Ja Genesis heb ik ook hoog zitten en ja Dancing With The Moonlit Knight is ook mijn favoriet, alleen die openingszin al .
The Musical Box zit daar wel dicht tegenaan.
De "Gabriel periode" is nagenoeg perfect en de eerste paar albums uit de "Phil Collins periode" vind ik ook erg mooi.

Ik als wat latere 90s kid ken alleen het Calling All Stations album, ik zal eens kijken of wat meer van hun kan vinden

Met Lana del Rey en Fairport Convention komen er twee namen voorbij die mijn lijst ook wel zouden halen.

Genesis zeker niet, daar krijg ik écht de zenuwen van. Gisteren moest ik het genoemde album draaien omdat het in mijn shift zat voor de Album Top 200 op Orinoco Radio, maar toen ging-ie wel even op mute, mede op verzoek van het bezoek.

Luister dan eens naar We Can't Dance. Hits! Hits! Hits!

Nagenoeg, want het eerste album is niet veel soeps. Ik ben zelf inmiddels wel wat kritischer: ook in de Gabrieljaren is er voldoende materiaal dat me niet zo veel meer doet. Maar gelukkig dus wel heel veel dat echt fantastisch is (naast de twee nummers die jij noemt, wilde ik ook even The Fountain of Salmacis noemen).

Had ik nou maar gestemd, dan had het album misschien niet in jouw shift gezeten...

Wel leuk dat je ook van Fairport houdt!

16. Woody Guthrie

Favoriete album: Dustbowl Ballads
Favoriete nummer: Dust Pneumonia Blues
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

The Ghost of Tom Joad zal bij weinigen gelden als het favoriete Bruce Springsteenalbum. Ook bij mij niet overigens, maar het heeft me bijna dertig jaar geleden wel op het spoor gezet van een onderwerp waar ik nog steeds graag mee bezig ben: The Dust Bowl. De enorme stofstormen die een deel van het Amerikaanse landschap vernietigden, veroorzaakten niet alleen ter plaatse enorm veel persoonlijk leed, maar leidden ook tot een exodus naar met name Californië. Ik las The Grapes of Wrath van John Steinbeck voor mijn literatuurlijst op de middelbare school, en nog steeds is het een van mijn favoriete boeken. Ik zag de film van John Ford met Henry Fonda, die op het boek gebaseerd is. Ik las de studie van Timothy Egan over de beleidsmatige kant van de ramp. Recent verscheen de beste graphic novel die ik ken, Dagen van Zand van Aimee de Jongh.

Maar bovenal was er de muziek. Springsteen gebruikte vooral de thematiek, maar alleen het titelnummer gaat direct over de dust bowl. Dust and Dreams van Camel (zie 87) is een concept-album over deze periode en vele artiesten maakten een of soms meerdere losse nummers. Meer dan een ander wordt Woody Guthrie echter geassocieerd met deze periode. Al in 1940 nam hij twee ep’s op, Dust Bowl Ballads 1 en 2, en daarmee zit hij net zo kort op de gebeurtenissen als Steinbeck. Steinbeck kwam echter vooral in aanraking met het leed door de vluchtelingenstroom naar zijn Californië én door de overheidspropagandafoto’s van Dorothea Lange. Guthrie kende het leed veel meer uit eigen hand, want hij reisde in de jaren dertig al door grote delen van Amerika en maakte kennis met het leed van The Great Depression en van The Dust Bowl.

Guthrie is de geschiedenis ingegaan als sociaal bewogen zanger, die zong over de verdrukten en voorvechter was van vakbonden. Dat is ook een behoorlijk deel van zijn oeuvre, maar hij heeft net zo goed een plaat met kinderliedjes gemaakt. Daarnaast is het een nogal onoverzichtelijke discografie, omdat er eigenlijk maar weinig echte platen tijdens de actieve loopbaan van Guthrie zijn uitgekomen en de nummers vooral op allerhande verzamelaars verschenen, maar dan ontdaan van ontstaanscontext. Wel verschenen er eind vorige eeuw vier albums vol met opnames bij Moses Asch, The Asch Recordings, een goudmijn voor Guthriefans. Het zijn verder vooral losse nummers die ik zelf goed vind – naast de Dust Bowl-platen en het ook niet echt authentieke Ballads of Sacco & Vanzetti, evenals de nummers die Guthrie opnam met de Almanac Singers (zie 74) en met Cisco Houston (zie 98).
De invloed van Guthrie op latere generaties muzikanten kan eigenlijk nauwelijks onderschat worden. Bob Dylan is ongetwijfeld een van de bekendste fans, maar de meeste folkzangers voor en na hem zijn op de een of andere manier wel schatplichtig aan zijn werk. Twee van die artiesten, Billy Bragg en Wilco – beiden nog niet eens zo ver verwijderd van een eigen notering in deze lijst – kregen de kans om nooit opgenomen nummers van Guthrie op te nemen, wat uiteindelijk leidde tot drie delen Mermaid Avenue, ook weer zeer de moeite waard.

