50. Mastodon

4,17 (9)

Vette sludge metal, met waanzinnig drumwerk van Brann Dailor. Favoriete albums: Leviathan, Crack the Skye en Emperor of Sand.

50. Uriah Heep

4,17 (15)

Easy Livin' vond ik nooit meer dan een van die vele classic rock hits. Maar Uriah Heep bleek veel meer te bieden te hebben. Veel later ontdekt dan Deep Purple en Led Zeppelin, maar voor mij staan ze op gelijke hoogte. En misschien is het van deze drie wel de eigenzinnigste band. En hoewel ze een zwakkere periode hebben gehad, de laatste albums zijn erg de moeite. Maar favorieten blijven Salisbury en Look at Yourself.










Ook geplaatst door:
Mssr Renard (13)

Het debuut is ook geweldig!

59. Joseph Haydn

Bij het grote publiek niet zo bekend als Mozart, maar daarom muzikaal niet minder interessant. De man schreef meer dan honderd symfonieën, maar ik ben vooral fan van zijn strijkkwartetten.

58. dEUS

Fan van het eerste uur, maar helaas heb ik ze nooit live gezien. Wel de lp hoes van Following Sea laten signeren, de dag dat het album uitkwam. En Mauro die zei dat hij mijn T-shirt cool vond.










Ook geplaatst door:
aERodynamIC (22)

dEUS best prima maar voor mij net geen absolute top.
Voor Haydn geldt voor mij eigenlijk hetzelfde.
Maar eens over de laatste strijkkwartetten maar ook zijn grote vocalen werken doen er toe.
Zeker niet zo bekend bij het publiek, maar een ieder die wel eens een ( bv) voetbalwedstrijd van het Duitse nationale team heeft gezien moet dan toch eerst naar het bekendste stukje Haydn luisteren

De eerste keer dat ik het Keizerkwartet hoorde kon ik de herkende mooie melodie niet thuis brengen en was uiteindelijk verrast toen ik ontdekte het te kennen van de F1 en MotoGP, in een heel wat minder mooie versie.

Bijzonder dat je dEUS dan nooit live bent gaan zien (is bij deze band niet heel lastig lijkt me). Soms gaat dat zo ja.

Ik heb ze leren kennen in 1994 als voorprogramma bij Magnapop en dat was het startsein om een groot fan te gaan worden. Ene Stef Kamil viel me toen al op

Kronos, even een tip: na Mastodon (#50) gaat het mis met je nummering.

Ik snap het zelf ook niet helemaal hoe het er nooit van gekomen is, want alles bij elkaar geteld heb ik toch meer dan honderd verschillende bands/artiesten live gezien. De laatste twintig jaar doe ik wel geen festivals of concerten (behalve klassiek soms) meer om de tinnitus waar ik last van heb niet te verergeren.


Bedankt voor de opmerking. Ik had het al gezien.

46. AC/DC

4,19 (18)

Bij die allereerste albums die we hadden, met KISS als radiovriendelijke hardrock en Iron Maiden als echte heavy metal, hadden we ook nog het keiharde Back in Black van AC/DC. Live zag ik hen in 1988 denk ik, maar veel eerder, kort na het verschijnen van Back in Black, zagen we ook een concert film van AC/DC in de bioscoop, nog met Bon Scott. Heel indrukwekkend, met Angus Young die op het podium lag te spartelen terwijl hij een gitaarsolo speelde en daarna in de backstage even aan de zuurstoffles ging bijtanken. Net als Motörhead hebben ze altijd vastgehouden aan dezelfde formule en daar vaak kritiek op gekregen, maar achteraf bekeken pakt het beter uit dan veel bands die zich al te veel door trends lieten meevoeren.










Ook geplaatst door:
Shaky (78)

45. Frank Zappa (and The Mothers of Invention)

4,19 (33)

Hot Rats vond ik al eeuwen een fantastisch album, maar van humor in muziek was ik nooit fan. Tot op een keer toch het kwartje viel. Na het zien op tv van Classic Albums: Freak Out, als ik me goed herinner. Ineens vond ik het hele album geweldig en hilarisch. Toen was er geen reden meer om niet heel veel van Zappa en The Mothers te gaan kopen. Altijd leuk als je die klik krijgt met een artiest die al een grote discografie heeft, en die van Zappa is echt gigantisch.













