Tgoh de plaat Paranoid kan mij echt wel boeien de platen derachter zijn heel wat minder;...

31. Gil Scott-Heron - Home is Where the Hatred is

Gil Scott-Heron. De enige zanger die ik ken (in de Soul genre) wiens teksten ik met meer plezier aanhoor dan de zang. Ik moet wel bekennen dat ik me ga ergeren aan de beste man als ik hem te lang aanhoor. Heron hanteert namelijk een vrij eentonige manier van zingen. De mensen die bekend zijn met de beste man weten waar ik het over heb. Opmerkelijk genoeg heeft hij ook een aantal nummers voortgebracht die ik schaars onder de categorie ‘fenomenaal’. Maar, zoals ik al zei, zijn het vooral die woorden die hij opschrijft die mij zo fascineren. Het is alsof ze een zogenaamde streetpoet van de straat hebben geplukt, in een studio hebben gegooid en gezegd: "Doe je ding!". En daar ben ik dankbaar voor.




Ontvreemding van de plek waar je veilig hoort te zijn. De plek waar je schuilt als het te hard regent. Ontvreemding van het zekere, van jezelf. En dat voor je ogen zien afbrokkelen in iets dat niets kan beschermen en niet meer te redden is. Het is een wreed lot dat wij allen zullen ondergaan, maar het besef ervan proberen te verbergen.

God, but did you ever try
to turn your sick soul inside out
so that the world, so that the world
can watch you die

Een 10 zonder enige uitleg lijkt me al voldoende.

Oow en wat zijn stem betreft, ik vind zijn stem ook makkelijk een gehele plaat boeien. Zo diep en warm hoor ik het zelden.

Ik vind Gil Scott-Heron nooit zo veel aan, de instrumentaties zelf doen me vrij weinig en ik vind dat hij met overdreven overgave aan het zingen is. De teksten kunnen het dan ook niet meer redden bij mij .
Sea of Love van Cat Power vind ik trouwens wel een prachtig nummer.

Ik heb het dan ook niet over zijn stem, maar de manier van zingen. Daar zit een subtiel verschil tussen.

Een 10 is wel erg gul, maar ik zal niet klagen.

Opgegroeid in the Bronx en in de eerste plaats een poëet en schrijver zijnde, denk ik niet dat je ver van de waarheid zit...

Verder zou ik graag een paar platen van hem nemen en door het strot van iedereen hier op MusicMeter rammen! Alvast bedankt voor je bijdrage.

Gil Scott-Heron doet me nooit zoveel. Het is me te 'saai-tjes' denk ik.

Black Sabbath is alles behalve mijn ding.
Elvis Presley is af en toe wel leuk.

Maar met Heron heb je een absolute topper in je lijst.

Gil Scott- Heron is in ieder geval bij mij ook een schot in de roos... Ik ontdekte deze plaat via Musicmeter en dankzij Kemm waarvoor eeuwige dank...

30. Iron & Wine - Sodom, South Georgia

Iemand zei het al:

Iron & Wine is geen band, zoals de naam wellicht doet vermoeden. Er is maar één man verantwoordelijk en dat is Samuel Beam. Met zijn akoestische gitaar en zijn fluisterstem schept hij een uiterst intieme sfeer. En met behulp van zijn cryptische teksten geeft hij zijn nummers een mystieke lading. Het is allemaal zeer minimalistisch, wat het misschien soms een ietsepietsie saai maakt. Maar eenvoud heb ik altijd schitterend gevonden. Het brengt ook een zekere oprechtheid met zich mee, eenvoud. Het voelt zich niet genoodzaakt zich groter en mooier te doen lijken dan het is. Dat soort eerlijkheid waardeer ik wel.




Samuel Beam omschrijft hier de dood van zijn vader op toch een zeer tedere en ontroerende manier. Het nummer verwijst naar – dat is mijn interpretatie - het christendom (de titel, Christmas, Sunday, God is good) en dat voor elk gestorven persoon een kind geboren wordt (Papa died while my girl Lady Edith was born). Misschien zit ik er wel helemaal naast, maar dat is ook het mooie van dit soort teksten, die ik vaker in de Folkwereld tegenkom. Het houdt je constant bezig. Wat het ook mag betekenen, het is een prachtig nummer.

Ik verwacht iig een hoge cijfer van R&P.

Nee het kan tekstueel dan wel kloppen, maar als de zang mij totaal niet aanspreekt dan kan ik er ook weinig mee. Ik hou niet zo van een fluisterende manier van zingen, sterker nog daar ga ik me aan ergeren. Verder val ik van de instrumentatie half in slaap, maar kon ik gelukkig nog dit bericht typen.

Niet mijn kop thee.

Ik denk dat je er niet ver naast zit, want Samuel verwijst wel vaker naar het christendom in zijn teksten, al is ie zelf een agnost.
Mooi nummer overigens! Ik kende hem nog niet, want ik ken alleen nig I&W's eerste en laatste album.
Ik mis trouwens wel wat emotie in zijn stem, dat vind ik vaak erg jammer bij Iron & Wine.

Stoer nummer.

Ik ben graag bescheiden.

