Tsja, op het gebied van prog verschillen we wel van mening ja. Daarentegen snap ik weer niks van je 7,2 voor Ray Lamontagne...

1980. Gram Parsons - $1000 Wedding

6,5

Leuk dat dit soort dingen erin zitten, zou er normaal niet zo snel naar luisteren, en vind het ook niet direct geweldig ofzo, maar toch een alleraardigst nummer. Heb hiermee tenminste het gevoel dat ik weet wat voor muziek het is en waarom ik het, ondanks dat het een prima nummer is, toch niet nodig vind er meteen emer van te gaan luisteren.


1979. Animal Collective - Brother Sport

8,4

Dit was live een van de betere nummers die ik ze zag spelen, maar op plaat is het toch niet mijn favoriet, sowieso ben ik geen heel groot MPP-fan, maar ook daar staan in mijn ogen betere nummers op (Summertime Clothes, My Girls en meer).. Hoop dat de echt fijne Animal Collective dingen (en daarmee de echt hoge scores) nog komen ... Ze hebben nummers waarover ik geen seconde twijfel het een 10 te geven. De 2e helft van dit nummer is wel erg goed, dus toch een behoorlijk hoge score.


1978. Suzanne Vega - Knight Moves

5,3

Als ze de begeleidingsmuziek een beetje aan zou passen zou het zo een top-40-zangeres kunnen zijn als je het mij vraagt. Nu is het iets beter, maar heeft het nog steeds neit al te veel om handen, gelukkig wel minder hinderlijk geluid dan bij Heather Nova.


1977. Jerry Lee Lewis - Great Balls of Fire

4,4

Simpel rock&roll nummertje dat totaal in het niet valt bij de veel betere dingen die toen gemaakt zijn. Dit is vast zo'n nummer geweest dat toen door de 'oudere' generatie werd afgedaan als 'die onzin van tegenwoordig', zoals dat nu ook zoveel gebeurt, terwijl het door de mensen die nu de ouwe lul uithangen als legendarisch nummer wordt gezien. Nee dank u!


1976. Wilco - Via Chicago

9,2

Ik weet niet waarom, maar dit nummer ben ik lang uit het oog verloren, mooi dat ie er nu in staat. Kicking Television is een van de beste live-platen die ik ken, en luister ik veeel te weinig. Ben geen groot Wilco-fan buiten Yankee Hotel Foxtrot om, maar dit is misschien wel het mooiste nummer van ze dat niet op YHF staat.


1975. Allman Brothers Band - Ramblin' Man

4,7


geen woord aan toe te voegen.


1974. Lou Reed - Ecstasy

7,9

Geweldige dingen heeft Reed gemaakt, vind hem op zijn mooist op het moment dat het niet te theatraal is, en hier gaat het behoorlijk de goede kant op. Ik mis een beetje de echte klik, maar toch een oerdegelijk nummer, al mag het wel wat meer rocken.


1973. Mike Oldfield - Hergest Ridge, pt. 1

1

Bah bah bah, waarom moeten de naartste nummers nou altijd het langst duren. Weer typisch zo'n nummer waarin wordt geprobeerd alles zo clean en gladjes mogelijk te laten klinken. Er is dus ook vrijwel niks te beleven, en het gaat maar door en door en door. Er zullen vast mensen zijn die menen hun hoogste mate van spiritualiteit uit dit soort muziek te halen, maar ik kan er niks mee... tevens de eerste plaat waar de score in de titel verwerkt zit.


1972. Tom Waits - Christmas Card from a Hooker in Minneapolis

8,1

Mensen weten vast dat ik een groot Waits-fan ben, dit mag dan niet zijn beste nummer zijn in mijn ogen, toch zit het uitstekend in elkaar en luister ik er graag naar . Heb hem liever nog iets waziger met alle toeters en bellen erdoorheen.


1971. Magazine - A Song from Under the Floorboards

6,0

Ken Magazine nooit zo goed, zit voor wat ik ervan heb gehoord niet echt in de richting die mij interesseert, en klinkt ook hier weer een beetje doorsnee. Aardig nummertje, maar een beetje te weinig bijzonders, hier ben ik volgens mij dan weer te jong voor


Verder kan voorspellen dat mijn eerste 10 eraan zit te komen

Yo La Tengo of onze IJslandse computerinstructeur?

Yo La Tengo ... Johannson is ook wel mooi, maar haalt lang geen 10.. Autumn Sweater is perfecte wegdromerij. Met afstand mijn favoriete nummer van ze.

