We hebben er nog wel gisteren even lekker over gesproken. Die marathons die we 'ongeveer tegelijkertijd maar los van elkaar' deden gaan voor mij gewoon lastig. Overdag werk ik in de IT in een positie waar ik of constant meldingen aanpak of veel rondloop of mensen train en heb ik gewoon weinig tijd om iets extra's te doen. 's Avonds vind ik het leuk om een album samen te luisteren, maar wil ik ook gewoon zelf de tijd nemen om verder te luisteren (ik ben helemaal into Amorphis aan het raken nu). Maar goed, Death verloopt wel lekker, dus wie weet wat we hierna gaan doen. Ik zat zelf al aan Pain Of Salvation te denken.

Ik snap het wel. Vond het ook altijd al knap waar jullie de tijd vandaan haalden.

Ik ben nu teamleider ook, en met geluk kan ik (fragmentarisch) een plaat per dag luisteren op werk.

Thuis is lastig, omdat ik mijn vrouw niet met alle muziek kan en wil lastig vallen.

Dan blijft over: muziek luisteren op de fiets, dat is op werkdagen, twee keer drie kwartier.

En dan luister ik liever mijn eigen uitgekozen muziek.

Lang verhaak kort: ik begrijp het volkomen.

Koptelefoon?

Ja, soms, maar maakt het er niet gezelliger op. Nu ik weer in een ambient/trance/electronic/dub fase zit, doe ik wel weer vaker de hoofdtelefoon op. Maar we zijn wel getrouwd om samen te zijn, natuurlijk.

Allebei een hoofdtelefoon op dan? Silent disco wordt silent marriage...

Ik vind Silent Disco wel één van de beste uitvindingen ooit.

Jullie ideeen zijn fantastisch, maar dit topic is niet mijn feestje. Misschien eens een chatroom voor mezelf ergens in dit forum aanmaken?

Tja, als RuudC en lennert het niet voor elkaar krijgen om een marathon te lopen (mag in je eigen tempo, he, als je de finish maar haalt, toch?), dan gaat de aandacht automatisch naar randzaken. Niet dat jij een randzaak bent, Michiel....

Ik heb weer eens een idee, maar er hoeft geen gevolg aan gegeven worden, hoor.

Maar de band Kamchatka verdiend wel wat aandacht, en ik ben wel benieuwd naar jullie ervaringen....

Kamchatka klinkt als een band voor mij! Lennert houdt niet zo van blues.


We gaan over een paar weken beginnen aan Pain of Salvation.

Pittige band, vooral qua teksten. Toen ik jong was, was Pain of Salvation hét summum van progressieve muziek. Nu aat ontgroeid, maar samen met Ark, Vandenplas en Threshold een soort van 'guilty pleasure'. Stiekem toch weleens luisteren dus.

Veel plezier en laat je niet somber maken door Gildenlöw (gelukkig lees ik nooit teksten).

En we zijn van start!

Goedenmorgen, wie is het slachtoffer?

Oh, ja, Pain of Salvation. Succes...

Dank je. Kan ik gebruiken

Lastige band vind ik. Hebben prachtige dingen gedaan maar ook genoeg waarmee ik niks kan.

Heel gave platen, maar een beetje zoals Nevermore. Het is allemaal zo zwaar en melodramatisch. Maar de muziek is wel vaak erg gaaf. Als drummer zijnde best pittig om te airdrummen.

Perfect Element en Remedy Lane vind ik erg gaaf.

Ik zie trouwens dat Gildenlöw een echte knot-yup is geworden. Oei.

Ach, beter dan Jon Schaffer

Alles is beter dan Jon Schaffer. Die vent kan wat mij betreft direct de prullenbak in. Kan hij Rickey Medlocke en Ted Nugent gezelschap houden. Misschien kunnen ze op elkaar schieten?

Hoedanook, Jon Schaffer zal de gevangenis in moeten (terecht), dus even geen slechte Iced Earth-platen meer. Dat scheelt.

