Muziek / Toplijsten en favorieten / 1984 (40 albums worden 40)
1
geplaatst: 30 juni 2024, 15:40 uur
Een 80s topic waarin ik de 40ste verjaardag 4 van 40 favoriete albums uit 1984.
Door creatief om te springen met het materiaal dat ik al heb, stel ik mijn eigen jubileumedities samen.
Door creatief om te springen met het materiaal dat ik al heb, stel ik mijn eigen jubileumedities samen.
1
geplaatst: 30 juni 2024, 15:55 uur
01. ULTRAVOX - Lament (1984)
https://i.postimg.cc/yYNZYdHc/cover.jpg
Ik was gek van zowel het nummer als de videoclip van Dancing With Tears In My Eyes. Ik kocht de single in de zomer van 1984. Op dat moment kende ik de lead single van Lament (1984) nog niet. One Small Day was in Vlaanderen immers in de tipparade blijven hangen. En ook de derde single Lament (toch wel een vette knipoog naar Moments In Love van The Art Of Noise) ontging ons. Want in de Lage Landen werd voor Heart Of The Country gekozen. En niet voor bijvoorbeeld White China (waarvan ook een 12" remix bestond). Een live versie van die song werd wel de b-kant van de losse single Love's Great Adventure die wel de hitparade haalde. The Collection (1984) is één van de eerste CD's die ik destijds ontleende uit de bibliotheek.
https://i.postimg.cc/yxb2RdrW/Knipsel-I.jpg
Lament (1984) telde slechts acht nummers. Kant 1 was duidelijk samengesteld als hit-kant. De prominente aanwezigheid van gitaren viel op. Kant 2 bevatte dan de deep cuts waarin Ultravox haar meer pastorale gezich toonde. Een goed popalbum dat kon wedijveren met de twee voorgangers. Van sommige singles verschenen meerdere extende remixen: ik beperkte me tot de reguliere 12" versies. Tussen de b-kantjes trof ik instrumentale versies van twee albumtracks aan. Omdat de a-kanten van 80's singles vaak afwijken van de albumversies, zet ik ze graag bij in mijn playlist. Op die manier worden de a- en b-kanten van de singles weer aan elkaar gekoppeld zoals destijds wanneer we beide kanten van zo'n single na elkaar draaiden. Enkel de 7" versie van One Small Day lijkt mij identiek aan de albumversie.
https://i.postimg.cc/3wrMzPp8/Knipsel-II.jpg
Op een tweede schijfje maakte ik plaats voor de zes 12" versies.
https://i.postimg.cc/yYNZYdHc/cover.jpg
Ik was gek van zowel het nummer als de videoclip van Dancing With Tears In My Eyes. Ik kocht de single in de zomer van 1984. Op dat moment kende ik de lead single van Lament (1984) nog niet. One Small Day was in Vlaanderen immers in de tipparade blijven hangen. En ook de derde single Lament (toch wel een vette knipoog naar Moments In Love van The Art Of Noise) ontging ons. Want in de Lage Landen werd voor Heart Of The Country gekozen. En niet voor bijvoorbeeld White China (waarvan ook een 12" remix bestond). Een live versie van die song werd wel de b-kant van de losse single Love's Great Adventure die wel de hitparade haalde. The Collection (1984) is één van de eerste CD's die ik destijds ontleende uit de bibliotheek.
https://i.postimg.cc/yxb2RdrW/Knipsel-I.jpg
Lament (1984) telde slechts acht nummers. Kant 1 was duidelijk samengesteld als hit-kant. De prominente aanwezigheid van gitaren viel op. Kant 2 bevatte dan de deep cuts waarin Ultravox haar meer pastorale gezich toonde. Een goed popalbum dat kon wedijveren met de twee voorgangers. Van sommige singles verschenen meerdere extende remixen: ik beperkte me tot de reguliere 12" versies. Tussen de b-kantjes trof ik instrumentale versies van twee albumtracks aan. Omdat de a-kanten van 80's singles vaak afwijken van de albumversies, zet ik ze graag bij in mijn playlist. Op die manier worden de a- en b-kanten van de singles weer aan elkaar gekoppeld zoals destijds wanneer we beide kanten van zo'n single na elkaar draaiden. Enkel de 7" versie van One Small Day lijkt mij identiek aan de albumversie.
https://i.postimg.cc/3wrMzPp8/Knipsel-II.jpg
Op een tweede schijfje maakte ik plaats voor de zes 12" versies.
0
geplaatst: 4 juli 2024, 10:08 uur
02. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - Junk Culture (1984)
https://i.postimg.cc/3NYnH4Ds/cover.jpg
Locomotion was een lichte teleurstelling toen ik de single voor het eerste hoorde op mijn transistor maar toch kocht ik het nieuwe OMD album. Op dat moment bezat ik ongeveer tien platen waaronder de eerste vier van Orchestral Manoeuvres In The Dark. De titel Junk Culture (1984) mocht beschouwd worden als een statement. Na de commerciële flop van het experimentele Dazzle Ships (1983) trokken Andy McCluskey en Paul Humphreys de hitkaart. En Locomotion, Talking Loud And Clear en Tesla Girls haalden inderdaad de hitlijsten in Vlaanderen. Vandaag is de door Paul gezongen en gecomponeerde vierde single Never Turn Away mijn favoriet. De titeltrack en Love And Violence (de werktitel van het album) reken ik bij de winnaars. Apollo is niet meer dan leuk. Het trio Hard Day (spuuglelijke zang), All Wrapped Up (te frivool) en White Trash (te traag) halen voor mij de elpee wat naar omlaag. Toch is het wat het drumwerk van Malcolm Holmes en de vocale arrangementen betreft (Andy in harmonie met Andy) één van OMD's meest geslaagde platen.
