02. Disco 2000

Blijkbaar ben ik toch redelijk Pulp-mainstream want de twee bekendste liedjes (beide dikke Top 10 hits in Engeland) staan bij mij twee en één. Disco 2000 is een geweldig nummer met een geweldige drive. Jarvis zingt in de coupletten lekker onderkoeld en in de refreinen lekker uitbundig. Een live klassiekertje ook wel, het is ook echt gemaakt om er live een feestje van te maken.
Ook de nodige muzikanten van naam zijn blijkbaar fan.






We were friends, that was as far as it went
I used to walk you home sometimes but it meant
Oh, it meant nothing to you
'Cause you were so popular

03. I Spy
04. Underwear
05. Mis-Shapes
06. Something Changed
07. F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.LO.V.E.
08. Pencil Skirt
09. Live Bed Show
10. Monday Morning
11. Sorted for E's & Wizz
12. Bar Italia

01. COMMON PEOPLE

Je kan het hebben over Paint It Black, Strawberry Fields, Waterloo Sunset en Lazy Sunday. Allemaal iconische Britpop songs van de jaren '60. Als je een gelijkaardige oefening maakt voor de jaren '90 dan hoort Common People van Pulp in het rijtje te staan. Alles klopt aan het nummer. En het is bovenal avontuurlijk en tegelijk uit het leven gegrepen. Maar er zijn ook fans die vinden dat Pulp op dit album nog 11 betere liedjes heeft.

Ik heb niet veel kunnen schrijven vanuit mijn persoonlijke geschiedenis omdat alle albums die na 1994 in mijn leven kwamen niet intens aan mijn verhaal gelinkt zijn. Ik begon van zodra ik student af was terug te grijpen naar platen uit mijn jongere jaren en me te verdiepen in deze artiesten en hun invloeden. Maar Different Class van Pulp is een meesterwerkje. Een apart meesterwerkje. En dat leek me de bedoeling.

Een wat jongere medestudent had een hond die hij bewust Jarvis noemde.
Het was niet toevallig een cocker. En dit is geen broodje aap anekdote.

2. I Spy

Lala la lalala lalalalala

Topsong, maar ik moet aan het einde mijn best doen om niet iets anders te neuriën. Je moet weten, de jonge dix groeide op in een onvervalst TROS - Telegraaf gezin. De TV stond bij ons op zondag uit want een keuze tussen Vrij Protestants en sport werd niet gemaakt. Hij ging aan voor André van Duin, de Mounties, de boertjes van MIK, John Lanting's Theater Van De Lach: "Nee nee nee niet in die kast!" Het is puur onverwerkt TV-leed dat mij ieder jaar naar Roadburn doet afreizen. Ik ben net terug en kan er dus weer even tegenaan.

Het zal ergens diep in de jaren zeventig zijn geweest dat dit zich op mijn harde schijf heeft geplaatst. Ik dacht dat het gewist was, totdat ik I Spy voor het eerst hoorde. Nu raad ik hier niemand aan om de volle zeven minuten te ondergaan, maar spoel even door naar 4'12 en onthoudt daarbij: What Can Be Heard, Can Never Be Unheard.

12. Bar Italia
11. Sorted for E's & Wizz
10. Underwear
09. Monday Morning
08. Something Changed
07. Pencil Skirt
06. Mis-Shapes
05. Disco 2000
04. Live Bed Show
03. I Spy
02. F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E.

01. Common People

Dus de plaat staat al veertien jaar in mijn top-10 en ik kan geen originelere nummer 1 bedenken dan de hit? Kennelijk niet. Zoals ik al aangaf: muzikaal ligt het meeste op dit album vrij dicht bij elkaar, waarbij vooral de eerste zes nummers een welhaast euforische songcyclus vormen. Bij Common People geeft de iconische status het nummer toch wel een meerwaarde en de sterke tekst, waarbij de sympathie zowel bij de verteller als - durf ik dat toe te geven - bij de miserabele Griekse dame ligt, doet de rest. Primus inter pares: topnummer op een topalbum.

Aanstekelijk enthousiasme in het publiek wel. En dan de Youtube-comments dat deze humor niet meer bestaat. Inderdaad...

1. Something Changed

Jarvis met zijn grote Bril, visionair van het alledaagse, bezingt wat iedereen kan zien. Hij schuift nog even aan zijn schrijftafel luttele uren vóór die ene cruciale ontmoeting. Ik zou dat bijna dertig jaar te laat ook kunnen proberen, maar daar gaat niemand naar luisteren.

