2. Sigur Rós - ( ) (2002) (143 punten) 24x genoemd Nr. 1 van crosskip


Eerder werden ze al derde en ditmaal doen ze het nog even beter. () bleek een typisch groeialbum. Van een magere 4,0* tot een dikke 5,0*. Zo hemels mooi deze muziek. Postrock op zijn hoogtepunt. Het kost een paar luisterbeurten, maar daarna kom je er niet meer onderuit. Dit is muziek zoals de eerste neanderthaler die toevallig op de steen sloeg en vond dat het best een grappig geluid gaf, het bedoeld heeft.
Moet ik hier nog wat aan toevoegen? Ik vind van niet.

1. Arcade Fire - Funeral (2004) (202 punten) 34x genoemd Nr. 1 van Yamato, Paap_Floyd, herman, LucM, ArthurDZ, wibro, Mjuman


De afgelopen week heb ik Funeral flink lopen bashen. Niet zozeer omdat ik het een slecht album vind, maar meer omdat ik hoopte ten minste bij de laatste editie een verrassend winnaar te krijgen. Jammer genoeg was dat ijdele hoop, want Funeral heeft maar liefst een gat van bijna 60 punten geslagen met ( ). Record nummer 1. Ook is Funeral de eerste plaat die over de 200 punten gaat. Record nummer 2. En Funeral is ook (nu samen met Kid A) de plaat met het meeste aantal nummer 1-notering. Record nummer 3. Zo’n overtuigende nummer 1 kan ik alleen maar toejuichen.

Als er iets is waar ik een hekel aan heb, is als men zegt “geef het nog een paar luisterbeurten. Ik vond hem eerst ook niet zo goed”. Het heeft iets negatiefs over zich. Een soort autoritaire toon die suggereert dat je het vanzelf goed gaat vinden als je het maar vaak genoeg luistert. Met andere woorden: je kunt het niet slecht vinden. Ik lees het regelmatig bij Funeral. Alsof men zich niet kan schikken in het lot dat men dit misschien wel niet goed vindt.

Maar ze hebben ditmaal wel gelijk. Het is een album dat je minimaal een keer of 3 moet draaien, voordat je de subtiele details echt goed kunt waarderen. Dat had ik dan althans. Vandaag weer eens gedraaid en daar waar ik na de tweede keer er nog net zo over dacht als de eerste keer (best aardig, maar niet echt goed), vind ik het nu opeens wel sterk. Ik zal het nog niet in mijn top 20 zetten, maar het gaat al richting de 4,0*. Dat is al een stuk hoger dan die veilige 3,0* die er eerst stond.


En dan wil ik graag deze 122(!) deelnemers bedanken:
.:8:..:4:., aERodynamIC, AOVV, Arno, Arrie, ArthurDZ, Ataloona, bennerd, bikkel2, Bravejester, Brunniepoo, Casartelli, Chevy, Co Jackso, Colucci_Era, corn1holio1, crosskip, DBL, de1337k1ng!, Dempsey63, deric raven, Dieter, Don Cappuccino, Dwejkk_, dynamo d, Edwynn, El Ninjo, fatima, Fieke_28, fluidvigro, FlyLo, frankholst1982, freitzen, Gert P, glennton, GrafGantz, Guinness1980, guitarwally, Gyzzz, harm1985, herman, IntoMusic, J.J. Wever, jassn, jellecomicgek72, jellorum, Jeroentjuhh, JJJ, johannesA, jori stes, Joy4ever, jsterkenburg, k.grubs, kemm, kiriyama, kobe bryant fan, Kraay, legian, LucM, Lukas, Lukk0, Lying Mouth, MarkJS, Marty McFly, MAS, Masimo, McSavah, Misterfool, MJ_DA_MAN, Mjuman, musician, nico1616, niels94, Noordpool, numnumnum, Oceanvolta, OmeWillem, orbit, Osiris Apis, Paap_Floyd, panjoe, Papartis, pet, Poa, postpunker, Quadraphonic, Raconteur, remcodulac, Rhythm & Poetry, rkdev, Robbie Keane, Rogyros, Rudi S, Salvadore, sander., Sandokan-veld, sebas, shiynbeast, Slowgaze, Soul Dreamer, Status Seeker, Stijn_Slayer, stoepkrijt, StopMakingSenseo, Streup, Svendra, sxesven, The Scientist, The_CrY, thelion, Titmeister, Tony, trebremmit, Tribal Gathering, tuktak, twelve, uffing, vigil, Von Helsing, wavanbuuren, wibro, Yamato.

Studio Sport gaat voor, dus ik zal straks het laatste topic openen. Met uiteraard de benodigde voorstatistiekjes.

Sigur Ros leuk dat ze tweede staan.
En Arcade Fire eerste .
En bedankt Chevy voor het topic weer het topic uitstekend te doen verlopen.

En ik wil jou bedanken Chevy, voor het organiseren van het hele gebeuren, ook van de andere decennia. Op naar de finale

De minste winnaar tot nu toe.

