Ah, ik kan het kort houden: allemaal onterecht.

Chevy, als je Ozzy goed vind kan ik je zeker het album No More Tears aanraden, heeft lang in mijn top 10 gestaan, heerlijk album met nog wel betere nummers als deze, moet je zeker gaan luisteren, ik denk dat het je gaat bevallen

Over Pantera: Ga je mond spoelen, Chevy! Misschien wel een van de bekendste riffs in de Metal en wat een geweldige solo heeft dat nummer!

Sorry, maar ik vind dat helemaal niks. Overigens niks tegen Pantera, maar metal in het algemeen vind ik maar een matig genre. 99 van de 100 metalnummers die ik goed vind, heeft raakvlakken met het rockgenre. Niet verwonderlijk ook, gezien het feit dat ik de (rock)solo het enige goede van het nummer vindt. Dit heb ik ook met Metallica. (welke in de volgende update ook voor het eerst komt )

Mijn commentaar of de nummers?

Ja, ik merk dat de Ozzy-nummers in deze lijst mij erg goed bevallen. Die ga ik eens proberen dan.

Edit: Ik zie dat musicmeter het album aangeeft als metal. Daar ik hierboven een minibetoog hou over mijn afkeer jegens metal, kan ik niet anders stellen dan dat mijn enthousiasme behoorlijk gemteperd is. (of is het genre misleidend?)

Heel misleidend zelfs, is rock, wel wat hardere rock nummers, maar er zitten ook wat softrock nummers op, die benoeming van metal is er totaal niet uit af te leiden, gewoon luisteren, het wordt trouwens als Heavy Metal bestempeld, maar ik zei al, dat hoor je er niet in terug. Er zijn wat hardere rock nummers tussen maar het is zeker niet van die beukmetal ofzo.

Luister 'ns naar Mama, I'm Coming Home en als die je bevalt downloaden!

De solo's.

Walk is in ieder geval een stuk meer memorabel om zijn riff dan om zijn solo. Ik had dan ook eerder Cemetery Gates in deze lijst verwacht; een nummer dat ook chevy03 wat beter zal kunnen verteren.

Cemetery Gates, vast niet

YouTube - The Smiths-Cemetery Gates

55. Joe Satriani – Satch Boogie
Gitarist: Joe Satriani
Album: Surfing With the Aline (1987)



Joe Satriani is zo’n artiest die onterecht vaak op de achtergrond blijft. Gelukkig ontbreekt hij in deze lijst niet. Met zijn Van Halen-achtige stijl maakt hij prachtige nummers. Waarvan deze de beste is. Ik zal niet zeggen dat hij mijn favoriete artiest wordt of dat dit ooit een favoriet zal worden, maar het is wel heel knap wat hij hier doet.

54. Smashing Pumpkins – Geek U.S.A.
Gitarist: Billy Corgan
Album: Siamese Dream (1993)



Van hetzelfde album als Cherub Rock (#97). Eigenlijk geldt hier hetzelfde commentaar. Het is wel een stuk beter nummer, maar het is nog steeds niet iets waardoor ik opeens het gevoel krijg dat ik het hele album moet beluisteren. De zang staat me nog steeds niet aan, instrumentaal is het wel ok, voldoende, en ik zoek meer in een nummer. De solo van Geek U.S.A. is overigens wel stukken beter dan die van Cherub Rock. Mooier geluid, betere akkoorden en het allerbelangrijkste: Ik krijg hier wel een lekker gevoel bij.
Rond de 50 is te veel eer, maar als deze i.p.v. Cherub Rock zou komen, zou ik best vrede hebben met dit nummer in de lijst. Het (de solo) is verre van slecht.