Slechte platen? Vind ik wel meevallen. En daar ben ik blijkbaar niet alleen in. Hun discografie heeft op MusicMeter een gemiddelde van 3,72* (861 stemmen). Iced Earth is overigens meer dan alleen Jon Shaffer. En Jon Shaffer is wellicht meer dan zijn alleen zijn domme acties.

Ik vind Iced Earth een ontzettend sterke band en volgens mij stem ik zelfs boven het gemiddelde. Maar ik vind hun Amerikaanse Burgeroorlog platen en wat erna volgt niet meer zo boeiend. Volgens mij vind ik alles na Horror Show niet meer zo fantastisch. Het lijkt allemaal zo enorm veel op elkaar, dat ik de platen niet eens meer van elkaar kan onderscheiden.

Bovendien: lieden die zo extreem rechts zijn, daar luister ik gewoon niet naar. Er is genoeg muziek die niet Iced Earth is, om van te genieten.

Edit: schijnbaar stem ik gemiddeld 3.19, dus ik zit ver onder het gemiddelde, maar dat komt dus door die laterer platen. Van 1990-1998 stem ik 3,5* of 4*.

Bij mijn weten heeft Iced Earth geen extreem rechtse teksten en zijn al hun albums van voor 6 januari 2021.

De albums zijn ook gewoon gewoon wat ze zijn. Maar het feit dat hij zulke ideëen er op na houdt en zorgt ervoor dat ik maar met moeite naar de band kan luisteren. Ik zal wel een woke zijn ofzo. Geen idee. Sinds ik weet dat Rickey Medlocke pro-wapens is en een groot supporter van NRA, kan ik ook maar met moeite luisteren naar Blackfoot en (moderne) Lynyrd Skynyrd. Maar ja, een plaat als Gods and Guns zet je al het denken.

Ik weet dat ik één van de weinigen op dit forum ben, die zo rigide is wat dat betreft, en dat je de muziek los moet zien van de personen, maar ik kan dan niet. Ik schaam me zelfs dat ik ooit een Lost Prophets-cd in mijn bezit heb gehad. Vies, bah....

Ik herken het wel hoor. Ik heb mijn Iced Earth cd's niet weggedaan, maar ernaar luisteren heb ik sindsdien niet meer gedaan. Een nieuw Megadeth-album aanschaffen zie ik niet meer zitten en mijn Pantera en Ted Nugent albums zijn het huis sowieso al lang uit.

Ik weet niet precies welke ideeën hij er op na houdt. Misschien zijn die alweer veranderd. Weet ik veel. Kan je er dan weer wel naar luisteren? Mij boeit het niet zoveel welke politieke opvattingen artiesten wiens muziek ik goed vind hebben, zolang dat maar niet op een storende wijze in hun muziek zit en in hun concerten of publieke leven tot uiting komt.

Verder denk ik dat het een dagtaak is om daar principieel rigide in te zijn en dat je meer dan de helft van je verzameling moet buiten kieperen als je niet naar muziek wil luisteren van artiesten die pro-wapens zijn, pro-doodstraf, pro- of anti-weet-ik-veel-wat voor belangrijke standpunten waar je het grondig oneens mee bent. Want als het inderdaad zo'n belang heeft, dan kan je er niet omheen om actief uit te zoeken of een artiest waar je naar luistert of wil gaan luisteren geen 'verkeerde' opvattingen heeft.

Jon Shaffer heeft natuurlijk een misdrijf gepleegd. Dat is nog een ander verhaal. Maar hij is daar voor veroordeeld door de rechtbank. Dat hoef ik dus niet meer te doen. Dat van Lostprophets heb ik op moeten zoeken. Ken ik niet, wist ik niks van. Gaat blijkbaar over erg weerzinwekkende dingen. Begrijpelijk dat je daar niks meer van in huis wil hebben.