Overal wonen mensen en iedereen kan aan dit thema een invulling geven. Ik ook, als ik mijn compagnon van toen niet had aangeboden om alles af te sluiten dan had ik het gerinkel van de telefoon niet gehoord. Hij zou 'm met alle werklampen uit waarschijnlijk hebben laten rinkelen en al helemaal geen reden hebben gevonden om een kennismakingsgesprek aan te bieden. Ik wel, nu snuiven we tot mijn grote vreugde de lijm al tientallen jaren samen. Die herkenbaarheid vormt de helft van de magie, het sentimentele blikken viooltje en de klein gehouden zang doen voor mij de rest. Eenvoudig en prachtig.

Ik heb het 2 minuten volgehouden, maar er volgende niet eens het begin van een glimlach

Told you so

01. Common People

Ook bij mij staat dit gevaarte op de 1ste plek!
Toen dit nummer eind mei 1995 uitkwam en eigenlijk ook tegelijkertijd tot me kwam was het hek van de dam. Wat een geweldige single was dat, ik en mijn op dat moment 19 jarige zelf werd echt omver geblazen. Nadat ik het bij (gok ik) de British chartshow op MTV gehoord had ging ik als de wiedeweerga naar de FRS om de cd-single te halen (in jewelcase!). Deze verdween wel voor een paar weken in de speler. De single had veel succes in het eigen land, een mooie 2de plek werd behaald. Jammer dat de number 1 spot er niet in zat. Daar stonden de Paul de Leeuws van Engeland Robson & Jerome met hun cover van Unchained Melody. Tja, je kunt niet alles hebben... Nu bij mij dus wel één!

I said "pretend you got no money"
And she just laughed and said "oh, you're so funny"
I said "yeah...

02. Disco 2000
03. I Spy
04. Underwear
05. Mis-Shapes
06. Something Changed
07. F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.LO.V.E.
08. Pencil Skirt
09. Live Bed Show
10. Monday Morning
11. Sorted for E's & Wizz
12. Bar Italia

En Henk Elsink? Tja, als je al een 2de rangs Seth Gaaikema ben komt het natuurlijk nooit meer goed.

Met dank aan alle Different Class deelnemers.
Ik denk dat er nog een paar nummers 1 ontbreken.

DIT IS DE VOLGORDE VOOR DE KOMENDE EDITIES

vanaf maandagavond: Opposition - Breaking The Silence

tenslotte: Waterboys - This Is The Sea

Daarna keren we terug naar de nominatielijst waaraan iedereen die ooit deelnam nog één album mag toevoegen. En uit die uitgebreide longlist kiezen we dan weer een nieuwe shortlist.

EN DIT IS HET DEFINITIEVE LIJSTJE VAN DE REEDS BESPROKEN ALBUMS

Church - Starfish
Cocteau Twins - Head Over Heels
Cure - Seventeen Seconds
Depeche Mode - A Broken Frame
Echo & Bunnymen - Heaven Up Here
Jesus & Mary Chain - Psychocandy
Orchestral Manoeuvers In The Dark - Organisation
Pulp - Different Class
Simple Minds - Empires And Dance
Smiths - The Queen Is Dead
Sound - From The Lions Mouth
Tears For Fears - The Hurting
U2 - October
Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico

OPPOSITION - BREAKING THE SILENCE

Volslagen onbekend terrein voor mij. Maar ik heb vorige week de plaat voor de eerste keer gedraaid. Ik was onder de indruk, moet ik bekennen. U2 maar vooral Killing Joke waren referenties waaraan ik dacht. Vooral in de manier van zingen dan. Want muzikaal wordt hier meer geëxperimenteerd. Op een manier die mij wel kan bekoren. Het zal voor mij onmogelijk zijn om op voorhand tot een ranking te komen. Maar ik ga de uitdaging aan om toch mee in de debatten te stappen. Maar op een alternatieve manier.

Vanaf maandagavond aanstaande lezen jullie, hoe ik de stilte zal breken.
En ik hoop natuurlijk dat er voldoende gesprekspartners present zullen tekenen.

Liken mag.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/18000/18985.jpg?cb=1776263206

Casartelli of DjFrankie mogen de titel wijzigen (waarvoor immer dank).

Een hele goede keuze. Ik ga in elk geval meelezen.

Dan wil ik graag met jou meelezen. Kan dat?