Om nog even door te babbelen over Marillion, die Crash Course cd was voor mij genoeg om me te overtuigen. Ik had Misplaced Childhood eens op LP gekregen, maar daar vond en vind ik nog steeds niet zo heel erg veel aan. Na die verzamelaar was ik gelijk om en heb ik direct wat cd's besteld (zowel met Fish als met Hogarth).

Ik heb Fish vorig jaar live gezien met z'n akoestische tour. Vond ik wat tegenvallend. Hij stelt zich nogal aan op het podium en z'n stem is echt niet meer wat 't is geweest. Hij praat ook rustig meer dan vijf minuten tussen elk nummer. Vaak komt hij wel grappig uit de hoek, maar na een tijdje ging het me storen.

Marillion wil ik op zich nog wel een keer live zien, maar dit jaar toch maar niet.

Die plaat van Sigur Ros vind ik ook schitterend. Ik zat toch best goed met mijn voorspelling voor de top 10.

Ik mag trouwens niet klagen, 3 albums die van mij 5* krijgen in de top 5! (van de 6 die ik dat cijfer in totaal heb gegeven!). Zegt ook wel iets over wat ik van dit decennium vind, denk ik (zit net even te kijken, het blijkt dat 5 van de 6 platen die van mij 5* krijgen uit de jaren '00 komen en die andere uit de '90's ).

Mooie top 2 dus. Gewoon prachtige magische, albums

Chevy Thanx voor de telling, verhaaltjes en mooie qoutes

Tot ziens in de finale

Enne dan live albums?

Erg mooi, Sigur Ros en Arcade Fire! En een quote van mij bij de winnaar!

Hulde aan chevy, die dit toch maar allemaal in goede banen moet leiden.

[quote]niels94 schreef:


Ik voel een nieuwe top 40 aankomen; de top 40 "geinige" Marillion nummers

Mijn voorspelling voor de top 5 :

1. Cannibal Surf Babe
2. Most Toys
3. If My Heart Were A Ball It Would Roll Uphill
4. Garden Party
5. The Uninvited Guest



Gelukkig is er bij Marillion ook een heleboel moois te ontdekken ook al heb ik geen idee welk album jou het meest zou kunnen aanspreken gezien je top 10.

goed werk chevy

Mij of Niels? Ik heb mijn weg al wel redelijk gevonden in Marillionland. Clutching at Straws en Script For A Jester's Tear vind ik erg sterke albums met Fish. Met Hogarth ga ik denk ik voor Afraid of Sunlight. Ik vind Somewhere Else eigenlijk ook behoorlijk onderschat. Brave en Marbles zijn standaardwerken, maar ook erg goed.

Howard? Hogarth bedoel je?

Ja, foutje. Ik zal het aanpassen.

Je gedraagt je inderdaad als een klein kind, dus prima reactie gast

Ben ik niet helemaal mee eens. Ofschoon ik van Funeral geen toon gehoord heb, hoorde ik vanmiddag eens The Suburbs voor het eerst en ik ben positief verrast. Funeral ga ik ook nog eens beluisteren.

Verder vond ik Joy Division de minste winnaar uit de serie.

Overigens prima winnaar, kwaliteits indierock met een uitdagend sausje erover. Nogmaals jammer dat er amper electronic te vinden is, maargoed, dat is op deze site ook dun gezaaid.

Jammer dat Elbow in top 10 staat voor de rest ziet dat er goed uit

Ik doelde op Niels.

Afraid of Sunlight is een mooie keuze ( kun je direct even "proeven" van een "geinig" Marillion nummer ) maar persoonlijk geef ik de voorkeur aan Brave. Wat bedoel je trouwens met "Brave en Marbles zijn standaardwerken" ? Deze staan toch wel mijlenver boven Somewhere Else ( tenminste bij de meeste Marillion fans ).

Niet voor niets heeft Marbles hier een prachtige 3e plaats gehaald en Brave in de jaren '90 topic een mooi ( maar veel te lage ) 11e plaats.

Inderdaad 5 Marillion-albums bij de beste 50. Alleen The Beatles en Bruce Springsteen (beiden 6) doen het beter.

Geen hoge klassering voor Atmosphere of Madvillain. Buitengewoon naar.

Gewoon zoals de definitie luidt: ''omvangrijk boekwerk van grote waarde, het voornaamste en uitgebreidste werk over een onderwerp of vak van studie'' of ''soort uitstekend boekwerk met blijvend gezag''. Voor albums wordt de term ook vaak gebruikt. Dus niet dat het maar een standaard plaatje is ofzo.

Ik vind Somewhere Else niet beter dan die twee, maar ook niet echt onderdoen. Heb ze alle drie 4* toegekend.

Heel mooi voor wat nog steeds mijn favoriete band is; ook al komt Porcupine Tree tegenwoordig heel dicht bij.

Waarschijnlijk komen van beide bands volgend jaar weer nieuwe albums uit dus die "strijd" gaat in mijn hoofd nog wel even door. Ik verwacht overigens van allebei weer te kunnen genieten ook al is dit bij Porcupine Tree wat zekerder geworden de laatste jaren.

