Ja wel lekker nummertje, en de voorgaande van Gabriels idem dito, maar vind ik eigenlijk nog beter. Wat een stem, wat een karakter.

Ivy Lab is ook wel leuk maar wel heel erg clean, thuis zou ik zoiets niet snel opzetten maar op de dansvloer vast een heerlijk nummer.

Ik kende dit niet, mooie muziek. Heb nu het album opstaan, leuke ontdekking...

35. Donovan - Catch the Wind
folk, singer-songwriter; VK (1965)



Catch the Wind was de debuutsingle van de Schotse singer-songwriter Donovan, die destijds, gezien zijn stemgeluid en de genrehoek waarin hij zich bevond logischerwijs, werd gezien als de Britse tegenhanger van Bob Dylan. Maar waar ik nooit overdonderd ben door Dylan, heeft Catch the Wind zich de laatste jaren opgewerkt tot één van mijn favoriete folknummers. Op de één of andere manier voelt luisteren naar dit nummer altijd weer als thuiskomen.

34. Jonwayne - Last Last Fall
jazz rap; VS (2018)



Jonwayne is zo’n artiest die ik altijd wel van naam kende, maar waar ik nooit bewust naar op zoek ben gegaan. Toch zijn er in de loop van de laatste paar jaar steeds meer van zijn nummers in mijn vaste rotatie geslopen, zoals These Words Are Everything, 40 Winks, en That’s O.K., maar het begon allemaal met dit Last Last Fall. Met zijn effectieve gebruik van simpele hardware weet hij telkens weer heerlijke (hoewel uiteraard zwaar schatplichtig aan Dilla) producties neer te leggen, waarover hij teksten rapt die door zijn delivery wellicht braggadocious lijken, en qua woordkeuze en rijmschema’s vaak iets van MF DOOM weg hebben, maar inhoudelijk bij nadere bestudering bol staan van de onzekerheid en anxiety.

33. Erasmo Carlos - Mané João
tropicália, bossa nova; Brazilië (1972)



Een verslavend nummer van Erasmo Carlos, die vertelt over een uit de hand gelopen ruzie op een feestje (om een vrouw, uiteraard) die bloederig eindigt. Ondanks die duistere tekst is het een relatief vrolijk en zelfs funky nummer, waarin gitaar, bas, percussie en piano heerlijk samenspelen. Let vooral op de overdonderende pianosolo die het nummer halverwege in tweeën breekt, die duurt wellicht nog geen 20 seconden maar weet me telkens weer wakker te schudden.

Ik versta er weinig van maar het klinkt erg lekker...

32. Roy Davis Jr ft. Peven Everett - Gabriel (Live Garage Mix)
uk garage, garage house; VS (1997)



Mijn laatste hernominatie van de lijst, deze UK garage klassieker. Maar waar UK garage over het algemeen wordt gekenmerkt door een hoekige, staccato sound, met kort afgeknipte hi-hats en vocal samples, is Gabriel juist warm en wollig, mede dankzij de bijdrage van zanger Peven Everett, die met tracks als Put Your Back Into It en Stuck sowieso een geweldig oeuvre heeft als het gaat om crossovers tussen dance en soul. Verder kan ik me weer mooi beroepen op mijn vorige stukje:

Eerder in de dance top 100 van panjoe (#2).

Ik ken dat nummer nog maar een paar jaar, maar het is dus een dikke klassieker wat ik nooit heb geweten totdat ik dit stuk las op RA. Heerlijk nummer trouwens.

One of the most legendary and soulful house tracks of the '90s defined garage and split up a friendship. Matt McDermott explores the contested history behind the one-of-a-kind anthem.

31. Gillian Welch - Everything Is Free
americana, folk; VS (2001)



Gillian Welch en Dave Rawlings zijn een gouden combinatie, en laten dit op Everything Is Free perfect zien: om een geweldig nummer te maken heeft het duo niets meer dan twee stemmen en twee gitaren nodig. De solo’s van Rawlings zijn weer van hoog niveau, maar staan helemaal in dienst van de refreinen en coupletten, waarin Welch (en let wel, dit was al in 2001) met vooruitziende blik de teloorgang van de muziekindustrie overdenkt, en tegelijkertijd stelt dat ze haar liefde voor muziek hier niet door laat wegnemen. Zowel muzikaal als thematisch past het nummer dus in een decennia oude folktraditie, maar tegelijkertijd is het dik 20 jaar na dato nog altijd urgent en relevant.