53. Led Zeppelin – Since I’ve Been Loving You
Gitarist: Jimmy Page
Album: Led Zeppelin III (1970)



De enige van de gemene delers (4 of meer noteringen) van deze lijst van wie nog geen nummer was voorgekomen in deze lijst. Een mooie keuze, me dunkt.
Dit nummer heb ik lang links laten liggen, omdat het geen nummer was dat me echt trok. Totdat ik de DVD “The Song Remains The Same” zag. Die uitvoering vond ik echt hemels en ik heb de dagen daarna dit nummer meerdere malen gedraaid. Het is een nummer waar ik aan heb moeten wennen en me niet gelijk heeft gepakt, maar inmiddels vind ik het een geweldig nummer. Jimmy Page, één van de beste gitaristen ooit, legt hier gevoel in zijn gitaar. Iets wat ik bij sommige Zeps nog wel eens mis. Maar bij Since I’ve Been Loving You klinkt het echt als een schreeuw om hulp. De zang van Plant en de gitaar van Page zijn naadloos op elkaar afgestemd. Beiden de wanhoop nabij. Prachtig!
De solo is ook iets wat je over je heen moet laten komen. Die luister je niet, nee, die beleef je.

52. Jimi Hendrix – Star Spangled Banner
Gitarist: Jimi Hendrix
Album: Woodstock (1994)



Nu vind ik Jimi Hendrix echt één van de beste gitaristen, maar dit is echt niet mijn ding. Er zit geen ritme in, geen gevoel en geen gedachte achter. Bovendien klinkt het voor geen meter. Brr…

51. Metallica – Master of Puppets
Gitarist: Kirk Hammet
Album: Master of Puppets



Bij Metallica heb ik altijd mixed feelings. Ze hebben echt geweldige nummers gemaakt, maar ook een flink aantal nummers die ik niet aan kan horen. Dit is daar een van. Ik hou helemaal niet van hun metal-nummers. Veel te veel geschreeuw, te hard en te druk.
Het tussenstuk vind ik nog wel leuk, maar dat is op de volle 8 minuten helemaal niks. Nou vooruit, ook nog een klein solo tegen het einde… Gelukkig zijn de andere Metallica-nummers in deze lijst een heel stuk beter.

Ik zie overigens dat bij de lijst van Guitar World deze op 61 staat. Daar staat bij mij No More Tears. En laat in de lijst van Guitar World die nou net op 51 staan.

Master of Puppets veel te hard en te veel geschreeuw? Als je dat al bij Master of Puppets hebt... Vind het wel een aardig nummer, meer niet, maar vind het nou niet bepaald hard.

Het is maar net naar welke maatstaf je meet.

The Star Spangled Banner was vooral een statement. Op het Woodstockfestival komt daar ineens Hendrix in een spierwit pak aanzitten, en hij begint het Amerikaanse volkslied te spelen, midden in de Vietnamoorlog. En dan doet hij iets geweldigs met zijn gitaar, laat het klinken alsof bommen vallen, ambulances aan-en afrijden, hij zet de chaos om in een gitaarsolo. Er zit dus zeker wel een gedachte achter, en ook gevoel.

Dat heb ik er nooit in gehoord, of beter gezegd: niet verwacht. Geef mij maar zijn "normale" nummers.

'Since I've Been Loving You' is echt schitterend, al valt zonder de rest van Led Zeppelin de extra dimensie van het nummer weg. Tegen Satriani is ook niets in te brengen. 'The Star Spangled Banner' is inderdaad vooral een statement, een soort kroon op een heersende ideologie, niet per se magistraal gespeeld, maar wel erg goed.

Ik wilde het er eerst nog bij zetten. De drums van Bonham geven inderdaad net dat beetje extra (en in iets mindere mate John Paul Jones). Maar uiteindelijk gaat het toch om de solo en ik denk dat Page wel bewijst dat die ook zonder de andere instrumenten als een huis staat.

Ja, niets dan lof voor Page, maar ik wou de rest van de band ook gewoon even roemen. De zang van Plant is ook niet niks.

50. Kiss – Shock Me
Gitarist: Ace Frehley
Album: Alive II (1977)


(De album-uitvoering duurt 5:52)

Ik geloof de enige live-uitvoering uit deze lijst. En terecht dat er voor de live-uitvoering gekozen wordt. Nu ben ik sowieso al een live-fan, maar dit nummer is echt geweldig! Frehley haalt echt alles uit zijn gitaar. Een geweldig nummer om de lijst “door te zagen”.