https://i.postimg.cc/DmVfZh73/Knipsel-I.jpg
Het album verscheen in de UK met een gratis bonussingle. Daarop stond de kakofonische instrumental (The Angels Keep Turning) The Wheels Of The Universe. Een toegift voor de fans van het eerste uur om aan te geven dat OMD haar experimentele zelf niet helemaal had verloochend. Beter zijn echter de b-kanten The Avenue (het oudste nummer uit de albumsessies), Her Body In My Soul, Garden City en de outtakes 10 To 1 en All Or Nothing (een duet tussen Andy en Paul). Al deze nummers zijn terug te vinden op de 2CD deluxe release. Daar was wel wat om te doen want per vergissing vervingen alternatieve cuts van Tesla Girls en Love And Violence de originele versies in de album tracklijst. Uit de drie aanwezige demo's selecteerde ik de draak Heaven Is, een demo die pas op Liberator (1993) zou afgewerkt worden. Op de Souvenir (2019) box vond ik nog het instrumentale fragment Flutey, ook een outtake uit de Junk Culture sessies.
https://i.postimg.cc/8zM4smB2/Knipsel-II.jpg
De 12's versies van de singles zijn een mixed bag. Die van Locomotion stelt niet zoveel voor. Die van Talking Loud And Clear is interessant en bestaat uit twee delen waarvan de instrumentale intro werd weggeknipt op de 2CD deluxe uitgave. De in totaal bijna 9 minuten durende remix maakt gebruik van alternatieve takes van de hitsingle. Tesla Girls heeft een paar extra lijnen in het refrein maar is wel erg komt met een speeltijd van amper 4 en halve minuut. Van dat nummer bestaan verschillende alternatieve remixen. Blank & Jones bewerkten de US 12" mix voor hun SO80S project. Never Turn Away heeft misschien wel de meest fraaie 12" versie met een extra strofe als toemaatje. Het b-kantje Wrappup is een stripped down (vermoedelijk demo) versie van All Wrapped Up en Julia's Song 1984 voegt aan het origineel van 1980 een blazersarrangement toe. De 12" single bood naast de gezongen b-kant versie nog een instrumentale dub versie aan.
https://i.postimg.cc/3NYnH4Ds/cover.jpg
Locomotion was een lichte teleurstelling toen ik de single voor het eerste hoorde op mijn transistor maar toch kocht ik het nieuwe OMD album. Op dat moment bezat ik ongeveer tien platen waaronder de eerste vier van Orchestral Manoeuvres In The Dark. De titel Junk Culture (1984) mocht beschouwd worden als een statement. Na de commerciële flop van het experimentele Dazzle Ships (1983) trokken Andy McCluskey en Paul Humphreys de hitkaart. En Locomotion, Talking Loud And Clear en Tesla Girls haalden inderdaad de hitlijsten in Vlaanderen. Vandaag is de door Paul gezongen en gecomponeerde vierde single Never Turn Away mijn favoriet. De titeltrack en Love And Violence (de werktitel van het album) reken ik bij de winnaars. Apollo is niet meer dan leuk. Het trio Hard Day (spuuglelijke zang), All Wrapped Up (te frivool) en White Trash (te traag) halen voor mij de elpee wat naar omlaag. Toch is het wat het drumwerk van Malcolm Holmes en de vocale arrangementen betreft (Andy in harmonie met Andy) één van OMD's meest geslaagde platen.
https://i.postimg.cc/DmVfZh73/Knipsel-I.jpg
Het album verscheen in de UK met een gratis bonussingle. Daarop stond de kakofonische instrumental (The Angels Keep Turning) The Wheels Of The Universe. Een toegift voor de fans van het eerste uur om aan te geven dat OMD haar experimentele zelf niet helemaal had verloochend. Beter zijn echter de b-kanten The Avenue (het oudste nummer uit de albumsessies), Her Body In My Soul, Garden City en de outtakes 10 To 1 en All Or Nothing (een duet tussen Andy en Paul). Al deze nummers zijn terug te vinden op de 2CD deluxe release. Daar was wel wat om te doen want per vergissing vervingen alternatieve cuts van Tesla Girls en Love And Violence de originele versies in de album tracklijst. Uit de drie aanwezige demo's selecteerde ik de draak Heaven Is, een demo die pas op Liberator (1993) zou afgewerkt worden. Op de Souvenir (2019) box vond ik nog het instrumentale fragment Flutey, ook een outtake uit de Junk Culture sessies.
https://i.postimg.cc/8zM4smB2/Knipsel-II.jpg
De 12's versies van de singles zijn een mixed bag. Die van Locomotion stelt niet zoveel voor. Die van Talking Loud And Clear is interessant en bestaat uit twee delen waarvan de instrumentale intro werd weggeknipt op de 2CD deluxe uitgave. De in totaal bijna 9 minuten durende remix maakt gebruik van alternatieve takes van de hitsingle. Tesla Girls heeft een paar extra lijnen in het refrein maar is wel erg komt met een speeltijd van amper 4 en halve minuut. Van dat nummer bestaan verschillende alternatieve remixen. Blank & Jones bewerkten de US 12" mix voor hun SO80S project. Never Turn Away heeft misschien wel de meest fraaie 12" versie met een extra strofe als toemaatje. Het b-kantje Wrappup is een stripped down (vermoedelijk demo) versie van All Wrapped Up en Julia's Song 1984 voegt aan het origineel van 1980 een blazersarrangement toe. De 12" single bood naast de gezongen b-kant versie nog een instrumentale dub versie aan.