1810 ♫ [-------] Japan - Taking Islands In Africa (1980)

Toegegeven, er gebeurt inderdaad genoeg in het nummer. De zanger heeft ook een fijn murmelende stem en de synths en drums zijn prima te doen. Toch is het allemaal wat saai en ratelt het toch wat te veel door. Een onverwachte twist zou dit nummer veel goed doen. Nu moet deze het maar hebben van de eerdergenoemde elementen en de sfeer.
Cijfer: 5,8

1809 ♫ [1183] The Smashing Pumpkins - Siva (1991)

Heeft de voor mij vertrouwde en heerlijke rockinstrumentatie van Siamese Dream, maar mist de hoge krijsen van de zanger. Is dat erg? Nee, aangezien dat één van de redenen is dat ik niet de grootste liefhebber van deze band ben. Deze behoort in ieder geval tot hun beteren; een regelmatig tussen zacht en hard afwisselend nummertje met nu dus wel erg prettige zang en een heerlijke solo die rockt als een tiet.
Cijfer: 8,3

1808 ♫ [1212] Edwin Starr - War (1970)

De energie wordt voortgezet in dit verschrikkelijk goede soul/funk nummer met een geweldig refrein. De boze tekst staat dan wel in contrast met de bizar dansbare en vrolijke sfeer, maar weet wel te overtuigen om heel, heel erg hard mee te schreeuwen –zoals de zanger zo perfect kan - en weet dus eigenlijk op een andere manier toch nog te werken. Eén van de betere soul/funknummers (heb over het algemeen niet zoveel met beide genres) die ik tot nu toe heb gehoord.
Cijfer: 9,8

1807 ♫ [-------] Diesel - Sausolito Summernights (1980)

Met de fijne gitaarriff op het begin schept deze nogal valse verwachtingen. De knulligheid spat ervanaf in het vervelende couplet en refrein en ook de bridge stelt bar weinig voor vanwege de voor de rest matige instrumentatie. Het verplichte solootje dat volgt maakt uiteindelijk duidelijk dat in dit nummer stiekem minder dan niks te beleven valt.
Cijfer: 3

1806 ♫ [1410] John Hiatt - Have A Little Faith In Me (1989)

Skyradiogehalte stijgt nog een paar meters. Hiatt heeft een stem die in de rustige stukken wel heel erg op Phil Collins lijkt en dat is eigenlijk al een teken om je zangcarrière maar op te geven. Gelukkig komen zijn gospelachtige uithalen beter voor de dag, maar daarmee hebben we de pluspunten ook wel gehad; de belabberde tekst, de extreem onoriginele maar ook gewoon vervelende piano(akkoorden), het refrein, de verplichte galm in de eerdergenoemde stem en überhaupt het gebrek aan enige emotie bij de rustige stukken wegen denk ik wel op tegen dit gegeven.

Cijfer: 2

1805 ♫ [-------] Adele - Rolling In The Deep (2010)

Skyradiogehalte blijft dan misschien wel even hoog, - volgens mij ging er een paar maandjes geleden geen uur voorbij zonder dat dit nummer gedraaid werd – qua kwaliteit stijgt het niveau weer enige meters. Adele is één van de weinige commerciële artiesten die instrumentaal (de meeste) nummers ook memorabel maakt en niet alleen maar de nadruk legt op catchiness, uiterlijk of coolheid. De gedempte gitaar in combinatie met de drums in het eerste couplet, de stuwende piano in combinatie met het achtergrondkoortje in het refrein, allemaal bewijzen zij dat Adele’s hoofd wel degelijk ver boven het gras van de hijgende club-40-meuk van 2011 steekt. Het leuke is dan dus ook nog dat haar stem belachelijk goed is en hoewel het tactisch – want het draait bij de hits allemaal om tactiek – slim zou zijn om zich, eventueel met een coole dj, helemaal de tering te krijsen, ze de nadruk hier niet al te veel op haar stem legt – overigens gebeurt dit later op haar nieuwste album wel soms. Al bij al een geweldig popnummer dus.
Cijfer: 9,5

1804 ♫ [0511] Elbow - Fugitive Motel (2003)