49. Santana - Europa (Earth's Cry Heaven's Smile)
Gitarist: Carlos Santana
Album: Amigos (1976)



Aan het begin hadden we al Jeff Beck. Hier zei ik “waarbij Beck echt gevoel in zijn gitaar legt”. Over gevoel in je gitaar leggen gesproken: Santana. Europa heb ik vanaf de eerste seconden omarmt en dat doe ik nog steeds. Het langzame begin, de schreeuwerige gitaar. Huilend bijna. En dan het uptempo stukje, niets dan genialiteit in dit nummer. Had van mij wel een aantal plaatsen hoger gemogen. Het is jammer genoeg wel een nummer waar je voor in de stemming moet zijn en die geen stemming maakt.

48. The Rolling Stones – Sympathy for the Devil
Gitarist: Keith Richard
Album: Beggar’s Banquet (1968)



Uiteraard, zal iedereen zeggen. Een enorm logische (en terechte) keuze. Nu is het jammer genoeg een nummer gebleken die ik bij een overkill aan luisterbeurten niet meer aan kan horen. De echte toppers doorstaan deze ‘test’ bij mij wel. Echter, zo op z’n tijd vind ik het geweldig om dit nummer weer eens te horen. En met name de solo. Met afstand Richards beste solo. Tevens ook het enige deel van het nummer dat nimmer verveelt. Wellicht dat dit nummer als geheel beter valt bij degene die de heisa rond het nummer destijds mee hebben gemaakt, voor mij werkt het jammer genoeg niet altijd. Maar wat een geweldige solo toch.

Volgende keer o.a. The Allman Brothers Band & The Doors.

Dat heb ik bij veel andere klassiekers. Maar zo rond de periode van de eindejaarslijsten in de december klinken die klassiekers toch altijd weer goed. Bij Sympathy for the Devil heb ik dat echter niet (verder ook niet bij School en Born to Run), en die kan ik dan ook geregeld draaien.

...er bestaat een woord voor dit soort opmerkingen: ignorantie

Het gaat mij niet om leuke achtergrondverhaaltjes. Het gaat mij om het nummer zelf en hoe dat overgebracht wordt naar mij als luisteraar. En ik voel niks bij dat nummer, ja, hoofdpijn.
En zoals gewoonlijk ben je weer eens dagen te laat.

Ik vind het iets te eentonig en duurt wat mij betreft dik een minuut te lang.

Chevy bespreekt het commentaar ongeveer net zo als de gitaarsolo's.
Misschien iets voor een apart topic.

Is dat een goed of een slecht ding?

Overigens zou ik nog willen toevoegen dat het "er zit geen gedachte achter" iets genuanceerd had moeten worden naar: "de gedachte erachter ontgaat me".

Ik heb er bewust voor gekozen me niet in te lezen in de nummers. Zo blijft de beoordeling puur en los van allerlei randzaken. Wie feitjes wil weten, kan zelf ook wel googlen, toch?

Ach het uitgangspunt van dit topic is in de eerste post toch duidelijk beschreven.

Overigens een kleine opmerking. Iedereen zal vast begrijpen wat je bedoeld, maar je moet wel uitkijken met opmerkingen als 'er zit geen ritme in'. In vrijwel elk popnummer zit namelijk een bepaald ritme, dat is iets wat vastligt, en los staat van subjectiviteit.

Zo, de zeur heeft weer gesproken.

Terug naar de solo's.

Chevy, ga je de onwijze solo door Ritchie Blackmore van Highway Star ook noteren? En dan natuurlijk de live-versie!

Nou nou, zo kan ie wel weer, Oldfart. Ik heb je bericht verwijderd. Je mag best je mening geven, maar doe dat dan wel op een normale vriendelijke manier, en niet zo aanvallend en beledigend.

Edit: Ik stuur je er een PM over, Oldfart. Hoeven we dit topic er niet mee te vervuilen.

