Ja, deze site houdt vooral van heel erg foute muziek geloof ik

Sowieso nog weinig commentaren over dit album...

Lekker op tijd ook nog even mijn Hours lijst

1. Seven
2. Survive
3. Thursday's Child
4. New Angels of Promise
5. If I'm Dreaming My Life
6. What's Really Happening?
7. The Dreamers
8. Something in the Air
9. The Pretty Things Are Going to Hell
10. Brilliant Adventure

Zo goed als Bowie in de 70's was zo gemiddeld vind ik hem helaas vanaf de 90's. Hours zal ik nooit zo maar opzetten. Deze breakdown was een mooie gelegenheid om dat wel weer een keer te doen. Ik heb mijn mening echter niet hoeven herzien. De top 3 staat op wat Bowie playlisten van mij en dat is dan ook meer dan genoeg.
luigifort schreef
Daar was ik dus wel bij. En ook nog binnen. Blij dat ik het gezien heb. Maar goed. Wel de Arena en dan had hij ook nog de "zaal gekanteld". Hij speelde op de lange zijde. Maw ik heb, ondanks de prima setlist, wel betere concerten meegemaakt.

Dat hij zelf Hours ook niet zo geweldig vond blijkt denk ik uit het feit dat hij bij de twee concerten in Nederland (A'dam en R'dam) na de release van Hours geen enkel nummer van dit album op de setlist had.
In totaal heeft hij ook maar 97 keer een nummer van Hours gespeeld. 4 nummers heeft hij zelfs nooit live gespeeld. Survive het vaakst (30x), gevolg door Thursday's Child (22x) en The Pretty Things Are Going to Hell (16x). Op Survive na heeft hij geen van deze nummer nog gespeeld na 1999/2000 (direct na de release van Hours). Survive is in 2002 nog 9x gespeeld daarna verdween Hours compleet van de setlist.

Ook de 3 ballads bovenaan

5.The Width of a Circle (Johan 2, Luigi 7)

De top-5 kicken we af met de epische rollercoaster-achtige opener.Geweldige track wat mij betreft, voor velen de eerste kennismaking met Mick Ronson als Bowie-gitarist en wat geeft hij hier een geweldig visitekaartje af. Bowie ook met een van zijn beste teksten, wederom geinspireerd door Nietzsche en nu ook door Dante's Divine Comedy. Een man die afdaalt naar de hel en daar een ontmoeting met God of de duivel heeft. Voor mij het mooiste gedeelte, het derde,als hij in de hel arriveert en turn around, go back te horen krijgt. Ronson is on fire met die riff, en Visconti's bas speelt ook een hoofdrol. Mooi als tegen het einde het ritme omhoog gaat en we eigenlijk al de opening van The Jean Genie te horen krijgen.

Een staple ook op de Ziggy Stardust-tour, waar het nummer soms werd uitgerekt tot 15 minuten om Bowie te kans te geven zich om te kleden Ook een van de prijsnummers op het geweldige live-album Santa Monica '72.

Mij nekt de proglengte een beetje

4. After All (Luigi 2, Johan 6)

Tijd voor wat introspectie op een album vol met rockers. Mooi dat deze Kant A van het album afsluit op die manier Er valt veel, heel veel te zeggen over deze song heb ik al gelezen, teveel invloeden bv, zoals Nietzsche weer en Boeddhisme en ook qua instrumenten zoals de stylophone die op Space Oddity gebruikt werd, een mandoline, de Moog synthesizer en nog veel meer, maar daar wil ik het graag bij laten. Het is anders geen doen Waar het vooral om gaat is de wat sombere reflectieve blik van Bowie die naar buiten kijkt en de hippiecultuur ziet als gewoon kinderen die verkleed, versierd en beschilderd zijn, niet meer, after all Ook wel over de tegenstelling tussen kinderen en volwassenen en het "besmet" worden van kinderen door de volwassen generatie, interessant wel. Een kleine en sferische song met bij tijd en wijle een circus feel, zo komt het op me over, Carnivale ofzo. Bowie klonk zelden zo fluisterend als hier overigens...bijzonder spacey track, mijn op een na fave van het album

Oh by jingo! Ja, erg mooi nummer dit ook, beetje Syd Barrett-feel!
Had wat hoger gekund nog.

The song’s central refrain, ‘Oh by jingo’, has roots as far back as the 17th century. ‘By Jingo’ was a substitute for ‘By Jesus’, or may alternatively have referred to St Gengulphus of Burgundy, a nobleman murdered by his wife’s lover in 760 AD.

Handig die Bowiebijbel

Hierna Syd Barrett, zijn we zo klaar

'By jingo' bespraken we ook al bij Exhuming McCarthy trouwens, maar dat was een ander topic
Johan en Luigi Talk About the Passion, de R.E.M. Top 200

Kan ik me niet meer herinneren
Deed jij die song zeker?

