Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)

....en stiekem is Nocturnal Me indrukwekkender dan het titelnummer.
Dat nummer behoort tot de beste composities van de new-wave (althans van wat ik tot nog toe heb beluisterd).

Idd Nocturnal Me is hier het prijsnummer, staat in mijn top 10 Echo nummers.
Ocean Rain is niet echt een wave/postpunk album, meer een fraaie muzikale omlijsting van het gecroon van Big Mac.

Een zeer goed post punk verweven met new wave album.

Met afstand de E&tB-plaat waarop hier het meest gestemd is (642 keer, bijna precies twee keer zoveel als op Heaven up here) en ook de hoogst gewaardeerde (zij het slechts 0,02 punt méér dan datzelfde Heaven up here, 4,00 om 3,98). Voor veel fans is dit dus kennelijk het meesterwerk van de band, maar voor mij was het indertijd de aanleiding om af te haken, na mijn enthousiasme voor hun eerste drie platen (resp. 4*, 5* en 4½*). Het gebruik van orkestrale arrangementen of in ieder geval strijkers duidde op een prijzenswaardig verlangen om te experimenteren dan wel vernieuwen, maar de composities zelf schoten wat mij betreft tekort: de groep bouwde nog steeds voort op hun gebruikelijke twee-akkoorden-structuur en lieten daar dan hun strijkersarrangementen op los, maar omdat ze hun compositorische stijl niet aanpasten werden die strijkers voor mijn gevoel gewoon een decoratieve achtergrond in plaats van organisch met de nummers verweven te raken (ik had het idee dat bijvoorbeeld de Smashing Pumpkins dat op Adore toch een stuk beter aanpakten – Billy Corgan c.s. zijn nooit een favoriete band geweest, maar op dát album werkte hun combinatie van pop/rock en orkest heel goed).
        En ach, misschien kreeg ik ook wel een beetje genoeg van McCullochs teksten: "Take me internally / Forever yours nocturnal me", "Who or why / What's one is one / In pure disguise / Of vulgar sons", "I've decided to wear my thorn of crowns", "If you know how to dance to Boney Maroney / He's doing the ballet on both of his wrists" – het bekt allemaal wel goed, maar het hangt af en toe ook wel tegen de pretentieuze betekenisloosheid aan. Ocean rain was in ieder geval het eerste Echo-album waarbij ik me daaraan begon te storen, en dat ik daar aandacht voor kreeg kwam natuurlijk doordat ik de muziek zelf zo weinig om het lijf vond hebben. Twee geweldige nummers, The killing moon (waarom is de geweldige all night version van 9:05 geen bonustrack op de CD?) en het titelnummer (dat ik vanwege de zee-thematiek steeds associeer met A salty dog van Procol Harum), en de sfeer van Nocturnal me spreekt me ook wel aan, maar Silver, Crystal days, My kingdom, het is allemaal een beetje E&tB-lite, en zonder de majesteuze band-arrangementen van de eerste drie platen blijft er voor mij weinig van over. Het leukste zijn nog de "verstopte" gitaarloopjes en korte psychedelische solo's van Will Sergeant, maar die zijn voor mij niet genoeg om hier een voldoende voor te geven.

Echo-The-Bunnymen-Ocean-Rain

Heb je het album nog eens beluisterd voor je je tekst schreef? Geef het nog eens een kans.

Sterker, ik vind Killing Moon bij lange na niet het sterkste nummer op deze plaat. Pretentieuze teksten kan ik helemaal inkomen, maar in combinatie met de muziek werken die juist erg goed. Nocturnal Me is het beste dat ze ooit gemaakt hebben zou ik zeggen, damn, wanneer daar die orkestrale sound binnenkomt, kippenvel.

Mijn favorieten hier zijn; Nocturnal Me en My Kingdom, Killing Moon werd toen teveel (grijs)gedraaid denk ik, waardoor het me wat is gaan tegenstaan, maar nog altijd een goed nummer natuurlijk. Ik heb dat ook met The Hanging Garden van The Cure, werd destijds ook grijsgedraaid op de dansvloer.

Meerdere malen, maar via de versie met 8 bonustracks zoals hierboven vermeld, dus niet via de dubbel-CD waar jij naar verwijst. Los daarvan: mooi dat die all night version nu ook op CD beschikbaar is. Maar wat de kern van je vraag betreft, mijn mening is ook na die hernieuwde kennismaking niet veranderd.