Ik hou wel van zijn manier van zingen, maar of ik een heel album van zulks volhoud...


Geen idee hoe, maar graag gedaan!

In een van je tips op een pagina, funk top ....

Iron & Wine is vooralsnog een geheim voor mij... Klinkt het een beetje als Lambshop,? Want deze fluistert ook en kan mij eignelijk geen hele plaat boeien...

Kan Iron & Wine best beluisteren. Al zal een geheel album waarschijnlijk snel teveel worden.

Geen zorgen, dat lukt mij ook niet zonder wat moeite.

29. Jackson C. Frank - Blues Run the Game

Jackson C. Frank is in de jaren '60 ongekend belangrijk geweest voor zijn tijdgenoten. Zijn invloeden zijn nadrukkelijk te horen in folkartiesten als Bert Jansch en Nick Drake. Kenmerkend voor de muziek is de eenzame zanger, bijgestaan door zijn akoestische gitaar en weemoedige, soms tragische teksten. Het leven van C. Frank was ook behoorlijk tragisch. Als klein jochie van 11 is hij getuige van een verwoestende brand die 15 levens kost. Een trauma dat uiteindelijk leidt tot schizofrenie. Misschien omdat de vraag waarom híj de brand heeft overleefd onbeantwoord bleef. Het doet me denken aan dat kind in de snoepwinkel dat huilend aan zijn moeders arm trekt en het uitschreeuwt: "Waarom hij wel en ik niet?!?!" Maar dan net wat anders.




Op 21-jarige leeftijd krijgt Jackson C. Frank een bedrag voor zijn verwondingen die hij heeft overgehouden aan de brand. Dit maakt het mogelijk voor hem om de Verenigde Staten achter zich te laten.

Catch a boat to England, baby,
Maybe to Spain,

Maar verdriet dat zich nestelt in je hart verdwijnt niet door het lichaam te verplaatsten. En ook dat ondergaat deze geweldig getalenteerde zanger, die eigenlijk nooit het genot van geluk heeft mogen ervaren.

Wherever I have gone,
Wherever I've been and gone,
Wherever I have gone
The blues, they're all the same.

Jackson C. Frank , geweldige zanger.
Hij werd trouwens ook nog later in z'n oog geschoten.

9.5

Geweldige keuze deze Jackson C. Frank ook maar recent ondekt... Droefnis is wat je hoort en is wat je ook treft bij deze plaat...

Eigenlijk is een reactie van mij op een dergelijk nummer een beetje overbodig, het is nu wel duidelijk dat een nummer als dit niet voor mij is gemaakt. Opnieuw heb ik moeite om mijn ogen open te houden, wat meer pit graag!

Had nog nooit van Jackson C. Frank gehoord, maar vind het toch wel erg mooi.

28. Jeff Buckley - Forget Her

Een uiterst cynische vriend van mij bracht mij in contact met Jeff Buckley. En wel door middel van 'Halleluja', een cover van Cohen. Op slag verliefd zou ik het noemen, maar was wel onder de indruk. Het was zo ontzettend meeslepend, iets dat ik niet zovaak had meegemaakt. 'Grace' is de enige, volledige, plaat die tijdens het korte leven van Buckley is uitgebracht. De plaat ziet vol prachtige nummers. Ze gaan veelal over het fenomeen 'liefde'. En de intimiteit van zijn hoge, soms wat valse stem leent zich daar perfect voor. Sommigen zullen het gezwijmel noemen - in het bijzonder de Hiphoppertjes. Ikzelf vind het zeer herkenbaar wat Buckely verwoordt. Toegegeven, het is beetje een uitgekauwde thema, maar het kan, mits je het goed doet, prachtige dingen teweegbrengen. Dat is bij mij ook het geval. Niet alleen sterk gezongen zijn, maar de nummers zitten ook enorm goed in elkaar. De compositie van het titelnummer bijvoorbeeld is ge-wel-dig.

Jeff Buckley kwam eveneens als zijn vader, Tim Buckley (ook een geweldige zanger), vroeg aan zijn eind: verdronken, onder wat opmerkelijke omstandigheden. Je gaat toch denken wat voor moois Jeff Buckley nog meer had kunnen geven, zeker na een plaat als 'Grace'. Het antwoord is al bekend, dat maakt zijn dood nog droeviger.




Het is een nummer dat voor mij een speciale plek heeft. Niet alleen omdat het mij doet denken aan mijn persoonlijke zoektocht naar verlossing, maar mij ook een betere kijk op mijn vriend heeft gegeven. Hij zit er soms desolaat bij, alles lijkt aan hem voorbij te gaan. En ik besef mij dat dat komt omdat iemand zich heeft genesteld in zijn gedachten. Daar wil hij van af, maar het lukt hem niet.
Ik heb het te doen met hem...

Jeff Buckley is dan weer erg leuk

Jeff Buckley vind ik ook al niet leuk. Maar niet verder vertellen, vooral niet aan Social Mask, dadelijk denkt hij nog dat ik niet deug.

Ik heb ook niet zo veel met Jeff Buckley.

Wederom een mooie keuze van Social Mask... Forget her is ook een van mijn favorieten op de plaat samen met Last Goodye ...