Ik hou mijn mond dicht voor degene die de lijst niet gekeken hebben, maar ik raad je aan de lijst in de gaten te houden! Het is overigens wel onwijze solo's (meervoud)!
Overigens is de live-uitvoering van Shock Me (#50) geloof ik de enige live-uitvoering, maar reken maar dat ik nog met een Made In Japan-solo kom! Misschien nog in de lijst, misschien nog daarna waarbij ik mijn eigen favorieten nog op een rijtje zet.

Gelukkig zeg je het zelf al.
Zolang men maar begrijpt wat ik bedoel, daar gaat het om. Bovendien zou het nogal saai als iedereen het overal over eens is.

47. The Allman Brothers Band – Jessica
Gitarist: Dickey Betts
Album: Brothers and Sisters (1973)



De derde en laatste Allman Brothers Band. Jessica is wat mij betreft het toppunt van de southern rock. Hiermee wil ik niet zeggen dat ik dit het beste nummer vind welke in het hokje southern rock geplaatst wordt, maar dat ik dit het beste nummer vind die het beste de sfeer creëert die bij deze muziekstijl hoort. Ik noemde het bij Blue Sky al op: Zonnig, relaxt en een mooie blauwe lucht. Want man, wat is dit lekker. Eén van de langste instrumentale stukken die ik helemaal geweldig vind. Zo druk, maar toch ook zo heerlijk rustig. Zo simpel, maar toch ook weer zo moeilijk. Ik weet niet zo goed wat ik bij dit nummer moet zeggen. Het is er zo eentje die je raakt of niet. Er gebeurt altijd wel iets als ik dit nummer draai. Ik ga spontaan dansen, met m’n voeten tikken, luchtgitaar spelen of iets in die orde. Prachtig!

46. Van Halen – Hot For Teacher
Gitarist: Eddie Van Halen
Album: 1984 (1984)



Ja hoor, daar is ‘ie weer! En weer met een heerlijk nummer hoor. Wederom een intro om helemaal op los te gaan. De zang is wederom niet denderend, maar dat wordt ook wederom weer ruimschoots goedgemaakt door geweldig instrumentaal werk. Want niet alleen de gitaar is geweldig, ook broer Alex drumt er lekker op los en Anthony heeft een prachtige baslijn. Wat moet je hier van zeggen? Die snelle, hoge noten, je moet er van houden. En dat doe ik.

45. The Doors – Light My Fire
Gitarist: Robby Krieger
Album: The Doors (1967)



Wat een band, wat een album, wat een nummer. Het beste nummer van het beste album van één van de beste bands. Zet het volume maar even wat harder en laat je wegvoeren door de prachtige orgelklanken van Manzarek, samen met Jon Lord van Deep Purple de beste toetsenisten die er zijn. Dit nummer is ook niet echt beroemd vanwege een spectaculaire gitaarsolo (welke er overigens wel in zit!), maar meer vanwege het orgel. Hierdoor is de keuze voor Light My Fire zowel onbegrijpelijk als begrijpelijk. Want laten we wel zijn, het stukje gitaar door Robby Krieger is niets minder dan geniaal. Bovendien is het het beste stukje van het nummer. Vooruit dan maar… had van mij top 20 gemogen! Wat een band, wat een album, wat een nummer.

44. Pearl Jam – Alive
Gitarist: Mike McCready
Album: Ten (1991)



Er zijn tijden dat ik Alive skip, maar als ik mijn koptelefoon (of oortjes) op heb en ik echt ga luisteren, gaat het volume bij dit nummer altijd even wat harder. De scheurende gitaar is subliem. De overbekende rif aan het begin en het overbekende refrein blijven altijd geweldig om mee te spelen/zingen. En die door merg en been gaande solo, een stukje hemel verpakt in een solo. Veel beter wordt het niet (maar dat wordt het nog wel, dat belooft wat!!!)
Dat ik nou één op de 100 keer geen zin heb in dat nummer? Nou en. Die 99 keer dat ik er wel voor ga zitten, is het raak. Ruim 6½ rockgeschiedenis.

