Muziek / Toplijsten en favorieten / De MuMe Top 40 Editie #2: De 80s
0
geplaatst: 3 juli 2012, 18:30 uur
16. R.E.M. - Green (1988) ( 103 punten) Hoogste positie: 3 Aantal keer genoemd: 22x / Positie vorig jaar: 32 ( 55 punten)
De hoogste plaat die bij niemand bovenaan mocht prijken. Opvallend dat men, net zoals vorig jaar, massaal voor Green gaat en albums als Lifes Rich Pageant, Document en Murmur links laat liggen. De eerstvolgende R.E.M.-plaat vinden we op plek 69, Lifes Rich Pageant scoort maar ⅓ van de punten van Green.
15. The Stone Roses - The Stone Roses (1989) ( 104 punten) Nr. 1 van: André Aantal keer genoemd: 19x / Positie vorig jaar: 22 ( 67 punten)
Slechts twee volwaardige albums brachten ze uit, één daarvan werd een zeer geliefd album. Het resulteerde uiteindelijk in een plek bij de beste 15.
14. Talk Talk - Spirit of Eden (1988) ( 112 punten) Nr. 1 van: Brunniepoo, Michael c Aantal keer genoemd: 20x / Positie vorig jaar: 8 ( 106 punten)
Vorig jaar nog in de top 10, dit jaar moet deze zelf zijn meerdere erkennen in The Colour of Spring. Eén van de meest invloedrijke albums in de muziekgeschiedenis en wat mij betreft een tijdloos album. Totaal anders dan hun hitperiode, maar tegelijk ook zoveel mooier.
13. Talk Talk - The Colour of Spring (1986) ( 112 punten) Nr. 1 van: DikkeDarm Aantal keer genoemd: 21x / Positie vorig jaar: 14 ( 90 punten)
Evenveel punten, maar één keer vaker genoemd. De overgang van hun rechttoe rechtaan popperiode naar de wat zweverige muziek is perfect gevangen in de vorm van The Colour of Spring.
De hoogste plaat die bij niemand bovenaan mocht prijken. Opvallend dat men, net zoals vorig jaar, massaal voor Green gaat en albums als Lifes Rich Pageant, Document en Murmur links laat liggen. De eerstvolgende R.E.M.-plaat vinden we op plek 69, Lifes Rich Pageant scoort maar ⅓ van de punten van Green.
JonnieBrasco schreef:
Grappig om te zien dat dit het R.E.M.-album is dat gemiddeld het beste scoort. Ik denk dat dit komt doordat het een nostalgische, toegankelijke elpee is waar voor iedereen wel een of meerdere 'goeie' nummers op staan. Zo verbaasde ik me afgelopen zomer tijdens het R.E.M. concert in A'dam over hoe veel mensen om het spelen van 'Orange Crush' brulden. Anderen zullen de vrolijke tune 'Stand' of het stoere 'Turn You Inside-Out' het einde vinden. Of je vind de hele elpee gewoon tof, dat kan ook nog.
Grappig om te zien dat dit het R.E.M.-album is dat gemiddeld het beste scoort. Ik denk dat dit komt doordat het een nostalgische, toegankelijke elpee is waar voor iedereen wel een of meerdere 'goeie' nummers op staan. Zo verbaasde ik me afgelopen zomer tijdens het R.E.M. concert in A'dam over hoe veel mensen om het spelen van 'Orange Crush' brulden. Anderen zullen de vrolijke tune 'Stand' of het stoere 'Turn You Inside-Out' het einde vinden. Of je vind de hele elpee gewoon tof, dat kan ook nog.
15. The Stone Roses - The Stone Roses (1989) ( 104 punten) Nr. 1 van: André Aantal keer genoemd: 19x / Positie vorig jaar: 22 ( 67 punten)
Slechts twee volwaardige albums brachten ze uit, één daarvan werd een zeer geliefd album. Het resulteerde uiteindelijk in een plek bij de beste 15.
Lost Highway schreef:
Verbazingwekkend dat deze heren zo een korte carriére gehad hebben, als je dit album beluistert. Dit vind ik typisch dreampop, het is iets tussen britpop en shoegaze in. Die intro van I wanna be adored is zo goed opgebouwd, dat fijne refrein in Made of stone, die dromerige zang in This is the one, de haast geniale structuur van I am the resurrection,...
Sterk, erg sterk.
Verbazingwekkend dat deze heren zo een korte carriére gehad hebben, als je dit album beluistert. Dit vind ik typisch dreampop, het is iets tussen britpop en shoegaze in. Die intro van I wanna be adored is zo goed opgebouwd, dat fijne refrein in Made of stone, die dromerige zang in This is the one, de haast geniale structuur van I am the resurrection,...
