14. Labi Siffre - I Got The...
soul, funk; VK (1975)



De nalatenschap van I Got The... ligt vooral in de samples die eruit gepakt zijn - wanneer de tweede akte inkickt, zal iedereen die het nummer nog niet kent gelijk opveren, aangezien de eerste maten daarvan door Dr. Dre zijn verknipt voor één van de megahits van 1999. Maar doe mij het origineel maar, want dat is één van mijn favoriete soulnummers aller tijden, een lang epos waarop de Britse zanger Labi Siffre zingt hoe liefde zijn blues weg weet te nemen. Die blues hoor je ook terug in de gitaarriffs en synths, die met de partijen strijkers de ideale omlijsting vormen voor zijn hoge, zuivere stem. Alle melodieën uit de instrumentatie (en zeker niet alleen die bekende sample) zijn zo catchy als maar kan, en dat geldt ook voor de verschillende stukken zang van Siffre.

13. Tribalistas - Já Sei Namorar
mpb; Brazilië (2002)



In mijn vorige top 100 nam ik Datarocks Fa Fa Fa op, een nummer dat ik leerde kennen dankzij de soundtrack van FIFA 08. Nu speel ik tegenwoordig geen FIFA meer, maar dit Já Sei Namorar is zeker extra blijven hangen omdat ik het in 2003 en 2004 honderden keren voorbij heb horen komen tijdens het spelen van FIFA 2004. Tribalistas is een supergroep, gevormd door Marisa Monte, Arnaldo Antunes, en Carlinhos Brown, drie artiesten die ten tijde van hun debuut in 2002 allen gevestigde MPB-sterren (MPB = música popular brasileira = Braziliaanse pop) waren, en op hun gezamenlijke nummers vaak ook gedrieën de zang verzorgen, wat een redelijk uniek effect heeft. Beide albums van de groep zijn meer dan de moeite waard, maar Já Sei Namorar is wel de duidelijke uitschieter, zo’n aanstekelijk en warm nummer dat in iedere setting lekker is.

Hallo, zijn we al bijna bij de top-10?! Ik moet snel bijluisteren.

12. Marlon Williams ft. Aldous Harding - Nobody Gets What They Want Anymore
chamber folk, singer-songwriter; Nieuw-Zeeland (2017)



Marlon Williams maakte zijn album Make Way for Love nadat zijn turbulente relatie met collega singer-songwriter en stadsgenoot (ze komen beide uit Christchurch, Nieuw-Zeeland) Aldous Harding op de klippen liep, en benaderde Harding vervolgens om dit Nobody Gets What They Want Anymore samen op te nemen. Hoewel ze hun zangpartijen apart hebben opgenomen - Marlon vanuit Nieuw-Zeeland, Aldous vanuit Wales - levert het een prachtig duet op, waarover Williams achteraf zei: “It was a therapeutic and emotionally necessary song to write, in a way, to convince myself of the reality of it.” Zo’n publiek schouwspel maken van worstelingen met je relatie is altijd een gevaarlijke keuze voor een artiest, maar doordat de twee betrokken partijen het hier samen doen gebeurt het juist op een hele respectvolle, volwassen, en genuanceerde manier.

Eerder in de top 100 van jerome988 (#59).

Hulde voor deze hoge positie van Marlon Williams en Aldous Harding, prachtig nummer idd. Heb beiden heel erg hoog zitten en ook live erg fijn (Marlon met veel swag, Aldous lekker weird).

