14. Undisputed truth – Showtime (1979)



We kwamen dit gezelschap al eerder tegen, op nummer 43. En ik blijf dit geweldige muziek vinden, waarvan het onbegrijpelijk is dat het nooit op CD is verschenen.
Hun eerste albums uit begin jaren zeventig waren perfecte voorbeelden van psychedelische soul en disco. Hun muziek was vergelijkbaar met die van The Temptations uit die periode - ruim opgezet en gearrangeerd met veel modische elementen uit die tijd, zonder dat de liedjes uit het oog werden verloren.
Al hun platen werden geproduceerd door de legendarische Motown-producer Norman Whitfield, wiens ‘touch’ aardig wat nummers in mijn Funky 45 siert.

Whitfield nam deze groep in 1975 mee toen hij wegging bij Motown om zijn eigen label Whitfield Records op te richten. Dat resulteerde in hun twee laatste albums, Method to the madness (1976) en Smokin’ (1979), maar ondanks een bescheiden Amerikaanse disco-hit met You + me = love flopten die albums genadeloos.
Het betekende het einde van de groep, maar ook van de muzikale activiteiten van Whitfield, die het kort daarna voor bekeken hield en ging rentenieren.

Nog één keer dus aandacht voor deze band, die wat mij betreft een unieke sound wist te creëren: een kruising tussen seventies-soul en P-funk. Je begrijpt het al: ik zou het bijzonder toejuichen als we nog eens The Truth, The Whole Truth and Nothing But the Truth op CD zouden krijgen.

Undisputed Truth! Die hebben veel goede muziek gemaakt.

13. Funkadelic - Who says a funk band can't play rock (1978)



Natuurlijk mag ook deze band niet ontbreken: de andere steunpilaar van het muzikale imperium dat George Clinton in de jaren zeventig wist op te bouwen.

Parliament kwamen we al eerder tegen (op 23), en dat was - zou je kunnen zeggen - de wat meer commerciële tegenhanger van Funkadelic. Parliament was meer gericht op soul en funk, op vocalen en blazers, terwijl Funkadelic Clintons uitlaatklep was voor een experimentelere aanpak.
Bij Funkadelic lag de nadruk ook veel sterker op het gitaarwerk, en dan kom je al gauw uit in de buurt van rockmuziek. Veel Funkadelic-nummers hebben gitaarsolo's waar de gemiddelde hardrockband (zeker die uit de jaren zeventig) zich niet voor zou schamen.

Hun tweede album Maggot brain (1971) geldt als een klassieker, net als de plaat waar dit nummer vanaf komt, One nation under a groove (1978). Het titelnummer werd een onverwacht grote hit in de VS, maar toch zit er een wereld van verschil tussen Maggot brain en dit nummer. Het is toch melodieuzer en meer dance-gericht.

Ik weet dat de Maggot brain-periode zo zijn fans heeft - en ik dig die plaat zeker ook - maar toch vind ik dit het sterkste Funkadelic-album. Maar degenen die dit topic volgen, hadden al langer door dat ik niet vies ben van een wat commerciëler funkgeluid.

Telkens als The Undisputed Truth "It's showtime" zingt, is het preicies "It's your thing". Het refrein doet ook een beetje denken aan dat gelijknamige nummer.

Funkadelic begin jaren 70 en Funkadelic eind jaren 70 zijn inderdaad ook al 2 verschillende groepen bijna. Maar ik dig ze eveneens allebei! Deze song mocht nu wel wat 'levendiger'.

@ kemm: die vergelijking met It's your thing was me nog niet eerder opgevallen, maar nu je het zegt, heeft het er wel wat van weg.

Ik heb dat nummer van de Isley Brothers er even op nagedraaid en het valt me nu op dat niet alleen het refrein wat overeenkomsten heeft. Zelfs de instrumentale backing lijkt er wel van afgeleid.

12. Brecker Brothers - East river (1978)



Randy (trompet en flugelhorn, 1945) en Michael Brecker (saxen, 1949-2007) hebben een geweldige staat van dienst in de jazzmuziek, ook al bestond hun groep The Brecker Brothers lange tijd alleen maar op papier.
In de jaren zeventig ging achter die naam een band van New Yorkse sessie-musici schuil die weliswaar jazz speelden, maar die hun muziek - net zoals zoveel andere collega's in die tijd - injecteerden met een flinke dosis funk.