Sterk, erg sterk.
14. Talk Talk - Spirit of Eden (1988) ( 112 punten) Nr. 1 van: Brunniepoo, Michael c Aantal keer genoemd: 20x / Positie vorig jaar: 8 ( 106 punten)
Vorig jaar nog in de top 10, dit jaar moet deze zelf zijn meerdere erkennen in The Colour of Spring. Eén van de meest invloedrijke albums in de muziekgeschiedenis en wat mij betreft een tijdloos album. Totaal anders dan hun hitperiode, maar tegelijk ook zoveel mooier.
basketballerke schreef:
Vrijwel alle nummers hebben een zeer on-onorthodoxe opbouw, de eerste keer was ik dan ook af en toe verrast door de verschillen in sterkte, of gewoon de onverwachte plaatsing van stukken. Af en toe moet de geluidsknop helemaal open om wat te horen, de andere keer moet je hem dichtdraaien om ervoor te zorgen dat je niet door wordt. Dan is er ook nog eens een jazz stukje te vinden in Inheritance. Dat scherpe randje wat hij hier en daar heeft vind ik wel erg mooi. Neem de harmonica-solo bijvoorbeeld in The Rainbow, of de uitbarstingen in Desire. De enige twee die eigenlijk niet verassen qua opbouw zijn de laatste twee nummers, echter slecht zijn ze natuurlijk niet.
Vrijwel alle nummers hebben een zeer on-onorthodoxe opbouw, de eerste keer was ik dan ook af en toe verrast door de verschillen in sterkte, of gewoon de onverwachte plaatsing van stukken. Af en toe moet de geluidsknop helemaal open om wat te horen, de andere keer moet je hem dichtdraaien om ervoor te zorgen dat je niet door wordt. Dan is er ook nog eens een jazz stukje te vinden in Inheritance. Dat scherpe randje wat hij hier en daar heeft vind ik wel erg mooi. Neem de harmonica-solo bijvoorbeeld in The Rainbow, of de uitbarstingen in Desire. De enige twee die eigenlijk niet verassen qua opbouw zijn de laatste twee nummers, echter slecht zijn ze natuurlijk niet.
13. Talk Talk - The Colour of Spring (1986) ( 112 punten) Nr. 1 van: DikkeDarm Aantal keer genoemd: 21x / Positie vorig jaar: 14 ( 90 punten)
Evenveel punten, maar één keer vaker genoemd. De overgang van hun rechttoe rechtaan popperiode naar de wat zweverige muziek is perfect gevangen in de vorm van The Colour of Spring.
Waldo Jeffers schreef:
Concluderend kan ik eigenlijk alleen maar dit zeggen: The Colour Of Spring is een waar meesterwerk. Een aanrader voor iedere postrock-fan, maar ook voor de 80s-fan. Deze plaat bevat voor iedereen wel wat. Historisch is ie misschien niet, en misschien is dat maar goed ook, maar een geniaal fenomenaal meesterwerk is het wel absoluut.
Concluderend kan ik eigenlijk alleen maar dit zeggen: The Colour Of Spring is een waar meesterwerk. Een aanrader voor iedere postrock-fan, maar ook voor de 80s-fan. Deze plaat bevat voor iedereen wel wat. Historisch is ie misschien niet, en misschien is dat maar goed ook, maar een geniaal fenomenaal meesterwerk is het wel absoluut.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 18:33 uur
Chevy, jij doet echt bizarre dingen met deze site... Naast al die schuine letters bij 'De MuMe Top 2000 Besproken' maakte je hier net alles onderstreept 
Paar prachtalbums komen hier voorbij
Rain Dogs 
Ook Hounds of Love, Spirit of Eden en Back in Black waren in mijn top 20 te vinden. Benieuwd naar de rest. Wel is duidelijk dat het gemiddelde niveau wat mij betreft iets lager is dan bij de 60's en 70's.