43. ZZ Top – Sharp Dressed Man
Gitarist: Billy Gibbons
Album: Eliminator (1983)



Hoewel eigenlijk alles een stap terug is na de geweldige solo’s van Alive en Light My Fire is dit er zeker eentje die er mag zijn. Wat heet, om volledig uit je dak bij te gaan! Zet je equalizer ook eens zo dat je de bas beter hoort. Het nummer wordt er nog beter van. Niet dat het zo’n bijzondere baslijn is, maar lekker dat die klinkt.

42. The Beatles – While My Guitar Gently Weeps
Gitarist: Eric Clapton
Album: The White Album (1968)



De meest voor de hand liggende keuze zodra je aan The Beatles en een gitaarsolo denkt. Ik vind het ook niets minder dan terecht dat deze erin staat. Op 42 vind ik wel ietwat overdreven, het is een steengoede solo, maar zo goed? Daarvoor moet hij toch wat “zielsnijdender” zijn. Niettemin wel een geweldig nummer.

Maar ik wil graag een live-uitvoering van dit nummer naar voren brengen en wel deze. Het optreden (2004) ter ere van Harrisons opname in de Rock and Roll Hall of Fame is legendarisch. En beter dan het origineel vind ik. De geweldige zang van Jeff Lynne en Tom Petty welke het origineel minstens evenaart. De bas (wederom Lynne) die op de een of andere manier het origineel nog een extra touch geeft waardoor die nog legendarischer wordt. En uiteraard de buitenaardse solo van Prince. Overigens speelt de zoon (Dhani) ook mee. Iets minder prominent aanwezig, maar toch een leuk detail. Maar wat een solo van Prince.

41. Queen – Brighton Rock
Gitarist: Brian May
Album: Sheer Heart Attack (1974)



Ondanks dat ik het heel knap vind wat May hier doet, vind ik het geen superwerk wat hij hier aflevert. Ik hou meer van wat subtielere solo’s. Iets meer gevoel en iets minder patserig in de zin van: “Kijk eens wat ik kan!” Want zo komt het op mij over. Staat overigens ook wel belachelijk hoog vind ik. Het moment dat hij overigens echt goed speelt, is het geen solo meer.

40. Steely Dan – Reelin’ In The Years
Gitarist: Elliot Randall
Album: Can’t Buy A Thrill (1972)



Op de een of andere manier vind ik de solo’s van Steely Dan niet bij het nummer passen. Het is net alsof het twee verschillende elementen zijn die even snel bij elkaar geplaatst zijn. Hoewel het soms nog wel mooi verwerkt is, is de stemmingsovergang tussen de nummers te groot. Dit heb ik ook bij Reelin’ in the Years. Weinig mis met het nummer, ik word er niet heel warm van, maar het is wel een aardig nummer. Ook de solo is ook prima, maar het matcht niet. Even puur de solo beschouwend vind ik ook dat deze veel te hoog staat. Prima, maar niet meer dan dat is elke keer mijn gevoel bij dit nummer.

39. Neil Young & Crazy Horse – Cortez the Killer
Gitarist: Neil Young
Album: Zuma (1975)



Met deze hoogste notatie van Neil Young (& Crazy Horse) is ook duidelijk dat er dus geen Like a Hurricane in staat. Iets wat ik zeer betreur, omdat het één van de beste is. Maar ok, Cortez the Killer. Het nummer werd een keer aangekondigd als: “…met een intro waar terecht de tijd voor genomen wordt.” Daar is geen woord van gelegen. Ik moet altijd wennen aan zijn gitaargeluid, maar zoals bij veel nummers is me dat bij Cortez the Killer ook gelukt. En zie nu, een enorm hoge en vaste positie in mijn eigen samengestelde toplijst.
Een door merg en been gaande solo die mij iedere keer raakt.

Young heeft gezegd dat het nummer per ongeluk zo geworden is. Ze wilden een deel van het nummer wegknippen, maar ze hebben per ongeluk een heel stuk gemist. Dit zei Young:
“You can hear the splice on the recording where we stop and start again. It’s a messy edit…incredible! It was a total accident. But that’s how I see my best art, as one magical accident after another. That’s what is so incredible.”

Is er iemand die mij precies kan aanduiden wanneer dit goed te horen is?