Bij deze ook weer een linkje naar de playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op Spotify, dus die heb ik vervangen door mijn lievelingstracks van dezelfde artiesten die wél op het platform staan.

30. King Geedorah ft. MF DOOM & Mr. Fantastik - Anti-Matter
abstract hip hop; VS (2003)



Hoewel ik dus vooral van de positieve hiphop ben, kan ik nog steeds altijd genieten van nummers met een braggadocious attitude, en Anti-Matter is waarschijnlijk mijn favoriete opschepplaat. Het mission statement van MF DOOM (waar King Geedorah één van de vele aliassen van is) is altijd geweest dat rap bedoeld is om plezier te hebben en te laten zien hoe creatief je bent met woorden, en op dit nummer (met zijn aartsvijand uit de stripboeken en jeugdvriend IRL Mr. Fantastik) brengt hij dat motto in de praktijk:
Beter dan dat gaat het niet worden, zou je denken, maar dan is er nog het super catchy refreintje, dat perfect past bij de treffende (en voor DOOM typische) productie, en altijd weer uitnodigt om het retevals mee te zingen.

29. Pastor T.L. Barrett and the Youth for Christ Choir - Nobody Knows
gospel; VS (1971)



Mijn favoriete track van Thomas Lee Barrett, Jr., een voormalig pastoor wiens muziek die lang buiten de radar is gebleven, maar de laatste jaren vooral dankzij samplewerk van Kanye West steeds bekender is geworden. Op MusicMeter was ik er al vroeg bij met een stem op zijn geweldige gospelalbum Like a Ship… (Without a Sail) - toegegeven, niet omdat ik zo avant garde ben, maar dankzij een toptiennotering en hoge stem van luc011190 voor dat album - en ik heb het sindsdien ook veel gedeeld en gepromoot onder familie en vrienden. Gospel vind ik sowieso een geweldig genre, dat qua traditie veel rijker is dan je op basis van een albumdatabase als MusicMeter zou vermoeden, juist omdat veel van de beste en meest invloedrijke artiesten zich vanwege het religieuze karakter van de muziek distantiëren van de commercialisering ervan. Dit geldt zeker niet voor Barrett, die niet alleen verschillende albums op plaat heeft uitgebracht, maar zich (zoals wel meer religieuze kopstukken) ook flink heeft verrijkt ten koste van zijn parochie. Mocht je hier meer over willen weten, lees vooral dit fantastische artikel van Daniel Hornsby op The Quietus: “Without a Sail: The Complicated Legacy of Pastor T. L. Barrett”. Maar goed, laten we de kunst even los zien van de artiest, en dan is Nobody Knows een magistrale en swingende klaagzang, waar ik al jaren geen genoeg van kan krijgen.

Dankzij Brunniepoo leren kennen (die het nomineerde voor de Zwarte Lijst), lekker nummer wel.

28. Anderson .Paak - Put Me Thru
neo-soul, funk; VS (2016)



Ik durf wel te stellen dat Anderson Paak.s album Malibu één van de beste platen is van de afgelopen tien jaar: buiten de usual suspects als To Pimp a Butterfly en Carrie & Lowell kan ik me geen album uit die periode bedenken dat over de gehele speelduur zó consistent goed is. Op Malibu pakt .Paak invloeden uit een halve eeuw aan soul en funk, mixt het met hiphop en steekt het in een modern jasje, en brengt dit alles samen in een swingend pakket van een goed uur. Hoewel het album voor mij geen zwak moment kent, springt voor mij het blokje van nummer vier (het g-funk-meets-neosoul tweeluik The Season / Carry Me) tot en met zeven (het funky hiphopduet Without You met Rapsody) uit de tracklist naar voren, met als absolute hoogtepunt dit Put Me Thru. Met zijn unieke stem grijpt .Paak na de intro gelijk de spotlight: hij zingt over het sadomasochisme van een toxic relatie, hij houdt zichzelf aan de ene kant met alle liefde voor de gek maar vraagt zich tegelijkertijd af hoe lang dit nog zo door kan gaan.