Deze moet het niet per sé hebben van zijn wat saaie couplet. Wel van zijn ronduit prachtige refrein met erg mooie instrumentatie. Garvey’s stem is nog niet zo goed ontwikkeld als op de latere albums, al is zijn gave om semi-achteloos prachtige teksten op te kunnen lepelen dat wel. Jammer van het couplet dus, anders was het cijfer van mijn kant nog hoger geweest.
Cijfer: 7,5

1803 ♫ [0958] The Veils - The Tide That Left And Never Came Back (2004)

Van deze band is alleen het ongekend goede (10-niveau) Nux Vomica – het nummer – me bekend. Deze is toch wel een stuk anders; meer straightforward en vrolijker, maar ook veel minder spannend en sfeervol. Leunt wat te veel op zijn aangename refreintje en heeft toch echt te drammerig drumwerk, terwijl ik dat meestal juist kan waarderen. Gelukkig hebben we nog de geweldige stem van meneer Andrews, die met zijn schorheid zijn charme ruimschoots behoudt en het nummer naar een ruime voldoende trekt.
Cijfer: 6,5

1802 ♫ [1650] Richard Harris - MacArthur Park (1968)

God zeg, zo dramatisch dat ik bijna zou denken dat hij en niet een of ander murmelend new-wavebandje de grondlegger van het emo-genre is. De door Arrie al aangehaalde taartregel bijvoorbeeld geeft al negatieve rillingen door mijn lichaam, maar ook qua stem lijkt Harris zo zelf-medelijdend dat hij de indruk werkt zo in te storten. Tel op met de vreselijk drama-kitschachtige instrumentatie en het nummer is al niet meer te redden, zelfs niet door de nog wel aardige twist rond de vijfde minuut.
Cijfer: 2,5


1801 ♫ [1572] Herman Brood & His Wild Romance - Saturday Night (1978)

Instrumentaal nogal afgezaagd in het begin, maar Brood’s prima zang en de vrolijkheid compenseren dat wel wat en het heerlijke, gelaagde einde nog meer. Allemaal niet bijzonder origineel of zo, maar wel erg lekker en bovenal qua sfeer heel erg ‘rock-and-roll’, voor zover ik de sfeer ken.
Cijfer: 8

Zo, het tweede honderdtal zit erop.
Statistiekjes volgen straks.

1970. Yo La Tengo - Autumn Sweater

10

Een van de meest geniale 'pop'-nummers die ik ken, van het heerlijke orgeltje tot de wat afstandelijke zang, alles valt op zijn plaats in dit nummer. Leuk album ook, maar dit nummer is wat mij betreft wel echt het hoogtepunt, geweldig om compleet bij weg te dromen. Was live ook erg mooi ... deze kun je bijna niet vaak genoeg horen.


1969. System of a Down - Toxicity

7,4

System of a Down vind ik zo af en toe erg leuk, maar moet ik vooral niet te vaak horen. Aangezien ik het al een tijdje niet geluisterd heb word ik hier wel redelijk vrolijk van. Wel hebben ze in mijn ogen betere nummers, heb niet heel erg het gevoel dat dit nummer ergens heengaat, heeft wat te veel willekeurigeheid erin.


1968. Björk - Hunter

8,6

Ik durf mezelf inmiddels best een Björk-fan te noemen, is het afgelopen jaar een beetje gekomen, vooral door dit soort nummers, heeft echt iets unieks, lekker subtiel nummer, niet zo'n hersenloze beat. En ja, de stem werkt voor mij wel erbij


1967. Trentemøller - Shades Of Marble

6,8

Het nadeel van Trentemøller doet zich hier ook weer voor, het klinkt allemaal wel fijn en ontspannend enzo, maar er is zoveel beters in deze richting. Als ik loungy/ambient-achtige dingen wil horen zal ik in deze richting veel eerder dignen van Murcof, vroege Biosphere of iets dergelijks opzetten. Deze knakker heeft niks wat me enige reden geeft zijn platen op te zetten.


1966. Bruce Springsteen - Racing in the Street

8,4

Kijk, dit nummer heb ik ooit wel eens geluisterd, maar heb er toen niet zo bij stilgestaan dat het eigenlijk best een mooi nummer is. Vooral het lekker rustige begin vind ik erg goed, daarna wordt het me her en der iets te bombastisch, maar het blijft een prima nummer.