In die tijd werd dat jazzrock en later fusion genoemd, en The Brecker Brothers waren wat mij betreft een van de meest swingende, creatieve en muzikaal meest originele gezelschappen in dit genre. Al was het alleen maar omdat beide heren op een stevige funk-basis loos konden gaan met jazz-improvisaties en onvoorspelbare solo's.
In tegenstelling tot veel andere fusion uit die tijd (en ook die van nu trouwens), verzandde dat maar zelden in oeverloos gesoleer en was elke noot toch precies raak. Al moet ik erbij zeggen dat de creativiteit met elk volgend album afnam.

East river is waarschijnlijk hun bekendste en meest radio- vriendelijke nummer. Een bescheiden klassieker, die net als het nummer Some skunk funk te vinden is op hun live-album Heavy metal be-bop uit 1978. Een lekkere groovy stomper, die het ook in de discotheken goed deed en hen zelfs in Nederland een tipparade-notering bezorgde. Wat betekende dat het nummer in elk geval de nodige airplay kreeg.

In '82 hielden The Brecker Brothers als groep op te bestaan, maar tien jaar later kwamen de broers onder die naam weer bij elkaar om albums te maken.

11. Prince - Lady cab driver (1982)



Er zijn niet zoveel video's van Prince op YouTube te vinden, maar het nummer dat ik in mijn lijst had opgenomen, staat er gelukkig wel op (voor zolang het duurt tenminste, want onze man wil het niet, heb ik begrepen).

Net als veel andere muziekliefhebbers ontdekte ik hem pas met de Purple Rain soundtrack, al was het hitje 1999 mij ook niet ontgaan. Maar hoe goed de dubbel-LP met dezelfde titel eigenlijk was, ontdekte ik pas jaren later. Ik kocht ná Purple rain wel braaf de navolgende albums (waarvan ik met name Around the world in a day een zwaar onderschat meesterwerk vind), maar terugkijken deed ik pas nadat ik begin jaren negentig een beetje op zijn muziek uitgekeken raakte.

Ik vind 1999 nog steeds zijn meesterwerk als het gaat om pure funk. Op dit album uit 1982 hoor je al die typische Prince-beats die later kenmerkend zouden worden voor een deel van de R&B in het algemeen. Het zijn allemaal tamelijk lange nummers, maar ze blijven toch scherp en to-the-point.

Extra knap is natuurlijk dat Prince Roger Nelson op deze plaat bijna alles zelf doet: van de productie tot het bespelen van vrijwel alle instrumenten die je hoort. Het album heeft een wat demo-achtig karakter (hoewel minder dan bij zijn voorgaande platen), maar dat past juist wonderwel bij dit album: het genie dat zich in zijn eentje in de studio opsluit om een waar funk-meesterwerk af te leveren.

Het gaat mij bij Prince en dit album vooral om de muziek, de melodieën, de arrangementen en de grooves. Maar het is leuk om te zien hoe sommige analisten ook uit de tekst van dit nummer een metafysische boodschap halen. Hier en daar wat vergezocht, maar gezien de later almaar toenemende interesse van Prince voor het hemelse, vermoed ik dat er toch wel een kern van waarheid in zal zitten.

10. Maze featuring Frankie Beverly - Look at California (1977)



Een van de beste en tevens meest onderschatte formaties in de soul- en funkmuziek is deze band: Maze. Deze groep, opgebouwd rond componist, multi-instrumentalist en zanger Franky Beverly, maakt vanaf 1977 een reeks van superieure albums, waarop niet al te rauwe funk werd afgewisseld met prachtige soft-soul.
Ik beschouw Maze altijd een beetje als de Steely Dan van de R&B: hun composities zijn doordacht, afgewogen, knap uitgewerkt en uitstekend geproduceerd, zonder dat het steriel gaat klinken. Integendeel zelfs, dit is buitengewoon 'warme' en subtiele muziek.

Iemand die dat al heel snel in de gaten had, was niemand minder dan Marvin Gaye, die de groep in hun beginperiode op sleeptouw nam door ze in zijn voorprogramma te zetten. Maar ook op eigen benen bewees Maze een blijvertje te zijn in de soul- en funkmuziek.
Hun bekendste plaat is waarschijnlijk Joy and Pain, waarvan het titelnummer een vrij grote hit werd in Engeland. Al was dat in de live-uitvoering van het album Live in New Orleans, eveneens een aanrader.