0
geplaatst: 4 juli 2024, 18:43 uur
03. MIKE OLDFIELD - Discovery (1984)
https://i.postimg.cc/B6R8RwbX/cover.jpg
Crises (1983) kwam net te vroeg. Ik werd een Mike Oldfield fan in de maanden nadien dankzij Moonlight Shadow, Shadow On The Wall en ik herinner me zelfs nog Crime Of Passion van de radio. Een buurjongen had In Dulci Jubilo / On Horseback en ik kocht Tubular Bells (1973). Toen To France de zomer van 1984 opfleurde, twijfelde ik geen moment. Discover (1984) is nog steeds één van mijn favoriete Oldfield platen. The Lake is een sublieme instrumental maar kan net niet tippen aan de titeltrack van het voorgaande album. Maar de songs zitten beter in elkaar dan die op de voorganger. En het kan me niet schelen dat het thema van To France terugkeert in Talk About Your Life (gemakzuchtig schreef men) en dat de akkoorden van Moonlight Shadow opnieuw voorbijkomen in Poison Arrows. Of dat Oldfield het weer naar zijn eerste werkstuk moet verwijzen in Saved By A Bell (het enige nummer dat ik wat minder vind). Maar luister eens naar de Keltische sfeer in Crystal Gazing en de hardrock van Discovery. Simon Phillips is weer van de partij als drummer en co-producer: een gouden tandem. Net als de vocalen van Maggie Reilly die pasten bij de folkrock van Oldfield zoals de stem van Maddy Prior paste bij de muziek van Steeleye Span. En Barry Palmer (eerder al te horen op Crime Of Passion) was eveneens goed gecast.
https://i.postimg.cc/L5XcZ2Mb/Knipsel.jpg
Een schijfje volstaat om het bonusmateriaal toe te voegen. Ik koos voor de 12" versies van de singles en daarom herhaal ik de 7" versies niet. In The Pool speelt net als The Lake met een muzikale impressie van water. Een poel vol kwakende kikkers (zoals die een jaar later ook te horen zouden zijn in de 12" versie van New Orders The Perfect Kiss). Gek genoeg is de 12" versie van Tricks Of The Light een instrumentale met een licht irritante synthesizergeluid dat de zanglijn vertolkt. De b-kant Afghan is één van die prachtige, Keltisch geïnspireerde instrumentaaltje waar Oldfield een patent op heeft. Oldfield neemt Discovery (1984) op in een studio in de Zwitserse Alpen. Gelijktijdig blikt hij ook de soundtrack van The Killing Fields (1984) in. Een leftover van die sessies heet Bones en is een extra b-kant van de To France single. In de mix hoor je het geluid van een veestapel dat je ook in de film kan horen. Daarom selecteerd ik het nummer hier niet. Ook het dissonante The Trap link ik gevoelsmatig aan stukken als Evacuation en Capture van de soundtrack. Het nummer was een extra b-kant van Pictures In The Dark. Een single die de verzamelaar The Complete Mike Oldfield (1985) vooraf ging. De lead vocalen zijn voor Aled Jones (een Britse koorknaap) en Anita Hegerland (de nieuwe vriendin van Mike). Maar in de verte hoor je nog de stem van Barry Palmer. De 12" single bevat de volledige versie van Pictures In The Dark. De 7" is duidelijk en zelfs een beetje lelijk gekortwiekt. B-kant Legend is een barok instrumentaaltje in twee bewegingen.
https://i.postimg.cc/B6R8RwbX/cover.jpg
Crises (1983) kwam net te vroeg. Ik werd een Mike Oldfield fan in de maanden nadien dankzij Moonlight Shadow, Shadow On The Wall en ik herinner me zelfs nog Crime Of Passion van de radio. Een buurjongen had In Dulci Jubilo / On Horseback en ik kocht Tubular Bells (1973). Toen To France de zomer van 1984 opfleurde, twijfelde ik geen moment. Discover (1984) is nog steeds één van mijn favoriete Oldfield platen. The Lake is een sublieme instrumental maar kan net niet tippen aan de titeltrack van het voorgaande album. Maar de songs zitten beter in elkaar dan die op de voorganger. En het kan me niet schelen dat het thema van To France terugkeert in Talk About Your Life (gemakzuchtig schreef men) en dat de akkoorden van Moonlight Shadow opnieuw voorbijkomen in Poison Arrows. Of dat Oldfield het weer naar zijn eerste werkstuk moet verwijzen in Saved By A Bell (het enige nummer dat ik wat minder vind). Maar luister eens naar de Keltische sfeer in Crystal Gazing en de hardrock van Discovery. Simon Phillips is weer van de partij als drummer en co-producer: een gouden tandem. Net als de vocalen van Maggie Reilly die pasten bij de folkrock van Oldfield zoals de stem van Maddy Prior paste bij de muziek van Steeleye Span. En Barry Palmer (eerder al te horen op Crime Of Passion) was eveneens goed gecast.