Waar de grens ligt moet ieder maar voor zichzelf uitmaken. Luister je geen Beatles muziek meer omdat John Lennon zijn liefje sloeg, luister je geen Phil Spector muziek meer omdat de man veroordeeld is voor moord, Marilyn Manson, Ryan Adams, Miles Davis, James Brown, geen Polanski en Woody Allen films meer kijken omwille van beschuldingen tegen hen, meer dan tweehonderd films waar Weinstein (executive) producer van was in de ban doen, Harry Potter boeken en Picasso schilderijen op de brandstapel... ? Het is een lang lijstje.

Heb ik iets gemist?

Zeker een lang lijstje, en het helemaal actief gaan uitzoeken gaat heel ver inderdaad, maar zodra ik het weet, weet ik het, en kan ik het niet negeren. Zo werkt dat bij mij.

Ik zal wel onderdeel zijn van de cancel-cultuur. Al ik vind ik dat een stom woord. Als John Lennon inderdaad zijn vrouw sloeg gaat dat voor mij zeker een grens over.

Gekke is dat ik lui als Miles Davis, James Brown toch nooit luisterde, geen Harry Potter lees en eigenlijk nooit naar films kijk. Dus dat scheelt voor mijn schuldgevoel.

Ik heb er wel moeite mee, bijvoorbeeld, dat Dickey Betts een alcoholistische vechtersbaa is/was. Maar aan de andere kant ook weer heel herkenbaar, en hij heeft zijn leven gebeterd.

Maar ieder moet het maar voor zichzelf bepalen. De muzikale universum is enorm en James Brown kan me gestolen worden.

Dat Picasso fout is, daar schrik ik wel van. Daar ga ik dan wel naar op zoek.

Niet iets waar ik dit topic voor wil gebruiken

Ik moet ook mijn ideeen wat meer voor me houden. Excuses voor het kapen van dit topic.

Snel een bluesband noemen die jullie onder handen moeten nemen...

Dire Straits?

Ik twijfelde gisteren om er nog verder op te reageren maar omdat je dat zelf wel deed heb ik dat ook maar gedaan.

En nu wil ik toch nog even op jou reageren, Mssr Renard. Picasso bleek een enorme klootzak tegenover de vrouwen die zijn muzen waren. Vrij algemeen bekend dacht ik. Het artistieke en muzikale universum is inderdaad groot. En natuurlijk legt iedereen ergens een grens. Maar als je alles afwijst van mensen die fouten maakten kan ik dat niet anders zien als een enorme verarming. Het is natuurlijk makkelijk als het gaat om muziek die je toch als niks vindt, maar soul en funk zijn niet hetzelfde zonder het werk van James Brown, popmuziek zonder de Beatles, jazz zonder Miles Davis, schilderkunst zonder Picasso. Je begraaft er niet alleen een stuk kunstgeschiedenis mee maar herleidt artiesten ermee tot het deel van hun opvattingen en/of daden die je als 'fout' bestempelt. Overigens, voor de 'woke-beweging' ben jij als geprivilegieerde witte man van middelbare leeftijd per definitie 'fout'.

Ik zie mijzelf ook als behoorlijk fout, en worstel er dagelijks mee. Ik denk dat het geen verrassing en geheim is dat ik ook zwaar somber erdoor ben. Ik weet eigenlijk per minuut niet of ik iets goed doe of niet.

Zo ook mijn reacties op Musicmeter. Ik heb het idee dat ik veel te veel schrijf, want niet zo moeten, maar vind ook wel weer dat ik moet onderbouwen wat ik vind en niet vind. Het is voor mij in elk geval rete-ingewikkeld.

Gelukkig is er veilige muziek, waar ik enigszins naar kan teruggrijpen. Misschien moet ik even een tijdje weer boze thrash gaan draaien.

Misschien gaat het gewoon om een denkfout.

Maar een stevig potje thrash luisteren is altijd goed.