De hits vallen nu al met bosjes!

Modern Love, Fame, Suffragette City, Hallo Spaceboy (PSB!), Scary Monsters

Eerst Depeche Mode, en ik zie dat mocht ik dat ooit doen ik daar dan ook een apart topic voor moet aanmaken (iets met eigenaarschap)

Ik denk eerder aan Tori Amos na Depeche Mode (die lijst was al klaar).

Je weet dat ie er een boel heeft gemaakt he

Zeker, het zegt wat over de man als je kijkt, naar wat er alleen al buiten de Top 50 staat!

36. Five Years




Als Ziggy Stardust lang je favoriete album is geweest kun je er donder op zeggen dat we nog niet klaar zijn met dat album. Five Years is ook zo'n fijn nummer van dat album.

Het schijnt dat ie alles in 1 take heeft opgenomen.

Ik val wel voor dat Lou Reed-achtige sfeertje op dit nummer.

35. Golden Years




Na Five Years volgt Golden Years, ook één van de eerste oudere nummers die ik leerde kennen door dat verzamel-cassettebandje.

Bowie had best regelmatig dansbare nummers met een likje funk. Dit is zo'n nummer. Hier kan je niet op stil blijven zitten en voor mij is dit echt wel zo'n typische Bowie evergreen.

Station to Station is sowieso een fascinerend album.

So very true! Bowie trad met dit nummer (en met Fame) op in Soul Train - essentiële muziekshow voor Afro-americans - zo waren er Hullabaloo en Shindig voor de honkies - die er vlot op dansten. Lang gedacht dat Bowie de eerste honkie was die in Soultrain optrad - helemaal verkeerd, dat was Elton John

Dit is echt een 'brug-song' zoals Bowie er wel meer heeft gemaakt. Ben ervan overtuigd dat we nog meer van Station to Station gaan krijgen

Five Years: nu al, beetje vroeg!

Five Years is bij mij zeker top-10 materiaal.

Bij mij ook. Maar eerlijk gezegd heb ik dat al bij vele nummers gedacht waardoor ik tot de conclusie ben gekomen dat het voor mij onmogelijk is zo'n top 100 te maken...

34. Boys Keep Swinging




Zitten er nog mensen op een nummer van Lodger te wachten? Bij deze.

Net als de meeste volgers wordt het steeds moeilijker om een rangschikking aan te brengen daar de nummers allemaal zo geweldig zijn.
Was het de eerste helft vooral bedenken welke wel en welke niet de top 100 zouden halen, daar is het nu welke plaats moet het betreffende nummer innemen. Eigenlijk zijn het allemaal top 10 nummers, maar zo werkt het niet, dan moet je er niet aan beginnen...

Dus swingt Bowie even lekker op nummer 34 en kunnen jullie je afvragen of dit de hoogst genoteerde Lodger zou kunnen zijn of toch niet......

33. Strangers When We Meet

En toen werd het even lastig. Vind ik deze nu beter:




Of deze:




Hoe vaak ik deze twee niet achter elkaar gedraaid heb. Aanvankelijk neigde ik naar de versie van The Buddha Of Suburbia, maar uiteindelijk ben ik toch gegaan voor de versie van 1.Outside. Maar de twijfel is er nog steeds.

Voor mijn gevoel is die van 1.Outside net wat sterker gezongen of zo.

Hoe dan ook: ik hou oprecht heel veel van dit nummer. Moeilijk uit te leggen wat dat nu is. Het grijpt me denk ik. Dat onverklaarbare wat muziek nu eenmaal is.
Dit nummer kan ik ontelbare keren achter elkaar draaien en dan in allebei de versies (die nu ook weer niet zo enorm van elkaar verschillen natuurlijk).

Schitterend nummer inderdaad. Het heeft ook iets mistroostigs. Past ook wel bij het donkere herfstweer van nu voor mijn gevoel.

Dat heb ik ook wel. Five Years is ooit wel top 10 materiaal geweest, maar door de jaren heen heb ik waarschijnlijk wel 100 Bowie-nummers gehad met dat stempel.

Bij heeft Modern Love eigenlijk altijd wel in mijn top 10 gestaan....... juist alles weer eens opnieuw rangschikken bleek verrassingen op te leveren. Aan de andere kant is alles in deze lijst gewoon erg goed.

Under Pressure heb ik er ook ingezet en last minute verwijderd. Is toch een Queen nummer met Bowie als gast.

32. Let's Dance




Daar is ie dan. Die grote hit. Wat was ik daar als jonge tiener en top 40 liefhebber van. En dat ben ik nog steeds ondanks het feit dat je als Bowie fan deze periode schijnt te moeten verafschuwen.

In de film Moonage Daydream gaf Bowie zelf ook wel aan dat dit niet zijn favoriete periode was.

Is het omdat ik een jaren '80 tiener ben? Al die hits uit de tijd wel kan dromen? Of valt het wel mee en is het best een goed tijdperk geweest. Ik denk toch echt het laatste. Er is een hoop mooie jaren '80 muziek, en ja er is ook veel erg gedateerd en ronduit lelijk te noemen, maar dat is in elk decennium het geval.

Let's Dance is zeker niet lelijk. Gewoon een ongelooflijk goede popsong.

Veeeeels te laag. Het was mij niet bekend dat er iets mis was met de 80's Bowie. Wat mij betreft is er niets mis met welke periode dan ook maar Let's Dance is vreselijk ondergewaardeerd. De tijdloze catchyness is echt ongevenaard. Het fijne aan Bowie is juist zijn veelzijdigheid; van Space Oddity naar Let's Dance tot Blackstar, allemaal geniaal.