https://i.postimg.cc/L5XcZ2Mb/Knipsel.jpg
Een schijfje volstaat om het bonusmateriaal toe te voegen. Ik koos voor de 12" versies van de singles en daarom herhaal ik de 7" versies niet. In The Pool speelt net als The Lake met een muzikale impressie van water. Een poel vol kwakende kikkers (zoals die een jaar later ook te horen zouden zijn in de 12" versie van New Orders The Perfect Kiss). Gek genoeg is de 12" versie van Tricks Of The Light een instrumentale met een licht irritante synthesizergeluid dat de zanglijn vertolkt. De b-kant Afghan is één van die prachtige, Keltisch geïnspireerde instrumentaaltje waar Oldfield een patent op heeft. Oldfield neemt Discovery (1984) op in een studio in de Zwitserse Alpen. Gelijktijdig blikt hij ook de soundtrack van The Killing Fields (1984) in. Een leftover van die sessies heet Bones en is een extra b-kant van de To France single. In de mix hoor je het geluid van een veestapel dat je ook in de film kan horen. Daarom selecteerd ik het nummer hier niet. Ook het dissonante The Trap link ik gevoelsmatig aan stukken als Evacuation en Capture van de soundtrack. Het nummer was een extra b-kant van Pictures In The Dark. Een single die de verzamelaar The Complete Mike Oldfield (1985) vooraf ging. De lead vocalen zijn voor Aled Jones (een Britse koorknaap) en Anita Hegerland (de nieuwe vriendin van Mike). Maar in de verte hoor je nog de stem van Barry Palmer. De 12" single bevat de volledige versie van Pictures In The Dark. De 7" is duidelijk en zelfs een beetje lelijk gekortwiekt. B-kant Legend is een barok instrumentaaltje in twee bewegingen.
0
geplaatst: 5 juli 2024, 21:44 uur
04. BIG COUNTRY - Steeltown (1984)
https://i.postimg.cc/D0fFzQqk/cover.jpg
Big Country is een groep die ik pas in 1985 leerde kennen op aanraden van een klasgenoot. The Crossing (1983) blijft een meesterwerk. Maar ook op Steeltown (1984) valt er veel lekkers te rapen. De doedelzak gitaren hebben plaats geruimd voor een meer traditioneel snaren duel tussen zanger Stuart Adamson en gitarist Bruce Watson. De baslijnen van Tony Butler zijn immer solied en drummer Mark Brzezicki is weer all over the place. Zijn drumwerk gaat na een tijdje vermoeiend klinken. En het album zelf is met zijn 48 minuten wat aan de lange kant: Songs als Come Back To Me en The Great Divide hadden misschien niet gehoeven. De persoon die East Of Eden boven Flame Of The West verkoos als leadsingle heeft niet goed geluisterd. Ook Where The Rose Is Sown laat zich moeilijk vertalen naar 45 toeren. Dat doet Just A Shadow (het broertje van Chance) als derde single gelukkig wel.Maar de grootste hit stond niet op de elpee. Dat was de losse single Wonderland waarmee Big Country net niet doorbrak op het continent.
https://i.postimg.cc/1tdd6pFN/Knipsel-I.jpg
Naar goede gewoonte zette ik al de 7" singles en hun b-kanten na het album op een rijtje. Ik kom dan boven de 80 minuten speeltijd uit maar in mijn folders is meer ruimte dan op een compact disc schijfje.
https://i.postimg.cc/gcShVgr7/Knipsel-II.jpg
In de jaren '80 moest van elke single natuurlijk een 12" extended versie verschijnen. Vraag is of Big Country songs zich daartoe lenen. Het feit dat deze versies niet werden weerhouden voor de 2CD deluxe release van het album, geeft misschien aan dat de band er zelf ook niet zo tevreden over was. All Fall Together is de langere versie van b-kant Giant en Bass Dance is een klein extraatje op de Where The Rose Is Sown single. Alles samen goed voor 35 minuten extra muziek.
https://i.postimg.cc/D0fFzQqk/cover.jpg
Big Country is een groep die ik pas in 1985 leerde kennen op aanraden van een klasgenoot. The Crossing (1983) blijft een meesterwerk. Maar ook op Steeltown (1984) valt er veel lekkers te rapen. De doedelzak gitaren hebben plaats geruimd voor een meer traditioneel snaren duel tussen zanger Stuart Adamson en gitarist Bruce Watson. De baslijnen van Tony Butler zijn immer solied en drummer Mark Brzezicki is weer all over the place. Zijn drumwerk gaat na een tijdje vermoeiend klinken. En het album zelf is met zijn 48 minuten wat aan de lange kant: Songs als Come Back To Me en The Great Divide hadden misschien niet gehoeven. De persoon die East Of Eden boven Flame Of The West verkoos als leadsingle heeft niet goed geluisterd. Ook Where The Rose Is Sown laat zich moeilijk vertalen naar 45 toeren. Dat doet Just A Shadow (het broertje van Chance) als derde single gelukkig wel.Maar de grootste hit stond niet op de elpee. Dat was de losse single Wonderland waarmee Big Country net niet doorbrak op het continent.
https://i.postimg.cc/1tdd6pFN/Knipsel-I.jpg
Naar goede gewoonte zette ik al de 7" singles en hun b-kanten na het album op een rijtje. Ik kom dan boven de 80 minuten speeltijd uit maar in mijn folders is meer ruimte dan op een compact disc schijfje.
https://i.postimg.cc/gcShVgr7/Knipsel-II.jpg
In de jaren '80 moest van elke single natuurlijk een 12" extended versie verschijnen. Vraag is of Big Country songs zich daartoe lenen. Het feit dat deze versies niet werden weerhouden voor de 2CD deluxe release van het album, geeft misschien aan dat de band er zelf ook niet zo tevreden over was. All Fall Together is de langere versie van b-kant Giant en Bass Dance is een klein extraatje op de Where The Rose Is Sown single. Alles samen goed voor 35 minuten extra muziek.