15. Joni Mitchell

Favoriete album: Don Juan’s Reckless Daughter
Favoriete nummer: The Circle Game
Ook in het lijstje van: aERodynamIC (16)
Live gezien: nee

Vanaf het eind van de jaren ’60 bouwt Joni Mitchell aan een indrukwekkend oeuvre – elke plaat weer anders dan de vorige, steeds in ontwikkeling, en met steeds meer commercieel succes. Rond 1980 lijkt de koek op. De stappen die ze in de jaren ervoor richting de jazz heeft gezet slaan niet echt aan, en veel fans haken af. Het commerciële succes zal ook niet meer terugkeren, maar uiteindelijk volgt wel de waardering voor een van de grootste artiesten die de popmuziek heeft voortgebracht.
Joni’s werk leerde ik in eens instantie via uitvoeringen door anderen kennen en ook pas relatief laat. Ik had al zeker drie covers van Both Sides Now gehoord voordat ik in aanraking kwam met het origineel en hetzelfde geldt voor Woodstock. Big Yellow Taxi kende ik allereerst via de sample van Janet Jackson. Ik heb geen idee meer welke albums ik wanneer ontdekte, maar ongetwijfeld is ook in dit geval AllMusic mijn gids geweest, en enkele albums leerde ik in het begin van het millennium kennen. Het maakte alleen allemaal zo weinig indruk. Hoezo zouden Blue en Hejira bij de beste platen allertijden horen? Ik hoorde het er in ieder geval allemaal niet in, dus door naar de volgende artiest…
Een jaar of tien later kocht ik voor weinig het boxje The Studio Albums 1968-1979 omdat het gevoel bleef knagen dat het toch vooral aan mij lag dat ik het geniale van Joni niet hoorde. Die aanschaf leidde inderdaad wel tot een toenemende waardering voor een aantal albums, namelijk het kwintet Blue tot en met Hejira. Pas toen mijn muzikale interesse verschoof richting de jazz en later folk kwam ook de waardering voor de overige albums uit die box. De latere studio-albums heb ik allemaal wel beluisterd, maar daar kan ik toch een pak minder mee. Vooral het klinische van de jaren ’80-albums zit me zoals wel vaker ernstig in de weg.
Mitchell’s oeuvre kent een behoorlijke verscheidenheid. De eerste folkjaren bevallen mij al erg goed – Mitchell is in staat prachtige miniatuurtjes van drie minuten te maken. Michael from the Mountains, Both Sides Now, For Free en – vooral – The Circle Game zijn mijn favorieten uit deze periode en ze krijgen prachtige context in de archive-boxen die inmiddels voor deze jaren zijn verschenen.
Het eerder genoemde kwintet, waarop ze meer opschuift richting popmuziek, is in het algemeen haar meest gewaardeerde periode en ik kan inmiddels heel goed meegaan in alle euforie. Uiteraard bevatten ze de sterke teksten waar Mitchell zo om geroemd wordt, maar ook een rijke muzikale verscheidenheid, en eigenlijk staat er gewoon geen zwak nummer op deze platen. Toch is mijn favoriet de opvolger, Don Juan’s Reckless Daughter, waarop Joni samenwerkt met topmuzikanten uit de jazzscene. Ook deze periode is inmiddels goed gedocumenteerd met archiefmateriaal, maar helaas heb ik van mijn absolute favoriet Paprika Plains nog steeds nooit een liveversie gehoord.

14. Elton John

Favoriete album: Tumbleweed Collection
Favoriete nummer: Burn Down the Mission
Ook in het lijstje van: Dazzler (94)
Live gezien: ja

Een van de eerste albums die ik kocht was de EVA-verzamelaar Het Beste Uit de Top 40 van '90, op twee cassettebandjes, en die heb ik – bij gebrek aan andere muziek – toen nogal vaak gedraaid. Zo vaak dat ik de meeste nummers op een gegeven moment niet meer uit kon staan. Toen de cassettes stuk gingen, heb ik ze ook niet meer vervangen. De dubbel-cd kwam pas enkele jaren geleden in huis, nostalgie. Veel favorieten staan er niet op, maar Sacrifice van Elton John sprong er wel positief uit.

