jordidj1 schreef:

Het scheelde niets of Song to the Siren van This Mortal Coil was gekozen als soundtrack voor Twin Peaks, maar de Lynch kreeg de rechten voor dat nummer niet rond.

jordidj1 schreef:


Alle waardevolle dingen in dit leven die zijn gratis
dus waarom zou ik mezelf voor schut zetten voor status?

Van al mijn Opgezwolle-platen is Fakkelteit sowieso mijn meest gedraaide plaat. Sterker nog, in mijn stageperiode begin vorig jaar had ik ‘m maandenlang op repeat. In zijn geheel vond ik vooral erg sterk, maar vooral het tweeluik Weg Kwijt / Utopia was favoriet.

Maar de voornaamste reden dat ik deze track in de top-3 heb gezet, is – wederom – de weergaloze productie. Het klinkt alsof ik een verborgen tombe open en een scala aan geluid over me heen krijg. Oké, dat is misschien ietwat overdreven, maar het nummer wordt wel waanzinnig goed geopend. De beat kabbelt zich daarna heerlijk voort en biedt uitstekend ondergrond voor de raps. Het is met name Typhoon die uitblinkt, die opzettelijk struikelt over zijn woorden om daarna keihard terug te slaan, versterkt door de extra “goden”-geluiden die het helemaal afmaakt. Ook James doet met name door zijn fijne stemgeluid niets onder voor de twee en levert een verse die ik zelf moeiteloos mee kan rappen.

Johnny Marr schreef:

Serieus? Waar heb je dat gehoord? ArthurDZ, wist jij hiervan?

ArthurDZ schreef:


Kleine rechtzetting, hij kreeg de rechten voor Song To The Siren niet voor Blue Velvet, waarop hij Angelo vroeg een liedje met dezelfde vibe te schrijven voor de bewuste scene. Dat nummer lieten ze door Julee inzingen en dat werkte zo goed dat ze voor Twin Peaks terug mocht komen. De rest is geschiedenis.

Voor Lost Highway mocht ie Song To The Siren overigens wel gebruiken, dus zo kwam alles toch nog goed!

Johnny Marr schreef:

Bedankt, professor De Zutter. Ben jij z'n manager ofzo? Hoe weet jij die zooi?

ArthurDZ schreef:


Omdat ik gewoon vet slim ben.

Ergens in de diepste kerkers van onze zuiderburen, waakt een beest die zich enkel laat zien als zijn rust verstoord wordt. Hij wacht stilzwijgend af, maar als ‘ie eenmaal losgelaten wordt, verandert hij in een beest dat alles aan stukken verslind tot er niets meer van over blijft.

Een beest, genaamd Amenra. De onheilspellende opbouw met de buizen die tegen elkaar worden geslagen, wat zich uitmondt als een ware Apocalyps aan gitaargeweld. Voeg daar de vocalen van Colin, die zo indrukwekkend schreeuwt dat je zijn pijn voelt, aan toe en je hebt een meesterwerk te pakken.

Nick Drake maakt heerlijke muziek. Als ik zijn albums luister, dan meestal alledrie achter elkaar. Singer/songwriters zijn soms niet helemaal mijn ding, maar als het raak is, dan hakt het er gelijk ook goed in.

Genoegzaam bekend. De man is nooit beroemd geworden, pas na zijn dood zagen mensen pas in wat voor genie het was enzovoort. Dat alles is ook een logische verklaring voor de sound van zijn muziek: ik hoor een man die rustig op zijn gitaar zit te tokkelen, mensen rennen voor zijn neus voorbij en geven geen krimp om zijn werk. Drake voelt steeds meer onbegrepen en zij leven gaat steeds meer bergafwaarts, totdat zíjn laatste dag klaar is...

jordidj1 schreef:

Dan komen we nu bij de track die verantwoordelijk is geweest voor mijn muzikale ontwikkeling. Ik was 14 à 15 jaar dacht ik, toen ik nog naar hip-hop als Ali-B, Kempi en Negativ luisterde. Nieuwsgierig als ik was, drukte ik wel eens andere muziek aan op YouTube. De eerste niet-commerciele Nederrap die ik aanklikte was Wie is Ut?, waar ik toentertijd helemaal verslaafd aan ben geweest. Mede door de leuke videoclip, maar ook het nummer zelf vond ik erg leuk en hij behoort nog steeds tot mijn favorieten. Toen ik wat ouder werd ging ik echter alleen maar EDM luisteren, tot ik dat anderhalf jaar terug een beetje zat werd. Het eerste nummer die mijn aandacht op hip-hop weer compleet vestigde was niet geheel verrassend, dat nummer van DuvelDuvel.

Ja, what the fuck heeft dat te maken met Gekke Gerrit dan? Nou, vrij simpel eigenlijk, dat was het tweede nummer die mij in het rijke Nederhopwereldje heeft gebracht. Aandacht getrokken door de bizarre videoclip, afkomstig van de Eigen Wereld albumfilm, waar de hoofdrol gespeeld door Cees Geel a.k.a. Gekke Gerrit. Gerrit is een bejaardenverzorger die geobsedeerd is door drie van zijn patiënten, namelijk de oud-leden van de groep Opgezwolle. Die obsessie neemt ziekelijke vormen aan en hoe dat afloopt, moet je de film maar voor kijken ik weet het zelf ook niet.

De enige Opgezwolletrack die de tipparade wist te bereiken, is één grote diss naar alle meelopers die met de wind meewaaien en er alles aan doen om er bij te horen. Hoe Sticks die haat vertaald naar twee hilarische verses, is werkelijk geniaal en zorgt altijd voor dat ik moet glimlachen als ik deze track weer eens draai geef. Dan hebben het alleen nog maar over de tekst gehad! Want jongens, die productie, man. De beat beukt en scheurt aan alle kanten, de binnenvallende synthesizer... ik heb deze track zelfs een keer opgezet in de kroeg waar ik werkte en zelfs een stel Polen gingen er compleet op los. Maar weer een bewijs dat je zelfs de tekst niet hoeft te kennen om hier kapot op te gaan.

Dim schreef:
Wat een goede nummers allemaal, jammer dat deze niet in de uitzending zaten in plaats van al die crap die ik moest aanhoren.