11. JPEGMAFIA ft. Helena Deland - Free the Frail
pop rap, neo-soul; VS (2019)



JPEGMAFIA is zonder twijfel één van de meest eigenzinnige en vernieuwende artiesten in het hedendaagse hiphoplandschap. Hij heeft zich vanuit complete obscuriteit opgewerkt tot één van de grote namen in de experimentele hiphopscene, zonder zijn eigen stem te verliezen, en kiest er vaak bewust voor om theatraal schijt te hebben aan wat anderen denken, getuige bijvoorbeeld deze ongelofelijke knalplaat. In de eerste plaats is JPEGMAFIA trouwens een producer - hij besloot voornamelijk te rappen omdat niemand zijn leftfield beats wilde hebben - en hoewel zijn producties vaak bewust het grijze gebied tussen edgy en catchy opzoeken, laat Peggy vaak genoeg horen een onmiskenbaar talent te hebben voor het vinden van pakkende en mooie melodietjes. Mijn favoriete bewijsstuk voor zijn oor voor oorwurmen is dit Free the Frail, een onvervalste poprapsong met een marginale feature van zangeres Helena Deland - die trouwens wel voor een wonderschone outro zorgt. Het terugkerende mantra “Don’t rely on the strength of my image, hey / If it’s good then it’s good / Break it down, this shit is out of my hands” is niet alleen een goede omschrijving van zijn professionele ethos (dat we later meer expliciet verwoord zouden horen in zijn werk met Danny Brown), maar het is ook gewoon een ongelofelijk fijn refreintje, dat bovendien als een puzzelstukje in zijn mooie, warme productie past.

Bij deze ook weer een linkje naar de playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado, Skee Masks Flyby VFR, en Portisheads SOS op Spotify, dus die heb ik vervangen door mijn lievelingstracks van dezelfde artiesten die wél op het platform staan.

Blijft een wonderschoon nummer. Meer dan terecht deze hoge notering.

10. Jessie Ware - Remember Where You Are
soul, disco; VK (2020)



Jessie Wares plaat What’s Your Pleasure? (2020) mag mooi naast Anderson .Paaks Malibu staan als één van de sterkste en meest consistente platen van het afgelopen decennium: het is een smaakvolle en kleurrijke verzameling songs op het snijvlak van disco, house, R&B, en pop, waarop ieder nummer bol staat van de kwaliteit. Zowel de warme productie als Jessies overtuigende performance kakt over de hele lengte van de plaat geen moment in. En wat is het na een goeie drie kwartier swingen heerlijk afkoelen met Remember Where You Are, een wonderschone soulballad die dankzij de funky bas, strijkers, en achtergrondkoortjes rechtstreeks uit de jaren ’70 lijkt te zijn gekomen. En als je denkt dat het niet lekkerder kan, vallen de drums weg en dropt de bridge:
Om vervolgens te worden verweven met het heerlijke soulvolle refreintje. De ideale afsluiter van het album, en een perfecte jam voor in de late avonduurtjes.

9. Phil Ochs - When I’m Gone
folk, singer-songwriter; VS (1966)



Afgelopen september is, na een uitputtingsslag van zo’n vijf jaar, mijn moeder overleden. Eén van de dingen die ons altijd samenbrachten was onze liefde voor muziek, en toen ik enkele jaren geleden Phil Ochs’ When I’m Gone hoorde was zij de eerste waar ik aan dacht: naast dat het een prachtig lied is, is het een opsomming van alle dingen die je niet meer kan doen en ervaren als je er niet meer bent, en hoe belangrijk het is om ze te doen nu je er nog wél bent. Toen ik het haar liet horen, herkende ze gelijk hoe dicht die tekst stond bij haar situatie, en ook bij haar houding tegenover de korte tijd die ze nu nog had. Enkele weken later hebben we samen een cover opgenomen, om te delen met familie en vrienden, zij kon immers fantastisch zingen, en ik kan zelf best prima gitaarspelen en zingen. Die opname, die we ook op de uitvaart hebben afgespeeld, is nog steeds één van de meest dierbare ‘fysieke’ herinneringen die ik aan haar heb. When I’m Gone zal voor mij altijd versmolten blijven met mijn moeder, met onze band, en met de weerstand en kracht die zij heeft laten zien, waar ik voor altijd ongelofelijk trots op zal zijn.

Wat een prachtig stukje bij de nummer-9 (en mooi nummer ook, kende het niet).

En toen werd het even stil... Bedankt om dit te delen.