1965. Sex Pistols - God Save the Queen

7,1

Ik snap het antigeluid op musicmeter tegen de Sex Pistols nooit zo, alsof we nog in de brave jaren 60 zitten dat dit soort dinge niet kunnen. Dit is gewoon lekkere degelijke rock, die nog echt durft te rocken en niet clean hoeft te klinken. Daar staat tegenover dat het ook weer niet dusdanig sterk is dat het op handen gedragen hoeft te worden. Maar op zijn tijd is het best een fijn nummer.


1964. The coral - Dreaming of You

5,0

Saai nummer dat niks nieuws te melden heeft, zal het verder in britse-bandjes-hype-land wel goed doen.


1963. The Breeders - Safari

6,2

Redelijke plaat, stukken fijner dan voorgaande, doet me een beetje aan The Fall denken qua gevoel dat ik er bij krijg. Mist voor mij net een beetje rauwheid, zit veel meer in dan eruit komt.


1962. Rainbow - Stargazer

1,5

Jaren '70 hardrock van het foutste soort als je het mij vraagt, wat een dramatische effecten op die drums. En dan moet het ook nog eens ruim 8 minuten duren. Gelukkig tot nu toe weinig van zulke platen gehad. Eigenlijk heeft Arrie een soort omschrijving gegeven van wat ik er ook bij voel, laat ik dus zijn cijfer volgen


1961. Jóhann Jóhannsson - IBM 1401 Processing Unit

8,1

Een mooi nummer, Johannsson weet het altijd wel mooi neer te zetten, dit klinkt mij echter nog net iets te mechanisch, Englaborn vind ik nog veel mooier, dit kabbelt me net iets te veel door zonder echt ergens toe te leiden. Het geluid in de blazers vind ik wel echt geweldig, en nog mag ik er graag naar luisteren, maar dus neit de echte top .

Ik snap die haat op 70s prog niet. Het zal wel de lange speelduur zijn dat er zulke lage cijfers gegeven worden.

Dat maakt het er zeker niet beter op, maar het grootste probleem is dat het gewoon veel te klinisch en zonder enige beleving erin klinkt.

Morgen komt er denk ik een update. Dan zondag pas weer. Deze week een beetje druk door o.a. moeders 50ste. Dus deze week even gas terug, geeft jullie de kans om weer bij te komen. Maar volgende week probeer ik weer veel updates te plaatsen.

. Ik denk dat de 70s-prog qua virtuositeit wel heel erg hoog staat als je kijkt naar de meest virtuose genres. Bands als Yes en Jethro Tull vind ik absoluut niet "zonder beleving". King Crimson lijkt eigenlijk de enige uitzondering (die het dus wel goed doet in de ladder).

Virtuositeit hoeft nog niet per se met beleving te zijn. Ik snap wel dat velen hier Yes een laag cijfer geven, die band zit toch af en toe behoorlijk op het randje. Awaken duurt toch iets te lang.

Je hebt ook van die bands met supermuzikanten maar die geen goede song kunnen pennen. King Crimson is mijn favoriete Prog-band, die hebben toch een wat warmer geluid.

Ik snap inderdaad ook de beleving/virtuositeit-link van chevy niet echt.... Ik ontken nergens dat het geweldige muzikanten zijn... Maar met hun 'geweldige gemusiceer' doen ze mij niks... Het debuut van King Crimson is dan een uitzondering, dat weet me echt te raken.

Ik denk dat The Doors grote kans hebben met Riders On the Storm, dat niemand echt slecht kan vinden. Of What's going on van Marvin Gaye, volgens mij vinden vrijwel alle mensen soul mooi.

Ik heb niets tegen progrock en nog minder tegen virtuositeit, ik draai zelf regelmatig progrock (als ik in stemming ben) maar als de bombast teveel de overhand neemt (is overigens geen exclusiviteit van progrock) gaat het mij ook tegensteken.

Wat te zeggen van de nummers uit Tales from Topographic Oceans of Ralayer, die duren nog veel langer en zijn nog een stuk pretentieuzer dan Awaken.
Het debuut van King Crimson is overigens ook één van mijn favoriete progrockalbums.

Die van Tales zijn inderdaad een stuk langer maar die zweven een beetje. Ze zijn een stuk rustiger en zitten niet heel volgepropt met ideeën. Er wordt op dat album de tijd genomen om de nummers op te bouwen.

Dat vind ik wel. Zonder een beleving voor muziek kun je onmogelijk virtuoos zijn. Je moet die feeling met muziek hebben. De X-factor als het ware. Iemand die zich niet inleeft in de muziek zal onmogelijk virtuose muziek kunnen maken.