Via de radio leerde ik nog wel wat meer nummers van Elton John kennen, en ik kocht The Very Best Of uit 1990, ook weer op twee cassettes. Daarmee heb je dan wel zo’n beetje alle hits tot dat moment en het is nog steeds een prima verzamelaar… tot het moment dat je erachter komt dat er nog zoveel meer is dan die hits. Dat gebeurde pas jaren later, net als bij zoveel andere artiesten via goedkoop tweedehands vinyl. Binnen korte tijd had ik zo’n twintig elpees van Elton, meer dan van welke artiest dan ook, en het was een goedkope manier om bekend te raken met het op zijn zachtst gezegd kwalitatief nogal ver uiteenlopende oeuvre van John. De positieve kant is dat ik die zeer matige platen niet eerst op cd heb gekocht, de negatieve kant dat ik ze überhaupt heb gehoord.

De eerste jaren – tot ongeveer 1976 – heeft Elton John echter zo’n idioot grote hoeveelheid goede muziek gemaakt dat hij daar tot heden op kan teren. Aanvankelijk was de dubbelaar Goodbye Yellow Brick Road favoriet. Opener Funeral for a Friend / Love Lies Bleeding kon ik zo aan symfovrienden laten horen, Bennie and the Jets en Saturday Night's Alright (For Fighting) zijn sterke rocknummers en Candle in the Wind en het titelnummer goede ballads. Later is de hoeveelheid materiaal en de verscheidenheid ervan me wat gaan tegenstaan, en kreeg ik de indruk dat het beter ware geweest om er door een goede selectie één uitzonderlijke plaat van te maken.

De aandacht verschoof vooral ten faveure van het country-georiënteerde Tumbleweed Connection en opvolger Madman Across the Water, waar echt geen zwakke nummers opstaan. Daarnaast zijn het ook vooral losse nummers van alle platen uit die jaren die favoriet zijn: Skyline Pigeon, Levon, Daniel, Tonight en zovele andere. De muziek van Elton John leent zich dan ook erg goed voor verzamelaars, alleen dan dus wel met meer focus op de publieksfavorieten dan per se op de hits. Ook waanzinnig goed vind ik het tributealbum Two Rooms (1991), dat me indertijd flink heeft geholpen te beseffen hoe goed sommige onbekendere albumtracks zijn.

Vanaf 1976 wordt Elton’s werk op zijn best wisselvallig. Er zijn nog genoeg sterke nummers en af en toe een album dat in zijn geheel de moeite waard is en er zijn bovendien voldoende muzikale gebeurtenissen geweest waardoor de man relevant is gebleven (The Lion King, Candle in the Wind en de vele succesvolle afscheidstournees), maar echt vaak zet ik de muziek uit die latere periode niet op. Dat gezegd hebbende: de zeer recent samen met Brandi Carlile uitgebracht plaat klinkt wel erg lekker, misschien wel zijn beste werk in vijftig jaar.

13. Miles Davis

Favoriete album: Bitches Brew
Favoriete nummer: Right Off
Ook in het lijstje van: aERodynamIC (28)
Live gezien: nee

Miles Davis kwam eerder al voorbij bij de stukjes over Betty Davis (77) en John McLaughlin (28). Dat beide betrekking hebben op zijn fusionperiode is geen toeval, want dat vind ik ook veruit het meest interessante deel van zijn loopbaan.

Davis is niet echt oud geworden, 65, en was sowieso na zijn vijftigste niet echt heel productief meer (en kwalitatief was het ook allemaal geen echte top meer), maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de circa vijftig albums die hij toen al op zijn naam had staan. Dat is vooral veel bop-werk en daar ben ik in de regel geen groot fan van. Ik kan er prima naar luisteren, maar vrij vaak klinkt het voor mij als muzikaal behang – zelfs als het Miles Davis is. Interessanter wordt het als Davis modale jazz gaat maken, Milestones als opstap en A Kind Of Blue als hoogtepunt, en het helpt natuurlijk ook dat John Coltrane (zie later) in deze periode in zijn band speelt.