8. Cláudia - Jesus Cristo
samba, gospel; Brazilië (1971)



Ik ben al lange tijd groot pleitbezorger van Cláudia’s album Jesus Cristo, waarop de Braziliaanse zangeres een nagenoeg perfecte combinatie van soul en samba ten gehore brengt. Ik vond die plaat ooit doordat Four Tet het geweldige Com Mais de 30 draaide, een nummer met de boodschap “vertrouw niemand boven de dertig” (een boodschap die ik naarmate ik verder boven de dertig uitkom trouwens steeds serieuzer aanhang), maar de titeltrack en opener van het album is voor mij het echte prijsnummer. Op die track wordt opzichtig geleend uit de gospel, niet alleen omdat een lofzang is aan Jezus maar ook door het gebruik van een orgel en een achtergrondkoor, maar wat het zo speciaal maakt is de overdonderende vocal performance van Cláudia, die je met volle overtuiging meeneemt in de vervoering. Ik zou er bijna gelovig van worden.

Nog gecondoleerd Joe, mijn pa is die maand ook overleden. Aan de ene kant wil je ze niet kwijt maar aan de andere kant is lijden ook heel erg. Dubbel gevoel.

Jij ook gecondoleerd, Bert.

Het "voordeel" van zo'n lang ziektebed is dat je alle tijd hebt om afscheid te nemen, en die tijd hebben we ook zeker gebruikt, en dat kan natuurlijk niet als iemand plotsklaps overlijdt. Maar een langdurige sterfproces is ook geen pretje, één van de vervelendste dingen van de hele situatie is dat mijn meest levendige herinneringen aan mijn moeder momenten zijn waarop zij heel veel leed, het zal ook nog wel even duren voor ik dat helemaal heb verwerkt. Heel dubbel dus inderdaad.

7. Mount Kimbie ft. Micachu - Marilyn
indietronica, art pop; VK (2017)



Het Britse duo Mount Kimbie heeft een indrukwekkende muzikale ontwikkeling doorgemaakt. Net als artiesten als James Blake, Shlohmo, en The Weeknd debuteerden ze rond 2010 met smaakvolle post-dubstep, maar ze begonnen al snel electronic in een meer uitgesproken eigen stijl te maken, en tekenden na hun debuutplaat bij het grote Warp. Tegenwoordig zijn ze van de melodische electronic van toptracks als Carbonated en Made to Stray meer de post-rock kant op gegaan, die op hun album uit 2017 al hoorbaar was en op de releases in aanloop naar het aankomende The Sunset Violent nog meer naar de voorgrond is getreden - de afgelopen twee weken heeft hun geweldige nieuwe single Empty and Silent hier bijvoorbeeld op repeat gestaan. Maar deze samenwerking met de excentrieke Micah Levi is weer helemaal wat anders: een dromerig en jazzy popliedje dat klinkt alsof het uit een windvanger komt, en echt typisch zo’n nummer dat de eerste keer het ene oor in gaat en het andere oor uit, maar bij iedere herbeluistering mooier wordt, en zich dieper je hersenschors in graaft.

Dat heb ik ook, de tijd dat hij nog goed was herinner ik mij minder.

6. Sampha - Blood on Me
alternative r&b, neo-soul; VK (2016)



Voordat zijn solocarrière van de grond kwam, maakte de Britse zanger Sampha naam als vocalist op UK bass nummers van SBTRKT (check bijvoorbeeld deze vette Lil Silva remix van Living Like I Do), waarop hij opviel door zijn unieke stemgeluid en delivery. Maar met zijn solo-output, en zeker met zijn debuutalbum Process, heeft hij duidelijk bewezen dat hij veel meer is dan alleen zijn prachtige stem, en dat hij ook talent heeft als songwriter en solo-artiest. Hoewel hij op zijn vorig jaar uitgekomen plaat Lahai een aantal geweldige tracks had staan, is Blood on Me mijns inziens nog steeds zijn mooiste nummer. Het nummer heeft een paranoïde, associatieve, psychoanalytische tekst, die draait rondom het abstracte geweld van angst, een ervaring die Sampha vergelijkt met slaapverlamming. De spannende instrumentatie past er ook perfect bij, tegelijkertijd warm en beschermend maar ook onheilspellend en bombastisch.