27. Jorge Ben - Chove Chuva
bossa nova, samba; Brazilië (1963)



De invloed van Jorge Duílio Lima Meneses, artiestennaam Jorge Ben (of Jorge Ben Jor), op de Braziliaanse muziekgeschiedenis kan haast niet overschat worden, zo was hij auteur van tal van canonieke nummers die in versies van andere (*kuch* blankere *kuch*) artiesten meer bekendheid verwierven, zoals het eerder genoemde nummer van Caetano Veloso, en zéker Mas, Que Nada, maar hij heeft ook zelf verscheidene certified classics onder zijn naam, zoals Taj Mahal en Oba, Lá Vem Ela. Mijn lievelingsnummer van Ben is dit heerlijke Chove Chuva, letterlijk vertaald “de regen regent”, waarin hij met zijn kenmerkende overslaande stem smeekt of die regen alsjeblieft kan ophouden, omdat hij bang is dat zijn breekbare liefde weg zal worden gespoeld.

26. Arthur Russell - This Is How We Walk on the Moon
art pop, mutant disco; VK (198?/1994)



How We Walk on the Moon is een wonderschoon esoterisch stukje proto-disco van een artiest die helaas lang voordat de omvang van zijn invloed op de muziekgeschiedenis volledig in beeld kwam overleed. Het is ook het enige nummer uit de lijst dat ik in dit topic heb opgepikt, en wel dankzij de nominatie van kemm, die momenteel helaas niet meer actief is maar wiens immer creatief geschreven bijdragen aan de site ik altijd met heel veel plezier heb gelezen. Om dit even te illustreren, en omdat ik er qua stijl nooit aan kan tippen, het vignet dat hij schreef over dit buitenaardse nummer:

Eerder in de top 100 van kemm (#25) en hoi123 (#93).

Bij deze ook weer een linkje naar de playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op Spotify, dus die heb ik vervangen door mijn lievelingstracks van dezelfde artiesten die wél op het platform staan.

25. Joni Haastrup - Greetings
afrobeat, funk; Nigeria (1978)



Vanaf de eerste seconde grijpt Greetings je bij de kladden: we horen een call and response interactie tussen Haastrup, ver op de achtergrond van de mix, en dikke orkestrale uitbarstingen op de voorgrond, voordat het nummer openbreekt tot een aanstekelijk afrobeatnummer. Die wisselwerking van zang en instrumenten blijft aan de gang, maar nu is het een spel tussen de bezielde Haastrup en de blazers, en mede door dat samenspel gaat de flinke speelduur geen moment vervelen. Maar het allerbeste moment van het nummer wordt bewaard tot de bridge, wanneer de muziek stilvalt, en de stilte aan flarden wordt gescheurd door een magistrale, meeslepende saxsolo, die elke keer weer door merg en been gaat. Ook zonder dat hemelse minuutje had dit nummer waarschijnlijk mijn top-100 wel gehaald, want het is een banger van jewelste, maar die minuut schopt Greetings nog makkelijk een plekje of 50 omhoog. Met stip mijn favoriete solo aller tijden.

24. Jessy Lanza - Oh No
synthpop, alternative r&b; VK (2016)



Ik weet nog dat ik in 2014 naar een optreden ging van Caribou in de Melkweg - wat trouwens een geweldig optreden was - en dat er in het voorprogramma een zangeres stond, een typisch muurbloempje, die amper boven het geroezemoes van het publiek uitkwam. Ik had destijds geen idee dat die zangeres Jessy Lanza heette, en dat ik jaren later, dankzij de geweldige single It Means I Love You, in de ban zou raken van haar album Oh No. In de loop van de jaren, waarin ik dat album tientallen keren heb geluisterd, is de speelse, klaterende titeltrack steeds duidelijker naar voren gekomen als favoriet: Oh No is een psychedelische, soulvolle, en meeslepende crossover tussen synthpop en footwork.