Meelezen doorbreekt de stilte niet…

Nu is mijn vraag: doen de bonustracks mee?

Zou ik niet doen. Maakt het alleen moeilijker.

Die vat ik wel. Wardance vs. War Games. Maar Killing Joke is hopeloos militant, Opposition hopeloos romantisch. Ook in de zang. Goed te horen in het vergelijk van die twee nummers. Een klein, maar wezenlijk verschil, dacht ik. Ik prefereer de romantiek. Ik houd van de ander.

Waar is die hoesfoto geschoten? Katwijk aan Zee?

Ja. Goed gezien. De kids hebben net de vis van de boot gehaald. Ze gaan zo naar de markt. School doen ze niet aan.

De bonustracks doen officieel niet mee. We draaien het album dus in 9 dagen.
Maar niets belet dat jij ze mee bespreekt op de plaats waar jij ze zou gezet hebben.

Ik ga mijn bespreking dit keer ook anders aanpakken.
Maar dat vertel ik maandag als ik zeker ben van mijn zaak.

Dan doen de bonustracks wat mij betreft niet mee.

Nog even Pulp afmaken....

02. Sorted for E's and Wizz

De goede verstaander zal zien dat mijn top 3 precies track 7, 8 en 9 van Different Class omvat. Het derde kwart is dan ook het beste wat Pulp ooit gedaan heeft, wat mij betreft. Elk nummer weer heel anders, maar allemaal steengoed.
'Sorted' is voor mij het ultieme nummer over hedonisme. De dagen dat ik tot het ochtendgloren nog ergens op een feest stond, liggen al wel even achter me, de behoefte daartoe gelukkig ook. Maar
"i lost my friend, i dance alone, it's 6 o 'clock, i want to go home" en "I seem to have left an important part of my brain somewhere, somewhere in a field in Hampshire" waren altijd wel teksten die op dergelijke nachten mijn hoofd inschoten. Muzikaal had het eigenlijk ook alleen maar na de rave-boom van begin jaren '90 gemaakt kunnen worden.

03. Something Changed
04. Monday Morning
05. I Spy
06. Mis-Shapes
07. Common People
08. Live Bed Show
09. Pencil Skirt
10. Bar Italia
11. Disco 2000
12. Underwear

En de laatste:

dazzler, dix, Casartelli, Lukas en vigil, bedankt voor jullie mooie stukjes!

01. F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E.
Niet alleen mijn favoriet van Different Class, waarschijnlijk ook van Pulp in het algemeen en ook heel hoog in mijn song top 100 aller tijden die ik hier ooit optekende. Geweldige suspense in dit nummer met de fluisterzachte coupletten en de intense en hoe langer hoe extatischere refreinen, tot de uiteindelijke climax die me steeds weer van mijn sokken blaast.

Voor mijn song top 100 schreef ik destijds over FCL:

Elke keer als ik dit nummer hoor denk ik weer even terug aan mijn kamer in het ouderlijk huis, waar ik mijn Pulp-bandje steeds vaker draaide. De motivatie daarvoor was Hannah, een Engels meisje dat ik in de zomer had ontmoet op vakantie. Ik was 17 en zij was eigenlijk het eerste meisje waar ik op af had durven stappen. Op de een of andere manier vond ik haar veel interessanter dan de meisjes in mijn directe omgeving. Ze bleek groot fan van Pulp, dus logischerwijs draaide ik het bandje dat ik daarvan had ineens veel vaker. We hielden contact: ik schreef en belde haar vanuit dezelfde kamer. In de kerstvakantie zag ik haar uiteindelijk voor het laatst, daarna verwaterde het contact. De liefde voor Pulp was inmiddels echter definitief. De daaropvolgende zomervakantie kocht ik mijn tweede Pulp-cd en vanaf dat moment ging het hard.

In het Facebook-tijdperk heb ik nieuwsgierig als ik was haar nog wel eens opgezocht, maar ik kon haar helaas niet vinden. Totdat ze mij ineens toevoegde in de periode dat Pulp een reünie aankondigde. Wat bleek: ze was inmiddels getrouwd en had dus een andere achternaam aangenomen. Ook was ze verhuisd naar Kingston-upon-Hull, de meest sexloze (zeker in het weekend) stad waar ik ooit ben geweest. Nogal een contrast met Sheffield Sex City, waar Jarvis zo vaak over zingt. Ik vond het wel een mooi contrast.

