Eén van de meest intense luisterervaringen beleefde ik ruim twee jaar geleden. Geïnteresseerd geraakt door het welbekende concept slingerde ik dit album aan, pas na een uurtje kwam ik bij zinnen. Instant vijf sterren en die zijn het nog steeds waard.

Routine is het kloppend hart van Hand. Cannot. Erase., alle emotie komt samen op die track. Sterker nog, het is onderdeel van het concept, maar vertelt ook nog een eigen verhaal. Het gaat over een vrouw die haar kinderen verliest en er daardoor kapot van is, maar door routine de controle over haar eigen leven behoudt.

Sowieso is de vormgeving en uitwerking van het concept om door een ringetje te halen, maar de climax die bereikt wordt op Routine is iets magisch. Nina Tayeb zingt dat laatste refrein als een soort beschermengel, hoe haar stem overslaat is zó mooi...

Daar is dan de eerste van The Cure, het zal geen verrassing zijn dat deze band ook goed gerepresenteerd is in mijn lijst. Er was een periode dat ik alleen maar The Cure draaide, zo'n beetje zoals ik nu Breaking Bad aan het bingewatchen (comakijken vind ik een lelijk woord) ben.

Hun discografie is zo veelzijdig, voor elke mood(swing) is er wel een album dat perfect bij een gemoedstoestand past. Vrolijkheid bij The Head On The Door, verdriet bij Faith en verliefdheid bij Kiss Me..... ga zo maar door. Ben ik echter de onheil en ellende op deze wereld nabij, dan dompel ik mij onder in de wereld van Pornography en zet ik alle negatieve energie weer om in positieve kracht.

A Strange Day is beangstigend, duister doch helend tegelijkertijd. Vooral de gitaarsolo die er steeds invalt is snijdend, maar ontzettend vet. Smith is de ultieme leider in de waanzin en bereidt ons voor op die ene dag, waarvan niemand hoopt dat 'ie ooit komt...

jordidj1 schreef:

The Stone Roses doen het goed dit jaar, naast I Am The Resurrection is ook deze klasbak van een track gestegen en ruim ook. Het is mij eigenlijk om het even welke van de twee het best zijn, vandaar ze ook zo dicht bij elkaar in de buurt staan. Wie weet stomen ze beiden wel door naar de top 250 volgende editie! ArthurDZ kom er maar in.

ArthurDZ schreef:


(afbeelding)

Volgende radiouitzending graag vanaf 500 beginnen

jordidj1 schreef:
Jordi’s genre-overstijgingen, deel 1:

ArthurDZ had de eer om de aftrap te verzorgen en hij vuurde gelijk een giga-klassieker op mij af. Logisch, een breed gewaardeerd artiest met een oeuvre waar je u tegen zegt. Waarom ik er nog nooit echt aan begonnen was?

Die vraag is simpel te beantwoorden: ik zag er gewoon heel erg tegenop. Losse nummers van hem kan ik erg goed verdragen, I Want You en Hurricane zijn echt persoonlijke favorieten geworden, maar complete albums vond ik gewoon een te flinke hap. Het zijn niet de kortste albums en de songs zijn lang, plus het feit dat ik de mondharmonica gewoon een hinderlijk instrument vind. Irritant bij vlagen.

Maar goed, blijven proberen heeft zijn vruchten afgeworpen. Op een gegeven zette ik maar albums van 'm op en bleef ik er noodgedwongen naar luisteren, in de hoop dat zijn muziek in mijn hoofd ging vastroesten. Ook hielp het wel mee dat Dylan ook wat singles uitbracht, dus in combinatie met de Singles Top 20 ging het luisteren mij ook steeds beter af.

Nu ben ik dus ook zo ver om een fatsoenlijke mening op te schrijven over een album van de beste man. Waar in het begin die irritaties en afkeringen aanwezig waren, smelten die zich ondertussen om in positieve punten! De instrumentatie, gecombineerd met de lengte, creëert een uitstekend fundament voor de teksten van Bob. Teksten, die constant zout strooien in de gapende wonden van de mens. Ik ben niet echt een man van de lyrics, maar wat die man er zin na zin uitgooit is onvoorstelbaar.

Begeleid door de gitaar en de mondharmonica, waarvan die laatste mij niet meer tot last is, wordt er louter kwaliteit geleverd op dit werkje dat ik helaas nog net geen meesterwerk kan noemen. Dat komt vooral door Idiot Wind en Lily, Rosemary and the Jack of Hearts. Die duren me nog echt te lang, sowieso blijft het een opgave om mij door het middenstuk heen te worstelen. Het begin en eind vliegen echter zo voorbij.

Al met al blijft het indrukwekkend geheel, deze plaat. BOTT staat vol met parels, maar je moet er voor gaan zetten. Dit is geen achtergrondmuziek. Enfin, ik ben nog lang niet uitgeluisterd op de muziek van Bob.

Shout-out naar Tuur.