23. Shovels & Rope - Birmingham
alt-country, stomp and holler; VS (2012)



Shovels & Rope bestaat uit twee folkzangers, Cary Ann Hearst en Michael Trent, wiens solo-carrières elkaar bij toeval kruisten, en die besloten samen éénmalig een album op te nemen. In dat proces werden ze ook een romantisch koppel, binnen een jaar waren ze getrouwd, en ergens in die periode, tijdens een drie uur durende autorit van Nashville (Tennessee) naar Birmingham (Alabama) besloten ze om permanent als duo verder te gaan. Birmingham, de leadsingle van hun eerste album na die beslissing, is een “psychedelicized, cartoon version” van die geschiedenis, en met dat nummer laat het echtpaar gelijk zien waarom ze zo goed werken als (muzikaal) koppel. De harmonie tussen de stem van Hearst, tegelijkertijd rasperig en kraakhelder, en die van Trent loopt als een trein, en past de doeltreffende instrumentatie bestaande uit percussie, een gitaar en een mondharmonica als gegoten. En als je liveregistraties ziet van Birmingham, weet je gelijk dat de chemie tussen de twee niet alleen muzikaal is.

22. Joy Orbison ft. Léa Sen - better
deep house, garage house; VK (2021)



Het laatste echte ‘dancenummer’ uit de lijst, deze smaakvolle UK housetrack van Peter O’Grady, alias Joy Orbison - een artiest die al jaren vlak onder het oppervlakte tot de absolute topproducers uit de UK hoort, maar steeds net niet de populariteit bereikt van generatiegenoten als Four Tet, Bicep, of Floating Points. Nog meer dan die artiesten put Joy O vaak uit UK bass genres (dubstep, garage, drum & bass, etc.), maar op dit better is er buiten de diepe dubby bass weinig van die invloeden te horen. De productie is perfect in evenwicht, en de kleine accentjes die O’Grady plaatst, zoals de spookachtige harmonieën achter het refrein, of de hemelse stabs die vanaf 1:56 binnenkomen, helpen de dromerige vocalen van Léa Sen te verheffen tot veel meer dan een alledaagse poppy zang over een deephousetrack.

21. Cymande - Brothers on the Slide
funk, psychedelic soul; VK (1974)



Ooit maakte ik kennis met Cymande via het unieke mixalbum The Grandfather Paradox, waarop Âme, Dixon en Henrik Schwarz, naast Cymandes For Baby Ooh, nummers van artiesten als Steve Reich, Robert Hood, John Carpenter, en Can vermengen tot een dik uur durende trip die gek genoeg enorm samenhangend klinkt. Maar al snel raakte ik verslingerd aan meer muziek van de Caraïbisch-Britse funkband, die ondanks hun relatief kleine discografie een indrukwekkend rijtje topnummers hebben gemaakt, met voorop Dove, The Message, en dit Brothers on the Slide. Het nummer is gebouwd rondom een extreem herkenbaar gitaarriffje, dat zich zowat het hele nummer blijft herhalen, maar nooit gaat vervelen door de manier waarop de rest van de band zich eromheen vormt - met name de blazers en die dikke vette bassline. Trouwens is dit ook jarenlang mijn ringtone geweest, daar leent het zich dankzij de intro perfect voor.

Bij deze ook weer een linkje naar de playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado en Skee Masks Flyby VFR op Spotify, dus die heb ik vervangen door mijn lievelingstracks van dezelfde artiesten die wél op het platform staan.