Bij mijn ouders stond best vaak jazzmuziek op, maar A Kind of Blue is het eerste album dat ik zelf ben gaan luisteren (en waarderen), zo rond mijn twintigste, en het knappe van de plaat is dat het echt geen makkelijk album is, maar wel een die heel toegankelijk klinkt. So What is zelfs voor mij nog steeds hét voorbeeld van een goed jazznummer, ook al heb ik inmiddels allang andere favorieten. A Kind of Blue heeft mij ook over mijn afkeer van blaasinstrumenten heen geholpen en de deur geopend voor veel meer jazz.

Via opstapjes Miles in the Sky en Filles de Kilimanjaro weet Davis eind jaren ’60 de jazz te vernieuwen door deze te mixen met funkinvloeden. Hij heeft dan louter topmuzikanten om zich heen (o.a. Wayne Shorter, Chick Corea, John McLaughlin, Joe Zawinul) en maakt in korte tijd In A Silent Way, Bitches Brew en A Tribute To Jack Johnson, en als je dan op de later uitgebrachte restjesalbums Circle in the Round en Directions, alsmede op de verschillende sessie-albums, hoort wat er in die periode nog meer gemaakt is… Ook is Davis live op zijn top, blijkens live-albums Live Evil, Agharta, Pangaea en Dark Magus, waarop eigenlijk vooral geïmproviseerd wordt.

Van een oud-collega begreep ik dat Miles Davis ook in zijn latere jaren live nog top was. Dat neem ik maar aan, ik heb hem zelf helaas nooit kunnen zien. Het dichtstbij ben ik nog gekomen door de optredens van trompettist en jazz-promotor Michael Varekamp, die ik zo onderhand best vaak met zijn Legends heb horen optreden, en die daarbij ook wel hele shows aan de muziek van Miles Davis gewijd heeft. De beste daarvan waren de optredens met gitarist Jerome Hol, waarmee een live-improvisatieshow werd neergezet die zo op een opvolger van Agharta had kunnen staan.

Miles maar BB is verre van mijn favoriete Miles album.
Wel weer wat opgewaardeerd want ik draai warm voor de GH.

Je bedoelt natuurlijk Kind of Blue!

Dat album kan al bijna met pensioen, maar klinkt anno 2025 nog steeds fantastisch!

Verder eens dat Miles en zijn gezelschappen met name excelleerden toen ze modal jazz en fusion maakten.

Daar kan ik het verder alleen maar mee eens zijn.

En: vanaf aanstaande zaterdag organiseer ik een week lang een Greatest Hits van Miles Davis.

Ja, heel tof, ik zal zeker van de partij zijn! Ik was zelf ooit eens van plan om de Greatest Hits van Miles te organiseren, maar dat is er toen niet van gekomen.

Ik zag het al voorbij komen en toen dacht ik: uiteraard! Tof! Gevolgd door: dit gaat een heel moeilijke worden. Ik heb behoorlijk veel lp's in mijn kast van de beste man, maar jazz is voor mij vooral een album beleving en ik vind losse nummers eruit halen wel heel erg lastig.

Dit gaat nog wat worden denk ik

Dat dacht ik ook, misschien moeten er meerdere GH met Miles gedaan worden met periodes ( tijdvakken).

Maar dat biedt toch geen enkele oplossing voor het 'probleem' dat Aero noemt - en dat ik overigens volledig herken?

12. Kate Wolf

Favoriete album: Back Roads
Favoriete nummer: The Lilac and the Apple
Ook in het lijstje van: -
Live gezien: nee

Als je me vraagt wat ik belangrijk vind aan een artiest dan is de kans groot dat ik het over ‘muzikale ontwikkeling’ zal hebben, of over een ‘gevarieerd oeuvre’. Als ik naar de hogere regionen in mijn lijst kijk, dan hebben vrijwel al die artiesten een behoorlijk breed oeuvre, waarbij je ziet dat ze nieuwe paden inslaan. Dat hoeft me niet altijd te bevallen, maar ik waardeer het dat ze het proberen.

Kate Wolf is hier de totale uitzondering op. Kate Wolf heeft van haar debuut Back Roads (1976) tot de laatste plaat voor haar vroegtijdige dood Poet’s Heart (1985) eigenlijk gewoon vijf keer dezelfde plaat uitgebracht, maar met andere composities. En ik vind dat eigenlijk wel prima, ik kan me namelijk ook niet echt andere muziek voorstellen bij Kate dan de wat zoete laidback folk die ze zich zo eigen heeft gemaakt.