Later dat jaar zag ik Pulp live op Primavera Sound 2011 (mijn vaste festivalprik en goed voor zoveel legendarische concerten) en toen was gevoelsmatig de cirkel rond. Het beste concert dat ik ooit zag en de bevestiging dat Pulp's Different Class de ultieme klassieker van mijn tienertijd is.

Inmiddels kan ik daar een hoofdstuk aan toevoegen. Een beter concert is er de 15 jaar daarop niet geweest, al was een nieuw reünie-concert in Amsterdam ook weer erg goed. Maar naast de Pulp-reünie was er onlangs ook een andere reünie: na 29 jaar was Hannah toevallig op vakantie in Nederland en hebben we elkaar weer eens gezien en gezellig bijgepraat. Dat was wel heel bijzonder en de liefde voor Pulp was ook nog steeds groot, niet alleen bij ons maar ook bij haar 14-jarige dochter die ook is aangestoken met het jaren '90 britpopvirus. Een volgende keer zal ongetwijfeld niet weer 29 jaar op zicht laten wachten.

02. Sorted for E's and Wizz
03. Something Changed
04. Monday Morning
05. I Spy
06. Mis-Shapes
07. Common People
08. Live Bed Show
09. Pencil Skirt
10. Bar Italia
11. Disco 2000
12. Underwear

Ik heb de laatste lijst gepakt en de albums die al zijn gespeeld en sowieso nog komen eruitgehaald. En Sonic Youth toegevoegd.

Arcade Fire - Funeral
Beatles - Revolver
Comsat Angels - Fiction
Comsat Angels - Sleep No More
David Bowie - Low
Joy Division - Unknown Pleasures
New Order - Movement
New Order - Power Corruption & Lies
Pixies - Doolittle
Rush - Moving Pictures
Simon & Garfunkel - Bridge over Troubled Water
Sonic Youth - Goo
Sundays - Reading Writing & Arithmetic
Triffids - Born Sandy Devotional
XTC - English Settlement

herman Is er vroeg bij, zie ik. Die nominatieronde doen we na The Waterboys.

Maar wel mooi dat hij aansloot bij Pulp.

PADDY FIELDS

Ik ga mijn bijdrages niet nummeren. Ik hoorde een week geleden het album voor het eerst. Sommige nummers tweemaal omdat ik tijdens de luistersessie onderbroken werd. Ik was onder de indruk maar zou nooit voldoende vertrouwd zijn met de plaat om een ranking klaar te stomen. Daarom beluister ik elke dag een nummer in de volgorde van de tracklijst. Ik zeg wat ik ervan vind. En vanaf morgen zal ik het nieuw beluisterde lied onder of boven het vorige rangschikken. Ik hoop dat ik dit helder genoeg uitleg.

Paddy Fields windt er vanaf de eerste tonen geen doekjes om: we zitten weer in postpunk land. Maar mijn oor registreert meteen ook wat lichtere kleuren in het klankpalet. Denk aan de rol die de synthesizer vervulde op From The Lions Mouth van The Sound. Er is ruimte voor zuurstof. Vooral de gitaren hebben die postpunk feel: ik moet aan Siouxsie & The Banshees denken. De bas zit wat verder in de mix. De drumpatronen zijn interessant. Het refrein gaat op en neer, sleept me mee. Er zijn fragmenten waarop er wat meer gerockt wordt. Dat zijn de momenten die ik met U2 associeer. Ook in de langere uithalen van de zanger: zijn ooho wooho's. Ik ga de volgende dagen wellicht nog wel vaker namen droppen van artiesten die ik goed ken. Of van artiesten die ik niet goed ken. Ik heb Sleep No More van The Comsat Angels maar het is me tot op heden nog niet gelukt connectie te maken met die band. Bij deze Breaking The Silence van Opposition was er wel meteen een gevoel van herkenning. Dit ziet er goed uit.

Intro

Breaking the Silence is het debuut van de Londense band rond zanger/gitarist Mark Long, bassist/toetsenist Marcus Bell en drummer Ralph Hall, opgenomen tussen mei en juli 1981.

Dit album is een onderschat juweel uit de vroege jaren tachtig. De composities vallen op: korte, puntige nummers worden afgewisseld met langere, meeslepende stukken zoals Very Little Glory, dat bijna acht minuten lang spanning opbouwt. Waar veel post-punkbands uit die tijd zwaar leunen op duisternis, kiest Opposition - met of zonder ‘The’ - voor subtiliteit en nuance. Er zit een stille vastberadenheid in hun muziek, alsof de band de wereld vanuit de schaduw observeert, maar wel met een scherpe blik.

