Iconisch nummer! Zal ook mijn nummer 1 wel zijn. Ik kom nog met een lijstje. Running Gun Blues zou op voorhand bij mij wat lager staan dan bij jullie, maar ik laat me graag verrassen bij een volgende luisterbeurt...

1. The Man Who Sold the World 9,30
2. All the Madmen 8,30
3. Running Gun Blues 8,20
4. After All 8,20
5. The Width of a Circle 8,10
6. Black Country Rock 7,75
7. The Supermen 7,65
8. Saviour Machine 7,50
9. She Shook Me Cold 6,10

1. Wild Is the Wind 9,35
2. The Man Who Sold the World 9,30
3. Golden Years 9,05
4. Thursday's Child 8,95
5. Word on a Wing 8,90
6. Seven 8,65
7. Survive 8,55
8. Station to Station 8,50
9. All the Madmen 8,30
10. Stay 8,25

11. TVC 15 8,20
12. Running Gun Blues 8,20
13. After All 8,20
14. If I'm Dreaming My Life 8,15
15. The Pretty Things Are Going to Hell 8,10
16. The Width of a Circle 8,10
17. Black Country Rock 7,75
18. What's Really Happening? 7,65
19. The Dreamers 7,65
20. The Supermen 7,65

21. Something in the Air 7,55
22. Saviour Machine 7,50
23. New Angels of Promise 7,15
24. Brilliant Adventure 6,65
25. She Shook Me Cold 6,10

We gaan voor de volgende een decennium naar voren...

De eerste 5 kan ik nog wel benoemen; daarna is het min of meer lood om oud ijzer. Voor mij was Ziggy de instapper, maar werden Man Who ... en Hunky Dory er vlak na aangeschaft. Bowie raakte pas 'in' hier te lande, na Ziggy Stardust. Man Who Sold the World was een hitje hier in de versie van Lulu (clip van TopPop is nog wel te vinden). Heel andere song dan we van (Boom-Bang-A-Bang) Lulu gewend waren

1. The Man Who Sold the World
2. After All
3. The Width of a Circle
4. All the Madmen
5. Saviour Machine

Geen Saviour Machine voor jou Mju?

Idem als Mjuman, ook na Ziggie de eerdere lp’s van Bowie gekocht.

Top 5
1. After All
2. Saviour Machine
3. The Man Who Sold the World
4. The Supermen
5. The Width of a Circle

Na herhaalde beluistering ruil ik Black Country Rock daarvoor wel in

1. The Man Who Sold The World 9*
2. The Width of a Circle
3. All The Madmen
4. After All
5. Black Country Rock
6. The Supermen
7. Saviour Machine
8. Running Gun Blues
9. She Shook Me Cold

Alles scoort voldoende, maar er is wel 1 flinke uitschieter omhoog en er zijn 2 nummers die ik niet helemaal voel. Bij Running Gun Blues zou het nog kunnen komen, She Shook Me Cold is me iets te veel LedZep naar mijn smaak. De rest zit allemaal zo rond 7,5/8.

1. The Man Who Sold The World
2. All The Madmen
3. The Width Of A Circle
4. The Supermen
5. Running Gun Blues
6. Black Country Rock
7. After All
8. Saviour Machine
9. She Shook Me Cold

Komende week het volgende album!

Stiekem mijn meest gedraaide Bowie en ook zijn meest onderschatte wat mij betreft.

Zijn best verkochte ook geloof ik en zijn bekendste. Apart wel, omdat het als een commercieel gedrocht werd gezien. Blijkbaar was het publiek minder kritisch dan de pers

Dit schreef ik bij het album:

>>>Het was zijn eerste op EMI - in totaal 3 op dat label. Het begin van dit album met de knallende drums staat me helder voor de geest, maar na de eerste drie tracks kakt het flink in, om weer te gaan sprankelen bij Cat People - memorabele film (met Natasja Kinski). MaW (a.k.a. Louis Vega/Kenny Dope) hebben ooit op Nuyorican Soul - Nuyorican Soul (1997) in You Can Do It Baby George Benson het refrein van die song laten citeren - in die tijd (97) draaide ik dit album al lang niet meer en ik me maar afvragen waar ik dat citaat van kende. <<<

In een van de oudere tracks van Tori Amos zit trouwens iets dergelijks ( Take It Easy - Eagles) verstopt.