Niet bekend of niet mee eens, want dat is wat anders

Bowie zelf was er ook niet blij mee blijkbaar, en de algemene tendens is toch wel (en niet alleen op deze site) dat 80's Bowie niet zo gewaardeerd wordt.

Beide.

Ik wist alleen dat Let's Dance hier niet de godenstatus heeft die het verdient. Was toen ik voor het eerst naar Aller Tijden lijsten ging luisteren een van de 3 grote Bowie klassiekers samen met "Heroes" en Space Oddity.

Ach, dit weerspiegelt de contouren van de g-kloof: als je in da 70s Bowie draaide, leerde waarderen en kennismaakte met zijn vele gedaantewisselingen, was het bij verschijning van een nieuw album - en ja daar werd naarstig naar verlangd, zoals nu een klein kind naar Sinterklaas - telkens weer de vraag wat we zouden krijgen bij het nieuw album. Als zodanig werd lang de switch naar EMI gezien als de 'val voor de commercie/het grote geld'.

Imo is het album een goed album (met een paar minder sterke songs) - ik vind de opener, mede door de zeer adequate produktie een stuk sterker. Let's Dance en China Girl heb ik gewoon veel te vaak gehoord. In mijn boek staat Five Years hoger, maar goed ik ben dan ook OW of OL

Kleine toevoeging nog: verschijning van de box Loving The Alien heeft voor herdraai en (relatieve) herwaardering gezorgd, idem voor da 90s, maar da's een ander verhaal

Generatiekloof hoezo?

Het is gewoon een kwestie van smaak, die heb je, zoals ik, of niet.

Kwestie van perspectief: wat je eerste leert kennen (en waarderen) , hou je het langste in je hart, bij je

Nou, dat hoeft helemaal niet. Soms is dat het geval en soms niet.

31. Sound and Vision




Daar is de dansbare Bowie weer. Te vinden op Low. Het nummer werd in Nederland (2e plaats) en België (3e plaats) een grote hit en ook in eigen land (3e) was het succesvol.
Het is dan ook een nummer dat lekker wegluistert en toch stekeligheden bevat om het interessant te houden.

Aparte en wat ongrijpbare plaat dit toch. Duurt 3 minuten, maar Bowie begint pas na anderhalve minuut te zingen. Echt een intro van anderhalve minuut zou ik het ook niet willen noemen, want muzikaal is verandert er eigenlijk niet veel gedurende het nummer. Er zijn geen refreinen, coupletten... alsof het fragment is van een groter geheel. Voor mij momenteel zeker een top 10 kandidaat.

Samen met Speed of Life de twee gangmakers - cookies anybody? - van Low. Toen ik daarna Bowie 'flipte' - Bowie kocht je altijd zonder luisteren - wist ik niet wat ik hoorde, typisch WTF-moment; heeft echt wel even geduurd voordat B-side net zo vaak werd gedraaid als de A-side (nee, dat kwam niet omdat we inmiddels de cd hadden).

Sound and Vision heeft voor mij altijd gestaan voor een energieke ommezwaai in de de dingen die je doet, of de aanpak ervan, een soort paradign shift 'lite', zeg maar electric blue - ene Stipe heeft die metafoor later herbruikt.

30. Rock 'n' Roll Suicide





Uiteraard was ik nog niet klaar met Ziggy Stardust. Het laatste nummer van het album en ook van de Ziggy Stardust tour optredens.

De film van dat laatste optreden zag ik eerder dit jaar nog in de bios. Bizar als je erover nadenkt dat je in 2023 naar de bioscoop gaat om een film van een concert uit lang vervlogen tijden te zien.
Het toont de tijdloosheid van Bowie aan. Bowie forever was het toch?!

En zo is het!

Rock 'n' Roll Suïcide zou voor mij toch wel een goede meedinger naar de eerste plek zijn. Blijft ook knap dat het een ontzettend kort nummer is dat in no time naar een prachtige climax toewerkt maar toch heb ik elke keer weer het gevoel dat ik er al.een minuut of tien helemaal in zit.

29. Moonage Daydream




Zoals gezegd zag ik eerder dit jaar de concertregistratie Moonage Daydream in de bios. Het was gelijk de 'herontdekking' van dit nummer. Hoe goed het nummer is.

Toen ik de film bekeek besefte ik dat zo'n beetje iedereen op het podium niet meer onder ons is, en dat het jonge publiek inmiddels bestaat uit oudere jongeren van in de 60, 70 of 80 of er ook gewoonweg niet meer is. Het was best even confronterend.

28. China Girl




Bowie die in een videoclip spleetogen maakt, zou hij daar anno nu nog mee wegkomen? Enfin, andere discussie die hier niet hoort natuurlijk. Lang geleden dat ik de clip gezien heb. En net als bij Let's Dance: ik heb het heel vaak gezien in de tijd dat het een enorme hit was.

Eigenlijk ook hetzelfde verhaal als bij de titeltrack van Let's Dance: gewoon een ijzersterk popnummer.

Zou jaren geleden in de top 10 gestaan hebben.

27. Young Americans




Het was niet alleen funk als invloed, ook soul kwam aan bod. En dat horen we al helemaal op het nummer Young Americans met dat heerlijke gospelkoortje. Zelf noemt Bowie het 'plastic soul'.
Eén van de achtergrondzangers is Luther Vandross.

Het nummer kent een heerlijke flow waar ik niet op kan stilzitten. Niet heel verwonderlijk dat het juist in de VS zijn eerste echt grote hit werd.