Tsja, dat is volkomen persoonlijk natuurlijk. Zelf vind ik toevallig Awaken van Yes het mooiste nummer aller tijden. Ik beleef die song heel intens, er gaan talloze emoties door me heen, vaak ook tranen van ontroering. Na afloop voelt het als een katharsis.
Het is erg frustrerend om dan mensen te horen zeggen dat ze zonder beleving spelen. Kennelijk ervaart de een die beleving of bezieling wel, de ander niet. Jammer voor die laatste.

Statistieken;

Top-10: (* = ontdekking)

1 Nine Inch Nails - Closer (10)*
2 Built to Spill - I Would Hurt A Fly (10)
3 My Bloody Valentine - Sometimes (9,8)*
4 The Knife - Silent Shout (9,8)
5 Edwin Starr - War (9,8)*
6 Jónsi - Boy Lilikoi (9,8)
7 Spinvis - Voor Ik Vergeet (9,5)
8 The Strokes - Hard to Explain (9,5)
9 Adele - Rolling in the Deep (9,5)
10 Supergrass - Richard III (9,5)*

Flop-10:

10 Prefab Sprout - When Love Breaks Down (2,5)
9 D.A.F. - Der Mussolini (2)
8 John Hiatt - Have a Little Faith In Me (2)
7 Rush - YYZ (2)
6 Rammstein - Sonne (2)
5 Herbert Grönemeyer - Halt Mich (2)
4 Clan of Xymox - Louise (1,5)
3 Spider Murphy Gang - Skandal Im Sperrbezirk (1)
2 The Bee Gees - Tragedy (1)
1 The Offspring - Self Esteem (1)

Gemiddelde is deze keer 6,06, aanzienlijk lager dan het vorige honderdtal (6,62). Het beste tiental deze keer die van 1880 tot 1871 met een gemiddelde van 7,1 en het slechtste die van 1830 tot 1820 met een gemiddelde van 5,1. Ik ben blijkbaar kritischer geworden. Of het is slechter geworden.

Gemiddelde gegeven cijfers in totaal is 6,34.

Tsja, smaken verschillen. Yes is ook niet mijn favoriet, maar om ze nou te beschuldigen van geen beleving... Ik denk dat het eerder de lang uitgesponnen instrumentale passages, vaak met bombasme en overproductie, of de overvloed aan dynamiek, die mensen tegenstaan bij progrock. Geen beleving in muziek is natuurlijk een drogreden om muziek af te zeiken, tuurlijk klinkt een doorleefde blues-stem emotioneler dan een gitaarsolo van 3 minuten, maar dan wil nog niet zeggen dat de gitarist er minder beleving in legt...

Als ik overigens zo kijk naar de top 10 van hoi123 kan ik niet anders dan mijn eerste bewering bevestigen; zijn nummers 1 & 3 vind ik bv. heel erg neigen naar richtingloze pokkeherrie...

Nou ik vind soul over het algemeen verschrikkelijk en iig de meest vervelende stijl die voorkomt in de MuMeLadder. What's going on is een knappe uitzondering maar zou bij mij een persoonlijke top 2000 bij lange na niet halen.

Riders on the storm is inderdaad het enige Doors nummer dat ik ver zie komen in zo'n verkiezing.

Ik denk dat het er meer om gaat dat virtuoze muziek soms geen gevoel op de luisteraar kan overbrengen. Ik heb dat ook. Ik vind prog en symfo af en toe heel erg goed maar vind het tevens saai worden als er teveel gepingel in zit.

Ik ben die uitzondering die Riders On The Storm echt helemaal niks vind. Ik ben al geen Doors-fan maar vind dat veruit het vervelendste nummer van de hitjes.

Riders on the Storm is pas virtuoos! Hoe dat nummer inzet met die regen en die piano.. en dan dat kalme niveau het hele nummer weten vol te houden, terwijl het toch spannend blijft. Beleving of expressie hoeft niet per se samen te gaan met alle remmen los, het kan ook precies de juiste balans zijn, en die hadden The Doors vaak, met veel nummers. Yes is daarbij echt achterhaalde pompousrock, voor lui die zichzelf te serieus nemen en vrij plat en onavontuurlijk uiteindelijk, ondanks hun tientallen minuten met solo's en muzikaal talent. Dat heeft zeker niet veel te maken met een echt vernieuwend, of verfrissend, geluid.