Paar prachtalbums komen hier voorbij
Rain Dogs Ook Hounds of Love, Spirit of Eden en Back in Black waren in mijn top 20 te vinden. Benieuwd naar de rest. Wel is duidelijk dat het gemiddelde niveau wat mij betreft iets lager is dan bij de 60's en 70's.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 18:37 uur
Ja, dat komt, omdat ik de afsluitende url-tag vergeten was, [./url]. Zodoende denkt hij dat alle tekst een url is.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 18:53 uur
12. Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987) ( 113 punten) Nr. 1 van: oceanvolta Aantal keer genoemd: 23x / Positie vorig jaar: 35 ( 50 punten)
Het debuut van een veelomstreden band. Axl Rose (anagram voor Oral Sex, leerde ik vandaag
) is net zoals Balotelli. Gestoord en ethiek staat niet in zijn woordenboek, maar man wat is hij goed in z’n vak. Velen vinden hem een rotstem hebben, ik kan er regelmatig erg van genieten. Ter variatie eens een filmpje ipv een quote. De opener van dit album is ook de opener van het laatste deel van de Dirty Harry-reeks van Clint Eastwood. Een zeer geslaagde openingsscène.
[embed] ]YouTube - Jim Carrey - Dead Pool - Welcome to the Jungle
11. U2 - The Unforgettable Fire (1984) ( 115 punten) Nr. 1 van: rkdev Aantal keer genoemd: 22x / Positie vorig jaar: 5 ( 113 punten)
Ook U2 valt buiten de top 10 dit jaar. Met dit album dan. Slechts 2 punten meer dan vorig jaar, maar laten we realistisch blijven, want ook de 11e positie is meer dan goed. Zeker als je je bedenkt dat The Joshua Tree ?e geworden is.
10. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982) ( 120 punten) Nr. 1 van: Royh, Premonition, TEQUILA SUNRISE,. Aantal keer genoemd: 24x / Positie vorig jaar: 6 ( 110 punten)
En we duiken de Top 10 in met een album die je vooraf zonder twijfel bij de beste 10 platen had voorspeld. De ultieme samenkomst tussen de moeilijkere eerste platen en de makkelijkere latere platen.
Het debuut van een veelomstreden band. Axl Rose (anagram voor Oral Sex, leerde ik vandaag
) is net zoals Balotelli. Gestoord en ethiek staat niet in zijn woordenboek, maar man wat is hij goed in z’n vak. Velen vinden hem een rotstem hebben, ik kan er regelmatig erg van genieten. Ter variatie eens een filmpje ipv een quote. De opener van dit album is ook de opener van het laatste deel van de Dirty Harry-reeks van Clint Eastwood. Een zeer geslaagde openingsscène. [embed] ]YouTube - Jim Carrey - Dead Pool - Welcome to the Jungle
11. U2 - The Unforgettable Fire (1984) ( 115 punten) Nr. 1 van: rkdev Aantal keer genoemd: 22x / Positie vorig jaar: 5 ( 113 punten)
Ook U2 valt buiten de top 10 dit jaar. Met dit album dan. Slechts 2 punten meer dan vorig jaar, maar laten we realistisch blijven, want ook de 11e positie is meer dan goed. Zeker als je je bedenkt dat The Joshua Tree ?e geworden is.
Snakeskin schreef:
Ijzersterke plaat die het begin vormde van een populariteit die met de release van deze plaat in een stroomversnelling kwam. Wat ik erg mooi aan de plaat vond is dat de weinige opsmuk die het kent. Met deze plaat kwam U2 wereldwijd in beeld en later kwam men met gimmicks die los van de muziek kwamen te staan, om maar vooral in beeld te blijven. Dit is iets wat zeer zeker niet aan deze plaat kleeft.
Ijzersterke plaat die het begin vormde van een populariteit die met de release van deze plaat in een stroomversnelling kwam. Wat ik erg mooi aan de plaat vond is dat de weinige opsmuk die het kent. Met deze plaat kwam U2 wereldwijd in beeld en later kwam men met gimmicks die los van de muziek kwamen te staan, om maar vooral in beeld te blijven. Dit is iets wat zeer zeker niet aan deze plaat kleeft.
10. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982) ( 120 punten) Nr. 1 van: Royh, Premonition, TEQUILA SUNRISE,. Aantal keer genoemd: 24x / Positie vorig jaar: 6 ( 110 punten)
En we duiken de Top 10 in met een album die je vooraf zonder twijfel bij de beste 10 platen had voorspeld. De ultieme samenkomst tussen de moeilijkere eerste platen en de makkelijkere latere platen.
Konstatin schreef:
Dit meesterwerkje had net zo goed Songs Of Light And Hope kunnen heten,want in een periode van doemdenken en zwartgalligheid was dit toch wel de heldere ster aan een pikzwarte hemel.
New Gold Dream (81-82-83-84) is bijna religieus hoopvol,zonder één moment prekerig te klinken.
Zelfs misstanden als een fatale drugsverslaving (Big Sleep),dictatuur (81-82-83-84 verwijst naar de totalitaire staat die George Orwell beschreef in zijn 1984) en politieke moord (King Is White And In The Crowd) worden als dromerige psalmen gebracht.