Ook geplaatst door:
Brunniepoo (62)

44. Philip Glass

4,19 (13)

De bibliotheek was destijds nog een goede manier om nieuwe muziek te ontdekken. Waarom ik Einstein on the Beach meenam weet ik niet meer. Waarschijnlijk had ik er iets over gelezen. In ieder geval had ik niet zo'n grote muzikale verrassing zien aankomen. Het wordt minimale muziek genoemd maar het effect in Act 1, Scene 1: Train is maximaal. De andere twee opera's (Satyagraha en Akhnaten) zijn ook prachtig en Itaipu is eveneens indrukwekkend. Voor wie het wat kleinschaliger en intiemer wil is er het album Solo Piano. Het lijkt of Glass altijd hetzelfde trukje uithaalt, maar als je zijn werken beter leert kennen, blijken die toch een heel eigen karakter te hebben, dus zou ik zeggen dat zijn stijl gewoon heel kenmerkend is.

43. Elvis Costello (& the Attractions)

4,20 (25)

Als sinds heel veel jaren een van mijn muzikale helden. Het verbaast me wel een beetje dat ik de eerste ben die hem in zijn lijst heeft staan. Teveel goeie nummers om op te noemen, maar twee springen er een beetje uit wat betreft muziek én tekst. All Grown Up en nog meer, Tramp the Dirt Down. Hoe je zoveel venijn, tragiek, boosheid, tegen onrecht en hypocrisie in een popnummertje kan steken, blijft me verbazen. Hoe Elvis zijn stem kan laten breken. Kippenvel en tranen.

42. Judas Priest

4,20 (23)

Unleashed in the East was de eerste lp van mijn jongere broer. In mijn tweede metal periode (vanaf 2008), met intussen heel wat meer muzikale bagage, ben ik alleen nóg meer van deze muziek gaan houden. Een betere zangstem voor heavy metal dan die van Rob Halford kan je eigenlijk niet dromen. Alsof hij een stalen strottenhoofd heeft. Live gezien in Vorst ergens begin jaren 90, samen met Vixen en Pantera.

41. Captain Beefheart and His Magic Band

4,21 (14)

Ook nog niet genoemd in dit topic. De muziek van Captain Beefheart vraagt denk ik dezelfde open houding die nodig is om van free jazz te genieten. Je moet het niet willen begrijpen en een beetje van gekte houden.

40. Cocteau Twins

4,21 (12)

Soms raak je op slag verliefd op een stem. Het is moeilijk te geloven dat Elizabeth Fraser gewoon een mens is zoals wij en niet een of ander hemelwezen. Fifty-Fifty Clown is mijn favoriete nummer, mede door de opbouw (zonder refrein).











Ook geplaatst door:
dazzler (4)
aERodynamIC (55)

39. Nigel Kennedy

Helemaal in den beginne (1992) van mijn serieuze kennismaking met klassieke muziek, was het tasten in het duister. Een cd (van Bach) uit de bib deed me weinig. Orgelmuziek denk ik. Maar ik gaf niet op want intuitief wist ik dat klassieke muziek iets voor mij moest zijn (ongeacht het stoffige stijve imago dat het leek te hebben). Twee budget cd's, eentje met barok en eentje met de preludes van Chopin, bevestigden dat. Als ik er aan terugdenk, voelt het echt als een magische periode, om zo in contact te komen met een heel nieuw (voor mij) muzikaal universum, dat zo oud is. De violen in het kerstconcert van Corelli sloegen in als een bliksem. De piano van Chopin vroeg meer tijd. En met de blazers in werken op de barok verzamel cd had ik echt moeite. De viool was duidelijk meteen mijn favoriete instrument en het rebelse karakter van Nigel Kennedy sprak ook aan. Behalve nog heel wat cd's uit de budget reeks was het dus zijn discografie waarin ik ging zoeken. De vioolconcerten van Brahms, Sibelius, Walton, Tchaikovsky, Beethoven, Vivaldi (Quattro Stagioni). ik vond het prachtig. Door boeken te lezen en naar de Koningin Elisabethwedstrijd te kijken leerde ik er steeds meer over kennen. Een tijdlang luisterde ik enkel nog naar klassieke muziek. Ergens eind jaren negentig heb ik Nigel Kennedy live gezien, maar dat was meer een rockconcert. In de tijd dat hij zijn cd met Jimi Hendrix muziek uitbracht.