Ik heb gekozen voor een nummer van hun debuutalbum uit 1977. Maar al hun platen, in elk geval die tot 1985, zijn sterk van begin tot eind.

9. Stevie Wonder - Love having you around (1972)



Op 9 komen we een artiest tegen die valt in de categorie 'mag in geen enkele toplijst met funk en soul ontbreken'. Een toelichting op het unieke talent van Stevie en zijn betekenis voor de soul- en de popmuziek in het algemeen is overbodig. We hebben het hier over een levende legende (al is hij in dat topic elders op MuMe nog niet eens genoemd - ik zal 'm zo even vermelden), die zich met name door zijn werk in de jaren zeventig onsterfelijk heeft gemaakt.

Nadat hij als kindsterretje in de jaren zestig al tot grote hoogte had opgewerkt, bevocht hij na een lange strijd volledige artistieke vrijheid bij Motown, en waar dat toe geleid heeft, weten we allemaal: een reeks superieure soulplaten. Vooral zijn werk van Music of my mind (1972) tot de monumentale dubbelaar Songs in the key of life (1977) is onovertroffen en wordt ook gezien als een aaneenschakeling van hoogtepunten (al is Fulfillingness' first finale net een sterretje minder). Het plaatst zijn latere werk onverdiend in de schaduw, maar dat is bijna onvermijdelijk met zulke klassiekers.

Omdat ik met deze lijst toch vooral minder bekend werk wil laten horen, vermeld ik hier geen voor de hand liggende kraker als Superstition of Sir Duke, maar een nummer van de door mij eigenlijk pas een paar jaar geleden ontdekte plaat Music of my mind.
Bij mijn weten niet op single uitgebracht, maar toch een hoogtepunt op dat album. Subtiel, maar toch uitermate funky. Het disco-trio First Choice maakte een redelijk geslaagde cover van dit nummer.

Helemaal niks mis met je laatste toevoegingen gaucho. Wat is dit toch een prachtig topic!

Stuk voor stuk sterke nummers!

Helemaal eens met de lovende woorden over Maze! Hun albums superieur noemen gaat mij dan weer een klein stapje te ver (ik ken ze wel niet allemaal). Maar ze zouden gerust wat meer erkenning mogen krijgen voor hun prachtig werk. Wat een heerlijk nummer is dit toch weer! Beter dan die (ook geweldige) song van Stevie Wonder..

Superieur is misschien weer wat overdreven, maar ik heb ze bijna allemaal tot aan Can't stop the love uit 1985. En ik vind ze stuk voor stuk van een hoog niveau. Het is gewoon echt opvallend dat deze band nooit echt een terugslag heeft doorgemaakt - in elk geval niet tot aan halverwege de jaren tachtig. Hun latere werk ken ik eerlijk gezegd niet.

En ja, we zijn inmiddels in mijn top 10 aanbeland, dus kennelijk meen ik dan meer superlatieven te moeten gebruiken. Neem het maar met een korreltje zout als ik te lyrisch word. Of liever nog: oordeel zelf!

8. Earth Wind & Fire - Serpentine fire (1977)



Ik heb dit altijd een van de allerbeste R&B/funkgroepen gevonden, ook al zijn hun latere albums een stuk minder van kwaliteit. Maar van de discografie van EW&F kun je ongeveer hetzelfde zeggen als van Stevie Wonder. De hele trits van That's the way of the world tot en met I am (het grootste deel van hun jaren zeventig werk dus) is kwalitatief bijzonder hoogstaand, ook al ging met name dat laatste album wel érg richting pop en disco.

Ze hadden al heel snel een recept te pakken voor een eigen, herkenbaar geluid: een groovy ritmesectie met veel percussie, priemende horns, uitstekend gitaarwerk, uitgekiende arrangementen, gebruik van minder voor de hand liggende instrumenten als de kalimba (een soort duimpiano) en natuurlijk de falsetstem van Philip Bailey.