Bij deze ook weer een linkje naar de playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado, Skee Masks Flyby VFR, en Portisheads SOS op Spotify, dus die heb ik vervangen door mijn lievelingstracks van dezelfde artiesten die wél op het platform staan.

Lastig inderdaad, ik heb hetzelfde. Mijn moeder overleed drie jaar geleden na een ziekbed van enkele weken. Vreselijk om iemand die je zo na staat in een korte tijd zo te zien wegkwijnen. De laatste dagen, die het ergste waren zullen altijd in mijn geheugen gegrift blijven en zijn helaas ook nog steeds het eerste beeld dat in mij opkomt als ik aan haar denk.

Een vrolijker onderwerp: ik ontdek erg veel leuke nieuwe muziek in die top 100 van jou. Het hoogtepunt: Shovels & Ropes, ben toch wel een beetje fan geworden. Benieuwd naar de overige vijf.

5. Yves Tumor ft. Diana Gordon - Kerosene!
glam rock, psychedelic pop; VS (2020)



Over het algemeen beschouw ik mezelf niet als rockliefhebber, en er is een goeie kans dat Kerosene!, met die scheurende gitaren, het hardst rockende nummer uit de lijst is. Maar we hoeven geen genrehokjes te benoemen bij een nummer van Yves Tumor, want die heeft daar schijt aan, en aan genderhokjes trouwens ook. Al vanaf de release is Kerosene! een persoonlijke favoriet, en door de jaren heen ben ik het alleen maar meer gaan waarderen, en hoewel ik het moeilijk vind om precies te verwoorden waarom, denk ik dat een belangrijke factor de geweldige chemie is tussen Yves en Diana Gordon, die schrijf- en studiocredits heeft voor meganamen als Beyoncé, Dua Lipa, en Steve Lacy, maar met dit nummer laat zien ook een fantastische stem te hebben, die niet misstaat op de voorgrond.

4. Thundercat - Them Changes
funk, neo-soul; VS (2015)



Waar ik bij Kerosene! niet precies kon aanwijzen wat ik er zo goed aan vind, is dat bij Them Changes veel makkelijker. Of het nou de productie van Flying Lotus is, de dikke basslicks van Thundercat, de drumbeat van The Isley Brothers’ Footsteps in the Dark (ook legendarisch gesampled voor o.a. Ice Cubes It Was a Good Day en J Dilla’s Won’t Do), de catchy coupletten, de geweldige breakdown halverwege, of de gave en unieke liveversie met Ariana Grande en DOMi & JD Beck: alles aan dit nummer is perfect. Het tweede couplet is mijn favoriet; wanneer Thundercat zich met zijn kenmerkende falsetto afvraagt “Why in the world would I give my heart to you / Just to watch you throw it in the trash?” en dan even later concludeert “Now I’m sitting here with a black hole in my chest / A heartless broken mess”, komt de boodschap helemaal binnen.

ik moet hier op een rustiger moment nog een hoop van naluisteren, de meeste namen zeggen mij niks en ik heb panjoe wel als een smaakmaker aangeslagen over het algemeen

Cláudia: ken ik niet, pas wel in mijn straatje ondanks de "explicite" lyrisch

Mount Kimbie: één van mijn favoriete cross-over elektronica/pschedelica rock bands. Lijkt me moeilijk om één nummer te noemen dat dit duo echt vertegenwoordigd. Marilyn is sowieso een tof nummer.

Sampha: ook leren kennen door SBTRKT (en Jessie Ware), zijn vocale bijdrages zijn altijd interessant, al kan ik zijn nieuwere releases minder smaken. vooral na (No One Knows me) Like The Piano, wat me te cheesy werd was ik me wat minder gaan interesseren in zijn producties.

Yves Tumor: Eigen herkenbare stijl. Altijd zeer funky ondanks de rauwe gitaren. Niet mijn favo nummer van hem, maar hij heeft er zeer goeie gemaakt.

Thundercat: Beetje in lijn met Sampa: Ik kan hem zeer goed smaken als hij zich laat bijstaan door elektronische producers als Flying Lotus, maar soms is het wat te Neo-Soul achtig voor mijn doen.

