98. Public Enemy - Fight The Power
Album: Fear of a Black Planet (1990)
Vorige keer (2014): kende ik It Takes A Nation Of Millions waarschijnlijk pas net, met de opvolger moest ik waarschijnlijk nog kennismaken

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/50.jpg

“Most of my heroes don't appear on no stamps”

Ik ben over het algemeen een rustige, vredelievende jongen, maar dat neemt niet weg dat ik af en toe ontzettend kan genieten van de millitante hiphop van Public Enemy. De woede, de passie, het schreeuwend op de barricades staan, ik zou het zelf niet snel doen maar in de kunsten trekt het me vaak wel aan. Chuck D. vlamt er keihard door en Flavor Flav werkt op deze track perfect (en dat is lang niet altijd het geval, vind ik), en de tekst zit vol stukken waar je niet anders kan dan je oren spitsen. Die line over Elvis voorop natuurlijk, al was de beste man zelf naar het schijnt geen racist, maar wat een delivery!

Doet er me trouwens aan denken dat ik Do The Right Thing ook nog altijd eens moet kijken goede film, Koenr?

Leuk leuk leuk, Arthur is begonnen aan zijn top 100. Stoelen aan de kant, met een fikse aanloop die tafels bespringen en dansen maar.

Aanvankelijk was ik wat teleurgesteld toen ik merkte dat de clip van 15 seconden niet het nummer van Descendents was maar gewoon een reclamespotje (dankjewel, YouTube ), maar uiteindelijk is dit gewoon een erg fijn liedje, en zo hebben die olijke lieden er een heleboel. Op een blauwe maandag ooit het album Cool to Be You gekocht, nauwelijks gedraaid, maar zeker hun debuut vind ik leuk.

Grand Kallé is voor mij vooral une grande mystère. Dat boek van David Van Reybroeck moest ik ook maar 'ns gaan lezen. Dit is inderdaad vooral een erg chill deuntje!

En tot slot nog effe lekker schuimbekken met Chuck D., dat doet die rustige, vredelievende Arthur goed!

Fijn begin!

Over 3 jaar is mijn top 100 vast behoorlijk veranderd

* VladTheImpaler
* Gretz
* Brainpatient
* Ponty Mython
* catdog
* Mat_
* ranja
* Omsk
* jordidj1
* panjoe
* EttaJamesBrown
* Johan de witt
* niels94
* exsxesven
* ArthurDZ
* Pepino
* luigifort

Dancing Horses nog wel in de top-100 toch?

Nou, ms net an
Iig hoef ik ws minder dan 50 stukjes te schrijven

Tijd voor een top 100 albums van… topic

Wow, waarom heeft niemand dat eerder bedacht
Ga jij als eerste?

Nee, Dazz, en dan het volk
Rijtje maken.

dazzler
johan de witt
luigifort

Nou hou je dan maar vast aan de takken van de bomen hoor, hier komt nog een fuifkraker aan!

Mooi ook dat dazzler net getagd is, want dit nummer heb ik door hem leren kennen middels het belpop-topic dat hij hier een tijdje bijhield met good old freddze. Waarvoor bedankt!

97. De Brassers - En Toen Was Er Niets Meer
Album: De Brassers - En Toen Was Er Niets Meer (1980)
Vorige keer (2014): was dit nummer me wel al bekend, maar de echte klik moest nog komen

https://www.musicmeter.nl/images/covers/156000/156400.jpg

"Alle moeite tevergeefs
Plotseling weggeveegd"

De eerste van vier Belgische artiesten in mijn lijst, wat best wel verrassend is, want eigenlijk ben ik uit mezelf betrekkelijk weinig met de vaderlandse scene bezig. Ik hoor vaak het talent, maar net zo vaak welke bands het vaakst voorkomen in hun platenkasten, en een gebrek aan durf om met die invloeden iets anders of verrassends te doen. Kort door de bocht-uitspraak wel, enerzijds omdat er zijn ook genoeg Belgische artiesten zijn die ik wel een warm hart toedraag (ze staan niet eens allemaal in mijn top 100), en anderzijds…

... omdat het bij De Brassers, die het wel gehaald hebben, ook behoorlijk duidelijk is bij welke band ze de mosterd zijn gaan lenen. Slepende postpunk-instrumentatie, donkere klankkleuren, ‘begrafenis van iemand die te jong gestorven is-vibes’, dan denken we natuurlijk allemaal aan één naam… Wham!