Absolute topper in hun repertoire is voor mij het album All 'n all uit 1977, die hun (terechte) wereldwijde doorbraak betekende met de monsterhit Fantasy.
Maar de hele LP is ijzersterk: van de Braziliaanse invloeden in een jazz-rock-achtig nummer als Runnin' en de interlude Brazilian rhyme tot funky werk als Serpentine fire en Jupiter. Een absolute aanrader is trouwens ook het live-album Gratitude uit 1975, waarop ook enkele studio-tracks staan.

7. The O'Jays - For the love of money (1974)



Normaal gesproken probeer ik voor de hand liggende hits te vermijden in deze lijst, maar hier kan ik echt niet omheen. Een nummer met een sterke tekst over de menselijke natuur en maatschappelijke issues - dat laatste deden de O'Jays vaker en dat geeft hun nummers toch een bepaalde meerwaarde.
Plus natuurlijk die geweldige soulvolle stemmen, met Eddie Levert in een vocale hoofdrol. Het nummer is bovendien prachtig gearrangeerd, zoals de meeste producties van het label Philadelphia International Records uit die tijd. De zogeheten Philly sound was destijds ook in Nederland erg populair.

Maar het is vooral die enorm funky bass-riff van Anthony Jackson die dit nummer ijzersterk maakte. Ik vond 'm ongehoord voor die tijd en het nummer maakte destijds grote indruk op mijn tere kinderziel. Ik moet een jaar of tien geweest zijn toen ik dit voor het eerst op de radio hoorde en ik dacht meteen: wat gebeurt hier?
Veel verstand van muziek had ik toen nog niet, maar ik merkte wel dat dit sterk afweek van het gebruikelijke hitparadewerk waar ik toen naar luisterde. Dat bas-loopje, compleet met echo en flanger, maakte dat je wilde dansen, zoveel had ik wel door.

Het zou zomaar kunnen dat hier de basis werd gelegd voor mijn latere liefde voor funky nummers. Alleen al daarom hoort-ie in mijn top-10. Maar er zijn natuurlijk veel meer redenen: dit is een klassieker die na 35 jaar nog steeds staat als een huis. Bovendien met een thema als hebzucht actueler dan ooit, in het licht van de huidige financiële crisis.

Weer 2 mooie songs!
Vooral die van the O'Jays vind ik erg lekker altijd.

Dat begin is ook zo heerlijk, hoe die bas van een echoënd geluid naar een gewoon vast geluid gaat. Maar de volledige 7 minuten zijn erg sterk.

6. Isaac Hayes – Moonlight lovin’ (menage à trois) (1977)



De koning van de zwoele, orkestrale soul is natuurlijk ook de grondlegger van het genre. Was hij in de jaren zestig al de helft van het toonaangevende Stax-componistenduo Isaac Hayes/David Porter (klassiekers: Soul man, Hold on I’m coming en vele anderen), in de jaren zeventig bouwde hij als uitvoerend artiest snel een grote naam op. Theme from Shaft blijft natuurlijk zijn ‘signature tune’, maar rond die tijd waren ook albums als Hot buttered soul, Black Moses en The Isaac Hayes Movement goed verkopende platen.
Het recept: veelal bekende popnummers, voorzien van nieuwe arrangementen van strijkers en blazers, een funky groove en uitgesponnen tot soms wel tien minuten of meer. Het werkte, want hij was er, althans in de eerste helft van de jaren zeventig zeer succesvol mee. Nadien nam de kwaliteit van zijn werk af en ‘dus’ ook de platenverkoop.

Dit nummer is altijd een favoriet van me geweest en dateert uit een overgangsperiode. Van zijn LP New horizons, zijn eerste voor Polydor. Zijn muziek was toen al veel meer ‘disco-fied’, en deze lofzang op het ‘triootje’ heb ik altijd een van de zwoelste nummers ooit gevonden.

Hij kwam eind vorige eeuw nog even in beeld toen hij zijn stem verleende aan de schoolkantinehouder Chef in de populaire animatieserie South Park (plus een onverwachte hit met Chocolate salty balls). Toen hij op 10 augustus 2008 overleed aan de gevolgen van een beroerte, wist iedereen: hier is een absolute grootheid heengegaan, zonder wie soul en funk niet hetzelfde zouden hebben geklonken.