Thanks! Als ik klaar ben met posten zal de Spotify-lijst gewoon beschikbaar blijven, dus je kan alles via daar of de YouTube-linkjes altijd nog in alle rust terugluisteren. Maar zoals gezegd: er zit veel minder electronic en dance in de lijst dan je misschien zou verwachten op basis van mijn forumactiviteit.


Zonde! Lahai was voor mij één van de beste albums van het afgelopen jaar, en is de afgelopen maanden alleen maar verder gegroeid, nummers als Only, Spirit 2.0 en Can't Go Back zijn echt fantastisch, misschien niet vergelijkbaar met zijn werk met SBTRKT maar zeker niet cheesy.

Trouwens een heads up voor de volgende presentator(en): tegen het eind van de week is mijn lijst wel volledig, dus ik weet niet of jullie al wat klaar hebben staan, maar misschien is het handig om alvast onderling te bespreken wie er als volgende gaat. Dit is momenteel de intekenlijst:
* Mat_
* johan de witt
* luigifort
* VladTheImpaler
* EttaJamesBrown
* Dim
* Dance Lover
* WVTRVE
* Arno
* Pepino

Ik sla ff over

Dit is momenteel de intekenlijst:
* Mat_
* johan de witt
* VladTheImpaler
* EttaJamesBrown
* Dim
* Dance Lover
* WVTRVE
* Arno
* Pepino

3. Blood Orange - Charcoal Baby
alternative r&b, psychedelic pop; VK (2018)



Er zijn van die musician’s musicians, artiesten (net als de eerder genoemde Diana Gordon) wiens oeuvre en succes geen recht doen aan de invloed die ze hebben gehad op de geschiedenis van de popmuziek, en Blood Orange (echte naam Devonté Hynes) is daar zeker één van. Hynes brak, zo realiseerde ik me net trouwens pas, door als lid van de punkgroep Test Icicles, wiens track What’s Your Damage? ik ten tijde van de release kapot heb gedraaid, en heeft inmiddels een flinke rij albums achter zijn naam staan, maar heeft lang niet de bekendheid van de artiesten voor wie hij productie-, studio- en schrijfwerk heeft geleverd - Wikipedia noemt o.a. Britney Spears, Caroline Polachek, Florence and the Machine, Carly Rae Jepsen, the Chemical Brothers, Kylie Minogue, A$AP Rocky, Mac Miller, Blondie, en Mariah Carey. Hoewel ik veel van zijn features en bijdragen erg kan waarderen, komt voor mij niets van zijn werk in de buurt van dit Charcoal Baby, een genre-overstijgende ode aan de zwarte gemeenschap (hoor ook de intro in de video), waarin elementen van hip-hop, funk, soul, jazz, en R&B samenkomen in een psychedelisch popliedje met een kraakheldere productie. Elke keer dat ik het luister word ik weer meegesleept door die muur van dissonante synths, zeker bij de encore aan het eind van het nummer.

Mooi nummer ja! voskat kan dit vast ook waarderen.

Ik had Devonté (iets minder hoog) ook in mijn top 100, maar dan met een ander nummer, een andere naam en een superschattige clip .

Ik sla ff over…#metoo

Dit is momenteel de intekenlijst:
* Mat_
* johan de witt
* VladTheImpaler
* Dim
* Dance Lover
* WVTRVE
* Arno
* Pepino

Ik sluit even achter aan.

Dit is momenteel de intekenlijst:
* Mat_
* VladTheImpaler
* Dim
* Dance Lover
* WVTRVE
* Arno
* Pepino
* johan de witt

(en panjoe)

Klopt klopt klopt, ik ben fan (van Blood Orange met name).
Leuk hoe hij met Test Icicles en Lightspeed Champion zich via steeds interessantere kokons door weet te ontwikkelen.

Het is trouwens wel erg stil rond Blood Orange. Zit er weer een volgende metamorfose in de kan?

Sorry, Ik haal mezelf even uit de lijst. Momenteel iets te druk bezig met andere zaken. Als ik er eens de tijd voor heb voeg ik me wel weer achteraan toe aan de lijst.