Nee dit is natuurlijk overduidelijk een Nederlandstalige variant op Joy Division, maar oh mijn hemel wat hou ik van dit nummer. Die dreiging, die wanhoop, de zanger die op de titelfrase na alleen maar gebrabbel lijkt uit te kramen, het klopt gewoon allemaal op één of andere manier voor mij. De ontzettend brakke productie (toch iets dat ze anders gedaan hebben dan hun grote voorbeeld) speelt deze song ook wel echt in de kaart vind ik, paradoxaal genoeg. Het maakt het allemaal nog waziger, en vangt perfect het gevoel van met een dronken, slaperige kop door de regen van een teleurstellend feestje naar huis wandelen.

En de echte Joy Division? Vind ik uiteraard een geweldige band en heb ik overwogen met zowel The Eternal en New Dawn Fades, maar de mannen hebben het niet gehaald. Jullie zullen het met deze discipelen moeten doen (maar we gaan alsnog nog wat doomen en gloomen en op de bom wachten in deze top 100 hoor, stay tuned)!

Playlist bijgewerkt: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=77471cc2e54f44af

Geen Joy Division tssss, ik haak af

Ach ja, heb ik je toch maar mooi vier nummers geïnteresseerd kunnen houden, beter dan niets Bedankt voor het meevolgen en tot later!

Top, gelijk volgen en bijluisteren en stukjes lezen.

Leuk stukje over Congo alvast, ik vind het land (DRC bedoel ik dan) en zijn geschiedenis echt fascinerend en heb een boekenplankje met iets van 25 stuks over puur DRC staan. Uiteraard ook die van Van Reybrouck. Daarnaast vind ik waar het Congo betreft Lieve Joris altijd geweldig en heb ik ontzettend genoten van East Along The Equator van Helen Winternitz en Blood River van Tim Butcher (dat was een paar jaar geleden mijn intro). Colette Braeckman heeft veel interessante analyses geschreven. Oh, en laten we de geweldige documentaires van Thierry Henry niet vergeten, altijd fascinerend.

Een gelegenheid om Congolese muziek te verkennen sla ik dan ook nooit af en gek genoeg had ik dit nog nooit gedraaid. Thanks, Arthur!

Wauw, bedankt voor de mooie leestips Sven! Ga ik eens van nader bekijken

Dit is ook heel fijn om te lezen natuurlijk, al vermoed ik dat je voor de volgende entry in mijn lijst meteen de skip-knop zal moeten gaan gebruiken al zal ik laxus11 vast heel trots maken.

96. Dire Straits - On Every Street
Album: Dire Straits - On Every Street (1991)
Vorige keer (2014): haalde deze het net niet

https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5330.jpg?cb=1572123817

“And you still refuse to be traced
Seems to me such a waste”

Voor heel wat smaak- en leeftijdsgenoten is Dire Straits de vijand, maar ik heb het eigenlijk altijd een geweldige band gevonden. Making Movies en Brothers In Arms zie ik als twee van de grootste hoogtepunten qua mainstream rockmuziek uit de jaren ’80, maar eigenlijk vind ik al hun albums wel tof. Ook hun laatste en minst geliefde, On Every Street, bevat in mijn oren nog een heleboel krakers. Doorheen de jaren is het titelnummer van die plaat zelfs uitgegroeid tot mijn favoriete compositie van Mark Knopfler en kornuiten (met ‘s mans solowerk heb ik vreemd genoeg veel minder).

Maar hey, ergens snap ik de haat wel een beetje hoor: Dire Straits is voor veel mensen misschien wat teveel een uitwaseming van het soort classic rock dat de punks ten tijde van hun debuut al overbodig vonden, hun nummers klinken meestal heel keurig en verzorgd, en Knopfler heeft niet de meest expressieve stem. Maar ik hou wel van zijn frasering (zoals de openingszinnen in dit nummer, bijvoorbeeld, die zijn daar een goed voorbeeld van) en wat hij met zijn stem niet zo goed kan, doet hij met zijn gitaar nagenoeg perfect: emotie overbrengen.