Jammer Chevy dat Opeth niks voor je is ( tenminste een album als Blackwater Park ). Maar Damnation zou toch wel iets voor jou kunnen zijn en misschien ook wel hun nieuwste Opeth - Heritage (2011)

die in september dit jaar uitkomt. Geinspireerd door jaren 70 prog en zonder grunts/growls of hoe je die manier van zingen maar wil noemen en minder "metal" dan hun overige werk.

‪Opeth - The Devil's Orchard‬‏ - YouTube

Verrassend, de 3e plaats van Marillion. Deze band ben ik uit het oog verloren maar dit album moet ik mij ook eens aanschaffen.

Gerechtigheid, een goede band op één.
(Al moet ik Funeral nog steeds aanschaffen.)

Ik kom ook even terug op de voor mij tegenvallende ( maar door hier rond te neuzen niet meer verrassende ) nummer 1. Dit met intussen mijn absolute nr 1 van deze jaren nl In Absentia op de "achtergrond" .

Ik kan mij ergens goed vinden in het 1e stukje wat ik hierboven heb "gequote" ; voor mij persoonlijk gaat dit zelden op omdat ik zo goed als altijd eerst de zangstem mooi moet vinden voordat ik echt geinteresseerd raak.
Dit is echter in de loop der jaren ook wel veranderd. Zo vond ik in het begin bv de stem van Steven Wilson ook niet echt geweldig maar dat ik toch gepakt werd door deze band had veel te maken met de manier waarop ik ze heb leren kennen ( zie link ) Porcupine Tree

Vooral als hij gebruik maakt van effecten op zijn stem vind ik dat meestal niet mooi ( bij Gravity Eyelids pas het wel uitstekend ).

Ook bij Opeth moest ik uiteraard erg wennen aan de grunts/growls; maar wat heeft Mikael Akerfeldt een mooie cleane stem!! Die had ik pas echt ontdekt door Ayreon's The Human Equation. De muziek sprak me vrijwel direct wel aan ( 1e "grunt"album was voor mij Ghost Reveries ) en de rest kwam inderdaad naar meerdere luisterbeurten. En als ik het vaak achter elkaar luister heb ik nog wel eens "waarom vind ik dit ook alweer mooi?" en dan komt er weer een fraaie rustige break gevolgd door een fraaie ( of brute ! ) overgang naar het heftige werk en ben ik weer verkocht. Diezelfde verschillen spreken me juist ook zo aan op In Absentia.


Maar bij deze nr 1 bevalt mij de zang en de muziek mij niet bij wat ik heb geluisterd en dan geef ik dus niets meer om de subtiele details die je pas na meerdere keren luisteren zou kunnen waarderen...

Dat je naar vaker luisteren naar een album de subtiele details steeds beter gaat waarderen; daar ben ik het wel mee eens overigens; dat is nou net wat sommige albums van een 4 of 4,5 naar een 5 tillen. Maar van een 1 of zelfs 2 naar een 4 door subtiele details? Nee; dat zie ik niet gebeuren...

Voor wat betreft deze gelijke waardering; zie hierboven mijn reactie op de nr 1; de subtiele ( en geniale ) details van zowel Brave als Marlbes tillen deze vast nog wel boven Somewhere Else uit denk ik. Niet dat Somewhere Else deze subtiele details niet heeft ;alleen volgens mij in veel mindere mate....

Over het feit dat er 6 progalbums in een top 40 staan en of dat terecht is of niet, is op de vorige pagina's al genoeg geouweneeld. Niettemin kan ik van binnenuit wel zeggen dat, als het er 6 hadden moeten zijn, dit een heel terechte selectie was, met albums die binnen de harde progkern hoge ogen gooiden, maar ook tot op zekere hoogte daarbuiten.

Wat is de handvol echt essentiële electronic platen van de jaren '00 die ook buiten de harde kern voldoende publiek had kunnen / moeten trekken, maar die we jammerlijk gemist hebben?

Mijn afkeer van progrock is voldoende gedocumenteerd op de site dus dat ga ik niet nog eens uit de doeken doen. Wel wil ik graag tegen jouw opmerking een bewezen concept afzetten, nl dat van een (product, dienst etc) adoptiecyclus.

Zoek het maar eens op via Google,de wiki -bijv over marketing.De eerste 2-5 procent van mensen die een product of idee omarmen zijn de zgn early adopters of innovators; daarna komen early en late majority (zo'n 60 - 70%);ten slotte komen de laggards (zeg maar de jongetjes die moeilijk meekomen in de klas).

Ik durf de stelling wel aan dat veel van de proggers in de late majority te zoeken zijn (wellicht zelfs laggards), de electronic-adepten zijn eerder early adopters/innovators. Dit is gewoon marketing-theorie en met een beetje moeite na te lezen/

Overigens doen marketeers regelmatig een moord om juist die early mensen te bereiken - zij maken vernieuweingen een succes en brengen verandering in consumptiepatronen te weeg.