Geen pottenbreker hier ten huize

Despite the massive success of the album, Let's Dance began a period of low creativity for Bowie. He felt that he had to pander his music to his new acquired audience, which led his follow-up albums, Tonight (1984) and Never Let Me Down (1987), to be critically dismissed. He would later reflect poorly on the period that began with Let's Dance, referring to it as his "Phil Collins years".

8. Shake It (Johan 8, Luigi 8 )

Het laatste nummer van het album, en bij zowel Luigi als bij mij het laatste in ons lijstje. Bowie’s low creativity uit de 80s wordt in dit nummer perfect geïllustreerd. Waar hij altijd knallers als laatste nummers had op zijn grote albums uit de 70s is dit op z’n best een matige b-side. Letterlijk ook, want dit was de b-side van China Girl. De muziek en de lyrics zijn hier echt generic en ik stoor me voornamelijk aan de backing-singers, doet me denken aan Herman Brood. Alleen voegt het hier niets toe, behalve op je zenuwen werken. Gelukkig is de rest van het album een stuk beter

Och ja, die backing-singers

Rodgers does what he can with a dull composition (the six-bar bridge starts out promisingly, with Bowie sinking into his lower register, but it’s soon dispatched with another “shake it!”) and the track’s pleasant enough. Sure, the twirpy synthesizer ostinato is irritating and the backing singers should be shot, but Carmine Rojas’ bass offers a solid groove in compensation (he’s often starting each bar with an octave drop), while Rodgers’ two-bar rhythm guitar fills and Sammy Figueroa’s percussion add some welcome distractions. Brightly mixed and fairly shameless, “Shake It” shines like plastic.

7. Cat People (Putting Out Fire) (Luigi 5, Johan 7)

Ik hou het zo kort mogelijk, maar waar te beginnen? Bowie was gevlucht naar zijn huis in Zwitserland, omdat ie bang geworden was na de aanslag op John Lennon. Daar leefde hij een beetje als kluizenaar en nam zelfverdedigingslessen. Met muziek wilde hij niet veel van doen hebben, ook niet door gedoe met zijn platenmaatschappij. Hij maakte een uitzondering voor de film Cat People van Paul Schrader, met kinki Kinski , de muziek en het titelnummer werden verzorgd door Giorgio Moroder. Ze maakten er een prachtig meeslepende en geheimzinnige track van, perfect gebruikt in de glorieuze film Inglorious Basterds, van regisseur Tarantino (Hans Landa ), tijdens een sequence waarin Shosanna haar wraak beraamt.
Bowie wilde het origineel ook op zijn 1e album voor Emi hebben, maar dat mocht niet (rechtenissues), dus nam hij het nummer opnieuw op. Het is wel een beetje een verkrachting geworden (niet alleen mijn mening), zowel de zang en muziek is stukken minder op de albumversie. Het begint al met die vreselijk dof, zo 80's klinkende gitaar van Stevie Ray Vaughan, die Bowie kort daarvoor leerde kennen en bewonderde. Later in de song speelt Stevie een stuk beter met zijn bluesgitaar, die ik normaal vreselijk haat. Nooit geweten btw dat Stevie in 1990 omkwam bij een helikopterongeluk, weet sowieso weinig van 'm af. De song zelf heeft verder wel een aardige vaart, maar het komt me allemaal een beetje rommelig over, Bowie zingt ook veel te over the top en ook hier zijn de achtergrondvocalen niet geweldig. Een deel van mijn waardering voor de song is daarom ook een beetje met de Moroder versie in mijn hoofd

En dit schreef ik in 2016:

Jaren en jaren niet meer in de cd-speler gestopt... Waarom eigenlijk niet? Tja die jaren 80 Bowie is toch wel minder en dan helemaal die met die enorm vervelende hit Let's Dance er op.