0
geplaatst: 7 juli 2024, 23:51 uur
05. THE STRANGLERS - Aural Sculpture (1984)
https://i.postimg.cc/fTR8SXF4/cover.jpg
Het was de single No Mercy (top 10 in Vlaanderen) die in de winter van 1985 mijn aandacht trok. Skin Deep was me een beetje ontgaan maar ik herkende het nummer wel van zodra ik het album Aural Sculpture (1984) meebracht van de bib. Maar eigenlijk ontleende ik eerste Rattus Norvegicus (1977) omdat ik hoorde van klasgenoten dat hierop de echte Stranglers te horen waren. Op hun ondertussen al achtste langspeler werd Laurie Latham aangetrokken als producer. Tussen zijn twee elpees met Paul Young in, maakte hij tijd voor The Stranglers. Bij hun eerste sessies werden immers vraagtekens geplaatst door Epic. Er moesten hits gescoord worden want op Feline (1983) had geen Golden Brown gestaan. Om het vertrouwen van de band te winnen beloofde Latham om Skin Deep onder handen te nemen. Het zou één van hun beste singles worden.
https://i.postimg.cc/XYFdrYVS/Knipsel.jpg
Aural Scupture (1984) is een elpee met twee gezichten. Kant 1 opent en eindigt beresterk en tussen staan drie fraaie singles. Kant 2 heeft het moeilijker. Alleen Spain en Laughing halen wat mij betreft het niveau van de eerste plaatkant. Uptown is niet veel meer dan een riff, Punch & Judy een regelrechte draak, gesmoord in blazers en Mad Hatter is teveel Paul Young meets Madness in plaats van The Stranglers. Souls is een mooi sfeerstukje dat echter beter op de opvolger Dreamtime (1986) had gepast.
https://i.postimg.cc/76cZ1SVB/Knipsel.jpg
Omdat het album het resultaat is van het beste van twee sessies, was er een volledig album aan restmateriaal dat gretig werd ingezet als b-kant van de singles van zowel Aural Sculpture (1984) als zijn opvolger. Producer Latham besteedde net zoals bij Paul Young veel aandacht aan de 12" versies van de singles. Die zijn dan ook alle drie best goed net als de bijhorende b-kanten. De laatste zes bonustracks bevatten drie outtakes uit de zesdelige Vladimir & Olga chronicles waarvan er twee op soloprojecten van JJ Burnel en Dave Greenfield verschenen. Daartussen zit de zwakste b-kant uit de set, een instrumentale versie van Let Me Down Easy (getiteld Place De Victoires) en een remix van de jazzy instrumental Hot Club. Dat nummer sluit in zijn originele versie tevens kant 1 van mijn verjaardagseditie af.
https://i.postimg.cc/fTR8SXF4/cover.jpg
Het was de single No Mercy (top 10 in Vlaanderen) die in de winter van 1985 mijn aandacht trok. Skin Deep was me een beetje ontgaan maar ik herkende het nummer wel van zodra ik het album Aural Sculpture (1984) meebracht van de bib. Maar eigenlijk ontleende ik eerste Rattus Norvegicus (1977) omdat ik hoorde van klasgenoten dat hierop de echte Stranglers te horen waren. Op hun ondertussen al achtste langspeler werd Laurie Latham aangetrokken als producer. Tussen zijn twee elpees met Paul Young in, maakte hij tijd voor The Stranglers. Bij hun eerste sessies werden immers vraagtekens geplaatst door Epic. Er moesten hits gescoord worden want op Feline (1983) had geen Golden Brown gestaan. Om het vertrouwen van de band te winnen beloofde Latham om Skin Deep onder handen te nemen. Het zou één van hun beste singles worden.
https://i.postimg.cc/XYFdrYVS/Knipsel.jpg
Aural Scupture (1984) is een elpee met twee gezichten. Kant 1 opent en eindigt beresterk en tussen staan drie fraaie singles. Kant 2 heeft het moeilijker. Alleen Spain en Laughing halen wat mij betreft het niveau van de eerste plaatkant. Uptown is niet veel meer dan een riff, Punch & Judy een regelrechte draak, gesmoord in blazers en Mad Hatter is teveel Paul Young meets Madness in plaats van The Stranglers. Souls is een mooi sfeerstukje dat echter beter op de opvolger Dreamtime (1986) had gepast.
https://i.postimg.cc/76cZ1SVB/Knipsel.jpg
Omdat het album het resultaat is van het beste van twee sessies, was er een volledig album aan restmateriaal dat gretig werd ingezet als b-kant van de singles van zowel Aural Sculpture (1984) als zijn opvolger. Producer Latham besteedde net zoals bij Paul Young veel aandacht aan de 12" versies van de singles. Die zijn dan ook alle drie best goed net als de bijhorende b-kanten. De laatste zes bonustracks bevatten drie outtakes uit de zesdelige Vladimir & Olga chronicles waarvan er twee op soloprojecten van JJ Burnel en Dave Greenfield verschenen. Daartussen zit de zwakste b-kant uit de set, een instrumentale versie van Let Me Down Easy (getiteld Place De Victoires) en een remix van de jazzy instrumental Hot Club. Dat nummer sluit in zijn originele versie tevens kant 1 van mijn verjaardagseditie af.