5. James Brown – Coldblooded (1974)



Nog één keertje James Brown, opnieuw met een minder voor de hand liggend nummer. Zijn ongekende invloed op de generaties muzikanten en performers die na hem kwamen wordt vooral duidelijk uit het feit dat hij ook buiten de soul en de funk van grote invloed is geweest op talloze artiesten uit bijvoorbeeld de jazz-hoek (Miles Davis, Herbie Hancock), de reggae (denk maar aan Sly & Robbie) en - uiteraard - de hiphop. Hij is namelijk ook nog eens 'the most sampled man in show business'.

Zijn klassieke werk maakte hij natuurlijk in de jaren zestig, maar zelf houd ik ook van zijn topplaten uit de jaren zeventig, zoals The Payback (1973) en Hell (1974). Daarop is zijn muziek iets minder riff-gericht en toont hij zich niet alleen een sterke 'shouter', maar komt hij ook als zanger overtuigend over.

Da's knap, want de uitvinder van de funk bevindt zich dan in een situatie waarin hij wordt overvleugeld door opkomende funkgroepen als Earth Wind & Fire. The Commodores en vele anderen. Toch weet hij op deze twee platen vrij goed aansluiting te vinden bij die muziekstijl, ook al is hij dan meer een trendvolger dan een trendsetter geworden.

The Payback is natuurlijk de klassieker, maar het album Hell (eveneens een dubbelaar) is veel minder bekend. Die is dan ook wat wisselvalliger van aard, maar de opener Coldblooded en de nummers My thang en Papa don't take no mess (een plaatkant lang!) behoren wat mij betreft tot het beste dat de man gemaakt heeft.

Benieuwd naar de top5, die laatste twee beloven alvast veel goeds.

Hell ken ik nog niet, maar dit nummer heeft me wel nieuwsgierig gemaakt. Ook naar de laatste 4 van deze lijst!

Ik ga met de woorden van zinulzki mee

Die van James Brown is een goed nummer. En ik wist niet dat For the love of money van de O'Jays is. Die baslijn is idd erg goed.

Hell moet ik zeker gaan checken, ligt de rest van het album een beetje in het verlengde van "the payback"?

In grote lijnen wel, ja. Zoals gezegd, er staan een paar uitschieters op, maar over het geheel ik vind 'm net iets minder dan The Payback. Hij voorziet zelfs 'When the saints go marching' in van een funk-beat, en dat had-ie van mij niet hoeven doen. Verder is het aantal rustige nummers wat groter - er staat bijvoorbeeld een sterke versie op van de bluesklassieker Stormy monday.

4. Isley Brothers - Fight the power (pts. 1 en 2) (1975)



Een carrière van ruim vijftig jaar - dat kunnen maar bar weinig soul- en funkbands The Isley Brothers nazeggen. Toch scoorde dit familiegezelschap al in 1959 een eerste millionseller met de klassieker Shout (later o.a. gecoverd door de Trammps) en wisten ze sindsdien de aandacht op zich gericht te houden, zij het met grote tussenpozen.

De jaren zestig leverden bij Motown hitsuccessen op met evergreens als Behind a painted smile, This old heart of mine en It's your thing, in de jaren tachtig deden ze vooral van zich spreken met zwoele soulnummers als Summer breeze en Caravan of love (als een uitgedunde groep die zich Isley Jasper Isley noemde) en hun laatste (ook Nederlandse hitsucces dateert van 2001, toen ze samen met R. Kelly een onverwacht grote hit scoorden met Contagious.

Maar het belangrijkste decennium van de Isley-clan blijft, voor mij in elk geval, de jaren zeventig. Toen leverden ze een hele serie albums af waarop hun kenmerkende geluid het beste is vastgelegd. It's your thing, de millionseller uit 1969, vormde er al de blauwdruk voor: een tamelijk progressief, zwart funkgeluid met als extraatje de gierende gitaarsoli van jongste broer Ernie.

Nadat ze in 1974 een contract getekent hadden voor Epic, brak hun muzikaal sterkste en ook meest succesvolle periode aan. 3 + 3, met de single That lady, werd het eerste album van een reeks gouden platen, Live it up ('74) deed het nog beter en en het daaropvolgende album The heat is on haalde zelfs de eerste plaats op de Amerikaanse charts.

Voorzover ik het kan beoordelen (want ik heb maar een paar platen en een dubbele verzamel-CD) is het een van hun beste albums, met dit nummer als onbetwist hoogtepunt. Naar eigen zeggen geen oproep aan de zwarte bevolking om in het geweer te komen tegen hun maatschappelijke positie van die tijd, maar een meer algemeen statement, gericht tegen 'the powers that be'. Hoe dan ook, een tijdloze boodschap op tijdloze muziek.