Klik maar op de link
Bijna five years geleden

Five Years

Ik dus

Denk dat bijna niemand iets met dit album heeft, zelfs Mjuman niet
Hierna maar weer een commerciële

Bedankt voor de info. Prachtig nummer van een goed album.

https://i.pinimg.com/originals/00/a2/8e/00a28e82f0b8c90701cadc07583e6275.jpg
Een paar dagen voor Bolan's dood...

Morrissey and David Bowie – Cosmic Dancer (Live at the Inglewood Forum, LA, 6th February 1991)

Je let een paar dagen niet op en we hebben er alweer bijna een album opzitten.

Ik zal hem ook weer een paar keer draaien. Laatste keer is al lang geleden, want een jaar of 10 terug wilde een vriend van me de cd lenen. Hij wilde indruk maken op zijn nieuwe schoonvader, die Bowie-fan was... achteraf wel apart, want ik denk dat 'ie zelf ook al wel iets van Bowie in de collectie had.

Dit album voelde voor mij in ieder geval een beetje als het 'hardrock'-album van Bowie. Momenteel heb ik vinkjes staan bij de opener en het titelnummer, kijken of dat over een weekje nog steeds zo is.

Prima album verder, al ging het niveau direct na deze wel flink omhoog.

3. Running Gun Blues (Luigi 3, Johan 4)

Podiumtime De opener van kant B. Ik vind dit ook wel een Bolan-achtige song, niet in de laatste plaats door hoe David hier zingt. Ergens lijkt het ook wel een beetje op een Gavin Friday hoe hij Next (Au Suivant) van Brel zingt op zijn debuutalbum, een beetje theatraal schreeuwerig, maar het past hier perfect. Van te voren had ik deze niet in de top 3 verwacht tho. Een beetje satirische song ook van Bowie over een ex-militair die na de oorlog "vrolijk" (zo klinkt het ook) verder gaat in de gewone maatschappij met burgers omleggen, een fenomeen dat niet zo heel erg onbekend is. Running Gun Blues is Bowie's commentaar op de Vietnamoorlog, nog eens benadrukt door de originele hoes van het The Man Who Sold the World album van zijn vriend Michael J. Weller, de zogenaamde Amerikaanse release. Daarop zien we duidelijk een cowboyachtig figuur met een geweer onder zijn arm. Bowie brengt de song wel treffend, vind ik, met zijn eigenlijk wel bizar uitgelaten zang, zo van we gaan gewoon lekker door met knallen, maar maakt zijn punt zo wel heel goed duidelijk. Beter dan er een doodserieuze song van te maken. The main gitaarriff hier is erg lekker, maar ook het koortje op het eind is voor mij wel een highlight. Een zwaar thema op een tamelijk luchtige, bijna hilarische manier muzikaal verwoord. Then again, wie anders dan Bowie om zoiets te doen, die later met al zijn theatraliteit en verschillende karakters de wereld zou gaan veroveren

Mooi omschreven! Voor mij ook de song die me bij herbeluistering het meest aangenaam verraste.

2. All the Madmen (Johan 3, Luigi 4)

Op 2 ook het tweede nummer van het album. Bij mij op 3 en bij Luigi op 4, maar samen toch goed genoeg voor de tweede plek. Een nummer over zijn oudere halfbroer Terry, die van jongs af aan geplaagd werd door mentale ziektes, waaronder psychoses. Terry had een grote invloed op de jonge Bowie, liet hem kennis maken met veel muziek en literatuur. Toen dit album werd opgenomen zat Terry in een gesticht en dat inspireerde Bowie onder andere op Width of a Circle, het titelnummer en vooral dus dit nummer, All the Madmen. Bowie zei daar zelf over: 'All The Madmen’ was written for my brother and it’s about my brother. He’s the man inside, and he doesn’t want to leave. He’s perfectly happy there – perfectly happy: Doesn’t have to work, just lies there on the lawn all day, looking at the sky. He’s very happy.' Bowie verklaart in het nummer veel liever gek te zijn dan normaal, en vraagt zich af of een beetje gek zijn eigenlijk niet veel normaler is dan normaal zijn. Seal had met dat concept veel later nog een hitje Key lines in het nummer voor mij: I’d rather play here with all the madmen/For I’m quite content they’re all as sane as me. Muzikaal vind ik dit ook een van de mooiste tracks hier. In de rustige gedeeltes hoor ik al iets van Quicksand of The Bewlay Brothers (ook door Terry geinspireerd trouwens) en het uitgelaten, euforische einde heeft al wat van Starman in zich. Zane, zane, zane, ouvre le chien zijn ook praschtige woorden om luidkeels mee te zingen

Het nummer werd gek genoeg (haha) nooit live gespeeld in de 70s, maar maakte een mooie comeback op de Glass Spider-tour van 1987, waar hij een geupdate synthpop-jasje kreeg. Zeer geslaagd ook, wat mij betreft, ik zou zeker even luisteren: All The Madmen - Live Montreal '87, 2018 Remaster - song by David Bowie | Spotify - open.spotify.com

Is dat dezelfde broer uit Jump They Say?