Potjandorie wat is dit goed zeg, ik heb even wat livedingen van ze op Youtube bekeken en ze zijn echt geweldig. Ik kende dit helemaal niet maar zie op Spotify dat ze al aardig wat albums hebben gemaakt.
Van wat ik nu heb beluisterd en bekeken ligt dit helemaal in mijn straatje:)

20. Portishead - SOS
darkwave, trip hop; VK (2015)



Jaren na hun laatste album kwam de legendarische triphopgroep Portishead ineens met deze verbijsterende cover van ABBA’s hitsingle SOS aanzetten. Maar waar bij ABBA’s versie de melancholische teksten in de vorm van een upbeat pop/disconummer werden gegoten, doen Beth Gibbons, Geoff Barrow en Adrian Utley die teksten veel meer eer aan. Het samenspel aan synthesizers, de fluisterende percussie, en de stem van Gibbons geven de vraag “When you’re gone / Though I try, how can I carry on?” een totaal andere lading en een ander niveau van urgentie dan de lichtvoetige muzikale invulling van het origineel. Een jaar na het maken van dit nummer, voor de film High-Rise, bracht Portishead bovenstaande clip uit ter nagedachtenis aan de door een neo-Nazi vermoorde politica Jo Cox, en zowel die context als de video geven de cover nog een bak extra gewicht mee - niet dat dit indrukwekkende nummer dat verder nog nodig had.

Ik denk dat ik die "The Grandfather Paradox" eens dringend moet opzetten. Precies destijds helemaal gemist, maar wat een tracklist. Brothers On The Slide is een van mijn favoriete nummers van 1974 al is de eer voor beste track van dat jaar wellicht weggelegd voor Fela Kuti's - Confusion

Die versie van Portishead kende ik nog niet. De tekst komt inderdaad alvast beter tot zijn recht.

en ja Joy Orbison, Joni Haastrup, Jessy Lanza (leren kennen via deze site), Paak,....
één voor één geweldige nummers

Mooie versie van Portishead inderdaad, al vind ik dan wel weer dat ze een hoop mooiers hebben staan op hun albums. Wat betreft het origineel: ABBA heeft vaak wel een mooie wisselwerking tussen optimisme en melancholie, en dat vind ik juist erg tof. SOS is een fantastisch nummer van ze wat mij betreft, en zou mijn lijst dan toch eerder halen dan deze cover. Maar ik kan ze beide waarderen!

Oh No, erg fijn, ook mijn favoriete Lanza, ik dacht dat ik de enige was

19. Squarepusher - Iambic 5 Poetry
future jazz, downtempo; VK (1999)



Ik heb doorgaans vrij weinig met de heady, breaky IDM waar Squarepusher bekend om staat, maar dit Iambic 5 Poetry tapt uit een totaal ander vaatje: het is een jazzy, psychedelisch, akoestisch downtemponummer, met een haast perfecte opbouw. Ik hoorde het voor het eerst tijdens een feestje van het Rotterdamse label Nous’klaer, waar Oceanic het in de chilloutroom draaide. Mijn vrienden waren allemaal aan de snoepjes, dus ik kon onmogelijk de hele nacht op hun niveau meefeesten, waardoor ik uitgeput op één van de sofa’s belandde, terwijl dit nummer speelde en beelden van kwallen en andere diepzeewezens op een groot scherm werden geprojecteerd. Een perfecte context om dit te horen natuurlijk, maar nu, jaren later, draai ik Iambic 5 Poetry nog steeds wekelijks met genoegen.

18. Charizma & Peanut Butter Wolf - Methods
jazz rap, VS (1992/2003)



Begin jaren ’90 leek het duo van rapper Charizma en producer Peanut Butter Wolf één van de nieuwe toptalenten te worden - ze brachten enkele singles uit en speelden in het voorprogramma van grote namen als Nas en The Pharcyde. Helaas mocht het niet zo zijn, omdat Charizma in 1993, op 19-jarige leeftijd, werd doodgeschoten bij een overval. PBW zou later met Stones Throw één van de meest invloedrijke underground West Coast labels ooit oprichten (zie ook #75), en bracht daarop ook een postuum album met Charizma uit, bestaande uit oude opnames. Methods is het pareltje van de tracklist, een heerlijke typische jaren ’90 jazzrapproductie waarop Charizma laat zien waar hij zijn naam vandaan heeft, met een flow en presentatie die doen denken aan die van Big L en Nas.

Eerder in de hiphop top 100 van Harderwiek (#95), kobe bryant fan (#55), Glaciers of Ice (#16), en -SprayIt- (#4).