0
geplaatst: 9 juli 2024, 14:06 uur
06. BRONSKI BEAT - The Age of Consent (1984)
https://i.postimg.cc/LsfThV3r/cover.jpg
Ik herinner me de singles Smalltown Boy en Why nog goed. Het album zou ik pas in 1996 voor het eerst horen toen het op CD werd heruitgebracht met bonustracks. Toen pas besefte ik de cultuurhistorische waarde van de elpee. Terwijl heel wat artiesten (new romantics, Marc Almond en Boy George om er een paar te noemen) zich niet schaamden om vestimentair uit de kast te komen, kaartten Jimmy Somerville en zijn kornuiten het onderwerp aan in de teksten. Toch kan ik dat kopstemmetje van de sympathieke zanger moeilijk een album lang uitzitten. Tracks als de George Gershwin cover It Ain't Necessarily So en Junk vind ik prachtig. Van de I Feel Love / Johnny Remember Me medley ben ik nooit een fan geweest.
https://i.postimg.cc/0QhKmg5n/Knipsel-I.jpg
Alle singles hebben een afwijkende versies van de album cuts. Bij Why is het verschil mininiem: de openingskreet "Tell me why" ontbreekt op de 7" versie. Met alle extra nummers die tijdens en vlak na het debuut verschenen, kan je een volledig tweede album samenstellen. Daarom telt mijn jubileumeditie drie files of schijven. Al geef ik toe dat drie extended remixen van I Feel Love - Medley wat vermoeiend zijn.
https://i.postimg.cc/Y9BzKmYM/Knipsel-II.jpg
Producer van dienst was Mike Thorne die ook achter de knoppen zat bij Soft Cell. Hij bracht wellicht Mark Almond aan als gastzanger op de single versie van I Feel Love - Medley. Hij schakelde ook houtblazer Dave Tofani in als gastmuzikant. En er zijn nog heel wat gelijkenissen. Soft Cell stond bekend om hun uitstekende 12" singles waarop zowel de a- als de b-kant een uitgebreide behandeling kregen. En dat gebeurde ook bij Bronski Beat. Op de 12" singles viel altijd meer te rapen.
https://i.postimg.cc/hGD2ZYWc/Knipsel-III.jpg
Merkwaardig wel dat de extended versie van Cadillac Car niet op de 12" single van Why stond (daar gewoon de 7" versie) maar is terug te vinden als bonustrack op de CD uitgave van Hundreds & Thousands (1985). Want ook dat hadden Bronski Beat en Soft Cell gemeen met elkaar: een mini-album met exclusieve remixen van singles en album tracks. Meer nog: met Run From Love en Hard Rain stonden er zelfs nieuwe songs op.
https://i.postimg.cc/LsfThV3r/cover.jpg
Ik herinner me de singles Smalltown Boy en Why nog goed. Het album zou ik pas in 1996 voor het eerst horen toen het op CD werd heruitgebracht met bonustracks. Toen pas besefte ik de cultuurhistorische waarde van de elpee. Terwijl heel wat artiesten (new romantics, Marc Almond en Boy George om er een paar te noemen) zich niet schaamden om vestimentair uit de kast te komen, kaartten Jimmy Somerville en zijn kornuiten het onderwerp aan in de teksten. Toch kan ik dat kopstemmetje van de sympathieke zanger moeilijk een album lang uitzitten. Tracks als de George Gershwin cover It Ain't Necessarily So en Junk vind ik prachtig. Van de I Feel Love / Johnny Remember Me medley ben ik nooit een fan geweest.
https://i.postimg.cc/0QhKmg5n/Knipsel-I.jpg
Alle singles hebben een afwijkende versies van de album cuts. Bij Why is het verschil mininiem: de openingskreet "Tell me why" ontbreekt op de 7" versie. Met alle extra nummers die tijdens en vlak na het debuut verschenen, kan je een volledig tweede album samenstellen. Daarom telt mijn jubileumeditie drie files of schijven. Al geef ik toe dat drie extended remixen van I Feel Love - Medley wat vermoeiend zijn.
https://i.postimg.cc/Y9BzKmYM/Knipsel-II.jpg
Producer van dienst was Mike Thorne die ook achter de knoppen zat bij Soft Cell. Hij bracht wellicht Mark Almond aan als gastzanger op de single versie van I Feel Love - Medley. Hij schakelde ook houtblazer Dave Tofani in als gastmuzikant. En er zijn nog heel wat gelijkenissen. Soft Cell stond bekend om hun uitstekende 12" singles waarop zowel de a- als de b-kant een uitgebreide behandeling kregen. En dat gebeurde ook bij Bronski Beat. Op de 12" singles viel altijd meer te rapen.
https://i.postimg.cc/hGD2ZYWc/Knipsel-III.jpg
Merkwaardig wel dat de extended versie van Cadillac Car niet op de 12" single van Why stond (daar gewoon de 7" versie) maar is terug te vinden als bonustrack op de CD uitgave van Hundreds & Thousands (1985). Want ook dat hadden Bronski Beat en Soft Cell gemeen met elkaar: een mini-album met exclusieve remixen van singles en album tracks. Meer nog: met Run From Love en Hard Rain stonden er zelfs nieuwe songs op.
0
geplaatst: 12 juli 2024, 13:49 uur
07. ECHO & THE BUNNYMEN - Ocean Rain (1984)
https://i.postimg.cc/43HskmMD/cover.jpg
Echo & The Bunnymen leerde ik pas kennen tijdens mijn studententijd eind jaren '80 dankzij de verzamelaar Songs To Learn And Sing (1985) met Bring On The Dancing Horses als nieuwe single. Het rinkelende gitaartje deed denken aan Skin Deep van The Stranglers. En zo gek was dat niet want Laurie Latham wad in beide gevallen de producer. Een paar jaren later schafte ik de wat uitgebreidere collectie Ballyhoo (1997). Fast forward naar de nillies wanneer de eerste vijf platen geremasterd werden en voorzien van bonustracks. Toen ik me in de langspelers verdiepte viel op dat Ocean Rain (1984) minder zwaar op de hand klonk als de voorgangers. Ik vergelijk de plaat qua sfeer met New Gold Dream (1982) van Simple Minds of The Unforgettable Fire (1984) van U2. Ondertussen breidde ik mijn collectie uit met de rarities box Crystal Days (2001), More Songs To Learn And Sing (2006) en The John Peel Sessions (2019).