Als God een favoriete plaat zou hebben,zou dat waarschijnlijk New Gold Dream zijn.
Dit meesterwerkje had net zo goed Songs Of Light And Hope kunnen heten,want in een periode van doemdenken en zwartgalligheid was dit toch wel de heldere ster aan een pikzwarte hemel.
New Gold Dream (81-82-83-84) is bijna religieus hoopvol,zonder één moment prekerig te klinken.
Zelfs misstanden als een fatale drugsverslaving (Big Sleep),dictatuur (81-82-83-84 verwijst naar de totalitaire staat die George Orwell beschreef in zijn 1984) en politieke moord (King Is White And In The Crowd) worden als dromerige psalmen gebracht.
Als God een favoriete plaat zou hebben,zou dat waarschijnlijk New Gold Dream zijn.
0
Misterfool
geplaatst: 3 juli 2012, 19:20 uur
Meh, 2 albums die bij mij een onvoldoende scoren en 1 die ik slechts redelijk vind, dan vind ik de vorige reeks met 2 albums van Talk Talk een heel stuk beter 
. Volgens mij heb ik een redelijk mainstreame top 20 in dit topic. Veel albums die ik genomineerd heb, kwamen al langs.
. Volgens mij heb ik een redelijk mainstreame top 20 in dit topic. Veel albums die ik genomineerd heb, kwamen al langs.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 19:22 uur
9. Michael Jackson - Thriller (1982) ( 123 punten) Nr. 1 van: Superbitch
Aantal keer genoemd: 24x / Positie vorig jaar: 13 ( 91 punten)
Wederom verliest Michael Jackson de slag van Prince. Het meest verkochte album aller tijden mag dit jaar wel in de top 10 en dat vind ik al een mooie uitslag. Een uniek meesterwerk zoals maar weinig artiesten dat zouden kunnen maken. Michael Jackson is één van de weinige artiesten die ik er nooit op heb kunnen betrappen repetitief te zijn. Ieder album is weer anders dan de voorganger.
8. Prince - Sign 'O' the Times (1987) ( 127 punten) Nr. 1 van: thelion, aERodynamIC, lennon, laxus11, jeroentjuhh
Aantal keer genoemd: 23x / Positie vorig jaar: 12 ( 92 punten)
Ook Prince is een veelzijdige artiest die het al in de vele hoeken gezocht heeft. Sign ‘O’ the Times is het beste hoekje. En wat je ook vindt van hem, hij scoort hier toch maar mooi top 10!
7. Marillion - Misplaced Childhood (1985) ( 145 punten) Nr. 1 van: Salvadore, Co Jackso, echoes
Aantal keer genoemd: 25x / Positie vorig jaar: 15 ( 87 punten)
Inderdaad, over één album is men het wel eens. Misplaced Childhood was veruit het beste album van Marillion uit de jaren ‘80. Punt na punt kwam binnen en uiteindelijk resulteerde het in deze 7e plek. Openend met Pseudo Silk Kimono en Kayleigh. Kayleigh, het nummer dat Marillion de eeuwigheidswaarde gegeven heeft. Een band die de symfonische prog destijds bijna eigenhandig weer terug op de kaart zette met bands als IQ en Twelfth Night. Neo-prog noemen we dat. Dit is in ieder geval het beste wat die periode heeft voortgebracht (qua prog).
Aantal keer genoemd: 24x / Positie vorig jaar: 13 ( 91 punten)
Wederom verliest Michael Jackson de slag van Prince. Het meest verkochte album aller tijden mag dit jaar wel in de top 10 en dat vind ik al een mooie uitslag. Een uniek meesterwerk zoals maar weinig artiesten dat zouden kunnen maken. Michael Jackson is één van de weinige artiesten die ik er nooit op heb kunnen betrappen repetitief te zijn. Ieder album is weer anders dan de voorganger.
Chevy schreef:
Wat mag je verwachten van het album dat ruim 100 miljoen keer over de toonbank ging? Heel wat. Van het openingsnummer dat zijn eerdere trend doorzette tot aan de rock in Beat It. Het is een compleet album dat mij betreft zijn evenaring nooit tegen zal komen. Er is één ding wat je niet kunt zeggen van Michael en dat is dat zijn nummers niet uniek zijn. Ieder nummer zoals geen andere en toch ook typisch Michael. Je zult hooguit wat overeenkomsten horen, maar daar blijft het bij. Al vanaf het Temperton-nummer Baby Be Mine is duidelijk dat Michael niet meer de oude is. Hij is nu een volwassene die een duidelijke sound heeft gevonden. Wat die sound precies inhoudt, is niet in woorden te beschrijven, dus dat ga ik ook niet proberen.