1960. Donny Hathaway - Giving Up

6,9

Ik ben nooit echt een soul-liefhebber, maar wat ik hier hoor bevalt me toch best goed, geen ontzettend gladde strijkertjes eronder, geen akelige achtergrondzang, enkel de saxofoon is af en toe een beetje kazig (in de climax bijvoorbeeld). Een stem die niet direct ontzettend geweldig is, maar een stuk beter dan een hoop alternatieven. Dit soort nummers bewijzen dus waarom ik nooit zeg dat ik soul niet goed vind.


1959. Marc Almond - Nijinsky Heart

3,3

Hier kan ik dan weer niks mee, gekunstelde sfeer, ontzettend kitscherig, ga er verder geen woorden aan vuil maken.


1958. Marillion - Somewhere Else

4,7

Jammer dat Fish bij Marillion zit, hij heeft in mijn ogen een fijne stem, maar wat er hier verder gebeurt weet me totaal niet te boeien (hetgeen mensen vast niet verrast). Weer veel te cleane gitaar en veel te gepolijst (dat kan ik volgens mij nog wel 100 keer herhelen in dit topic )


1957. Gnarls Barkley - Crazy

8,6

Geweldig nummer, dat ik pas laat leerde kennen. Maar het voegt echt iets toe, het heeft een hele eigen stijl die me prima aanspreekt. Fijne beat, goede stem. Weinig meer over te zeggen, een van de betere dingen uti de top40 van de afgelopen jaren.


1956. Maximo Park - Apply Some Pressure

6,8

Heb een tijd gehad dat ik dit veel luisterde, vond het toen echt een goed nummer, nu doet het me niet heel veel meer, wel aanstekelijk, maar toch wel een beetje veel van hetzelfde. Leuk om een keer te horen, en veel beter dan veel anders uit het Editors/Kaiser Chiefs/etc lijstje.


1955. Spinvis - Wespen op de Appeltaart

5,6

Heb nooit heel veel met Spinvis gehad, het liedje zit op zich goed in elkaar, maar het is gewoon echt een liedje, wel grappig, maar het hoeft voor mij niet zo nodig. Ook zijn stem doet me niet heel veel.


1954. Andrew Bird - Imitosis

7,3

Leuk nummertje, duidelijk Andrew Bird duur de viool en het gefluit. Maar dit nummer haalt het bij lange na niet bij het Andrew Bird nummer dat op 2000 stond, veel minder catchy, en veel minder veelzijdig.


1953. PJ Harvey - Angelene

7,5

Ik ben een groot fan van de nieuwe PJ Harvey, alsook van Rid of Me, maar de plaat waar deze vanaf komt ken ik nog niet. Vandaar dat ik erg benieuwd was. Deze is wel mooi, maar op het eerste gehoor niet zo goed als beide eerder genoemde, maar aangezien dat ook niet echt eerste-gehoor-platen waren zal ik me toch ook deze plaat maar eens goed gaan beluisteren .


1952. Grandaddy - Collective Dreamwish Of Upperclass Elegance

8,8

Heb ik al vaker enthousiaste dingen over zien staan, heb echter nooit de drang gevoeld het uitgebreid te gaan beluisteren, maar dit is toch wel mooi zeg, weet neit in hoeverre de rest van ze vergelijkbaar is hiermee, maar dan is dit echt iets voor mij


1951. Yello - Desire

2,9

Vast een heel invloedrijk/weet ik veel wat voor nummer, maar iedereen kan op zijn sloffen aanvoelen dat dit niks voor mij is. Ik denk dat ik het geeneens hoef toe te lichten (zo voorkom ik meervoudig hetzelfde uitleggen)

Wat bedoel je hier nou weer mee?

een beetje het kampvuur-liedjes-idee... hij komt, zingt zijn liedje en gaat weer weg, er zit niet een hoop in.

ik begrijp echt niet wat je bedoelt. Om een voorbeeld te geven dat je zelf op 5* hebt staan: In the Aeroplane over the Sea. Daar staan wat mij betreft ook wel wat liedjes op die zo kampvuurliedjes konden zijn (neem nou het titelnummer). En ik neem aan dat je het met me eens bent (gezien de 5*) dat die "kampvuurliedjes" van Mangum prachtig zijn.

Kampvuurliedjes.. Moet ik alvast Kumbaya my lord gaan zingen

@ The Scientist; Somewhere Else van Marillion is zonder Fish. Die was in 2007 alweer bijna 20 jaar geleden solo gegaan.