https://i.postimg.cc/Jnfbc6Hs/Knipsel-I.jpg
Ik voegde aan de negen uitstekende songs van Ocean Rain (1984) de b-kant Angels And Devils toe uit dezelfde sessies alsook de losse single Bring On The Dancing Horses en zijn b-kant Bedhugs And Ballyhoo. In de remaster reeks wordt dat nummer aan het vijfde album Echo & The Bunnymen (1987) toegevoegd. Wellicht omdat de b-kant hernomen werd in de tracklijst van die elpee.
https://i.postimg.cc/W1YSq78k/Knipsel-II.jpg
Tijdens twee Peel Sessions uit 1983 schaafde de band aan haar nieuwe nummers. Interessant om te horen hoe primitieve versies van de drie singles (eerste Peel sessie) The Killing Moon, Silver en Seven Seas en dito versies van de drie fijnste deep cuts Nocturnal Me, Ocean Rain en My Kingdom (tweede Peel session) vorm kregen. Met Watch Out Bellow krijgen we zelfs een nadien niet verder afgewerkte song te horen. Vervolledigen deed ik mijn selectie met 12" versies van de singles en de extra b-kant Over Your Shoulder.
https://i.postimg.cc/43HskmMD/cover.jpg
Echo & The Bunnymen leerde ik pas kennen tijdens mijn studententijd eind jaren '80 dankzij de verzamelaar Songs To Learn And Sing (1985) met Bring On The Dancing Horses als nieuwe single. Het rinkelende gitaartje deed denken aan Skin Deep van The Stranglers. En zo gek was dat niet want Laurie Latham wad in beide gevallen de producer. Een paar jaren later schafte ik de wat uitgebreidere collectie Ballyhoo (1997). Fast forward naar de nillies wanneer de eerste vijf platen geremasterd werden en voorzien van bonustracks. Toen ik me in de langspelers verdiepte viel op dat Ocean Rain (1984) minder zwaar op de hand klonk als de voorgangers. Ik vergelijk de plaat qua sfeer met New Gold Dream (1982) van Simple Minds of The Unforgettable Fire (1984) van U2. Ondertussen breidde ik mijn collectie uit met de rarities box Crystal Days (2001), More Songs To Learn And Sing (2006) en The John Peel Sessions (2019).
https://i.postimg.cc/Jnfbc6Hs/Knipsel-I.jpg
Ik voegde aan de negen uitstekende songs van Ocean Rain (1984) de b-kant Angels And Devils toe uit dezelfde sessies alsook de losse single Bring On The Dancing Horses en zijn b-kant Bedhugs And Ballyhoo. In de remaster reeks wordt dat nummer aan het vijfde album Echo & The Bunnymen (1987) toegevoegd. Wellicht omdat de b-kant hernomen werd in de tracklijst van die elpee.
https://i.postimg.cc/W1YSq78k/Knipsel-II.jpg
Tijdens twee Peel Sessions uit 1983 schaafde de band aan haar nieuwe nummers. Interessant om te horen hoe primitieve versies van de drie singles (eerste Peel sessie) The Killing Moon, Silver en Seven Seas en dito versies van de drie fijnste deep cuts Nocturnal Me, Ocean Rain en My Kingdom (tweede Peel session) vorm kregen. Met Watch Out Bellow krijgen we zelfs een nadien niet verder afgewerkte song te horen. Vervolledigen deed ik mijn selectie met 12" versies van de singles en de extra b-kant Over Your Shoulder.
1
geplaatst: 12 juli 2024, 14:00 uur
08. U2 - The Unforgettable Fire (1984)
https://i.postimg.cc/FRqFqwhx/cover.jpg
De single Pride (In The Name Of Love) kocht ik bij release. Met de groovy b-kant Boomerang II waarvan de baslijn me vandaag aan Theme For Great Cities van Simple Minds doet denken. Later kocht ik ook meteen de single The Unforgettable Fire met A Sort Of Homecoming in een nieuw en volgens mij ook beter semi-live arrangement als b-kant. Het album was in handen van een klasgenoot en aldus bezat ik The Unforgettable Fire (1984) op tape. Zo kon ik mijn centen besteden aan de aanschaf van Under A Blood Red Sky (1983). Op die manier had ik in de winter van 1985 het beste van de Ierse band in huis gehaald.
https://i.postimg.cc/Px8Ntd37/Knipsel-1.jpg
Het originele album laat ik ongemoeid al wil ik wel graag bij vermelden dat ik 4th Of July geruild zou hebben voor Three Sunrises om kant 2 mee te beginnen. En ik ben een fan van Promenade, een juweeltje dat door velen wordt weggezet als een vinyl vullend sfeerstukje. Ook Bad en Wire zijn dik in orde voor mij.
https://i.postimg.cc/K86HC7WB/Knipsel-2.jpg
Met de overschot knutselde ik een 12 nummers lange luistertrip samen. Enkel de 7" versies van de twee singles overlappen met hun albumversies. Live versies van Bad en A Sort Of Homecoming fungeren als waardige afsluiter van het Pride bonusmateriaal enerzijds en het Fire bonusmateriaal anderzijds.
