. Daar hou ik wel van.
Net als bij die ouwe klassieker “I can’t get no satisfaction”. Zo op het eerst gehoor denk je dat de Rolling Stones geen bevrediging kunnen vinden. Maar wat blijkt is dat het onmogelijk voor ze is om juist niet bevredigd te worden. Ze worden continu verleid.
Kelly lijkt op het eerste gehoor niemand nodig te hebben. Maar wat blijkt is dat ze juist iemand nodig heeft. Als die iemand maar geen niemand is.

Ik vind dat Kelly een goed nummer heeft gemaakt. Het eerste Eurohouse nummer zonder mannelijke rapper. Want zo'n nobody had ze er niet bij nodig.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:45 uur

geplaatst: vandaag om 03:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.