Gezien jouw top 10 heb je ook een andere muzieksmaak. Ik moest aanvankelijk ook aan dit album wennen vanwege de wat theatrale orkestratie hier, ik draai het nog steeds het minst en heb ook een voorkeur voor de eerste drie albums. Luister hun album met de bandnaam uit 1987 eens, daar heeft Ray Manzarek van The Doors nog aan meegewerkt. Is wat meer poppy maar toch best wel sterke songs.

jeanmaurice, mijn muzieksmaak is nú inderdaad anders, maar indertijd (= ten tijde van het verschijnen van deze platen, zie mijn berichten bij de eerste drie) was ik helemaal gek van deze band. En als ik het nu weer draai merk ik dat ik de eerste drie platen nog steeds even goed vind en deze vierde nog steeds even matig. Dus wat dat betreft is mijn smaak hetzelfde gebleven.

Correct me if I'm wrong, maar jouw smaak is id die ruim 40 jaar echt wel geëvolueerd - net als de mijne for that matter en da's maar goed ook. Wat schiet je er mee op te blijven hangen in/met de helden van je studententijd - lieden die dus in hetzelfde cohorte zitten als jij (en ik) en verdomd we weten zelf heel goed hoe pretentieus we zelf waren op die leeftijd - vooral toen ik in mijn eerste 'echte' (niet part-time) baan begon. Pretentie en leeftijd zijn imo omgekeerd evenredig.
Je waardering voor iets is daarentegen gelijkgebleven - en dat hoeft niet altijd zo te zijn.

Mac, Bono en Jim (Kerr) kunnen alle drie meedingen naar de rol van sjaman van het jaar evt zelfs decennium. Het spreekt natuurlijk wel boekdelen dat Mac regelmatig The Snakeman citeerde bij optredens.
Mijn waardering voor de eerste vier: Crocodiles - de verassing; Heaven up Here - de beste; Porcupine - zo'n beetje wat The Joshua Tree is na Unforgettable Fire, een goeie nabrander dus; Ocean Rain, de mooist klinkende.

Echo & The Bunnymen meermaals gezien, vanaf de eerste camouflagenetten-tour en vond ze live altijd goed; dan traden ze wel eens buiten de gebaande paden en kon je horen hoe goed (ingespeeld) de band wel was. Na deze plaat geloofde ik het verder wel, herhaling van zetten.

Dus mensen zijn in jouw optiek niet "geëvolueerd" -alleen dat woord al- en hebben zich minder ontwikkeld als het om hun muzieksmaak gaat, als ze (zoals ik) wél zijn blijven hangen in de muziek uit hun jeugdjaren? Beetje kortzichtig en pretentieus vind je niet. Maar misschien voel ik me alweer ten onrechte aangesproken, maar moest het toch even kwijt.

Last van lange tenen? Die reactie was voor BoHH - met wie ik ook wel pm. Bovendien is niet het kortzichtig noch pretentieus: als er zoveel mooie muziek is en nog steeds wordt gemaakt, waarom zou je je dan beperken tot een bepaald gebied, ook al bevalt je dat goed. Weet nog goed dat ik blij was toen ik voor het eerst alleen op vakantie mocht, inter-rail - stukken van Europe zien, i.p.v. van steeds die (jarenlange) combinatie van strand en zee. Wat is er op tegen om te laten verrassen door meegenomen te worden naar een pianoconcert in een Zweeds kasteel of live jazz in een rokerige gewelvenkroeg om te genieten van een totaal andere muzieksoort?

Ik heb een vriend die bestelt altijd hetzelfde als we samen uit eten gaan - carpaccio (vooraf), tonijnsteak en dan tiramisu oid. Ik vind dat gewoon erg saai - en sta open voor afwisseling en variatie, binnen zekere grenzen. Is dat niet jouw ding, prima - even goeie vrienden maar noem me dan niet pretentieus. En evolueren is gewoon het werkwoord dat hoort bij evolutie; en dat heeft voor mij een bredere inhoud dan ontwikkelen.

Klopt helemaal wat je zegt in je bericht van 18:39, Mjuman -- mijn huidige top-10 is grotendeels gevuld met muziek die ik toen nog niet eens kende (en die toen soms nog niet eens was gemaakt). Tegelijkertijd voel ik een moeilijk te beredeneren loyaliteit tegenover de muziek die ik toen goed vond, en ik ben altijd huiverig om die opnieuw (soms na vele jaren) te draaien uit "angst" dat ik er eigenlijk niet zo veel meer aan vind. Des te leuker natuurlijk als een band na al die jaren nog wèl goed valt.

Dacht ik eerst ook, maar ik heb net even mijn nagels geknipt en ze zien er nu weer normaal uit.

Ik ben het wel met je eens dat Porcupine net zo goed is als Heaven Up Here, ik twijfel vaak tussen die twee. Deze staat bij mij op nummer vier, hun latere werk (na de jaren 80) ken ik niet zo goed, behalve enkele nummers. Evergreen was het laatste album dat ik kocht, en vind ik nogal middelmatig. Ben benieuwd naar hun nieuwe plaat (staat in de bestelling).