Ik voel in dit nummer de wanhoop en teleurstelling, de heerlijke en minutenlang durende outro voelt voor mij aan alsof je voor je op straat iemand lijkt te zien die vroeger zo belangrijk voor je is geweest maar je uit het oog verloren bent (en niet onder de beste omstandigheden) en van wie je graag bewust en op goede voet afscheid wil nemen. Maar als je deze persoon op de arm tikt, blijkt het toch dat je je hebt vergist, en het een vreemde betreft. Heerlijk nummer en haat er maar op los, ik vind dit top!

Spotify: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=3b8aebf90d7843ac

Eindelijk eens een goed nummer beste Arthur

Duister, dreigend, drukkend. Indrukwekkende song van de Brassers, wat mij betreft, ik had er eigenlijk nog niet eerder van gehoord. Het lijkt wel dronkemansgebral met een flinke scheut Weltschmerz; ik moest eerlijk gezegd wat denken aan Der Steppenwolf van Hesse.

On Every Street is dan weer geheel iets anders, vroeger is het ook één van mijn favoriete nummers van Dire Straits geweest. Mijn vader is fan van de band, dat heb ik in mijn jeugdjaren dus enigszins meegekregen en hoewel de band heden ten dage naar de achtergrond is gedrukt door een hele hoop andere muziek die ik in de loop der jaren heb ontdekt, blijf ik toch sympathie hebben voor Knopfler en co. En dat je zijn frasering wel kan velen hoeft niet te verbazen, Arthur; we all love Dylan, don't we?

Merci Arthur, dit kan nog een mooie ontdekkingstocht voor mij worden!

Wen er maar niet aan

95. Touché Amoré - Flowers And You
Album: Touché Amoré - Stage Four (2016)
Vorige keer (2014): was dit nummer nog niet uit, en lag de sound van Touché Amoré wellicht sowieso nog wat te ver af van wat ik gewend was

https://www.musicmeter.nl/images/covers/546000/546804.jpg?cb=1524304167

I took inventory
Of what I took for granted
And I ended up with more than I imagined

2016 was wel echt het jaar van de rouwplaten. Naast bekende voorbeelden als Blackstar van Bowie en You Want It Darker van Cohen was er bijvoorbeeld ook Stage Four van Touché Amoré, geschreven naar aanleding van de dood (aan kanker, vandaar de titel) van de moeder van zanger Jeremy Bolm.

Het nummer begint nog best conventioneel en low-tempo met een heerlijk knisperend, (maar eigenlijk al ietwat wanhopig klinkend) gitaarintro, om dan volledig los te barsten in een zielenpijn-exorsisme die gedoemd is te mislukken. Doe er dan nog even die versnelling zo rond 2:50 bij en je kan me opvegen. Wat een nummer!

En wat een album ook, trouwens. Nadat ik via Descendents wat dieper in de punk was beland, ging mijn interesse via namen als Big Black ook al snel naar het aan hardcore punk verwante genre post-hardcore uit (kort door de bocht: post-hardcore is voor hardcore punk een beetje wat post-punk voor de Britse punk van ’77 was, een voortzetting van het eerder genre waarin diens energie en creativiteit gekoppeld werd aan een breder scala aan tempo’s, invloeden en stemmingen). Daarin is Touché Amoré een van mijn meest waardevolle ontdekkingen tot nu toe gebleken. Ook live bleken ze meer dan de moeite!



Ik zou me vereerd voelen, hihi!

Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=606813702ad44551

La Dispute ook, neem ik aan?

Zeker en vast!

94. Queen - Innuendo
Album: Queen - Innuendo (1991)
Vorige keer (2014): was dit al een grote favoriet, maar stond ie niet in mijn lijstje

https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/112.jpg?cb=1661879908

"If there's a God, or any kind
Of justice under the sky..."