Voordat we aan de top 3 beginnen nog even een overzichtje vanaf nummer 15.

15. James Brown – It’s too funky in here (1979)
14. Undisputed truth – Showtime (1979)
13. Funkadelic – Who says a funk band can’t play rock (1978)
12. Brecker Brothers – East river (1978)
11. Prince – Lady cab driver (1982)
10. Maze featuring Frankie Beverly – Look at California (1977)
9. Stevie Wonder – Love having you around (1972)
8. Earth Wind & Fire – Saturday night (1977)
7. The O’Jays – For the love of money (1974)
6. Isaac Hayes – Moonlight lovin’ (menage à trois) (1977)
5. James Brown – Coldblooded (1974)
4. Isley Brothers – Fight the power (1975)

De seventies domineren, zoveel is duidelijk. Maar ik had aan het begin van dit topic al gezegd dat dat het beste tijdperk was voor pure, onversneden funk. Daarna versmolt funk toch meer met R&B en - nog later - met rap en hiphop.

En ik geef het toe - ik bekijk het door een gekleurde bril, want jeugdsentiment zal ook zeker een rol gespeeld hebben bij mijn keuzes.

Van hetgeen ik van de Isley Brothers ken, is de 70's ook mijn favoriete periode van hen. Niet enkel omwille van hun funksound met fantastische nummers als deze, ook hun meer 'baby makin' gerichte songs zijn van grote schoonheid. Ze weten ook telkens binnen de perken van het aanvaardbare gehalte meligheid te blijven.

3. Temptations - Ball of confusion (1970)



Opnieuw een soul/funknummer met een politiek getinte boodschap. Een uitermate funky nummer van een stel oudgedienden, die al in de jaren zestig bewezen dat ze tot de absolute top horen op dit gebied. De website van Motown noemt ze zelfs de meest succesvolle groep in de geschiedenis van de zwarte muziek

Hun vroege Motown-hits uit de beginjaren zijn natuurlijk geweldige voorbeelden van pure sixties-soul, maar de groep bleef toch altijd een beetje de speelbal van de producers en songwriters van Motown. Toch maakte die reeks singles al duidelijk dat deze zanggroep uit topvocalisten bestaat. Met name Eddie Kendricks en David Ruffin (en later - zoals op dit nummer - Dennis Edwards) beschikken allemaal over een gloedvolle en 'gritty' soulstem, die ook op de latere, meer funky opnames goed tot hun recht kwam.

Rond 1969 veranderde het geluid van de Temps. Producer Norman Whitfield (we kwamen hem al een paar keer eerder tegen in deze lijst, bij Stargard. Rose Royce en Undisputed Truth) leidde hen meer in de richting van de psychedelische muziek. Helemaal in de geest van de tijd natuurlijk, maar achteraf blijken The Temptations een van de weinige soulgroepen die deze trend succesvol oppikten.

De vernieuwende aanpak van Norman Whitfield zou uiteindelijk (in '74) leiden tot een breuk met de groep. Want hij stopte zijn producties steeds meer vol met psychedelische effecten. Ook werden de nummers steeds langer uitgesponnen. Papa was a rolling stone en Masterpiece mochten begin jaren zeventig dan wel grote hits zijn, in de LP-versies van bijna een kwartier kwamen de Temptations als zanggroep steeds minder goed uit de verf.
Persoonlijk vind ik hun platen uit die tijd, met de instrumentatie van de Funk Brothers, prachtig, al zijn die latere producties soms behoorlijk 'over the top'. Als je ervan houdt, is de dubbele verzamel-CD Psychedelic soul een aanrader; die heeft alle Temps-klassiekers uit deze periode in de lange uitvoeringen.

Maar zo lang het een beetje compact blijft, is de combinatie Temps/Whitfield onverslaanbaar. Dit nummer uit 1970 - destijds alleen op single verschenen en niet op een LP - is een onverwoestbare klassieker met een boodschap die nog steeds actueel is. Misschien wel actueler dan ooit.

Veel gecovered nummer. Maar de versie van The Tempations is absoluut het best. Fantastische song.