Wat mag je verwachten van het album dat ruim 100 miljoen keer over de toonbank ging? Heel wat. Van het openingsnummer dat zijn eerdere trend doorzette tot aan de rock in Beat It. Het is een compleet album dat mij betreft zijn evenaring nooit tegen zal komen. Er is één ding wat je niet kunt zeggen van Michael en dat is dat zijn nummers niet uniek zijn. Ieder nummer zoals geen andere en toch ook typisch Michael. Je zult hooguit wat overeenkomsten horen, maar daar blijft het bij. Al vanaf het Temperton-nummer Baby Be Mine is duidelijk dat Michael niet meer de oude is. Hij is nu een volwassene die een duidelijke sound heeft gevonden. Wat die sound precies inhoudt, is niet in woorden te beschrijven, dus dat ga ik ook niet proberen.
8. Prince - Sign 'O' the Times (1987) ( 127 punten) Nr. 1 van: thelion, aERodynamIC, lennon, laxus11, jeroentjuhh
Aantal keer genoemd: 23x / Positie vorig jaar: 12 ( 92 punten)
Ook Prince is een veelzijdige artiest die het al in de vele hoeken gezocht heeft. Sign ‘O’ the Times is het beste hoekje. En wat je ook vindt van hem, hij scoort hier toch maar mooi top 10!
Reijersen schreef:
Dit is HET meesterwerk van Prince. Een smeltkroes van stijlen; van een wat down-feeling gevoel in 'Sign o' the Times' tot de vrolijke noten in 'It's gonna be a beautiful night' Het album heeft alles :synthiser-pop in 'It' en lekkere gitaarrock in 'The Cross'. Daarnaast ook een paar ballads zoals je van Prince gewend bent.
Dit is HET meesterwerk van Prince. Een smeltkroes van stijlen; van een wat down-feeling gevoel in 'Sign o' the Times' tot de vrolijke noten in 'It's gonna be a beautiful night' Het album heeft alles :synthiser-pop in 'It' en lekkere gitaarrock in 'The Cross'. Daarnaast ook een paar ballads zoals je van Prince gewend bent.
7. Marillion - Misplaced Childhood (1985) ( 145 punten) Nr. 1 van: Salvadore, Co Jackso, echoes
Aantal keer genoemd: 25x / Positie vorig jaar: 15 ( 87 punten)
Inderdaad, over één album is men het wel eens. Misplaced Childhood was veruit het beste album van Marillion uit de jaren ‘80. Punt na punt kwam binnen en uiteindelijk resulteerde het in deze 7e plek. Openend met Pseudo Silk Kimono en Kayleigh. Kayleigh, het nummer dat Marillion de eeuwigheidswaarde gegeven heeft. Een band die de symfonische prog destijds bijna eigenhandig weer terug op de kaart zette met bands als IQ en Twelfth Night. Neo-prog noemen we dat. Dit is in ieder geval het beste wat die periode heeft voortgebracht (qua prog).
Co Jackso schreef:
Marillion heeft zijn best gedaan om dit te laten klinken als een geheel, daarom is het ook moeilijk om nummers aan te wijzen die beter zijn dan de rest. Het is eigenlijk alleen mogelijk om bepaalde momenten aan te wijzen die ervoor zorgen dat dit een meesterwerk is. De uitbarstingen in Blind Curve, de opener en de overgang naar Kayleigh, het middenstuk van Heart of Lothian, de woede in Waterhole en natuurlijk Lavender, het is allemaal schitterend. Natuurlijk zullen veel mensen dit album afdoen als onnodig bombastisch en theatraal, en hoewel ik mij daar weleens aan kan storen, gebeurt dat ditmaal niet.
Marillion heeft zijn best gedaan om dit te laten klinken als een geheel, daarom is het ook moeilijk om nummers aan te wijzen die beter zijn dan de rest. Het is eigenlijk alleen mogelijk om bepaalde momenten aan te wijzen die ervoor zorgen dat dit een meesterwerk is. De uitbarstingen in Blind Curve, de opener en de overgang naar Kayleigh, het middenstuk van Heart of Lothian, de woede in Waterhole en natuurlijk Lavender, het is allemaal schitterend. Natuurlijk zullen veel mensen dit album afdoen als onnodig bombastisch en theatraal, en hoewel ik mij daar weleens aan kan storen, gebeurt dat ditmaal niet.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 19:25 uur
Nee, de 80's zijn voor een groot deel niet enorm mijn ding. Een hoop albums die ok zijn, maar niet veel meer dan dat.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 20:28 uur
niels94 schreef:
Nee, de 80's zijn voor een groot deel niet enorm mijn ding. Een hoop albums die ok zijn, maar niet veel meer dan dat.