En zo slaat de slinger weer pardoes terug naar de laxus11-kant van mijn smaak We belanden deze keer bij Queen, niet de minsten voor mij, want zoals al een aantal keer gememoreerd op dit forum was Queen mijn eerste favoriete rockband, de band waarbij de muziekliefhebberij die me nu nog altijd in zijn greep heeft, pas echt de kop op begon te steken. Ik quote uit gemak mezelf maar even:



Een favoriet Queen-nummer aanduiden was nog best moeilijk, ik ben namelijk een van die mensen die vindt dat op elk album dat ze hebben uitgebracht (met Freddie als lid, tenminste) wel op zijn minst één meesterwerkje staat. Ik waardeer hen om het feit dat ze nooit te lang op hun lauweren bleven rusten en altijd op zoek bleven naar nieuwe ideeën, invalshoeken en dergelijke, ook al bleken sommige uitstapjes geslaagder dan andere.

Maar kijk, als ik er dan toch eentje moest uitkiezen, dan wel het titelnummer van Innuendo. Prachtige zangprestatie van een al doodzieke Freddie Mercury, en zeker dat Spaanse gitaar-intermezzo, waar vlak achter dezelfde melodie op elektrische gitaar wordt herhaald, bezorgt me nog vaak kippenvel.

Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=1ff1f160f0a14e8c

Innuendo meesterwerk

Staat natuurlijk wel iets te laag (zon 93 plekken) dit nummer . Mooi verhaal er ook bij. Greatest Hits II was mijn allereerste cd die ik kocht van mijn eigen gespaarde geld. Maar goed, dat verhaal heb ik al eens verteld

Trouwens interessante keuze qua Dire Straits-nummer. Ik behoor zeker niet tot de haters, maar reken On Every Street toch zeker niet tot hun topnummers. Binnenkort maar weer eens met 'frisse' oren beluisteren of ik toch niets iets mis.

Precies hetzelfde Queen-nummer in mijn nooit afgemaakte TOP 100 om exact dezelfde redenen. Ook met de motivatie en jouw idee over deze band ben ik het helemaal eens. Topnummer!

Leuk begin, Tuur

En de like bij Dire Straits had je vast niet verwacht van mij; je hebt net het enige nummer van hen uitgekozen, dat ik goed vind. Het was letterlijk het nummer waarop mijn vader zijn laatste adem uitblies

Leuk Arthur, ik lees met plezier mee.


Yes, eentje die je gezien moet hebben uiteraard, maar ook echt een hele toffe, originele en grappige film. Spike Lee heeft daarna nog wel een handvol goede films gemaakt, maar bij deze is hij niet meer in de buurt gekomen. De film heeft niks aan kracht verloren in de afgelopen 30+ jaar.

In juni 2020 was een herziening van de film overigens mijn eerste bioscoop bezoek na 3 maanden lockdown, dat was best wel een speciaal momentje.

Hier net zo, misschien zaten we wel samen in de zaal. Erg tof om het ook eens op groot doek gezien te hebben.

Wat Koen zegt, topfilm!

93. Joni Mitchell - Free Man In Paris
Album: Joni Mitchell - Court and Spark (1974)
Vorige keer (2014): was ik alleen nog bekend met Blue

https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4256.jpg

“I was a free man in Paris, I felt unfettered and alive
There was nobody calling me up for favors
And no one's future to decide”

Nou Koenr, jij komt ook echt op het meest ideale moment aanhaken, want de volgende entry in mijn lijst is van niemand minder dan La Mitchell

Eén van de meer recentere toevoegingen aan deze top 100 wel, denk ik. Joni was lang een van die artiesten waar ik niet echt een uitgesproken favoriet van had, maar de laatste paar maanden is dit prachtige nummer meer en meer boven komen drijven. Vooral met het refrein kan ik zo zonder dat het stoort dagenlang in mijn hoofd zitten, heerlijk!

Joni en ik hadden sowieso een wat langere aanlooptijd nodig. Blue kende ik al heel lang (mijn stem dateert uit 2010) maar op een paar nummers die ik wat goed vond na, River met name, kwam er niet echt een klik. Dat veranderde toen ik eind 2017 samen met mijn familie naar Mexico afreisde voor het huwelijksfeest van een verre nicht (de zus van mijn oma is in de jaren ’50 samen met haar man naar Canada getrokken om daar een bestaan op te bouwen, een hele tak van onze familiestamboom woont dus daarginds).