Dan gaat er ineens iemand dood en voel ik me ineens erg betrokken bij de net overleden artiest. Zijn oeuvre komt volledig uit de kast en krijgt een prominente plek in de huiskamer, de kaartjes voor de tentoonstelling worden besteld en het weinige ontbrekende werk aangeschaft. Als eerste stortte ik mij op de bekende meesterwerken uit de jaren '70. Mijn (iedereens?) favoriete periode. Terwijl je het al wist besef je toch nog meer dat Low, Aladdin Sane en Station to Station fantastische platen zijn. De nieuwe plaat Blackstar gaat steeds meer rondjes maken en krijgt de titel modern meesterwerk en dan zoek je ook het wisselvallige jaren '90 en iets later materiaal op. Heathen blijkt zich toch wel te kunnen meten met het gouwe ouwe werk en Black Tie White Noise is toch echt maar zozo.

Dan kom je uiteindelijk toch bij de jaren 80 uit. Op zich mijn favoriete periode maar niet wat Bowie betreft. Uiteraard heeft hij ook fantastische liedjes (Scary Monsters (And Super Creeps)!) in die periode maar een heel album? Met bijna een beetje tegenzin toch ook maar weer eens aan deze plaat gewaagd en niet 1 keer, nee nu drie keer achter elkaar en wat is er aan de hand? Het is ineens een goede plaat geworden, dat kan toch niet? Van de kwaliteit van Modern Love was ik volledig op de hoogte en China Girl is toch eigenlijk ook wel een prima nummer. Van de titelsong moet ik nog steeds niet veel hebben. De (langere) albumversie is wel beter dan de single versie maar nog steeds niet alles. Shake It maakt bij mij ook weinig los, toch iets te makkelijk of zoiets maar Ricochet, Criminal World en Cat People (Putting Out Fire) zijn gewoon goed. Niet wel aardig maar gewoon echt goed!

Mijn 3* moet omhoog! Maar een 4* is ook weer zowat dus ik rond het af op een 3,5* al doet een niet bestaande 3,75* meer recht aan de plaat. Op dit moment rond ik dus naar beneden af, dat het in de toekomst anders gaat worden sluit ik niet uit maar dat zie ik dan wel weer.

Gaat ie 5 jaar later naar de 4*?
Ik zit denk ik ook rond de 3.5 en 3.75...

Precies mijn gedachte. Had hem ook op 3,0 staan, maar inmiddels verhoogd naar 3,5 en dan ben ik eigenlijk nog wat zuinig. 3,75 zo is wel terecht. Het is meer dat het tegenvalt ivm alles wat daarvoor kwam dat de waardering voor deze ook zo lang zo laag bleef.

Beetje het Let's Dance aka R.E.M.'s Monster of Up syndroom

Ja, hoewel dat niet de commerciele kleppers waren

Bij mij is ie ook van 3 naar 3,5 gegaan. En later weer naar 4 en 4,5.

Shake It vind ik ook de minste, maar de rest vind ik goed tot zeer goed.

Nee, die waren een beetje diminished itt daarvoor

Let's Dance heeft wel een beetje een gedateerde productie, plastic bubblegum, echt wel een product van die tijd, daar heb ik wel af en toe een beetje moeite mee, zeker bij de 2 songs die we tot nu toe gehad hebben bv. Zat albums van andere artiesten met albums uit de 80s, een Echo bv, die nog zo fris als een hoentje klinken...

Die verkochten ook geen tientallen miljoenen.
Dit is eerder te vergelijken met een Born in the USA qua gladdere en commercielere productie.
Maar niks mis mee als de songs goed zijn.

This is not America