Nee, de 80's zijn voor een groot deel niet enorm mijn ding. Een hoop albums die ok zijn, maar niet veel meer dan dat.
80's is op zich wel mijn ding, maar de populaire albums uit de 80's veelal niet. Van de vorige 10 albums zou ik alleen The Stone Roses (4*) en Misplaced Childhood (3,5*) voor mijn plezier opzetten...
0
geplaatst: 3 juli 2012, 20:29 uur
6. Talking Heads - Remain in Light (1980) ( 154 punten) Nr. 1 van: remcodulac, Tony, Misterfool, k.grubs, Gele Stift
Aantal keer genoemd: 28x / Positie vorig jaar: 3 ( 152 punten)
Iets sneller dan de meesten gehoopt hadden. Zeker gezien de mooie bronzen medaille van vorig jaar. Dit jaar hebben ze bovenin nooit mee kunnen doen. David Byrne en consorten maakten een album vol Afrikaanse invloeden, evenals Paul Simon. Verder heb ik geleerd dat je voorzichtig moet zijn met ongenuanceerde meningen over deze plaat, dus hou ik het maar bij de uitspraak dat The Great Curve één van de meest opzwepende ritmes heeft die ik ken.
5. Pixies - Doolittle (1989) ( 157 punten) Nr. 1 van: wilbur, arcade monkeys
Aantal keer genoemd: 28x / Positie vorig jaar: 7 ( 109 punten)
Dit jaar geen Sonic Youth (hetzelfde lot als Brothers in Arms, lach je nog steeds Don Lachiato?
) en Surfer Rosa ging er flink op achteruit, maar al deze stemmers gingen massaal over op Doolittle, zodat deze plaats dit jaar bij de beste 5 staat. Voor de één een brok herrie, voor de ander een brok heerlijke adrenaline. Zoals wel vaker bij dit soort bands, ligt de waarheid voor mij ergens in het midden.
Aantal keer genoemd: 28x / Positie vorig jaar: 3 ( 152 punten)
Iets sneller dan de meesten gehoopt hadden. Zeker gezien de mooie bronzen medaille van vorig jaar. Dit jaar hebben ze bovenin nooit mee kunnen doen. David Byrne en consorten maakten een album vol Afrikaanse invloeden, evenals Paul Simon. Verder heb ik geleerd dat je voorzichtig moet zijn met ongenuanceerde meningen over deze plaat, dus hou ik het maar bij de uitspraak dat The Great Curve één van de meest opzwepende ritmes heeft die ik ken.
Maartenn schreef:
Aangestoken door het Talking Heads virus, heb ik deze cd iedere dag mee in de auto deze week. Het blijft bij tijd en wijle zware kost, maar als zoveel goede albums; ook deze geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. Het zijn de genieuze basloopjes, het inventieve drumwerk en het ritmische gitaarspel wat Remain in Light een delicatesse voor het oor maken. Binnen kort komt ook The Name of This Band is Talking Heads binnen en dan ga ik eens beluisteren hoe dit live gaat klinken
Wie Stop Making Sense kent, zal beamen dat deze band live wellicht nog sterker was dan op de reguliere studioplaat. Wie ze zelf live gezien heeft, waarschijnlijk zeker.Aangestoken door het Talking Heads virus, heb ik deze cd iedere dag mee in de auto deze week. Het blijft bij tijd en wijle zware kost, maar als zoveel goede albums; ook deze geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. Het zijn de genieuze basloopjes, het inventieve drumwerk en het ritmische gitaarspel wat Remain in Light een delicatesse voor het oor maken. Binnen kort komt ook The Name of This Band is Talking Heads binnen en dan ga ik eens beluisteren hoe dit live gaat klinken
5. Pixies - Doolittle (1989) ( 157 punten) Nr. 1 van: wilbur, arcade monkeys
Aantal keer genoemd: 28x / Positie vorig jaar: 7 ( 109 punten)
Dit jaar geen Sonic Youth (hetzelfde lot als Brothers in Arms, lach je nog steeds Don Lachiato?