Ik had op één nicht van mijn vader na nog nooit iemand van die mensen in levende lijve gezien, dus dat was me het weekje wel! Het bleken allemaal geweldig leuke mensen te zijn, en uiteindelijk was het daar dat één van mijn Canadese ‘achternichten’ (dus een dochter van een neef van mijn vader) die me terug op het pad van Joni Mitchell bracht, door tijdens haar speech op het trouwfeest A Case Of You te quoten: “love is touching souls”. Dat kwam in die setting, in die omstandigheden, wel even bij me binnen.

Eenmaal terug thuis ging ik wat meer Joni luisteren, met meer plezier dan eerst, maar haar echte opname in mijn pantheon van de allergrootsten vond plaats in 2021, toen ik nietsvermoedend Hejira eens op had staan in de auto en mijn vriendin het echt prachtig bleek te vinden. Sindsdien zetten we vaak Joni op als we bij elkaar zijn en zo kwam ze finaal in mijn systeem te zitten. Mijn vriendin vindt Blue haar mooiste (Koen is nu ongetwijfeld goedkeurend aan het knikken) maar ik blijf die niet helemaal voelen in zijn geheel op een of andere manier, geef mij maar haar trio Court And Spark, The Hissing Of Summer Lawns en Hejira. En dus met name Free Man In Paris, dat een ode blijkt te zijn aan niemand minder dan platenbons David Geffen trouwens!

(Oh ja, als jullie je nu afvragen, waarom in Mexico trouwen als je van Canada bent? De Canadese tak is door de jaren zo verspreid geraakt over heel Noord-Amerika, dat iedereen naar het warme Mexico uitnodigen quasi-evenveel vlieguren in beslag had genomen als iedereen naar het koude Canada te laten komen )

(Joni staat nog altijd niet op Spotify helaas, stomme Joe Rogan! )

92. Sufjan Stevens - Decatur, Or, Round of Applause for Your Stepmother!
Album: Sufjan Stevens - Illinois (2005)
Vorige keer (2014): sprong deze er nog niet zo uit op Illinois

https://www.musicmeter.nl/images/covers/24000/24989.jpg?cb=1650744046

“Stephen A. Douglas was a great debater
But Abraham Lincoln was the great emancipator”

Het kan raar lopen: ik vermoed dat de eerste pakweg vijftien keer dat ik Illinois heb opgelegd, Decatur er voor mij amper tot niet uitsprong, maar plots volgde de klik en ging ik dit kleine groeibriljantje elke keer opnieuw een beetje mooier vinden. Ondertussen is het uitgegroeid tot mijn favoriet van de man, en een van mijn favoriete nummers ooit.

Ik denk eigenlijk dat het komt door bovenstaand stukje tekst dat ik hier quote, qua klank en frasering (ja AOVV, daar ben ik weer, maar opnieuw zonder Dylan) nog steeds mijn favoriet moment van het hele liedje.

Het zit zo: eigenlijk ben ik een tamelijk grote geschiedenisfreak, iets dat hier niet echt opvalt omdat er geen geschiedenismeter.nl is (pff, zonde!), en door de jaren heen is Abraham Lincoln wel uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete historische figuren ooit. Een paar jaar terug las ik Gore Vidal’s meesterwerk Lincoln, een historische fictie waarin het leven van de man tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog erg mooi, grappig, ontroerend, nog waarheidsgetrouw ook, kortom, indrukwekkend, gevolgd wordt.

Het zal rond die tijd geweest zijn dat Decatur mijn aandacht begon te trekken, en gelukkig is ook de rest van het nummer ronduit prachtig, met dat supersimpele maar supermooie herhalende gitaarmelodietje en Sufjan’s schattige maar uitermate catchy zanglijnen. Het ‘stand up and thank her’-coda op het einde maakt het allemaal mooi af. Ik zou zeggen, let er eens extra op tijdens je volgende luisterbeurt van deze MuMeClassic, en laat je betoveren!

Spotifyplaylist: https://open.spotify.com/playlist/6QqXixL04ZuaM7eV0B3uiU?si=76e7b8b86491403d