Het prachtige Sospiri, Op. 70 van Elgar heeft nog meer betekenis gekregen omdat we het afgespeeld hebben op de begrafenis van mijn moeder afgelopen zomer.

Mijn Elvis is toch met Lou Reed mijn grootste held en ook nog een voor de kapitein.

Ik dacht, maar eens even kijken hoe de lijst van artiesten van Kronos eruit ziet, want daar was ik tot nu toe door drukte nog niet echt aan toegekomen. Is hij al over de helft

Maar naast het tempo, is ook de inhoud goed. Erg afwisselende lijst. Zoals verwacht met overeenkomsten, verbazing en nieuwsgierigheid naar de onbekende namen. Zeer terecht dat onder andere Motorpsycho (en uiteraard Neil Young) ook nu genoemd staan in dit topic.

Lekker bezig dus.

38. Samuel Barber

Vooral bekend omwille van zijn prachtige Adagio for Strings, maar ik hou nog meer van zijn vioolconcert. Het adagio daarvan is van een onwereldse schoonheid. Aan beide werken hangen intussen zeer bijzondere herinneringen.

Nigel Kennedy. Indertijd een enorme hype. Ik speelde toen zelf nog viool (ook in een orkest) en ik was fan. Dat werd totaal niet gedeeld. Nigel Kennedy was dus not done in de 'klassieke wereld'.

Ik vond het bevrijdend: eindelijk af van dat suffe imago.

Voor mij hielp dat in ieder geval want het imago en het snobisme dat er soms mee gepaard gaat voelde als een drempel. Zijn populariteit heeft wel voor een blijvende verandering gezorgd denk ik. Vandaag zal je niet vreemd bekeken worden als je gewoon in vrijetijds kledij een concert bezoekt. Maar ergens begrijp ik de weerstand ook wel. Het heeft niet alleen met imago te maken, ook met respect. Veel werken vragen de opperste concentratie om uit te voeren en verdienen de volle aandacht van het publiek. Het is gewoon iets anders dan een concert bedoeld om een feestje te bouwen. Die richting ging het uiteindelijk wel meer uit bij Nigel Kennedy. Waar natuurlijk niks mis mee is.

Gisteren kwam ik deze video nog tegen op YouTube. Hij ziet er een beetje uit als een landloper. Maar wat een bezieling heeft de man tijdens het spelen. Ik las ooit van hem in een interview dat hij 1 keer op 7 of zo, als het ware boven zichzelf uitstijgt. Je ziet dat bij weinig andere muzikanten, dat ze werkelijk helemaal opgaan in de muziek die ze spelen.




Zijn Hendrix periode vind ik niet zo geslaagd. Maar de muziek die hij met The Kroke Band maakt bevalt me uitstekend.

37. Natacha Atlas

Een keer live gezien in Brussel. En ook een keer samen met Transglobal Underground, op een klein festival in Nederland dacht ik. Als ik een top 3 beste zangeressen moet maken hoort ze zeker bij de 10 zangeressen die daar in zou moeten.

36. Kronos Quartet

4,24 (19)

Aan muzikaal avontuur nooit gebrek met het Kronos Quartet, met veel vertolkingen van niet-westerse muziek. En ook veel werken die speciaal voor hen werden geschreven.

35. Nina Simone

Op het moment dat ik deze muziek beluister zou ik het in mijn top 10 willen zetten. Maar dat geldt voor meer dan 10 artiesten.

4,24 (23)













Ook geplaatst door:
Shaky (34)
aERodynamIC (46)
Brunniepoo (66)

33. Built to Spill

4,25 (10)

Een van de leukste gitaarbandjes.

32. Gustav Mahler

De vijfde en de zesde zijn favoriet.

BIJ Mahler zijn bij mij 2 en 9 favoriet en zijn liederen.

31. Jimi Hendrix

Hendrix blijft toch de ultieme gitaarheld, die met weinig middelen maximaal zijn gevoel kon uitdrukken.










Ook geplaatst door:
aERodynamIC (23)