Ik weet trouwens niet eens meer hoe ik haar muziek heb ontdekt, ik meen een jaar of vijf geleden. Het kan via deze site zijn geweest, al zou ik dan niet meer weten hoe. In ieder geval luisterde ik één album, Back Roads, meen ik en toen was ik meteen in de ban van Kate. Via de site van haar erven bestelde ik meteen alle cd's en sindsdien zijn daar nog wat concertregistraties en een tribute-album bij gekomen en Wolf zal voor mij een van de meest gedraaide artiesten van de afgelopen vijf jaar zijn,

Wolf begon pas laat aan haar muzikale loopbaan, bouwde een trouwe aanhang op in Noord-Californië en werd langzaam landelijk wat populairder, maar brak niet meer door. De cover van haar Across The Great Divide op het Grammy-winnende Other Voices, Other Rooms van Nanci Griffith (zie 27) is wellicht het dichtst dat ze (postuum) bij bekendheid is gekomen. Ook een festival dat vijfentwintig jaar lang haar naam gedragen heeft, is waarschijnlijk bekender dan haar eigen muziek. We hebben allemaal wel van die artiesten waarvan we zouden willen dat iedereen ze kent – al is het alleen al op deze site – maar ik ben bang dat de markt voor haar muziek zeker in Nederland gewoon vrij klein is. Het zij zo, dan geniet ik er wel in mijn eentje van.

11. Björk

Favoriete album: Vespetine
Favoriete nummer: Hunter
Ook in het lijstje van: aERodynamIC (91)
Live gezien: nee

Het contrast de voorgaande artiest kan bijna niet groter zijn: Kate Wolf kleurde geen millimeter buiten de lijntjes en maakte elke keer dezelfde plaat, terwijl het bij Björk altijd maar afwachten is waar ze nu weer mee voor de dag komt. Zoals eerder aangegeven gaat mijn voorkeur in de regel uit naar artiesten die zich blijven vernieuwen, ook al betekent dat ongetwijfeld dat ze ook platen maken waar ik minder mee heb. Bij Björk ben ik dus al meerdere keren op de proef gesteld.

Als ik nu naar de hitparades van 1993 en 1994 kijk, dan is dat vooral eurohouse en niet al te spannende pop- en rockmuziek, en buiten de hitparades ook nog eens grunge, maar indertijd had ik geloof ik wel het idee dat ik in muzikaal interessante tijden leefde. Het zal vast een gebrekkig referentiekader zijn. Wat me wel is bijgebleven is de single Human Behaviour van Björk, die viel echt wel op, door het liedje zelf, maar ook door de videoclip. In mijn herinnering was het best een grote hit, maar ik zie nu dat dit geenszins het geval was (33ste plaats in de top 40). Play Dead vond ik een beetje een rare single, maar Big Time Sensuality viel ook weer positief op, dus ik tapete Debut en iets later ook Post. Homogenic heb ik in die tijd ook nog wel gehoord, maar toen was ik net als eerstejaars aan een studie begonnen en zat ik voor het eerst op kamers, en eigenlijk had ik wel andere dingen aan mijn hoofd dan nieuwe muziek leren kennen.

Björk verdween voor een aantal jaar van de radar tot ergens in het midden van de jaren ’00, dus toen had ik het een en ander in te halen. Medúlla bleek alleen niet per se de meest gelukkige plaat voor de hernieuwde kennismaking. Inmiddels is het dus zo’n album dat ik kan waarderen omdat ze in ieder geval niet zichzelf aan het herhalen was, maar toen vond ik het vooral een hoop ontoegankelijk geneuzel. Gelukkig was er meer te ontdekken. Allereerst toch nog Homogenic, dat over de gehele linie al een hele sterke plaat is, maar dat ook nog eens twee van mijn favoriete Björknummers bevat: Hunter en Jóga.

Nog beter bleek Vespertine, dat in de loop der jaren is uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums, zowel de studioversie als de liveversie uit 2004. Hier komt het unieke geluid van Björk tot volle wasdom op een plaat die in ieder geval voelt als een conceptalbum. Bijna net zo gaaf vind ik overigens de operaversie die van dit album is gemaakt.

Bij Björk is het zoals gezegd altijd afwachten welke koers ze met haar nieuwste album inslaat. Soms is het even wennen, zoals bijvoorbeeld met Utopia, maar tot nog toe is het eigenlijk altijd uiteindelijk wel goed gekomen.

Een optreden van haar bezoeken staat hoog op de wensenlijst, maar ze lijkt Nederland nog maar zelden aan te doen, dus ik heb geen idee of het er nog van gaat komen. Wel zag ik enkele jaren geleden een bewerking van het album Debut door het klassieke ensemble stargaze, en dat was ook een geweldige belevenis, dus daar moet ik het vooralsnog maar mee doen.