17. Dean Blunt & Inga Copeland - The Narcissist
hypnagogic pop, art pop; VK / Estland (2012)



De Britse artiest Dean Blunt is een creatieve duizendpoot - naast zanger, muzikant, en producer is hij een regisseur, activist, schrijver, schilder, en professioneel provocateur. Het is dan ook niet gek dat veel van zijn tracks, die wijd verschillen in hun stijl en genre, klinken als ruwe schetsen, maar wel altijd met een eigen smoel. Net als sommige hedendaagse landgenoten die nog aan bod moeten komen in deze lijst, die trouwens vaak bij het label Warp aangesloten zijn, experimenteert Blunt vooral met allerlei vormen van rock, electronic, pop, en hiphop waar vaak het prefix ‘post-’ voor geplaatst kan worden (als post-hiphop nog geen officieel ding is, dan zou dat inmiddels zeker moeten bestaan). Vaak weet Blunt hiermee flink te schuren en de grenzen op te zoeken, maar op dit The Narcissist, dat hij maakte met veelvuldig Estische collaborator Inga Copeland, levert het juist een heel lieflijk, maar toch spannend psychedelisch popliedje op.

16. Viktor Vaughn ft. Apani B - Can I Watch?
abstract hip hop; VS (2003)



Het lied dat je waarschijnlijk wel wist dat ging komen, deze track die op de site al jaren (gezien ook hoe vaak hij is geselecteerd in hiphop top 100s) tot de crème de la crème van de alternatieve hiphop wordt gerekend. De productie, het samenspel tussen Apani B en MF DOOMs alter ego Viktor Vaughn, de storytelling skills die ze beide in de praktijk brengen: dit is een terechte hidden gem van de underground hiphop, en zeker binnen het enorme oeuvre van de gemaskerde schurk met de vele alter ego’s, die ons niet lang geleden jammerlijk is ontvallen.

Eerder in de top 100 van Cervantes (#7) en in de hiphop top 100 van kobe bryant fan (#8), nedbed (berend94) (#9), Lukas (#45), Koenr (#29), Teunnis (#49), Chrisseh (#93), aerobag (#29), en ForWhomThePeteTolls (#87).

Bij deze ook weer een linkje naar de playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreken Super Mama Djombo’s Assalariado, Skee Masks Flyby VFR, en Portisheads SOS op Spotify, dus die heb ik vervangen door mijn lievelingstracks van dezelfde artiesten die wél op het platform staan.

Geweldig nummer, leuk dat je hem er tussen hebt staan, mocht ik ooit zo'n lijst maken zou hij ook zeker hoog scoren. Ik hoorde het nummer ooit in een superheldenserie die mijn kinderen keken en vond het direct geweldig. Meteen opgezocht en nog vaak gedraaid. Net als bijvoorbeeld het Amazing Grace album van Aretha geweldige gospel, heerlijk die koren. Je zou er bijna gelovig door worden...

15. Meetsysteem - Teal
synthpop, new wave; Nederland (2019)



Heerlijk vaag nummer van een Amsterdamse singer-songwriter met de melige naam Meetsysteem (echte naam Ricky Cherim), op een Rotterdams label, Nous’klaer, dat vooral bekend staat om atmosferische ambient, house en techno. De muziek van Meetsysteem heeft daar weinig van weg (al heeft hij ook wat producerscredits op meer dansvloergeoriënteerde nummers op Nous’klaer verzamelaars), en is juist schatplichtig aan artiesten uit de jaren ’80 en ’90, maar ook de connectie met een idiosyncratische singer-songwriter als Spinvis is snel gemaakt. Dit laatste geldt ook voor de associatieve teksten, zoals op Teal, waarop Cherim mijmert tijdens een rit over de A2 (“Lichten dwalen als een vliegenzwerm naar jou”), onderweg naar mogelijk een geliefde? Dit is voor mij een nummer waar het geheel gewoon helemaal klopt zonder dat de losse elementen perfect hoeven te zijn - van de new-wavey bassline en de verschuivende drumbeat tot de dissonante zang en onnavolgbare teksten.