U2 - The Unforgettable Fire (1984)

De titelsong is het beste wat U2 ooit heeft gedaan vind ik. Hier klinken ze nog fris, bevlogen en niet zo belerend en belegen als op latere platen. De vergelijking met Simple Minds dringt zich hier op maar valt in het nadeel van U2 uit. Aardige plaat maar desalniettemin toch maar 3 sterren want een wereldplaat vind ik het toch bepaald niet.

A Sort Of Homecoming - 9/10
Pride (In The Name Of Love) - 10/10
Wire - 8/10
The Unforgettable Fire - 9/10
Promenade - 6/10
4th of July - 7/10
Bad - 10/10
Indian Summer Sky - 8/10
Elvis Presley And America - 6/10
MLK - 6/10

Nog geen commentaar van mij bij deze plaat, terwijl ik in deze tijd toch een grote fan was van U2. En ik ben in oktober 1984 nog bij een van de twee concerten geweest in het Ahoy Sportpaleis , zoals het toen nog heette. Met als voorprogramma 'the Alarm' , waarvan ik juist de eerste plaat had gekocht (Declaration). Eigenlijk vond ik het voorprogramma bijna net zo leuk als het hoofdprogramma, 'the Alarm' was nog onbevangen en fris. Qua muziek en inhoudelijke boodschap paste het prima bij U2.

Er was veel te doen over deze plaat, Steve Lillywhite werd eigenlijk op een zijspoor gezet. Na Boy/October/War was het tijd voor een nieuwe aanpak. En het duo Brian Eno , Daniel Lanois werden gevraagd om de plaat te produceren. Wat zouden zij doen met het typische post-punk-rock geluid van U2 ? Eno was toendertijd veel in de weer met ambient muziek. Zou iets daarvan terugkeren op deze plaat ?
Ik was toen geabonneerd op 'Vinyl' , alternatief muziekblad , tegenhanger van 'Oor' met vooral aandacht voor de wat onbekendere indie groepen en allerlei obscure bands. Terwijl er in 'Oor' heel veel aandacht was voor deze nieuwe U2, was het in 'Vinyl' flink zoeken. Als je als band succesvol was, rekende men de groep gelijk tot mainstream en kon je het bij 'Vinyl' vergeten. De plaat wordt gerecenseerd in het oktober 1984 nummer, gelijk samen met een plaat van Harold Budd en Brian Eno en Daniel Lanois (the Pearl), nog een plaat van Brian Eno (Music for films vol 2) een plaat van Harold Budd en daar staat ineens U2 bij met 'the unforgattable fire'. U2 staat er dus enkel bij vanwege de inbreng van Brian Eno en Daniel Lanois. de recensent is meedogenloos (was te verwachten) . "De invloed van Brian Eno op deze plaat is gering, U2 blijft de band met holle gitaren, die over het thema uitvliegen, getorpedeerd door Bono, die al nooit een Vox had, met schreeuwlelijk pathetiek , die mijn kaken doet verstijven" . Daar kan U2 het mee doen en er wordt verder nog gesuggereerd dat Brian Eno enkel voor het geld heeft meegedaan. Dat 'Vinyl' op een gegeven moment geen bestaansrecht meer had vanwege te weinig abonnees is denk ik ziet zo vreemd. In 1985 ben ik ook afgehaakt.

Op deze plaat is U2 U2 gebleven, maar toch is de plaat heel anders dan 'War'. De woede en agressie van 'War' is wat ingebonden, terwijl er nog wel ruimte voor is. Er staan natuurlijk een paar grote hits op, Het wordt gezien als een overgangsplaat, van de ruige post-punk rock naar een wat gelaagder, sfeervol geluid. Niet iedereen was overtuigd en de plaat werd als niet altijd even constant ervaren. Sommige nummers bijvoorbeeld 'Elvis Presley and America' als te experimenteel. Ik kan me toch nog herinneren dat ik diep onder de indruk was van dit album, de soms politiek geladen teksten, maar ook teksten die mystiek en spiritueel waren. En waarschijnlijk de invloed van Brian Eno juist bij deze gedeelten. Ook het optreden in de Ahoy kan ik me nog redelijk goed herinneren. Zoals ik al schreef was ik positief verrast door 'The Alarm' maar het optreden van U2 was energiek. 16 nummers met daarna nog drie toegiften, natuurlijk de meeste nummers van 'the unforgottable fire' maar ook nummers van de drie voorgaande albums kwamen langs, zodat ik met een euforisch gevoel naar huis ging.
Het album stond 90 welken in de album top 50, met een aantal weken op nummer 1 en was op dat moment het best verkochte album van U2. Maar belangrijker misschien is dat zonder dit album waarschijnlijk 'Joshua's Tree' niet mogelijk zou zijn geweest. Verder is natuurlijk de hoes bijzonder fraai, met dank aan Anton Corbijn.
Voor mij blijft 'October' het beste album, maar dat heeft ook alles te maken met hoe ik toen in het leven stond en 'October' daar een bepaalde rol in speelde. 'The Unforgottable Fire' komt wel heel dichtbij.

Inderdaad, zonder dit album geen Joshua Tree. Bepaald niet mijn favoriete U2 overigens met het omarmen van de Amerikaanse bronnen, maar dat is een ander verhaal. Fascinerend aan The Unforgettable Fire is voor mij dat het geluid van de eerste drie wordt verrijkt, zelfs al vind ik ook hier niet alles goed. Maar het titelnummer bijvoorbeeld... Mjummie! Elvis Presley and America daarentegen is het 'm níet voor mij.

Voor mij is dit album van begin tot eind adembenemend mooi. Ik had het vroeger nooit verwacht maar als ik nu een skipnummer zou moeten kiezen dan is het waarschijnlijk Pride. En terwijl ik dit typ doet dat me een beetje pijn

Het is nooit te laat om je oordeel te heroverwegen....

Correct, vandaag is het Bad

Vind sowieso dat op 'skippen' lijfstraffen zouden moeten staan - hoe meer 'matige' nummers een album bevat, hoe sterker 'the urge' om te heroverwegen of er wel serieuze justificatie was voor de aanschaf van het album.

Onlangs nog gedraaid en als ik één pré moet benoemen is het wel de wijdsheid van het gitaargeluid, afgezien van het feit dat de snavel van Bono half dichtgetape't is, ook prettig.

Larry de drummer laat ook van zich horen op deze hoor.
Aangespoord door Eno en Lanois geeft hij het hier en daar ook kleur met inventief slagwerk. Meer gebruik makend van zijn tom toms in een hoge stemming en het zo nu en dan tegendraadse wat hij doet past prima.
Toch wel wat onderschat vind ik 'm. Het is geen technisch heel begaafde drummer, maar wel heel functioneel en in dienst van de liedjes spelend. Hier doet hij wat extra's en dat pakt uitstekend uit.

Larry is vanaf dit album inderdaad veel meer een eigen geluid en stijl gaan ontwikkelen. Op de eerste 3 is het meeste allemaal nog vrij standaard. al hoor je ook daar al wel wat fraaie tegendraadse elementen. Maar vanaf deze gaat 'ie, aangemoedigd door Eno en Lanois inderdaad, naar een ander niveau. Of 'ie onderschat is weet ik niet. Door mij in ieder geval niet. Topdrummer!

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Goeie drummers

Meest sfeervolle U2 Album