) en Surfer Rosa ging er flink op achteruit, maar al deze stemmers gingen massaal over op Doolittle, zodat deze plaats dit jaar bij de beste 5 staat. Voor de één een brok herrie, voor de ander een brok heerlijke adrenaline. Zoals wel vaker bij dit soort bands, ligt de waarheid voor mij ergens in het midden. deric raven schreef:
Ik heb hun teksten nooit echt begrepen, maar wat voel ik me goed bij het luisteren van Doolittle.
Debaser, Tame, Monkey Gone To Heaven, Hey.
Popmuziek openbaart zich aan mij in nieuwe vormen van dimensies.
The Pixies geeft ons mede Smashing Pumpkins en Nirvana.
Doolittle is het voorprogramma van de jaren 90.
Na het vele plastic uit de jaren 80, grijpen we terug naar roestig metaal.
Welkom in het nieuwe tijdperk.
Ik heb hun teksten nooit echt begrepen, maar wat voel ik me goed bij het luisteren van Doolittle.
Debaser, Tame, Monkey Gone To Heaven, Hey.
Popmuziek openbaart zich aan mij in nieuwe vormen van dimensies.
The Pixies geeft ons mede Smashing Pumpkins en Nirvana.
Doolittle is het voorprogramma van de jaren 90.
Na het vele plastic uit de jaren 80, grijpen we terug naar roestig metaal.
Welkom in het nieuwe tijdperk.
0
Misterfool
geplaatst: 3 juli 2012, 20:31 uur
Pixies zijn nooit echt mijn band geweest, in tegenstelling tot Sonic Youth en de Swans. Twee bands waar ik nodig eens wat meer van moet beluisteren/aanschaffen. Talking heads hadden van mij beter mogen scoren, maar een prominente plaats in de top 10 is al heel mooi. Tot nu toe kan ik mij prima in de top 40 vinden.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 20:32 uur
Geen Sonic Youth in de top 40 
Zowel Sister als Daydream Nation zijn door meerdere mensen op 1 gezet. Jammer.
Pixies in de top 5 is dan wel weer mooi. Jammer dat Remain in Light een paar plekken zakt. Verder is dit ook niet echt mijn lijst.
Zowel Sister als Daydream Nation zijn door meerdere mensen op 1 gezet. Jammer.
Pixies in de top 5 is dan wel weer mooi. Jammer dat Remain in Light een paar plekken zakt. Verder is dit ook niet echt mijn lijst.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 20:34 uur
Geen Sonic Youth, wat is er mis met deze lijst? 
Compleet niet mijn lijst dit. Ik mis Slayer!
Compleet niet mijn lijst dit. Ik mis Slayer!
0
geplaatst: 3 juli 2012, 20:45 uur
Pixies Ook met Talking Heads heb ik om de één of andere reden nooit zo veel gehad.
Ook met Talking Heads heb ik om de één of andere reden nooit zo veel gehad.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 20:59 uur
herman schreef:
Geen Sonic Youth in de top 40
Zowel Sister als Daydream Nation zijn door meerdere mensen op 1 gezet. Jammer.
Opvallend, ja. Daydream Nation, zoals gezegd op 41 op één punt achter Tom Waits. Sister op 57 met 40 punten. Bad Moon Rising en EVOL scoorde ook nog allebei 16 punten, maar komen daarmee buiten de beste 150.Geen Sonic Youth in de top 40
Zowel Sister als Daydream Nation zijn door meerdere mensen op 1 gezet. Jammer.
Don Cappuccino schreef:
Compleet niet mijn lijst dit. Ik mis Slayer!
Slayer op nummertje 43.Compleet niet mijn lijst dit. Ik mis Slayer!
0
geplaatst: 3 juli 2012, 21:02 uur
4. The Smiths - The Queen Is Dead (1986) ( 164 punten) Nr. 1 van: Rudi S, ArthurDZ
Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 9 ( 104 punten)
Inderdaad, The Smiths doen het net zoals in de MuMe Ladder uitstekend met een nieuw gezicht in de Top 40 en hun parel van 9 naar 4. In de buurt van de top 3 echter nooit gekomen. Vorig jaar eentje die bijzonder hoog in de love/hate-lijst scoorde. Eens zien hoe dat dit jaar is.
En, wie denken jullie dat de top 3 bekleden? En belangrijker: in welke volgorde?
Zeg sowieso niet dat het voorspelbaar is, want de verschillen zijn bijzonder klein. Eén of twee lijstjes kunnen alles weer omgooien.