Ik vind vooral het outro bijzonder mooi in deze song!

Edit: Ja dus, dezelfde broer

1. The Man Who Sold the World (Luigi 1, Johan 1)

Waarschijnlijk niet verrassend dat de titelsong bij ons beiden onze fave song van het album is. Een van Bowie's beroemdste vroege songs, een classic! Wat dient er verder nog gezegd te worden over deze icoon van een song? Voldoende, maar niet teveel Het was dus origineel de titel voor Saviour Machine, maar Bowie gebruikte het als titel voor de classic die we nu kennen. De bedoeling was dat het album Metrobolist zou heten, naar de titel van de hiervoor genoemde tekening van zijn vriend Weller voor de albumhoes, een verwijzing naar de film Metropolis van Fritz Lang. Daar was het platenlabel het dan weer niet mee eens, die kozen voor The Man Who... Nog even over die tekening, we zien daar dus een John Wayne-achtig figuur met een geweer die Cane Hill Asylum voorbij loopt. Het asylum waar de broer van David, genaamd Terry (zie All the Madmen hiervoor) on en off opgenomen zat. The Man Who Sold the World was de laatste song die nog gemixed moest worden en Bowie moest nog een lyric bedenken op het laatste moment en het werd zijn meest mooie ook nog van het album. Het gaat over een man die een deel van zichzelf uit het verleden of toekomst tegenkomt, je kunt het beide kanten uitleggen, zoals de trap op en aflopen. Iemand die dacht een oud deel van zich begraven te hebben, maar dat deel zegt 'Oh no, not me, We never lost control", dus niet dead and buried, maar ergens nog alive van binnen. Voor Bowie zelf ook een song over jong zijn en dat deel zien te vinden wat je nog mist en je tot een eenheid maakt. Jarenlang leefde hij erop los in de wereld met optredens enzo en 'died alone', dus dat was het leven ook niet voor hem. Vervolgens jarenlang 'roamen' om zijn eigenlijke persoon/zelf te vinden. Sold the World, betekent in die zin ook eigenlijk Sold His Soul, dus de man 'facen' die zijn ziel verkocht, lijkt mij vrij pijnlijk, maar misschien ook noodzakelijk om je echte zelf te kunnen vinden.

De song begint met die 'simpel' klinkende en overbekende hypnotische gitaarriff van Mick Ronson, het klinkt zo'n beetje als een ronddraaiende stairwell. Misschien wel de bekendste gitaarriff ter wereld! Ik leerde zelf eerst de versie van Nirvana kennen, die is veel somberder. Bowie's versie heeft er wel een bepaalde opgewektheid in zitten, door het vrij uptempo karakter, ook door de toetsen en Bowie's zang. Bowie vond zelf Nirvana's versie een aanwinst, een persoonlijkere benadering van Kurt itt tot de meer algemene benadering van Bowie. Door Nirvana's versie kwam er ook meer belangstelling voor Bowie's werk bij de jeugd, recenter werk vooral. Bij concerten klampte de jeugd na afloop Bowie dan wel eens aan om te zeggen hoe cool ze het vonden dat hij een Nirvana cover speelde, David was not amused . Een paar jaar na zijn eigen release nam hij een andere versie op voor de Schotse zangeres LuLu, die hij bewonderde en volgens mij ook een fling mee had. Voor 1. Outside nam hij ook zelf een nieuwe versie op, veel minimalistischer en in stijl met dat album. Eno (producer van dat album) vond het zonde dat die versie nooit op het album zelf verscheen. Door de herwaardering van Nirvana begon Bowie dus zelf ook weer te stoeien met de song en het ook weer live uit te voeren, iets wat hij bijna 2 decennia niet meer had gedaan. Vanaf 1995 werd het een staple in zijn setlist en verdween het niet meer. Een vergeten parel van hemzelf herontdekt als het ware, waarvan hij dacht, mwah best een goeie song van me
Misschien wel passend bij het einde van de song met die echo's die doen denken aan de ghosts of the past die je misschien blijven achtervolgen, passend bij het thema van de song en dus ook de herontdekking van de song in een later stadium van zijn leven. Zo, dan is het toch weer een veel te lang stuk geworden, maar dat verdient deze Man wel

Mooi omschreven! Echt onbegrijpelijk dat deze classic, net als bijv Changes, nooit een hit was.
Sterker nog, dit was niet eens de single van het album.

Alleen Black Country Rock he

Ik dacht All the Madmen, in verkorte versie...

Dat wist ik niet...
Ik zat ook fout btw. T was Holy Holy met als b side BCR...

Man Who Sold was later wel een aantal keer een b side...

Mijn eerste Bowie-album was dit album: David Bowie - Changesbowie (1990)
Daar had hij bv ook wel op mogen staan ipv wat nu de tweede track was