Johnny Marr schreef:
harm1985, Slowgaze en Gretz: letten jullie op? Letten jullie heel goed op?

Slowgaze schreef:

Mijn lesbische wederhelft wees me er al op

harm1985 schreef:
Slowgaze ook weer blij, Cohen's Hallelujah het hoogst genoteerd van de 3.

harm1985 schreef:
Ik mis Gretz met zijn Fuck the Patriarchy bordje die wordt weggesleurd door de beveiliging nu wel een beetje.

Stemplaat! De beste van Swift. Niet voor niks 418x gestreamd dit jaar.

Gretz schreef:
(afbeelding)

Elke keer een shotje als Morad een naam verkeerd uitspreekt.

Gretz schreef:
(afbeelding)

Slowgaze schreef:

Maar heb je die deerne op de foto nog besprongen?

ABDrums schreef:
Ik lees de afgelopen dagen belangstellend mee met de verafgoding van Taylor Swift alhier, dus bij deze plaat even goed opgelet wat er dan precies gebeurt aangezien menigeen het hier helemaal fantastisch vindt. Conclusie: slappe hap zeg. Ontzettend generiek en inwisselbaar voor mijn gevoel. Kinderlijke teksten met een gezapige muzikale omlijsting, totaal niet bijzonder of opzienbarend. Het duurt alleen verrekte lang. Ik snap de hype niet. Lana Del Rey is dan toch vele malen beter, of niet dan?

So casually cruel in the name of being awesome. This towering ballad is Swift’s zenith, building to peak after peak. For “All Too Well,” she teams up with her songwriting sensei Liz Rose to spin a tragic tale of doomed love and scarves and autumn leaves and maple lattes. And her greatest song just got even greater in the definitive 10-minute version, with Taylor digging up her lost verses, to bring it to a whole new level of All Too Unwell. What kind of artist takes her own masterpiece and tears it all up? This one. Only this one. Result: an even bolder masterpiece.

Every version of “All Too Well” tells a different story. There’s the “Sad Girl Autumn” version from Long Pond Studio, with Aaron Dessner on piano. The acoustic-guitar solo version from the theater premiere for her short film. But each version feels like it’s all her, because this isn’t really a song about a boy — never was. It’s about a girl, her piano, her memory, and her refusal to surrender her most painful secrets, even when it’s tempting to forget.

It’s full of killer moments: the way she sings “refrigerator,” the way she spits out the consonants of “crumpled-up piece of paper,” the way she chews up three “all”’s in a row. No other song does such a stellar job of showing off her ability to blow up a trivial little detail into a legendary heartache. That scarf should be in the Rock & Roll Hall of Fame, though in a way it already is. You can schaeden your freude all over the celebrity she reputedly sings about, but on the best day of your life you will never inspire a song as great as “All Too Well.” Or write one.

Best line: “Maybe we got lost in translation/Maybe I asked for too much/Maybe this thing was a masterpiece till you tore it all up/Running scared, I was there, I remember it all too well.”

harm1985 schreef:

Dit is wat Rob Sheffield erover zegt op rollingstone.com:

Het is het nieuwe Normaal
Wat zeg je?
Dat dit het nieuwe Normaal is
Ja klopt, 't is niet meer Normaal dit

harm1985 schreef:

Volgend jaar Snow on the Beach erin!

Gretz schreef:
TANNAZ QUEEN

Gretz schreef:
(afbeelding)