Aantal keer genoemd: 29x / Positie vorig jaar: 9 ( 104 punten)
Inderdaad, The Smiths doen het net zoals in de MuMe Ladder uitstekend met een nieuw gezicht in de Top 40 en hun parel van 9 naar 4. In de buurt van de top 3 echter nooit gekomen. Vorig jaar eentje die bijzonder hoog in de love/hate-lijst scoorde. Eens zien hoe dat dit jaar is.
sebas schreef:
De wonderbaarlijke synergie tussen de knallende drums van Jim Joyce , de pulserende baspartijen van Andy Rourke en het gitaarspel van Johnny Marr, die zijn instrument afwisselend geselt en liefkoost, reikt op dit album tot grote hoogte. Maar de ware ster is tekstdichter Morrissey. Zijn zalige gevoel voor humor, cynisme en zelfspot maken The Queen Is Dead tot die felbegeerde plaat.
De wonderbaarlijke synergie tussen de knallende drums van Jim Joyce , de pulserende baspartijen van Andy Rourke en het gitaarspel van Johnny Marr, die zijn instrument afwisselend geselt en liefkoost, reikt op dit album tot grote hoogte. Maar de ware ster is tekstdichter Morrissey. Zijn zalige gevoel voor humor, cynisme en zelfspot maken The Queen Is Dead tot die felbegeerde plaat.
En, wie denken jullie dat de top 3 bekleden? En belangrijker: in welke volgorde?
Zeg sowieso niet dat het voorspelbaar is, want de verschillen zijn bijzonder klein. Eén of twee lijstjes kunnen alles weer omgooien.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 21:17 uur
Closer, Disintegration en Joshua Tree, maar vraag me niet in welke volgorde...
0
geplaatst: 3 juli 2012, 21:18 uur
GrafGantz schreef:
Closer, Disintegration en Joshua Tree, maar vraag me niet in welke volgorde...
Closer, Disintegration en Joshua Tree, maar vraag me niet in welke volgorde...
Dit en in die volgorde 3,2,1. Hopelijk dan he.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 21:25 uur
Doe maar andersom, maar het zal helaas wel Joshua Tree op 1 worden.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 21:27 uur
Ik denk dat Rick Astley zonder problemen hier de eerste positie heeft gehaald.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 21:37 uur
Ik heb het debuut van The Shorts anders ook nog niet langs zien komen...
0
geplaatst: 3 juli 2012, 21:39 uur
3. The Cure - Disintegration (1989) ( 196 punten) Nr. 1 van: nelis, freddze, GrafGantz, wibro, Arrie
Aantal keer genoemd: 34x / Positie vorig jaar: 4 ( 134 punten)
Disintegration ging in het begin nog ruim aan kop samen met Closer en was regelmatig de betere van de twee. Op een gegeven moment kwam de rush van The Joshua Tree en bleef en stokte de puntentelling van Disintegration, maar uiteindelijk vond Disintegration weer aansluiting. Helaas kwam het album 3 punten tekort op de nummer 2 en iets meer op de nummer 1. Maar zoals gezegd ver verwijderd van de nummer 4 en één plaatje hoger dan vorig jaar.
Aantal keer genoemd: 34x / Positie vorig jaar: 4 ( 134 punten)
Disintegration ging in het begin nog ruim aan kop samen met Closer en was regelmatig de betere van de twee. Op een gegeven moment kwam de rush van The Joshua Tree en bleef en stokte de puntentelling van Disintegration, maar uiteindelijk vond Disintegration weer aansluiting. Helaas kwam het album 3 punten tekort op de nummer 2 en iets meer op de nummer 1. Maar zoals gezegd ver verwijderd van de nummer 4 en één plaatje hoger dan vorig jaar.
Arrie schreef:
Muziek is emotie. En als er een album is, waar voor mij veel emotie in zit, is het Disintegration. Dit album moet je echt voelen. En beleven. Want het is echt een beleving. Een trip die wordt ingeluid door belletjes, en je meer dan 70 minuten door de wereld van Robert Smith heen voert, waarbij je wordt begeleid door zijn medebandleden. Ook een trip waar ik geen genoeg van kan krijgen.
Muziek is emotie. En als er een album is, waar voor mij veel emotie in zit, is het Disintegration. Dit album moet je echt voelen. En beleven. Want het is echt een beleving. Een trip die wordt ingeluid door belletjes, en je meer dan 70 minuten door de wereld van Robert Smith heen voert, waarbij je wordt begeleid door zijn medebandleden. Ook een trip waar ik geen genoeg van kan krijgen.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 21:44 uur
Disintegration had dit dik moeten winnen... En Sonic Youth had er misschien wel ingestaan als mensen die rare één artiest regel niet gebruikt hadden.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 22:23 uur
M'n nummers 1, 4 en 5 in de top 3 dus mij hoor je niet klagen...
* denotes required fields.