Ik had mijn bericht al verwijderd, omdat ik dacht dat het niks zou zijn. Excuses.

En toen ik dat zag verwijderde ik mijn reactie er op.

Lijkt me een goede muziektip. Maar niet voor nu. Momenteel ben ik verslaafd aan de melancholische en onaards mooie muziek van Cocteau Twins.

Ik ben met Magnum bezig, maar die hadden R en L al gehad, dus loop achter de feiten aan hier.

But no one called him an asshole...

Mssr Renard ik zou die verantwoordingsdrang, dat onderbouwen waarom je iets vindt, vooral uiten in wat je van een bepaald muziekstuk vindt. Waarom het zo mooi gespeeld wordt of waarom het zo gebrekkig wordt vertolkt bv. (je hebt meer verstand van musiceren dan mij). Ga voor de afleiding een leuk stukje schrijven waarom de Spice Girls die 1 verdienen bv.

Het is goed om bepaalde zaken te onderkennen maar als ik alles zou moeten natrekken op het minste geringste spoortje van fout zou ik geen leven meer hebben en vervallen in stalinistische paranoia oid, teneinde toch maar in een bepaald keurslijf te leven. Nou leef ik onder een steen en gebeurt er niet veel meer hier dan vooral veel muziek draaien, maar probeer toch altijd een beetje up-to-date te blijven met nieuws.

Zo zou ik het in de huidige tijdsgeest ruimschoots te laat vinden om Lemmy in de ban te doen. Dat had ik eerder moeten bedenken. Uiterlijk in 1989 toen ik de debuut-LP kocht. Zo was ik ook niet van plan C.U. van Jan Akkerman bij het huisvuil te gooien omdat Jeroen Rietbergen daarop speelt (en de producer is). Zo kon ik al helemaal niet bevroeden dat ik in 2000 nooit naar dat concert van Jan Akkerman en The Rosenberg Trio had moeten gaan, omdat Rietbergen toen net de nieuwe toetsenist van Akkerman was.
De perversies van Karl Logan zijn mij niet ontgaan en maakten het makkelijk om de Manowar-CD's The Triumph of Steel* (rectificatie: daar had men weer een andere gitarist) en Louder Than Hell wèl in de kliko te gooien. De hoofdreden is dat Manowar met deze gitarist slechts 1 album gemaakt heeft dat zich met het werk met Ross the Boss kan meten, en dat is Warriors of the World. Dat album heb ik verkocht en wil niet met inferieur werk blijven zitten dat ik van mijn levensdagen niet meer draai, en alleen maar in de weg ligt. Wat Megadeth betreft is het enige album na Cryptic Writings wat ertoe doet Endgame, en mag men mij wakker maken als Mustaine weer zoiets heeft. Ted Nugent speelt amper een bijrol in mijn collectie; een dubbelelpee met The Amboy Dukes is vorig jaar nog naar de kringloop gegaan omdat de vocalen mij niet aanstonden. En dan zijn er vast wel meer voorbeelden te bedenken.

Leuk overigens, dat er weer marathons gehouden worden!

Dire Straits hebben we al gedaan, ik geloof dat Ruud daar nog ruzie met Hans Brouwer aan heeft overgehouden.

Dat is dan ongeveer het enige spannende dat ooit gebeurd is dat gerelateerd is aan Dire Straits.

We zijn alweer een tijdje voorzichtig verder aan het marathonnen. Afgelopen half jaar hebben we Death, Pain of Salvation, Bathory en Amorphis gedaan. Volgende is mijn tienercrush Dimmu Borgir.

Vet man. Ik moet jullie stukjes bij Death ff terug lezen.

Mastodon! ☺️

Dood topic maar ik trap hem er toch in;
The Tea Party! ⚽️
Ik ben weer eens gedoken in het oeuvre van een van mijn favoriete “90’s” bands.

RuudC en lennert moeten deze band, als ze het niet kennen, zeker proberen.

Psychedelische rock, oosters instrumentarium een zeer goede zanger/gitarist met een dijk van een stem.
Sowieso zeer goede muzikanten, ik heb ze gezien op Lowlands ‘94 en dat was een van de beste optredens die ik heb mogen aanschouwen.

Probeer in ieder geval The Edges Of Twillight, weergaloos album.

Als ik je omschrijving lees, moet dit inderdaad echt iets voor mij zijn! Ik herinner me de band eigenlijk alleen van de aandacht die het kreeg in de jaren dat ik een abonnement had op de Aardschok. Een marathon zie ik zo snel niet gebeuren, maar zal dat album binnenkort wel eens opzoeken. Thanks!