Het album werd opgenomen in Matrix Studios in Londen en geproduceerd door de band zelf, samen met Kenny Jones. Je hoort de ruimte, de echo’s en de onderlinge spanning tussen de instrumenten. Opposition was wereldberoemd in Frankrijk. In het Verenigd Koninkrijk en in de lage landen kwam de band echter nauwelijks van de grond.

Inmiddels zijn er twee kernleden overleden:

- Mark Long (zang, gitaar): overleed in september 2022 op 67‑jarige leeftijd. Hij was mede-oprichter en het gezicht van de band.
- Marcus Bell (basgitaar): overleed in december 2014. Zijn overlijden was aanleiding om opnieuw samen muziek te maken.

Long en Bell vormden samen met drummer Ralph Hall de klassieke bezetting van Opposition. Hall is, voor zover mij bekend, nog in leven en verhuisde enkele jaren geleden naar Nieuw-Zeeland.

9. Waiting

Helaas heb ik geen anekdotes bij de Britse post-punk band Opposition. Geen herinneringen ook. Dit in tegenstelling tot de talloze andere nieuwe bandjes uit die tijd. Al was het maar de herinnering aan het moment dat ik te laat het knopje van de videorecorder indrukte zodat ik het moest doen met een halve videoclip (The Sound) of dat ik te gehaast in het halfdonker een nieuw filmrolletje in de camera wilde doen waardoor ik even later in de doka tot mijn grote schrik met een blanco filmpje werd geconfronteerd (The Comsat Angels). Nee, niks van dit alles. Ik leerde Opposition - met of zonder ‘The’ - pas in 2007 kennen. Notabene via MusicMeter.

Het eerste nummer dat ik ga beschrijven heet Waiting. Is dit dan het minste liedje? Nee, niet echt. Maar er moet nu eenmaal iets op plaats negen staan. Vandaar. Op Breaking the Silence staan geen slechte songs. Zelfs geen middelmatige.

Waiting is een sfeervol, melancholisch nummer dat draait om vervreemding, stilstand en het gevoel vast te zitten. Het nummer heeft een kalme doch gespannen ondertoon, alsof er iets staat te gebeuren. De heldere, echoënde gitaarlijnen, speelse baspartijen en een rustige maar indringende zang zijn kenmerkend. En toch waren ze maar met z’n drieën.

Opposition combineerde in hun beginjaren new wave met reggae‑invloeden, maar rond Breaking the Silence ontwikkelden ze een meer donkere, minimalistische sound. Waiting is daar een goed voorbeeld van.

Nabrander: Ik heb de liedjes dus nog wel genummerd.

Breaking the Silence dus en dat is een album dat perfect in het jaar 1981 past.
Het album werd echter door niemand genoemd in Oor's jaarlijst van 1981 wel was er plaats voor o.a. U2 ( op 1) , Comsat Angels ( op 3), Echo & the Bunnymen, Pil, DAF, Au pairs, Scars , The Sound ( daar Sound genoemd) en nog vele andere helden.
Toch past dit album prima kwa geluid en kwaliteit tussen dat rijtje.
Nou maken wij het goed.
Mijn nummer 9 vind ik niet zo moeilijk en ik doe er voor vandaag nummer 8 ook bij.
Wel benieuwd wat er op 1 komt .

9. A Thirst

Het is mooi weer dus deze liever niet.
Het is een prima soort interlude maar de andere nummers zijn interessanter.

8. In My Eyes

Schoolvoorbeeld van einde jaren '70 begin jaren '80 wave/postpunkliedje.
Refrein met een veel herhaling in de tekst gaan we nog vaker tegenkomen.
We zijn los.

Ook ik leerde The Opposition pas kennen in 2007, hier via MusicMeter, en was verbaasd dat ik nooit eerder van deze geweldige band gehoord had. Ik had een enkel liedje zoals Very Little Glory wel eens op een verzamelaar zien staan, maar er verder geen acht op geslagen. Sindsdien is The Opposition verreweg een van mijn favoriete bands uit de jaren 80. Ze hebben eigenlijk in dat decennium geen slechte plaat gemaakt. Deze Breaking the Silence en de opvolger Intimacy kunnen zich met gemak meten aan al die andere "groten" uit die tijd. Ik ga verder niet aan een rangschikking doen, zoals ik al eerder heb aangegeven ben ik daar niet goed in. Maar ik lees wel heel graag mee.