According to Mingus' liner notes, the title song is a ten minute tone poem, depicting the rise of man from his hominid roots (Pithecanthropus erectus) to an eventual downfall due to, "his own failure to realize the inevitable emancipation of those he sought to enslave, and his greed in attempting to stand on a false security." The song's title translates into "Upright Ape-Man", which holds a dual meaning with "upright" referring to Mingus' bass.

Paalhaas schreef:
Saxophone colossus is waarschijnlijk Rollins' 'finest hour'. Het bevat twee van zijn beroemdste composities (St. Thomas en Blue seven) en is over de breedte waarschijnlijk zijn sterkste set. Alle vier de muzikanten zijn 'at the top of their game'. Van Rollins zijn we niet anders gewend, simpelweg één van de grootste jazzsaxofonisten, en van Max Roach is hetzelfde te zeggen op drumgebied. Let ook op het vloeiende, energieke pianospel van Tommy Flanagan.

St. Thomas, met zijn onweerstaanbare calypsomelodie, is een nummer dat volgens mij iedereen wel kent, bewust dan wel onbewust. Zoek het eens op voor een leuke aha-erlebnis. Strode rode, genoemd naar een jazzbar in Chicago, de Strode Lounge, waar Sonny tijdens zijn studententijd veel te vinden was, is weer heel anders (zoals eigenlijk alle 5 de nummers lekker gevarieerd zijn), lekker up-tempo en met twee fraaie solo's van Rollins en Flanagan. In afsluiter Blue seven komen alle muzikanten aan hun trekken met een solo, elk steeds afgelost door Rollins zelf.

De composities die niet uit Rollins' pen zijn gevloeid, zijn You don't know what love is (een 'standard' uit 1941 (Raye/DePaul)) en Morirat (beter bekend als Theme from the Three penny opera van het beroemde Duitse musicalduo Brecht/Weill). Mede door Rollins' herdefinitie van melodische improvisatie (waarschijnlijk het meest revolutionaire aspect aan dit album), waarbij veel verder wordt afgeweken van de themamelodie dan voorheen gangbaar, krijgen ook deze nummers een heel vet Rollins-stempel opgedrukt.

Saxophone colossus is één van de meest toegankelijke mijlpalen in de jazzgeschiedenis en daarom een ideale instapper voor beginnelingen in de jazzwereld. Maar ook voor kenners blijft het één van de hoogtepunten van de jaren '50, zelfs van jazz tout court, en klinkt het ook 50 jaar na dato nog even fris, gevarieerd en onweerstaanbaar als toen. 4,5/5

chevy93 schreef:
Op tijd thuis voor de finale. Geen een lijstje bekeken, dus over de winnaar kan ik geen voorspelling doen. Logischerwijs zal het wel Kind of Blue zijn. Zou raar zijn mocht het niet zo zijn.

fredpit schreef:
Jazz is improvisatie. Dat geldt voor de muziek, en in zekere mate ook voor de luisteraar. Persoonlijk hoor ik hier tijdloze en verdomd goede en knappe muziek...mooie balans en een ongekend fraaie solo van Davis in Autumn Leaves

Jazz is voor mij meer als de bekende zwart/wit beelden, of achtergrond muziek bij een etentje.Gelukkig wel...stel je voor dat ik bij al die jazzalbums die ik het afgelopen jaar ondekt heb dezelfde beelden zou hebben gehad.....saai!!

Het zou tevens betekenen dat jazz ongeschikt is voor fantasieloze mensen....

4,5*

eazyfan schreef:
Better Git It In Your Soul,

dat is zo de levenskracht van een heel orkest gestoken in één geflipte bas- en pianodeun met een paar blazers en een erg aanstekelijke oneliner: ,, All night long" . Een nummer als dat componeren vergt volgens mij meer talent dan zowat 85% van de muziek die ik al ken, geen enkel nummer dat zo opwekkend/krachtig is maar dan tegelijkertijd best simpel overkomt

thelion schreef:
Het eerste concept album allertijden zegt men wel.......

Het album staat idd geheel in het teken van de scheiding van Frank Sinatra en Ava Gardner.

Frank laat zichzelf op dit album van een geheel andere kant zien dan men tot dan toe gewend was, nix geen swingende / vrolijke arragementen, maar donker en duister vol pijn, een album van een eenzame ziel.
Hart verscheurende uitvoering van oa Cole Porters What is This Thing Called Love, Duke Ellingtons Mood Indigo had nog nooit zo duister en bevreemdend geklonken.
De persoon die hier allemaal verantwoordelijk voor was is Nelson Riddle een jonge arrangeur waarmee Sinatra in aanraking kwam via zijn platen maatschappij en waar van hij in eerste instantie niet veel moest hebben, maar door druk van boven af zijn de heren toch een samenwerking aangegaan met als rezultaat dit prachtige neerslachtige album.

unaej schreef:
‘Kind of Blue’, het is een plaatje waar we als prille jazz-liefhebbers allemaal wel onze intieme verhouding mee gehad hebben. Het integere klankenpalet van Evans en Miles openbaart zich als muziek die vanuit het hart komt, terwijl Adderley en Coltrane meer pit in hun solo’s leggen. En met Chambers en Cobb hebben we ons meteen een voorstelling gemaakt van wat een jazzy continuo eigenlijk moet voorstellen.

Maar wat hebben (zelfverklaarde) doorwinterde jazz-fans nog aan de plaat waarmee het ten dele allemaal begonnen is? Chambers en Cobb durven al snel gaan vervelen, en van Adderley, Coltrane en Evans is er beter werk te verkrijgen dan hun milde bijdrages hier. We moeten het dus stellen met de grote Miles Davis, die inderdaad een absoluut hoogtepunt bereikt; in die zin dat zijn geheel eigen, breekbare timbre hier als nooit tevoren volledig tot wasdom komt. Zijn subtiele solo’s zijn op een bepaalde manier ontzettend plechtstatig, bijna noodlottig zelfs. En het zachte diminuendo waarin ‘Kind of Blue’ zich langzaam naar het magistrale ‘Flamenco Sketches’ sleept, sluit perfect aan bij deze ode aan de tederheid van de ‘blue notes’.

Op ‘Kind of Blue’ werd een nieuw soort jazz uitgevonden (of toegepast, die discussie wil ik niet meer voeren), zonder het substantiële gevoel dat zo eigen is aan ‘jazz’ te verloochenen. Daarom alleen al kan de tand des tijds dit meesterwerk nooit inhalen: ergens zijn Miles en zijn intieme kring nog steeds actueel, gelijk in wat voor jazz-context we tegenwoordig ook floreren. En om diezelfde reden blijft zelfs de melomaan die zoekt naar extreme vernieuwing met een merkwaardig soort respect spreken over deze mijlpaal – want iedereen is er wellicht een beetje schatplichtig aan...

Arrie schreef:
Goh, ben wel erg benieuwd naar Moondog nu. Stef Kamil Carlens noemde zijn bandje vroeger vast niet voor niets Moondog Jr.