Ik had een hekel aan de muziek van Björk in het begin (vond haar als artiest ook niet leuk overkomen): het pakte me niet. Nu doet het dat wel, maar ik moet wel eerlijk blijven en zeggen dat het vooral de eerste vier albums betreft.

Ik heb haar één keer live gezien in 1994 op Pinkpop en dat toen ik haar muziek dus niet echt kon waarderen, het optreden vond ik dan ook niks. Ik had zin in de Smashing Pumpkins die dag

Ik kan me dan dus weer niet voorstellen dat je liever naar de Smashing Pumpkins gaat dan naar Björk, en dat zal ik in 1994 ook al niet hebben gekund. Maar goed, toch ben ik jaloers op je omdat jij haar dus wel live hebt gezien...

Smashing Pumpkins - Björk

2-1

2-2

3-2 ( maar nipt)

Ja, geen idee waarom ze Nederland al sinds 2007 mijdt. Ze treedt immers nog wel met enige regelmaat in onze buurlanden op. Omdat ze ook erg hoog op mijn wensenlijst stond, ben ik haar in september 2023 dan maar gaan zien in Parijs (onder het motto: als de Björk niet naar Choconas wil komen…). Dat was een hele belevenis, echt fantastisch hoe ze live optreden tot een kunst verheven heeft. Ik kan het je van harte aanbevelen om eens te gaan. Overigens kun je de concertfilm Cornucopia vanaf 7 mei in de bioscoop zien, dat zal vast ook de moeite waard zijn.
https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5de68ca7065f5b7bc76fd719/ebe89ebc-114a-454e-953c-17586ec6c938/IMG_8928.jpg?format=1000w

3-3

Ik heb verscheidene dvd's van haar, dus hoe een concert eruit kan zien, daar heb ik wel een beeld bij. Maar goed, op jou ben ik dus ook jaloers...

Voor de Miles Davis-liefhebbers: in een ander topic heb ik inmiddels de Greatest Hits opgestart.

10. Brandi Carlile

Favoriete album: The Story
Favoriete nummer: The Story
Ook in het lijstje van: vigil (9)
Live gezien: nee

Acht albums heeft Brandi Carlile inmiddels uitgebracht, al is dat wel inclusief een debuut dat vrijwel niemand ooit gehoord zal hebben. Die andere zeven zijn allemaal van een constant hoog niveau en The Story (2007) is denk ik vooral mijn favoriet omdat ik die als eerste leerde kennen en ook veruit het vaakst gehoord heb. Daarnaast bevat het met het titelnummer (met daarin een best beangstigend schreeuwende manier van zingen) en Turpentine ook twee van haar allersterkste nummers.

Wat Carlile zo de moeite waard maakt is echter niet alleen haar eigen muziek, maar ook de manier waarop ze naar buiten treedt: altijd positief en steeds bereid om haar idolen in het zonlicht te plaatsen. Met haar ene grote idool, Elton John, deed ze dit al door een cover van het toch niet overdreven bekende Sixty Years On op de reissue van haar ‘debuut’ te plaatsen. In de liner notes op Elton’s The Lockdown Sessions (2021) refereert hij zelfs aan de bewonderende brief die Carlile hem als beginnende muzikant schreef. Bekender nog werd ze met het organiseren van de Joni Jams, voor de van een aneurysma herstellende Joni Mitchell, die ze enkele jaren eerder persoonlijk had leren kennen. Vooral dankzij Carliles inspanning begon Mitchell weer muziek te maken, wat uiteindelijk resulteerde in verschillende optredens (waaronder het Newport Folk Festival). Daarnaast werd Mitchell geëerd met een integrale live-uitvoering van haar album Blue.

Carlile’s muziek volgen is dan ook niet alleen maar het luisteren naar haar eigen albums. Bijna net zo leuk zijn de vele Youtubefilmpjes van het enorme aantal covers dat ze inmiddels gedaan heeft. Bij het schrijven van dit stukje, sprak ik de wens uit dat Brandi ooit nog eens de oversteek zou maken, want in Nederland heeft ze tot op heden nog nooit opgetreden. Die wens is inmiddels uitgekomen: in juli ga ik haar live zien, ik ben erg benieuwd. Als het geweldige live-album uit 2011 een indicatie is, dan gaat het een mooie avond worden.

Had nog wel één plekje hoger gemogen

daar stond al een andere artiest...