https://i.postimg.cc/FRqFqwhx/cover.jpg
De single Pride (In The Name Of Love) kocht ik bij release. Met de groovy b-kant Boomerang II waarvan de baslijn me vandaag aan Theme For Great Cities van Simple Minds doet denken. Later kocht ik ook meteen de single The Unforgettable Fire met A Sort Of Homecoming in een nieuw en volgens mij ook beter semi-live arrangement als b-kant. Het album was in handen van een klasgenoot en aldus bezat ik The Unforgettable Fire (1984) op tape. Zo kon ik mijn centen besteden aan de aanschaf van Under A Blood Red Sky (1983). Op die manier had ik in de winter van 1985 het beste van de Ierse band in huis gehaald.
https://i.postimg.cc/Px8Ntd37/Knipsel-1.jpg
Het originele album laat ik ongemoeid al wil ik wel graag bij vermelden dat ik 4th Of July geruild zou hebben voor Three Sunrises om kant 2 mee te beginnen. En ik ben een fan van Promenade, een juweeltje dat door velen wordt weggezet als een vinyl vullend sfeerstukje. Ook Bad en Wire zijn dik in orde voor mij.
https://i.postimg.cc/K86HC7WB/Knipsel-2.jpg
Met de overschot knutselde ik een 12 nummers lange luistertrip samen. Enkel de 7" versies van de twee singles overlappen met hun albumversies. Live versies van Bad en A Sort Of Homecoming fungeren als waardige afsluiter van het Pride bonusmateriaal enerzijds en het Fire bonusmateriaal anderzijds.
0
geplaatst: 15 juli 2024, 10:48 uur
09. THOMPSON TWINS - Into the Gap (1984)
https://i.postimg.cc/9MbkpSW-w/cover.jpg
De popmuziek van de jaren '80 verhield zich tot die van de jaren '70 zoals een stripverhaal zich verhoudt tot een roman. En als stripliefhebber, geboren in het Mekka van het beeldverhaal, heb ik daar geen problemen mee. De tot trio uitgedunde Thompson Twins kozen vanaf Quick Step & Side Kick (1983) ook bewust voor de hitparade. Met alles erop en eraan: kleurrijke outfit, videoclips en promomateriaal. Ik herinner me nog vaag Love On Your Side dat in Vlaanderen een hitje was in de winter van 1983. Maar gek genoeg stond hun grootste hit Hold Me Now nergens genoteerd in de Lage Landen. In de UK, de US en Duitsland was het een stevige top 10 hit. Opvolger Doctor Doctor werd wel een radiohit bij ons.
https://i.postimg.cc/tgBRc9N9/Knipsel.jpg
Vervolgens bevat hun tweede album Into The Gap (1984) ook de derde single You Take Me Up en de vierde UK hit Sister Of Mercy. Bij ons koos men voor de titeltrack The Gap als vierde single. Dat maakt dat vijf van de negen tracks op het album op 7" en 12" zijn terug te vinden. Meer nog, Thompson Twins hadden de gewoonte om al hun nummers te remixen en in het geval van Into The Gap (1984) werden een aantal van die remixen toegevoegd als bonus op de cassette release. Een aantal remixen belandde op de 12" singles.
https://i.postimg.cc/MK6RMp3Y/Knipsel.jpg
Daarom puzzelde ik een tweede schijf met bonusmateriaal samen. Als eerste in de tracklijst zette ik de extended versies van de singles, gevolgd door extended versies van de b-kanten (sommige kregen een nieuwe titel maar zijn verdere exploraties van de a-kanten). Afsluiten deed ik met de remixen van de albumtracks. Als bonus op de eerste schijf staan twee b-kanten die songs op zich zijn en de megamix.
https://i.postimg.cc/9MbkpSW-w/cover.jpg
De popmuziek van de jaren '80 verhield zich tot die van de jaren '70 zoals een stripverhaal zich verhoudt tot een roman. En als stripliefhebber, geboren in het Mekka van het beeldverhaal, heb ik daar geen problemen mee. De tot trio uitgedunde Thompson Twins kozen vanaf Quick Step & Side Kick (1983) ook bewust voor de hitparade. Met alles erop en eraan: kleurrijke outfit, videoclips en promomateriaal. Ik herinner me nog vaag Love On Your Side dat in Vlaanderen een hitje was in de winter van 1983. Maar gek genoeg stond hun grootste hit Hold Me Now nergens genoteerd in de Lage Landen. In de UK, de US en Duitsland was het een stevige top 10 hit. Opvolger Doctor Doctor werd wel een radiohit bij ons.
https://i.postimg.cc/tgBRc9N9/Knipsel.jpg
Vervolgens bevat hun tweede album Into The Gap (1984) ook de derde single You Take Me Up en de vierde UK hit Sister Of Mercy. Bij ons koos men voor de titeltrack The Gap als vierde single. Dat maakt dat vijf van de negen tracks op het album op 7" en 12" zijn terug te vinden. Meer nog, Thompson Twins hadden de gewoonte om al hun nummers te remixen en in het geval van Into The Gap (1984) werden een aantal van die remixen toegevoegd als bonus op de cassette release. Een aantal remixen belandde op de 12" singles.
https://i.postimg.cc/MK6RMp3Y/Knipsel.jpg
Daarom puzzelde ik een tweede schijf met bonusmateriaal samen. Als eerste in de tracklijst zette ik de extended versies van de singles, gevolgd door extended versies van de b-kanten (sommige kregen een nieuwe titel maar zijn verdere exploraties van de a-kanten). Afsluiten deed ik met de remixen van de albumtracks. Als bonus op de eerste schijf staan twee b-kanten die songs op zich zijn en de megamix.
* denotes required fields.